Welk land is de grote verliezer van de ‘Ramadan-oorlog’?

Hoewel de VS ongetwijfeld reputatieschade en aanzienlijke economische kosten hebben geleden door hun ongeproviceerde aanval op Iran, zijn de Verenigde Arabische Emiraten misschien wel de echte grote verliezer. Laten we ons concentreren op Dubai.

Zie Dubai als ’s werelds duurste themapark voor volwassenen zonder nooduitgang. Decennialang heeft Dubai zichzelf aan de wereld verkocht als het resultaat van een kruising tussen Las Vegas en Disney World, dat met staatsgeld is grootgebracht en naar een kostschool in Monaco is gestuurd. Het resultaat was een stad van werkelijk duizelingwekkende durf — een overdekte skipiste in de woestijn, een hotel in de vorm van een zeil dat zichzelf zeven sterren toekent omdat vijf simpelweg niet genoeg waren, palmvormige eilanden die vanuit de ruimte zichtbaar zijn en langzaam weer wegzakken in de zee waaruit ze zo kostbaar zijn gewonnen. Het was, in alle opzichten, het grootste themapark dat ooit is gebouwd voor mensen die echte themaparken onvoldoende verguld en te puriteins vonden, schrijft Larry Johnson.

Het vermeende geniale van het Dubai-concept lag altijd in de geografische logica ervan: het ligt namelijk op het kruispunt van de wereldhandel, pompt genoeg olie op om de infrastructuur te bouwen en vervangt vervolgens geleidelijk de olie-inkomsten door al het andere — toerisme, financiën, onroerend goed, de ondoorgrondelijke business van het zijn van een plek waar zeer rijke mensen zeer grote sommen geld parkeren zonder lastige vragen te stellen. O, had ik het al gehad over witwassen en prostituees?

De Burj Khalifa, het hoogste gebouw ter wereld, vernoemd naar de heerser van Abu Dhabi omdat Dubai halverwege de bouw zonder geld kwam te zitten en een reddingsoperatie nodig had, staat misschien wel als het eerlijkste monument in de geschiedenis van de mensheid: een glanzende reclame voor ambitie, gefinancierd door iemand anders. De formule werkte briljant zolang één variabele constant bleef: de Straat van Hormuz bleef open. De Amerikaanse en Israëlische aanval op Iran zette deze aanname op zijn kop.

Disney World werkt omdat het zijn omgeving volledig onder controle heeft. Binnen de berm is de werkelijkheid opgeschort. Buiten de berm blijft Florida gewoon Florida, wat, zoals ik kan beamen, op zich al een vorm van onwerkelijkheid is, maar dan in een minder gecureerde richting. Dubai’s versie van de berm was altijd de zeestraat — een waterweg van eenentwintig mijl die de wereldeconomie door de regio liet stromen en Dubai’s positie als entrepôt, logistiek knooppunt, financieel centrum en luxebestemming van de regio niet alleen aannemelijk, maar geometrisch onvermijdelijk maakte.

Toen Iran in maart 2026 mijnen in de zeestraat legde, ontdekte Dubai dat er een gat van ongeveer eenentwintig mijl breed in zijn berm zat.

De cruiseschepen vertrokken als eerste – of beter gezegd: dat probeerden ze. Zes ervan zaten vast in de Golf als enorme, peperdure badeendjes in een badkuip waarvan de afvoer was gedicht door een theocratie. Vijftienduizend passagiers ontdekten dat het all-inclusivepakket dat ze hadden gekocht, volgens de kleine lettertjes geen Iraanse mijnenruimingsoperaties als extraatje omvatte. De schepen konden uiteindelijk in april ontsnappen tijdens een kort venster waarin zowel Iran als de VS tegelijkertijd beweerden dat de zeestraat open was, wat de schepen een korte kans gaf om zich in veiligheid te brengen. De passagiers gingen elders van boord en lijken te hebben besloten dat de cruise-ervaring in de Arabische Golf genoeg spanning had opgeleverd voor één heel leven.

Las Vegas, de andere spirituele voorloper van Dubai, is gebouwd op de fundamentele belofte dat geografie er niet toe doet — dat een stad midden in een woestijn het centrum van de wereld kan worden door de pure kracht van neon en menselijke begeerte. Dubai nam deze les ter harte en paste die toe op soevereine schaal. Als Las Vegas vanuit het niets een stad kon toveren in Nevada, dan kon Dubai vanuit het niets een mondiaal financieel centrum toveren in een woestijn aan de rand van een historisch belangrijk maar economisch perifeer watergebied.

Het verschil is dat Las Vegas midden op een continent ligt. De toeleveringsketens worden daar gehinderd door het verkeer op de I-15, niet door Iraanse fregatten. Als er iets misgaat in Nevada, is het probleem op menselijke schaal. Als er iets misgaat in de Straat van Hormuz, is het probleem op beschavingsschaal, wat een iets andere categorie van operationeel risico is.

De havens van Dubai — Jebel Ali, de grootste in het Midden-Oosten — ontdekten dat het feit dat ze de belangrijkste logistieke hub van de regio zijn, een buitengewoon concurrentievoordeel is, tot het moment dat de regio ontoegankelijk wordt. De containerschepen kwamen niet meer. De tankers die nog niet in de Golf waren gestrand, voeren om Afrika heen, waardoor hun reis twee weken langer duurde en ze de hub die zo zorgvuldig was opgebouwd om hen te bedienen, volledig omzeilden. De vracht bleef stromen; ze werd alleen om Dubai heen vervoerd in plaats van erdoorheen, zoals een rivier die een spectaculaire dam tegenkomt en stilletjes een andere route kiest in plaats van het bouwwerk te bewonderen.

Wat Dubai nu doormaakt, is de specifieke kwelling van een stad die is gebouwd voor maximale doorvoer, maar ontdekt dat die doorvoer ergens anders heen moet. De restaurants blijven uitstekend. De zwembaden van de hotels worden op een temperatuur gehouden die alleen maar kan worden omschreven als een filosofisch statement over de relatie tussen de mensheid en het klimaat. De brunches – Dubai’s meest typisch Dubai-achtige instelling, een evenement op vrijdagmiddag dat om 12.00 uur begint, ergens rond het moment dat je weer bij bewustzijn komt eindigt, en ongeveer evenveel kost als een semester aan een community college in Ohio – worden nog steeds gehouden, zij het met minder bezoekers uit de Europese financiële sector, die te maken heeft met een eigen energiecrisis en tijdelijk minder behoefte heeft aan onbeperkt wagyu en de nabijheid van andermans rijkdom.

De vastgoedmarkt, die twintig jaar lang een betrouwbare indicator is geweest van hoeveel geld de wereld nodig heeft om stilletjes te verhuizen, maakt momenteel een periode door die makelaars omschrijven als een herijking en die alle anderen omschrijven als een crash. Vastgoedwaarden in Dubai worden evenzeer uitgedrukt in vertrouwen als in dirhams, en vertrouwen vereist dat het fundamentele uitgangspunt van Dubai – de kruispuntstheorie, de onvermijdelijkheid van de locatie – duidelijk blijft. Een kruispunt waarvan één van de wegen tijdelijk is ondermijnd, is een heel ander verhaal.

Maar de crisis rond de Straat van Hormuz heeft, op zijn minst tijdelijk, de geruststellende fictie weggevaagd dat de positie van Dubai natuurlijk was in plaats van geconstrueerd, onvermijdelijk in plaats van afhankelijk van omstandigheden. Las Vegas bestaat omdat Amerikanen een plek zochten om te gokken zonder juridische gevolgen. Disney World bestaat omdat Walt Disney de controle over de parkeerplaats wilde hebben. Dubai bestaat omdat de wereldeconomie een knooppunt op een specifieke geografische locatie nodig had, en iemand het lef en het kapitaal had om er daar een te bouwen.

Alle drie zijn ze in wezen een illustratie van het uitgangspunt dat als je het maar extravagant genoeg bouwt, ze wel zullen komen. Twee daarvan hoeven zich geen zorgen te maken over wat er gebeurt als iemand de ingang ondermijnt.

Maar er is ook een schaduwzijde aan de VAE in het algemeen en Dubai in het bijzonder — het is een centrum voor het witwassen van geld en buitenlandse inlichtingenactiviteiten. Een vriend, die bedrijfs- en energieconsultant is in de Perzische Golf, vat de situatie als volgt samen:

Raad eens wiens oom wekelijks de VAE bezoekt met tassen vol contant geld? Als je Volodimir Zelensky hebt geraden, heb je gelijk. Volgens mijn bron stort de oom van Zelensky het geld bij lokale banken. Het geld wordt vervolgens gebruikt om onroerend goed te kopen, dat daarna weer wordt verkocht. De opbrengst van die verkoop wordt vervolgens naar banken in Israël overgemaakt… Helemaal witgewassen. Van daaruit vindt een deel van het geld zijn weg terug naar leden van het Amerikaanse Congres, als blijk van dank voor hun steun aan Oekraïne.

Zal de VAE terugkeren naar zijn vroegere opzichtige glorie? Misschien. Een direct gevolg van de Amerikaanse/Israëlische aanval op Iran is dat een groot deel van het grote geld dat in de banken van de VAE was opgeslagen, besloot dat Singapore veiliger was, wat leidde tot een aanzienlijke kapitaalvlucht uit Dubai. De feitelijke verdrijving van de VS uit de Perzische Golf, in combinatie met Chinese en Russische initiatieven om een nieuwe veiligheidsarchitectuur in de Golf te creëren, zorgt ervoor dat de Emiraten hun vroegere relaties heroverwegen. Het is niet duidelijk welke weg zij in de toekomst zullen inslaan, maar de emirs van de VAE hebben op 9 juni wel een delegatie naar Teheran gestuurd. Overweegt Dubai een toekomst zonder rijke buitenlanders met een voorliefde voor alcohol en prostituees? Misschien.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Vrede en het eeuwige vervolgingscomplex

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: