Tijdens de volstrekt irrelevante G7-top in Evian verkondigde de keizer van Barbaria aan de aanwezigen – waaronder drie volwaardige BRICS-leden – “I’m the Boss”. Zonder enige ironie.
Laten we dus eens kijken naar het “Boss“-memorandum tussen Iran en de VS, dat hij presenteert als zijn deal (“Ik heb tien oorlogen beëindigd“). Nou, het is geen deal: het is een memorandum, op zijn best een elektronisch ondertekende belofte om gesprekken aan te gaan. En het maakt geen einde aan de oorlog die hij op 28 februari is begonnen, schrijft Pepe Escobar.
Wat voor capriolen er deze vrijdag ook in Genève plaatsvinden, de Barbaria Maestro zal het memorandum van overeenstemming niet echt ondertekenen. Dit is een tijdwinstmanoeuvre, om de oliemarkten en de obligatiemarkten te sussen, en om – heimelijk – een kader voor een staakt-het-vuren als wapen in te zetten. Uiteraard zal er enige “verlichting” op handelsgebied in zijn ingebouwd – zoals dat de Straat van Hormuz min of meer weer open is voor de handel.
In het beste geval zullen de oorlog tegen Iran en de bredere imperiale schaakzet om West-Azië te destabiliseren – als een belangrijk front in de Grote Oorlog tegen het strategische partnerschap tussen Rusland en China – in slow motion doorgaan, met extra plausibele ontkenning.
Een vluchtige blik op de onophoudelijke hysterie in de Beltway laat zien dat de elitaire plutocratie die in de VS werkelijk de touwtjes in handen heeft, absoluut geen interesse heeft in welke vorm van vrede met Iran dan ook. De stelregel van grootmeester Lavrov geldt altijd: de VS is niet in staat tot overeenstemming.
Wat op dit moment de boventoon voert, zijn alledaagse noodzaak. Team Trump heeft de Straat van Hormuz nodig – zelfs als Iran onderhouds-, milieu- en veiligheidsheffingen in rekening brengt – om de mondiale energiemarkten te stabiliseren.
Bovendien hebben de GCC-oliemonarchieën – via bemiddelaar Pakistan en rechtstreeks via Qatar en Saoedi-Arabië – Washington heel duidelijk gemaakt dat ze zich een nieuwe escalatie van de oorlog simpelweg niet kunnen veroorloven.
In termen van realpolitik is het duidelijk dat Team Trump – en de heersende Amerikaanse plutocratie – de kern van de 14-puntenvoorwaarden van Iran nooit zullen accepteren: algehele opheffing van sancties; formele niet-inmenging in de Iraanse soevereiniteit; beëindiging van alle oorlogen tegen de As van het Verzet; en, het geld volgend, volledige betaling van oorlogsherstelbetalingen.
Wat we zullen krijgen, zijn “besprekingen“ die zich mogelijk tot in de 22e eeuw zullen uitstrekken, terwijl de sancties niet worden opgeheven door het door zionisten gecontroleerde Amerikaanse Congres, plus herhaaldelijke Amerikaanse veto’s in de VN-Veiligheidsraad.
Wat de “Boss“ die “tien oorlogen heeft beëindigd“ op korte termijn krijgt, is de schijn van overwinning: een regeling die een enorme strategische nederlaag maskeert.
Iran-Rusland-China: onbreekbaar
Vergeet maar dat degenen die de imperiale show runnen, zullen toegeven dat Iran er via afschrikking in is geslaagd de Amerikaanse dominantie in West-Azië te breken en zich te positioneren als een regionale topmacht en een opkomende wereldmacht, volledig gesteund door de absolute meerderheid van het Globale Zuiden.
Wat we vanaf nu kunnen verwachten, is op zijn best een wankele, hybride, enigszins gestuurde en afgemeten turbulentie – compleet met herhaalde provocaties en geheime operaties: “Maximum Pressure Light”, waarmee Teheran in volledige paraatheid wordt gehouden (niet dat ze zich daar iets van aantrekken; ze zijn er klaar voor) en idealiter tot verdere concessies wordt gedwongen.
Maar als de Barbaren denken dat dit het strategische partnerschap van Iran met Rusland en China zal verzwakken, zal de realiteit iets anders uitwijzen.
Vooral China, maar ook Rusland, stonden volledig achter de bemiddelingspogingen van Pakistan om tot een soort akkoord tussen de VS en Iran te komen. Ghalibaf heeft nu de leiding over het verdiepen van de strategische betrekkingen tussen China en Iran. Zowel Peking als Moskou zijn zich er volledig van bewust dat de Amerikaanse obsessie met “inperking” – het controleren van energieknooppunten – tegen hen en tegen de integratie van Eurazië is gericht.
Uiteindelijk fungeert de schijnvertoning van een eindeloos besproken 14-puntenplannen, nep-‘wapenstilstanden’ en de ondertekening van het memorandum van overeenstemming dus ook als een gigantische informatieoperatie: een signaal aan alle markten en de goedgelovige publieke opinie dat Barbaria daadwerkelijk streeft naar vrede.
Dan is er nog de nucleaire obsessie – en we zullen duidelijk zien wat Team Trump werkelijk wil wanneer de 60-daagse onderhandelingen van start gaan, volgens het memorandum van overeenstemming.
Het Amerikaanse “verbod” op verrijking komt neer op een directe boodschap aan spelers als Turkije, Saoedi-Arabië, Zuid-Korea, Japan en zelfs Duitsland: als iemand van jullie de nucleaire drempel overschrijdt buiten het door de VS opgelegde kader, dan krijgen jullie problemen.
Laten we nu eens het geld volgen. Ja, het is in wezen een valstrik. De 12 miljard dollar – de helft van de 24 miljard dollar – die in de eerste fase van de onderhandelingen vrijgegeven zou moeten worden, zal ongetwijfeld via banken in Qatar, Oman en mogelijk Saoedi-Arabië stromen: dat biedt het Amerikaanse ministerie van Financiën non-stop toezicht op en toegang tot het offshore-bankwezen van Iran. Natuurlijk is de leiding in Teheran zich hier volledig van bewust, en er zullen tal van ondergrondse financiële manoeuvres plaatsvinden.
Soevereiniteit, geduld – en een vinger aan de trekker
Wat gaat er nu gebeuren? Voornamelijk een bevroren oorlog. Geen diepe bevriezing. Als de Straat van Hormuz weer open is, zal de olieprijs dalen tot wel 75 dollar per vat. Vrijgave van de 12 miljard dollar. Ze beginnen te bespreken wat in wezen een “JCPOA 2.0 light” zal zijn – in Genève of, hoogstwaarschijnlijk, Islamabad. Dit kan, onder bittere omstandigheden, zo doorgaan tot aan de tussentijdse verkiezingen in de VS. Daarna is alles mogelijk.
Teheran concentreert zich op de positieve kanten direct na de ondertekening van het memorandum van overeenstemming. De olieverkoop zal vanaf dit weekend weer op gang komen. Misschien komen er enkele sanctievrijstellingen – onder meer op het gebied van het bankwezen, transport en verzekeringen, wat de export zal vergemakkelijken. Een Iraanse supertanker heeft de haven van Chabahar al verlaten en is zonder problemen door de Amerikaanse blokkade gevaren.
De “Boss“ gokt erop dat, zodra de olie weer vrij stroomt, de energieprijzen dalen, de markten enigszins tot rust komen en ook de inflatie daalt, de politieke kosten van de enorme strategische nederlaag waarvoor hij verantwoordelijk is, uit het publieke oog zullen verdwijnen. En natuurlijk zal er een hele reeks nieuwe afleidingsmanoeuvres zijn voor het publiek – van Cuba en Groenland tot die gemakkelijk te pesten EU-hondjes.
Het masterplan van de “Boss, in een notendop: tijd winnen; MMissie volbracht“ verklaren; en bidden dat iemand “Strategische ramp!“ zal roepen.
Vanuit het oogpunt van Teheran is dat een heel nieuw spel. Ze hebben alles overleefd wat niet één, maar twee kernmachten op hen afvuurden. Ze hebben het overleefd, zelfs sterker dan voorheen, terwijl hun nationale samenhang trots voor de hele wereld te zien is. En ze doen geen enkele betekenisvolle concessie.
Integendeel: zij zijn de meesters van de Straat van Hormuz. Er is geen weg terug. Ze hebben geen enkel vertrouwen in wat er ook maar uit Barbaria komt. Toch zullen ze extreem veel geduld blijven betrachten. Gecombineerd met een vinger op de trekker zonder enige angst.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De art of the deal-auteur heeft geen flauw benul hoe je een deal sluit
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Israël trekt aan de touwtjes, de imperialisten mogen denken dat ze het voor elkaar hebben maar tegen een 6000 jarige cultuur kunnen ze niet opboksen, Iran stemt er mee in om tijd te rekken en wacht om Israël op zijn falie te geven, zodat Israël eens en voor altijd het risee van de wereld wordt.
iedereen hier zou eens het woord Memorandum moeten opvragen…in mijn én Ai betekent het eigenlijk NIETS..het is gewoon een…nu ja dit woord dekt gewoon vele ladingen..het is NIÉTS WAARD‼‼‼
Wel knap verzonnen toch? Maar er ligt wel een lading in verscholen. BIbi en Trumpie, zijn die nog vriendjes?
Het voordeel van dat als Israhel zich niet houdt aan het vredesverdrag is dat Iran dan alle legitimiteit krijgt om Israel vd wereldbodem te bombaderen. Het is wel zo dat Iran een barbaars regime heeft, echter dat heeft de zionistische heilstaat ook, en nog erger. Daarbij: wij hebben in principe geen last van Iran, echter wel van Israhel, inclusief van de gehele Westers Joodse elite, en niet alleen wij hebben daar veel last, de hele wereld heeft daar last van. Pas wanneer het zionistisch Rotschildslandje zijn officiele status als land heeft verloren en gelijktijdig de macht vd Westers Joodse elite is geminimaliseerd, kunnen de landen in het Midden-Oosten, maar ook in Europa zich ontwikkelen tot multipolaire democratieen.
Dit ‘memorandum’ zal dezelfde waarde hebben als het ‘inlegvelletje’ van Rutte, namelijk de waarde van een stuk gebruikt wcpapier..
Niet dat Pepe Escobar 1 keer een positief woord over zal hebben voor de VS of Trump.
Er valt ook weinig positiefs over de USA of Trump te melden, tot nog toe.
Totaal onbetrouwbaar.