Satire (meme)

Van de vele eigenaardigheden van de Oekraïense aangelegenheden is het meest verbazingwekkende de razernij van vijandige hartstocht gericht tegen Poetin, Rusland, en alles wat Russisch is. Sinds de Tweede Wereldoorlog, toen Hitler en de nazi’s de vleesgeworden Satan waren, is daar niets meer bij in de buurt gekomen. Zelfs toen was het niet alles wat Duits was dat als kwaad werd bestempeld. Die totale veroordeling was voorbehouden aan de Japanners. Toen Max Schmeling in juni 1938 naar New York kwam voor de rematch met Joe Louis, eiste niemand dat hij Hitler en de nazi’s zou veroordelen voordat hij de baan opging. Tijdens het dieptepunt van de Koude Oorlog waren het communisme en de Sovjet-Unie het voorwerp van angst en antipathie – niet volledig synoniem met Rusland, schrijft Ph. D. Michael Brenner.

Dit raadselachtige verschijnsel schreeuwt om verklaring. Het eerste wat hierover gezegd moet worden is dat de hartstocht en de drang van de Amerikaanse elites zijn gekomen. Er is geen grote golf van volkswoede geweest, geen massademonstraties, geen bloedstollende oproepen tot wraak en bestraffing. Geen post-9/11 nationaal trauma. In plaats daarvan komt de woede van onze regeringsleiders (Blinken, Sullivan, Nuland, Harris, Pelosi, Cruz); van de onwetende nieuwspresentatoren annex propagandisten van de mediawereld, van de demonisch bezeten redacteuren van The New York Times die de sensatie van de “yellow journalistiek” ontdekt hebben, van mensen als Peter Gelb, van de tientallen Nobelprijswinnaars die samen hun gewicht voor de kruistocht in de schaal hebben gelegd; van de universiteitspresidenten die de vrome waken voorzitten en dankbaar zijn dat de schijnwerpers verschuiven van de ontelbare schandalen waarvoor zij dik betaald worden om ze te verdoezelen; en van de gouden medaille voor het IOC dat kreupele atleten verbiedt om deel te nemen aan de Paralympische Winterspelen omdat er “Rusland” in hun paspoort staat. Allen zijn enorm zelfvoldaan. Geen van hen heeft ooit met de ogen geknipperd toen de Verenigde Staten 20 jaar lang honderdduizenden hebben gedood, verminkt, uitgehongerd en gemarteld in Irak, Afghanistan, Jemen, Syrië en andere landen, in oefeningen van wreedheid die de veiligheid van het land in een hachelijker toestand hebben achtergelaten dan toen de aanval begon.

Ongetwijfeld zullen wij binnenkort lezen dat Zuckerberg het gebruik van de term “Russische roulette” verboden heeft. Als hij dat doet, wat dacht u dan van “Neo-Con roulette” als vervanger.

Dit essay bestaat uit twee delen. Deel I onderzoekt een aantal hypothesen over de redenen van de irrationele reactie. Deel II werpt een kritische blik op de openbare brief die door meer dan 200 Nobelprijswinnaars gestuurd is, waarin zij Poetin en Rusland hekelen.

I. WAAROM?

HISTORISCHE VIJANDIGHEID

De Verenigde Staten en Rusland hebben nooit oorlog gevoerd. Er is geen kwaad bloed tussen hen. De enige, kleine Amerikaanse expeditiemacht werd ingezet bij Archangel en bij Vladivostok tijdens de Russische burgeroorlog in 1918-1919. Dit symbolische gebaar leidde tot slechts een handvol slachtoffers. Er waren ook een paar luchtgevechten boven de Yalu-rivier in Korea, waarbij naar verluidt enkele MIG-piloten Russisch waren. Dat was het dan. Het is twijfelachtig dat meer dan 1 op de duizend Amerikanen ooit van die incidenten gehoord heeft. De Koude Oorlog was, toegegeven, een vijandige confrontatie op verschillende niveaus, die 40 jaar duurde. Maar de militaire strijd bleef beperkt tot proxies. Toen waren de twee landen ook bondgenoten in de grote test van WO II – zonder Sovjet/Russische standvastigheid en opoffering zou Duitsland misschien niet verslagen zijn.

Met andere woorden, men ziet geen grond voor de viscerale antipathie tegen Rusland en de Russen die nu aan de dag wordt gelegd. Bij velen, zelfs op het hoogste niveau, gaan de emoties over in regelrechte haat. Het is moeilijk om equivalenten te vinden; dat wil zeggen, analoge hartstochten zijn zeker te vinden in de annalen van de geschiedenis, maar nooit tegen een in wezen goedaardige achtergrond.

ASCRIPTIVE VERDELING

Samenlevingen hebben allemaal affiniteiten en aversies met anderen op grond van ras, etniciteit, taal, ideologie of godsdienst. Die kunnen leiden tot empathie en verbondenheid of tot een gevoel van scheiding en afkeer. Vaak hebben die laatste gevoelens rivaliteit en conflicten aangewakkerd of verergerd. De voorbeelden zijn te talrijk en voor de hand liggend om aan te halen. Wanneer wij onze aandacht richten op de Russisch-Amerikaanse wederzijdse percepties, zien wij weinig in de zin van gewortelde ascriptieve scheidslijnen. Beide zijn overwegend Kaukasisch en christelijk van afkomst. De rivaliteit tussen katholieken en orthodoxen is ver weg in tijd en plaats. Etnisch gezien staat het Slavische Rusland niet in schril contrast met de veelvormige Amerikaanse mix. De contrasten en verschillen vloeien voort uit de totale ideologische oorlog tussen het agressieve secularisme van de Sovjet-Unie, dat het communisme begeleidde bij de bedreiging van de westerse politiek-economische grondslagen.

Het bolsjewisme, en het Sovjetsysteem dat het heeft voortgebracht, waren bijzonder dun gezaaid met ascriptieve kenmerken. Zeker, in belangrijke opzichten kwam die toestand voort uit het Russische imperium, waar Rusland overal de overhand had. Een scan van het rooster van de elites van de USSR laat zien hoe multinationaal het was. Brezjnev, Vorosjilov en Trotski waren afkomstig uit Oekraïne – evenals honderden hoge ambtenaren op alle gebieden. De grote Joodse aanwezigheid in de rangen van de bolsjewistische leiders is bekend: Trotski, Kamenev, Zinovjev, Radek, Jagoda, Kaganovitsj, Sverdlov. Lenin zelf was naar verluidt ¼ Joods, Russisch. Duits en Zweeds wat etnische afstamming betreft. Molotov en Dzerzjinski (de Poolse edelman die de Tsjeka/NKVD oprichtte) hadden Joodse vrouwen. Stalin en Beria waren natuurlijk Georgiërs; Mikojan was Armeens; Jezjev was Litouws – en ga zo maar door. De politieke leiding van het land is tegenwoordig duidelijk meer ethisch Russisch, doorspekt met een behoorlijk aantal etnische Joden die het overleefd hebben en niet geëmigreerd zijn (b.v. de onderminister van Buitenlandse Zaken en de 2 hoge ambtenaren die aan het hoofd staan van de Russische delegatie bij de onderhandelingen met Oekraïne).

Het zou dus vergezocht zijn om de verklaring voor het felle anti-Russische antagonisme van de Amerikaanse politieke klasse te zoeken in een soort atavistische afkeer.

VREES EN ANGST

De Amerikanen zien geen bedreiging van hun nationale veiligheid door een conventionele Russische militaire dreiging. In die zin verschillen de geesten en de gemoederen fundamenteel van die tijdens de Koude Oorlog. Zeker, Rusland heeft nog steeds het fysieke vermogen om de Verenigde Staten met kernwapens te vernietigen. Wij hebben echter leren leven met de Bom, en het Rusland van na de Sovjet-Unie is nooit in dezelfde donkere kleuren gegoten. Toegegeven, het Pentagon plaatste Rusland al in 2017 op nummer 2 in zijn dreigingsranglijst – in de nasleep van zijn interventie in Syrië. Maar dat had meer te maken met budgetten en gekrenkte trots omdat de missie weer eens mislukt was, dan met ernstige bezorgdheid. Rusland was eerder een verrassing dan een bedreiging.

Europese "Oekraïne eenheid" mythe begint af te brokkelen nu de realiteit doordringt

Dat verklaart waarom Oekraïense aangelegenheden eind vorig jaar door slechts 26% van het publiek als een ernstige zorg werden beschouwd. Dat wil zeggen voordat de grootscheepse propagandacampagne in volle gang kwam. De meesten kenden het land even goed, en hadden er evenveel belangstelling voor, als voor Madagaskar. (Nancy Pelosi kon het in Europa plaatsen, maar de precieze geografie ontging haar). Zelfs vandaag de dag is er geen haast om bomschuilkelders te bouwen of bij verre verwanten te informeren naar de beschikbaarheid van woningen diep in de “sticks”. Ook hier hebben wij te maken met een discrepantie tussen de houding van het publiek in het algemeen en onze politieke elites – vooral op het gebied van buitenlandse zaken. De spil ervan is minder intellectueel dan een van de gevoelens: trots, eigenwaarde, en nationale achting. Onder deze laatsten vinden wij een acute bezorgdheid over Amerika’s status als nummer 1 in de wereld: oppermachtig, dominant en hegemoniaal. Een knagend gevoel dat wij die status aan het verliezen zijn, dat wij een “gewone” macht aan het worden zijn, is verontrustend. De opkomst van China, de financiële onrust, de werkonzekerheid, de groeiende tekenen dat minder landen nu instinctief naar onze wil buigen dan in het verleden – samen ondermijnen zij het persoonlijke zelfrespect dat, door de hele Amerikaanse geschiedenis heen, kracht en geloofwaardigheid ontleende aan de status van het land als de wegbereider van de menselijke vooruitgang. Vandaar een sluipend gevoel van vrees, d.w.z. een vrij zwevende angst. Het verschuift van islamitisch terrorisme naar China, naar Rusland met tussenlandingen in Iran, Venezuela, Cuba. Alles stoort ons onevenredig – zelfs de krekels in Havana.

INDIVIDUELE/GROEPSPSYCHOLOGIE

Om een verklaring voor dit gedrag te zoeken, zou men in de troebele diepten van de menselijke geest moeten duiken. Dat valt buiten het bestek van dit opstel. Een paar gedachten komen wel in mij op.

Een ervan is dat deze overdreven reactie ten dele voortgedreven kan zijn door verborgen schuldgevoelens over de onverantwoordelijke onthouding van het Westen, dat vrijwel niets gedaan heeft om de gruweldaden in Bosnië te voorkomen of zelfs maar te verzachten. Zwijgen was dus goud. (En openbare leugens waren aan de orde van de dag: b.v. de Duitse president Franz-Walter Steinmeier en toenmalig minister van Buitenlandse Zaken schitterden onder hen). Misschien werden die gevoelens versterkt door de excessen van de Amerikaanse “War On Terror”, waarin de Europeanen medeplichtig waren in Irak, Afghanistan, Syrië en Jemen. Naast het verlenen van materiële hulp, was elke NAVO-regering op de een of andere manier medeplichtig aan het uitleveringsprogramma – met als enige uitzondering Frankrijk. Zij bevonden zich dus aan de verkeerde kant van een lijn van bloed. Terugkrabbelen is belangrijk voor een groep naties wier zelf-identiteit, en hun enige troef in het spel van de internationale politiek, hun verkondigde deugdzaamheid en verlichting is.

Een tweede, verwant punt van gissing is dat deze mensen een “niet-moreel” leven geleid hebben in een ethisch steriele omgeving. Dat wil zeggen dat de Westense elites zelden in omstandigheden werden geplaatst of omstandigheden zochten waarin zij voor moeilijke morele keuzes kwamen te staan – waarin zij de idealen en deugden die zij nominaal aanhangen door daden moesten bevestigen. Zij groeiden op in alledaagse omstandigheden. Op een bepaald niveau hebben sommige van deze goed opgeleide verlichte elites die leegte in meer of mindere mate gevoeld. Plotseling komt er uit het niets een gouden kans om dat te doen. Om dat te doen zonder pijn of zware kosten, met de wederzijdse steun van een grote schare kosmopolitische medemensen.

HET TERE AMERIKAANSE EGO

Zoals ik in een eerder commentaar geschreven heb,

“Amerikanen hebben moeite om hun verheven beeld van zichzelf en de werkelijkheid scherp te stellen. Zij slagen daar niet erg goed in. De kloof is groot en wordt steeds groter.”

Vervagende dapperheid is een van de moeilijkste dingen voor de mens om mee om te gaan – of het nu om een individu gaat of om een natie. Van nature waarderen wij onze kracht en bekwaamheid; wij vrezen achteruitgang en de tekenen van ondergang. Dit is vooral het geval in de Verenigde Staten, waar voor velen het individu en de collectieve persoonlijkheid onafscheidelijk zijn. Geen enkel ander land probeert zo onophoudelijk zijn legende te beleven als de V.S. Vandaag de dag doen zich gebeurtenissen voor die het Amerikaanse narratief van een natie met een unieke bestemming tegenspreken. Dat schept cognitieve dissonantie.

Het geïdealiseerde zelfbeeld van Amerika is geworteld in het geloof dat wij op elk gebied gangmakers en wereldverbeteraars zijn. De hierboven geschetste stand van zaken – gekenmerkt door impulsieve ondernemingen die onze gedoemde, stoutmoedige ambitie om wereldheerschappij te verwerven onderstrepen – vertegenwoordigt geen koel strategisch oordeel. Het is het nationale equivalent van ostentatief ijzer pompen door bodybuilders die bang zijn hun spiermassa te verliezen. Die bezorgdheid verdwijnt echter nooit, ook al wordt men gespierd en tracht men er zich steeds energieker van te verzekeren dat er niets achter u aan sluipt. De spiegel is eerder te verkiezen boven de achterwaartse blik.

Het amerikanisme werkt als een verenigde veldtheorie van zelf-identiteit, collectieve onderneming, en de blijvende betekenis van de Republiek. Wanneer één element als bedreigd wordt ervaren, wordt de integriteit van het hele bouwwerk kwetsbaar. In het verleden stimuleerde de Amerikaanse mythologie het land op een manier die het hielp te gedijen. Vandaag is het een gevaarlijk hallucinogeen dat de Amerikanen gevangen houdt in een tijdsprong die steeds verder van de werkelijkheid afstaat.

Op psychologisch niveau is deze benadering begrijpelijk, omdat zij de kracht van de Verenigde Staten uitspeelt: een buitensporig zelfvertrouwen gekoppeld aan materiële kracht – waardoor de nationale mythe in stand wordt gehouden dat zij voorbestemd zijn om altijd de nummer 1 van de wereld te blijven, en dat zij in staat zijn het wereldsysteem te vormen volgens de Amerikaanse principes en belangen. De spanning van een zo geconstitueerde natie die met de objectieve werkelijkheid geconfronteerd wordt, is niet bevorderlijk voor een verhoogd zelfbewustzijn of een verandering in gedrag… Vandaag de dag is er geen enkel debat over het buitenlands beleid. Bovendien hebben onze vazalregeringen in Europa en elders ofwel een nationaal belang bij het behoud van het verwrongen Amerikaanse wereldbeeld (Israël, Polen), ofwel zijn zij in de loop van de decennia zo gedenatureerd dat zij niet anders kunnen dan Washington gehoorzaam te volgen – hoewel zij reeds over een aantal klippen zijn getuimeld en naar een potentieel fatale afgrond staren wat China en Rusland betreft.

De tenenkrommende verdraagzaamheid, geduld en zelfbeheersing van Poetin

NIHILISME

Tenslotte is er de bevorderende factor: een maatschappij waarin alles kan. Waar normen, standaarden, fatsoenlijke gedragscodes zo verwaterd zijn dat ze niet meer werken. In onze toestand van veralgemeende vervreemding wordt ieder van ons toegestaan – ja, aangemoedigd – om “zijn eigen ding te doen”. Gevoelens van verlegenheid, schaamte, of schuld zijn zwak of geheel afwezig. Impulsen, emoties, en – niet in de laatste plaats – de enorme druk van eenvormigheid maken die nominale vrijheid van betekenis ongeldig. Slechts weinigen hebben de middelen om een individuele structuur van waarden, van rechten en plichten uit te werken. Met welke primitieve ijkpunten wij ook rondlopen, zij zijn duidelijk ontoereikend om ons te leiden wanneer wij geconfronteerd worden met ingewikkelde kwesties, tegenstrijdigheden in waarden, of de noodzaak van een subtiel, gekwalificeerd oordeel.

In deze omstandigheden is het niet verwonderlijk, zo niet onvermijdelijk, dat “fuck de Russen” de universele orde van de dag wordt – voor Nobelprijswinnaars, universiteitspresidenten, deskundigen, redacteuren, of wannabe-moralisten van elke gezindte. Geen verheffend schouwspel – of een geruststellende voorbode van wat komen gaat.

P.S. Overeenkomstig het beginsel van absolute openhartigheid bij het bespreken van deze kwesties, moeten wij de mogelijkheid overwegen dat sommige van de over-the-top aanvallen op alles wat Russisch is, van bepaalde prominenten in de anti-Rusland campagne, voortkomen uit familiegeschiedenis – namelijk een overgrootmoeder die mishandeld werd door tsaristisch geïnspireerde Russen tijdens de veelvuldige pogroms in het Russische Rijk of een soortgelijk incident. Laat mij in dit verband zeggen dat mijn grootmoeder van vaderskant inderdaad in 1915 in Oekraïne door Kozakken aangerand is. Toch heb ik dat nooit een reden gevonden om mijn hersens te bevriezen over alle zaken die een van beide plaatsen betreffen Of om wraak te nemen op Anna Netrebko, Daniel Medvedev, of die dappere “Russische” mannen en vrouwen die de dupe zijn geworden op de Paralympics. Iedereen die dat doet zou automatisch van dit discours gediskwalificeerd moeten worden en hun luidkeels geadverteerde toewijding aan de mensenrechten zou tussen haakjes geplaatst moeten worden.

NOBELE NOBELS?

Voor mensen zoals de Nobelprijswinnaars kan het tekenen van hun naam op een paginagrote advertentie waarin zij de ondeugden van Rusland aan de kaak stellen, ervaren worden als een laatste kans op een ethisch salon (of altaar) – een door God gegeven kans om zich te verzekeren van een plaats aan de kant van de Engelen. Deze hoogdravende psychologische motivatie bracht met zich mee dat, om de morele verheffing ten volle effect te laten sorteren, het onderwerp van de morele bezwaren moest worden overdreven – tot een cartooneske omvang. Het is het lot van dergelijke heilzame pogingen om te boemerangeren. De ongeveer 200 laureaten hebben zichzelf in de positie gebracht dat zij olie op het vuur van de anti-Russische hartstochten gooiden. De meest schandelijke episode in deze pogrom is misschien wel het weren van Russische atleten van de Paralympische Winterspelen, met als argument dat hun aanwezigheid alleen al de morele zuiverheid van de spelen zou bezoedelen.

Op 3 maart – enkele dagen voor de openingsceremonie – heeft het Internationaal Paralympisch Comité de Russen gezegd dat zij weer in hun rolstoelen moesten stappen en terug naar Moskou moesten rollen. Deze brutale actie maakte, onder zware westerse druk, een eerder besluit ongedaan om hun deelname toe te staan. Laten we er geen doekjes om winden: dit is moreel zo afschuwelijk gedrag als maar denkbaar is – obsceen als het wordt gebracht in naam van de ethiek. Ethiek zoals die gedefinieerd en gevormd wordt door elites, zoals veel van de laureaten, wier moraal eerder voortkomt uit een geijkte, egoïstische motivatie dan uit oprechte empathie voor de slachtoffers. Het resultaat: zij zijn medeplichtig aan de misdaad van het toebrengen van onberekenbare pijn aan mannen en vrouwen wier leven de normale maat van pijn die een mens kan verwachten verre heeft overschreden; zij hebben moedige personen beledigd die wij zouden moeten eren en respecteren; zij hebben hoop en dromen doorprikt die het resultaat zijn van duizend uren slopende volharding; zij hebben schuld uitgesproken over onschuldigen. Hun egocentrische, stompzinnige pogingen om zichzelf te verheerlijken, hebben hen kleiner gemaakt. Zij hebben bijgedragen tot het vernederende schouwspel van collectieve onfatsoenlijkheid.

God vergeve het hun – want zij weten niet wat zij doen.

Dit is het eindpunt van een gekunsteld en ontaard humanisme, dat kenmerkend is voor onze tijd. Een humanisme dat minder waarde hecht aan verse en bloedverwante mensen dan aan een doctrine, aan zelfbevrediging, aan de politieke of emotionele behoefte aan een vijand, aan een publieke houding, aan parochiaal belang. Dat is de mentaliteit die, alleen al in de moderne tijd, tientallen miljoenen naar een vroegtijdig graf heeft gestuurd.

Het Nobel-petitionnement is bedoeld om indruk te maken – en dat doet het ook, het vertegenwoordigt de gemeenschappelijke mening van meer dan 203 personen met een wetenschappelijke reputatie. Toch geloof ik niet dat het oneerbiedig of denigrerend is ten opzichte van hun academische prestaties, om eens goed te kijken naar de gezaghebbende basis voor wat zij schrijven, en naar de redenen om te stellen dat het publiek daaraan een uitzonderlijke waarde moet toekennen. Zo’n onderzoek kan georganiseerd worden in de vorm van een reeks onderling verbonden vragen, d.w.z. de wetenschappelijke methode van onpartijdig onderzoek en analyse.

1. Wat zijn de geloofsbrieven van de 203 voor het maken van de politieke oordelen die aan hun oproep ten grondslag liggen? Beschikken zij over uitzonderlijke informatie over de affaire Oekraïne-Rusland? Hebben zij de zaak bestudeerd? Hoeveel van de feitelijke gegevens hebben zij zich eigen gemaakt? Het antwoord is: geen enkele, dat wil zeggen niet meer dan datgene wat een geleerd iemand met een superieure intelligentie, die het nieuws volgt, bezit. Bovendien is het op alle punten veel minder dan dat van werkelijk deskundige personen (b.v. Ambassadeur Jack Matlock, die een centrale rol heeft gespeeld bij het in goede banen leiden van het uiteenvallen van de Sovjet-Unie), die een leven lang Rusland in al zijn dimensies hebben bestudeerd. Zijn kijk op de hele crisis, die een jaar heeft geduurd, wijkt op nogal kritische punten af.

2. Wat zijn de geloofsbrieven van de 203 om de strenge ethische oordelen te vellen die zij in hun brief zo stoutmoedig uitspreken? Zijn zij vertrouwd met de ontzaglijke ingewikkeldheid van de toepassing van ethische normen op de betrekkingen tussen staten? Hoeveel kennis van de geschiedenis hebben zij? Hebben zij nagedacht over de filosofische vragen van schuld en onschuld, van rechtvaardige en onrechtvaardige oorlog, van individuele moraal en de ethiek van de publieke verantwoordelijkheid? Ook hier is een eerlijke beoordeling dat er geen bewijs is dat zij een uitzonderlijk inzicht of ervaring hebben verworven. Natuurlijk zou men de achtergronden van elk van de ondertekenaars moeten kennen om tot een definitieve conclusie te komen. Het lijkt echter redelijk dat de 203 in het algemeen niet voldoen aan de normen die hen als deskundigen zouden kwalificeren.

Oekraïne is een dood land dat wandelt (Video's 18+)

3. Een essentieel kenmerk van de wetenschappelijke methode is dat men alle beschikbare empirische bewijzen uit verschillende bronnen bestudeert alvorens uitspraken te doen – hetzij in de vorm van algemene wetmatigheden, hetzij bij de beoordeling van bijzondere gevallen. Laten we tot de kern van de zaak komen.

Hebben de laureaten andere gevallen van interstatelijk geweld onderzocht? Of ze dat nu gedaan hebben of niet, is er een lijst van publiekelijk gedane uitspraken die overeenstemmen met die welke zij doen over Rusland, Poetin, en het gedrag van het Russische leger in Oekraïne? Om het ronduit te zeggen: wat hebben zij precies gezegd/geschreven over: a) het gebruik van geweld door de regering van de Verenigde Staten in Irak, in Jemen, in Syrië, in Libië, in Somalië, in Afghanistan; b) het gebruik van geweld door de staat Israël in de illegaal bezette Palestijnse gebieden en in Libanon; c) de materiële Amerikaanse steun aan repressieregimes die hun burgers doden, verminken, martelen en gevangen zetten (bijvoorbeeld Saoedi-Arabië, Bahrein, Egypte, Honduras, Guatemala, El-Salvador, enz.)?

Een bijkomende vraag: hebben de laureaten geprotesteerd tegen Biden’s regelrechte diefstal van $8 miljard van de Afghaanse Centrale Bank, op een ogenblik dat miljoenen mensen honger lijden nadat Amerika hen 20 jaar lang begeleid heeft langs het tuinpad dat leidde naar het illusoire land van melk en honing dat wij hun beloofd hadden?

4. Het fijn afgestelde gevoel voor ethiek van de Laureaten reikt vermoedelijk ver en breed. Vermoedelijk wordt het dicht bij huis met nog meer kracht en nauwgezetheid toegepast. Laten we het hen dus vragen: a) aan de professoren van Harvard: wanneer en op welke manier hebt u geprotesteerd tegen de nauwe. geëerde en lucratieve relatie met Jeffrey Epstein, die publiekelijk bekend was en waarbij 3 presidenten betrokken waren? b) aan de professoren van MIT: wanneer en op welke manier hebt u geprotesteerd tegen het feit dat uw instelling aanzienlijke fondsen van de heer Epstein ontving – nadat zijn smerige criminele handelingen publiekelijk bekend waren geworden? c) aan de professoren van Yale: wie van u heeft geprotesteerd tegen het ontslag op staande voet van dr. Bandy Lee voor de zonde van het geven van een professioneel oordeel over president Trump – gebaseerd op geloofsbrieven die oneindig superieur zijn aan die waarop u kunt bogen over de geestelijke toestand van Poetin/Rusland/Oekraïne, of het aannemen van Generaal Stanley McChrystal voor een vooraanstaande positie op de faculteit, ondanks het feit dat hij de aanstichter en opzichter was van martelingen in Irak en Afghanistan, of de verkoop van een academisch onderdeel van uw universiteit (Brady-Johnson Program in Grand Strategy) aan twee roofzuchtige miljardairs uit de financiële wereld in ruil voor hun recht om het curriculum en de faculteitstaken te censureren – met als hoogtepunt dat zij vorig jaar de directeur tot aftreden hebben gedwongen? d) Wie van u heeft het misbruik van elke academische ethische code door de American Psychological Association veroordeeld, omdat zij contracten heeft gesloten met de CIA en het Pentagon om hen te instrueren in foltertechnieken die verboden zijn volgens de Amerikaanse wet, de grondwet van de V.S., en de internationale verdragen die wij ondertekend hebben?

5. U verkondigt het principe dat elk volk het recht heeft om als souverijn land te bestaan. Welke inspanningen hebt u, gezamenlijk of individueel, gedaan om de onafhankelijkheid van Palestina, van Kasjmir, van Tigray, van Koerden, van Tsjetsjenië te bevorderen?

6. U verklaart: “In een beweging die herinnert aan de beruchte aanval van nazi-Duitsland op Polen in 1939 en op de Sovjet-Unie in 1941, heeft de regering van de Russische Federatie, onder leiding van president Poetin, een onuitgelokte militaire agressie gelanceerd -…..”. En dan hebt u het lef om te beweren: “Wij kiezen onze woorden hier zorgvuldig…. Laten we hopen van niet!

Wat is de objectieve, bewijskrachtige basis om deze parallel te trekken en te benadrukken? Welke gegevens of logica ondersteunen de impliciete bewering dat Poetin/Rusland uit is op de verovering van heel Europa, op de moord op miljoenen van zijn burgers in georganiseerde vernietigingskampen, op het opleggen van een onderdrukkend totalitair bewind, op het geven van alle macht aan een superieur ras van Russen? Het antwoord: u hebt er geen. En in een daad van verbijsterend onfatsoen en/of afschuwelijke onwetendheid, gebruikt u als voorbeeld een van de grootste misdaden uit de geschiedenis, waarbij ruwweg 15 miljoen Russen (en Oekraïners, Wit-Russen -onder andere etnische groepen) omkwamen. Waarom roept u dan valse beelden op en maakt u de meest elementaire fouten bij de vergelijkende analyse? Kunt u in alle eerlijkheid zeggen dat het geen anti-intellectueel middel is om een vijand te demoniseren door een grove belediging te gebruiken en de gruwelijkste beelden uit de moderne geschiedenis op te roepen?

Als ik een soortgelijke grove betoogtrant zou schrijven ter ondersteuning van mijn opvattingen over genetica en raciale intelligentie, de mogelijkheid van “koude fusie”, of het zo gemakkelijk toepassen van kernenergie dat energie zo goedkoop beschikbaar zou zijn dat het niet eens de moeite waard zou zijn om er geld voor te vragen – als ik een van die dingen zou schrijven, zou de wereld dan op moeten staan en mijn conclusie in ere moeten houden, alleen maar omdat ik een prestigieuze prijs in de sociale wetenschappen heb gewonnen? Nee – u zou mij zeggen: “Maak dat u wegkomt; wij zijn niet geïnteresseerd!”

6. Welke plausibele reden is er, in het licht van het bovenstaande, voor uw medeburgers, onze regeringsleiders, en partijen in andere landen om hun conclusies, oordelen en meningen over het geprefereerde optreden re. Rusland te laten beïnvloeden door uw korte maar een gedurfde openbare brief – buiten proportie tot andere personen? Is het gewoon een kwestie van beroemdheid en naamsbekendheid? Waarom niet evenveel gewicht toekennen aan andere sterren in het overbevolkte sterrenstelsel van de natie? – Waarom niet Tom Brady, Meryl Streep, Elon Musk, Jeff Bezos, Oprah Winfrey, Tucker Carlson, Adele, Anthony Fauci, Lady Gaga, of Kanye West?


Copyright © 2022 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

OEKRAÏNE CONFLICT DOSSIER

Viganò: Globalisten hebben oorlog in Oekraïne aangewakkerd om de tirannie van de Nieuwe Wereldorde te vestigen



Volg Frontnieuws op Telegram

11 REACTIES

  1. Eeerlijkheid gebiedt wel op te merken dat die foto met de pro-Oekraïne-QR-check afkomstig is van een satire website, maar dat wil niet zeggen dat de satire geen goed beeld geeft van ’t huidige sentiment.

    Ik ga echt niet zeggen dat ik Poetin vertrouw, maar wat ik nu zie gaat echt iedere vorm van idioterie voorbij en in alle redelijkheid gaat alles nu wel zo ver dat alle beschuldigingen aan zijn adres steeds meer beginnen in te boeten aan geloofwaardigheid.

  2. Naar mijn mening heeft de huidige westerse wereld een dusdanige pak boter op het hoofd dat ze er uiteindelijk in zal stikken.
    Pro of contra, men kan nooit tot een evenwichtige beoordeling komen zonder beide kanten in overweging te nemen.

  3. De VS wilt gewoon scoren. Het is diep triest dat alle sporters daaronder moeten leiden. De VS voert al decennia lang oorlogen zonder consequenties. De rest zijn gewoon slappe meelopers zonder ruggengraat.

  4. Lenin, eerst in Duitsland, later in Rusland, maar om te beginnen in de USA getraind. Trotzki, Marx idem.Dit artikel getuigt van weinig kennis wb de bolsjevistische communistische revolutie met al zijn oorlogsmisdaden. De docu van Juri Lina geeft een duidelijk beeld, wat ik echter nooit op school leerde. Het is mij volkomen helder wie al deze revoluties en oorlogen orkestreren. Genoeg documentatie nog steeds over te vinden. ook al worden veel sites geblokkeerd en zijn docus in NL niet te bekijken. Braaf schikken we ons erin dat er van buitenaf bepaald wordt waar we het over mogen hebben, wat we mogen lezen etc. etc. Hier waren niet eens revoluties nodig om de macht over te nemen. Persoonlijk begrijp ik de lol of het nut er niet van. Wie wil de hele wereld bezitten en het grootste deel van de mensheid uitroeien. Laten ze naar Mars gaan met Elon Musk. Kunnen wij ook weer verder. Vele studies die leren hoe conflikten succesvol anders op te lossen. Schrijvers. Workshopleiders die bewijzen dat het werkt. De meeste mensen willen in vrede leven, huisje, boompje en beestje. Vooral die eeuwenoude olijfbomen die namen kregen als familieleden, tantes etc. waarvan de oogst geroofd worden en de bomen bij Intratuin in het verleden verkocht werden. Inmiddels door vluchtelingenkampen in Griekenland als stookhout verbrand worden.

  5. Helemaal eens met het bovenstaande stuk. Kortom, het gaat om wat de VS wilt dat moet gebeuren. De rest zijn volgzaam en zijn ziende blind en horende doof. Hoogmoed komt voor de val. Is het niet nu dan wel binnenkort als China duidelijk laat merken de kant van Putin te kiezen.

  6. Putin heeft een eigen vermogen van meer dan 200 millijard. Hij heeft controle over de oliegarten. Het zal hem een worst zijn dat er zoveel mensen van honger sterven.

  7. Russische sporters niet meer welkom.
    Geen Russische kunst meer.
    Geen Russische boeken.
    Geen Russisch nieuws.
    Kauft nicht bei Russen.
    Russen nicht wilkomen.
    Russen in het buitenland kunnen niet meer bij hun bankrekeningen.
    Russen kunnen niet meer reizen.
    Russen mogen niet meer in het buitenland studeren.
    Ben jij niet voor Ukraine dan ben jij een Russenvriend.
    En ga zo maar door!
    Ach, aar kennen wij dit toch ook al weer van?
    Was dat niet iet met Joden? Of de zwarten ten tijde van de Apartheid? (ook weer zo’n mooie Nederlandse uitvinding)
    Geen wonder dat men zich als door een wesp gestoken voelt bij het horen over de holocaust en tribunalen.
    Wij moeten immers vergeten, en mogen ons niet herinneren.
    Want de geschiedenis dient zich te herhalen.
    History is what’s happening!

    Aber, wir haben es nicht gewußt!
    Ja, amehoela!

  8. Vergeet de homo’s niet. Homo’s haten Rusland en vooral Poetin. Rutte heeft Poetin een paar keer ontmoet. Het eerste waar Rutte over begon te zeuren waren de homorechten in Rusland. Waar het hart van vol is stroomt de mond van over. Homo’s maken meer kapot dan je denkt.

  9. Poetin is wel rijk maar niet zo. En dat mag hij zijn; zijn werkelijke vermogen: 37 milliard.

    Kijk eens naar het vermogen van Pelosi; het “zwarte goud”van USA–gestolen in Libie en Irak; het “zwarte goud” –goud van NL in Zwitserland dat ze weigeren terug te geven.
    Als wij iets van leiders zouden hebben ipv slijmerige poten, zou ik ik de zwitserse banken in beslag nemen, en personeel buiten laten.
    bereken maar eens wat het totaal is aan euro’s van het goud, met samengestelde rente van 10% vanaf 1941.

    Ik zou (net als nu met Russische bezittingen gebeurt) de zwitserse bezittingen nemen.
    Kosten van beslagnames: voor de Zwitsers.

    Rusland’s economie zal iets schade lijden, maar niet veel.
    Meeste schade: Amerika, tweede plaats Europa.

    Wij kunnen altijd not contracten nemen van Rusland…..gas en olie

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here