Van America First naar Israel First: er zal geen vrede komen!

Als er in 2025 nog steeds mensen zijn die vertrouwen hebben in de Verenigde Staten van Amerika en hopen dat er iets goeds uit voortkomt, dan betekent dit dat er nog veel werk te doen is.

Laten we onszelf niet voor de gek houden: wat voor goeds is er ooit voortgekomen uit een land dat is gesticht door criminelen die door hun vaderland zijn verstoten, die met geweld een land hebben gekoloniseerd dat niet van hen was, en het hebben veranderd in een land van geweld, misbruik, corruptie, overspoeld door de ergste sekten en immoraliteit, dat, zodra het kon, zijn model via oorlogen naar de rest van de wereld begon te exporteren? schrijft Lorenzo Maria Pacini.

Hoe kunnen we geloven dat de VS met een vredesplan voor Palestina en het Midden-Oosten zullen komen?

Laten we, afgezien van de polemische toon, proberen logisch en rationeel te redeneren.

Het eerste feit dat we objectief kunnen aannemen, is dat geen van de vredes- en staakt-het-vuren-overeenkomsten ooit in Palestina is nageleefd, zozeer zelfs dat er sinds 1929 meer dan vijftien zijn ondertekend, wat aantoont dat één of twee niet voldoende waren en dat het conflict voortdurend opnieuw begint. Dit geeft aan dat het conflict niet kan worden opgelost door internationale regelgevende interventies, omdat oorlogen, of we dat nu leuk vinden of niet, boven de wet staan.

In dit opzicht is het nu zelfs voor de minst ervaren mensen duidelijk dat het internationaal recht herhaaldelijk is aangepast aan de belangen en voorkeuren van de machthebbers, ten koste van de zwaksten, door het zowel in de toepassing als in de interpretatie naar eigen goeddunken te manipuleren. Het internationaal recht biedt geen enkele garantie en beschermt niets. In naam van het internationaal recht zijn onderdrukkende daden gepleegd, en op grond van het internationaal recht is de aanwezigheid of afwezigheid van een volledige, aangekondigde, verklaarde en bevestigde genocide zelfs discutabel gemaakt en onderworpen aan een stemming, alsof de dood van duizenden mensen een kwestie van democratie is en niet een feit, een misdaad tegen de mensheid die vanzelfsprekend is en zich doet gelden voor wat ze is.

Ten derde is het spektakelkarakter van dit vredesakkoord precies wat het zo krachtig en interessant maakt, net zoals ook het bloedbad zelf voor het eerst tot spektakel werd gemaakt. De tragedie vond weerklank dankzij de social media, en alle netwerken zonden op een uniforme manier de gruwel uit, waardoor deze tot entertainment werd verheven. Toen de dagelijkse dosis obsceniteit voorbij was, moest er iets even spectaculairs voor in de plaats komen, en aangezien verhalen met een happy end meer kijkers trekken dan verhalen met een triest einde, werd de enscenering van ‘vrede’ in elkaar gezet, een woord waaraan het Westen graag middelen besteedt.

Iedereen, absoluut iedereen, behalve de Palestijnen, werd uitgenodigd aan de vredestafel. Degenen die er rechtstreeks bij betrokken waren, werden door de westerse kliek niet waardig geacht. Dit alleen al zou ons aan het denken moeten zetten over wat er werkelijk gebeurt, en niet over wat de media ons willen laten zien.

Donald Trump is de showman van de situatie. Uiteindelijk is de Amerikaanse president er met een uitstekende strategie in geslaagd om in de ogen van miljoenen mensen zijn geloofwaardigheid terug te winnen en als een held of een heilige te eindigen, zodat ze vergeten dat hijzelf, met zijn regering en zijn land, de belangrijkste sponsor is van de Palestijnse genocide en vele andere oorlogen en misdaden (zullen we het eens hebben over het lijstje van zijn goede vriend Epstein, meneer de president?).

Het absurde is precies dit: het kwaad wordt voorgesteld als het goede. De VS komt er met een gerehabiliteerd imago uit. Opnieuw faalt het neoconservatieve messianisme niet en brengt het een dodelijke slag toe aan de geest van westerse kijkers, die klaar zijn om elke onzin die uit Amerikaanse studio’s komt als moedermelk te accepteren.

Trump werd in de Knesset, het Israëlische parlement, onthaald met een staande ovatie die die van Netanyahu in Washington waardig was. De twee begrijpen elkaar en passen perfect bij elkaar. In zijn lange toespraak had Trump de tijd om zo ongeveer alles te zeggen, waarbij hij zijn politieke overwinningen vierde met zo’n kinderachtige zelfverheerlijking dat het zelfs voor de andere aanwezige westerse en Aziatische leiders onverteerbaar was. Want ja, natuurlijk was er een hele reeks bewonderaars/dienaren die klaar stonden om elke zin van de blonde man toe te juichen, allemaal streng geselecteerd op hun toewijding en klaar om hun vijf minuten op het podium te nemen om hun felicitaties uit te spreken, wedijverend om te zien wie de beste indruk kon maken op hun idool. Een idool dat geen tijd verspilde om iedereen te herinneren aan zijn liefde voor Israël, het belang van bekering tot het zionistische jodendom, eerst zelf en daarna zijn dochter, en het steunen van Israël alsof het zijn eigen leven was, wat het ook mocht kosten – en de kosten, zelfs in economische termen, zijn inderdaad hoog. Hij vroeg zelfs om vergeving voor Netanyahu en vertelde over diens moedige daden.

Trump liet de kans niet voorbijgaan om de leiders die hij het minst mag te vernederen en in verlegenheid te brengen, waarmee hij zijn gangsterachtige stijl bevestigde, die elke politieke en diplomatieke etiquette te boven gaat, zoals in het geval van de Britse premier Starmer, die op het podium werd geroepen en vervolgens onmiddellijk werd neergezet zonder dat hij iets mocht zeggen. Zijn retoriek bestond uit zelfreferentiële slogans die subtiel gericht waren op de minst welkome mensen in de zaal. De ware stijl van een pestkop op de basisschool, maar dan met vele miljarden op de bank.

Ze noemen het vrede, maar het is oorlog

We waren getuige van een macabere dans waarin de westerse elites in feite de behaalde overwinning vierden, zelfs waar ze niet echt gewonnen hadden. Wat vieren ze dan? Simpel: zoals ze altijd hebben gedaan, vieren ze wat ze hierna gaan doen. Raad eens wat dat is? Oorlog. Of beter gezegd, de oorlog die de naam ‘20-puntenvredesplan’ draagt, waarin zwart op wit staat dat Palestina een vijfsterrenresort zal worden voor de luxe van het Westen en, natuurlijk, het onaantastbare heilige Israël, aan wie hun god dat land heeft beloofd ten koste van het bloed van al zijn rechtmatige inwoners.

Er zal geen vrede komen. Wat zij vrede noemen, is niets meer dan een intermezzo tussen het ene bloedbad en het andere. Zelfs met de mogelijke val van Netanyahu en zijn proces voor misdaden tegen de mensheid blijft het probleem van het zionisme bestaan, en het is Amerika, dat al zionistisch was voordat het zionisme als politieke beweging bestond, dat de belangrijkste voorstander ervan is, net zoals het Amerika is dat het vredesplan in handen heeft. Al begin november, na deze paar weken van wapenstilstand, zal het mogelijk zijn om de hervatting van de vijandelijkheden waar te nemen.

Het is duidelijk dat de overeenkomst onderhandelingen en onderhandse garanties omvat die ook andere actoren in de regio ten goede komen en die in de komende maanden moeten worden afgerond. Het leven van Palestijnen is blijkbaar veel waard, omdat ze onderhandelingsmunitie worden voor buitenlandse heersers.

Negatieve uitgangspunten kunnen niet tot een positief resultaat leiden. Als de akkoorden tot nu toe zijn nageleefd, wat kan ons dan, bij gebrek aan objectieve positieve gegevens, doen geloven dat het akkoord deze keer wel stand zal houden? Is het echt niet duidelijk dat deze operatie juist bedoeld was om Palestina en de As van Verzet een krachtige slag toe te brengen?

Hoeveel bloed van Palestijnen, die christenen, moslims en joden zijn, moet er nog vloeien? Hoe lang moet een dergelijke misdaad nog worden gepleegd als menselijk offer voordat de andere grootmachten ingrijpen om “genoeg!” te zeggen tegen deze gruwel?

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump’s vredesplan voor Gaza zal niet werken, het is een ultimatum onder genocide

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: