Amerika’s Eeuw van Vernedering is begonnen

China’s “eeuw van vernedering” begon in 1839 met de Eerste Opiumoorlog. De Qing-dynastie was in verval geraakt en buitenlandse mogendheden begonnen via oorlogen en militaire expedities gebieden af te snoepen en handelsconcessies af te dwingen. Het was een lange eeuw die pas echt eindigde in 1949 met de oprichting van de Volksrepubliek China.

Maar zelfs toen was er nog een onafgemaakte zaak: Macau, Hongkong en Taiwan. Macau en Hongkong zijn nu teruggegeven aan China. Maar Taiwan blijft onherwonnen. Taiwan bestaat inderdaad om de overwinning van de Volksrepubliek te ontkrachten. Tot op de dag van vandaag beweert Taiwan het echte China te zijn en eist het soevereiniteit over de rest van China op onder de beschermende paraplu van de Verenigde Staten, schrijft Greg Johnson.

Het is duidelijk een pijnpunt voor Peking. Zolang de Taiwan-kwestie niet is opgelost, heeft de opkomst van de Volksrepubliek de Eeuw van Vernedering niet echt beëindigd.

Er wordt ons verteld dat we een oorlog om Taiwan moeten riskeren omdat ze daar chips voor AI maken. We zitten in een “AI-race”. Net zoals we in een “zeldzame-aardmetalen”-race zitten.

Ik sta sceptisch tegenover deze argumenten. Als we in een ‘existentiële’ race met China zouden zitten om AI, zouden we de fabrieken gewoon buiten het bereik van China verplaatsen, zoals Stalin hele industrieën achter de Oeral verplaatste. Maar dan herinner ik me: de geschiedenis is een lange reeks van leiders die met existentiële bedreigingen worden geconfronteerd en niets doen.

Als ik hoor dat ‘wij’ gebieden moeten verwerven of een oorlog moeten riskeren om grondstoffen en technologieën, vraag ik me cynisch af wie dat ‘wij’ is. Wij, het volk, betalen uiteindelijk altijd de rekening. Telkens wanneer we ‘geopolitiek’ horen aanhalen, is dat een teken dat we dubbel gaan betalen: eerst met bloed, daarna met geld.

Waarom met bloed betalen? Is het simpelweg omdat oligarchs met politieke connecties niet willen concurreren om contracten, dus kopen ze politici om om die aan hen te bezorgen?

Dit alles speelde natuurlijk op de achtergrond toen Donald Trump en een vliegtuig vol miljardairs in Peking landden voor een topontmoeting.

Ten eerste riekt het meenemen van Elon Musk naar China naar het meenemen van een mes naar een vuurgevecht. Er staan hier kwesties van soevereiniteit en identiteit op het spel die niet kunnen worden opgelost door met zakelijke deals te zwaaien. Trump had dat al moeten leren van de jammerlijke mislukking van zijn handelsgezanten Witkoff en Kushner om de oorlog in Oekraïne te beëindigen.

Maar Trump kan dat niet leren. Hij is een oude man. Zijn krachten nemen af. Dus valt hij steeds vaker terug op wat hij het beste kent: steaks verkopen, oorlogen verkopen, zichzelf verkopen. Hij is een handelaar. Het enige waar hij ooit aan denkt, is geld.

Ten tweede had Trump deze reis überhaupt nooit moeten maken, omdat hij veel van de troeven die hij in Peking wilde uitspelen, heeft verspeeld door een oorlog met Iran te beginnen – en te verliezen. Trump is echter gewoon in ontkenning. Hij rekt de oorlog uit – en vergroot daarmee de negatieve gevolgen – blijkbaar in de hoop op een wonder, zodat hij zijn nederlaag niet hoeft toe te geven.

Dus natuurlijk heeft hij de top met China niet verplaatst. Dat zou een nederlaag betekenen. Er wordt zelfs gespeculeerd dat hij hoopte op Chinese hulp om zichzelf uit de Iran-puinhoop te redden. Waarschijnlijk hoopte hij ook op een stijging in de peilingen. Want dat is waar hij toe is vervallen: zich vastklampen aan strohalmen, de aandelenmarkt en opiniepeilingen opkrikken met leugens en stunts.

Uiteraard beweert Trump dat deze top grote resultaten heeft opgeleverd. Maar het zijn allemaal luchtkastelen. China heeft bijvoorbeeld beloofd vliegtuigen van Boeing te kopen. Maar ten eerste is het niet de taak van de president van de Verenigde Staten om Boeing-vliegtuigen aan communistische dictators aan te prijzen. Ten tweede zal het misschien nooit gebeuren.

Laten we het hebben over wat er werkelijk is gebeurd. Trumps top in Peking lijkt mij de eerste 36 uur van Amerika’s Eeuw van Vernedering. We zagen Donald Trump Xi Jinping naar de mond praten en hem prijzen als een groot leider. Trump doet dit ook met Poetin en Kim. Vergelijk dat eens met de beledigingen die hij aan het adres van Amerika’s bondgenoten uit. Dit is de standaardprocedure voor een narcist. Hij neemt zijn vrienden voor lief terwijl hij de goedkeuring van zijn vijanden najaagt.

Xi beantwoordde Trumps vleierij niet op dezelfde manier. In plaats daarvan sprak hij de waarheid. Hij zei ronduit dat de Verenigde Staten een tanende macht zijn. Trump draaide natuurlijk behendig om en zei dat dit gold voor het Amerika van Joe Biden, niet voor dat van Trump.

In werkelijkheid was Amerika al lang vóór het presidentschap van de vegetatieve Biden een tanende macht. Biden was slechts een symptoom van de neergang. Maar Donald Trump heeft die neergang dramatisch versneld.

Ik laat het aan toekomstige historici over om te debatteren over de oorzaken en keerpunten in de neergang en ondergang van het Amerikaanse imperium. Zoals Gibbon aantoonde, duurt de neergang van een imperium lang. Het zal waarschijnlijk nog lang na mijn dood in verval zijn.

Maar de oorlog met Iran voelt als een keerpunt.

Amerika verloor de oorlog met Iran op dag één, omdat het onmogelijk was dat de Verenigde Staten sterker uit deze oorlog zouden komen dan toen ze eraan begonnen. Ik haal een zekere grimmige voldoening uit het feit dat de aartsneocon Robert Kagan het voor de hand liggende heeft verklaard: dat Trump door Iran schaakmat is gezet.

Het verlies van Amerika hing niet af van wat er met Iran gebeurde. Soms verliezen beide partijen in een oorlog. Iran had volledig vernietigd kunnen worden. Iran kan nog steeds volledig vernietigd worden. Maar dat verandert niets aan het feit dat de Verenigde Staten meer verloren dan ze wonnen, omdat de status van Amerika als wereldpolitie grotendeels afhangt van bluf, en Iran doorzag die bluf.

Iran heeft aangetoond dat de VS zijn vazalstaten in de Golf niet kon beschermen. Die bescherming was bovendien een quid pro quo voor het petrodollarsysteem, dat de sleutel is tot het solvabel houden van de grootste schuldenaar ter wereld. Dat systeem raakt nu ontrafeld.

De monarchieën in de Golf wenden zich tot landen als Oekraïne om zich tegen Iran te beschermen. Vrachtprijzen worden nu in andere valuta’s dan dollars vastgesteld. De Verenigde Staten verstrekken nu enorme leningen aan de in geldnood verkerende Verenigde Arabische Emiraten om te voorkomen dat zij Amerikaanse staatsobligaties met korting verkopen. Het Amerikaanse ministerie van Financiën is begonnen de rente op nieuwe obligaties te verhogen, wat betekent dat de VS meer aan crediteuren en minder aan klanten zullen betalen om het hele systeem overeind te houden.

De oorlog is nu in zijn elfde week. De Straat van Hormuz blijft gesloten. De Verenigde Staten blokkeren nu inderdaad Iraanse olie, die de VS aanvankelijk doorlieten om te voorkomen dat de wereldwijde prijzen nog verder zouden stijgen. De wereld wordt geconfronteerd met tekorten aan olie, aardgas, kunstmest en andere chemicaliën die nodig zijn voor de moderne industrie.

Dat betekent minder van al het goede: minder licht, minder warmte, minder medicijnen, minder voedsel. Voor de arme landen van de wereld betekent dat hongersnood. En dat betekent meer van al het slechte: meer instabiliteit, meer geweld, meer vluchtelingen die de blanke landen binnenstromen.

Al deze gevolgen waren voor mij volkomen voorspelbaar, en ik ben geen econoom, geen geopolitiek analist en geen denktank-mandarijn. Ik volg het nieuws gewoon met mijn ogen open. Dat betekent dat al deze gevolgen ook bekend waren bij Donald Trump, zijn kabinet en de top van het Pentagon.

Maar de oorlog ging toch door, omdat deze oorlog niet bedoeld is om Amerika sterker te maken. Het gaat helemaal niet om Amerika. Deze oorlog is Israël dat Amerika met kettingen aan zich vastbindt en het leegbloedt om weer een van zijn regionale vijanden te vernietigen.

Net als de oorlog in Irak was de oorlog tegen Iran gebaseerd op leugens over massavernietigingswapens en verkocht als snel en gemakkelijk omdat de Iraniërs natuurlijk verlangen naar “vrijheid”, dus “willen ze dat wij hen bombarderen”.

Bush II was niet dom en ontrouw genoeg om Iran aan te vallen. Obama evenmin. Evenmin als de adviseurs van Biden. Alleen Trump was dom en verraderlijk genoeg. En zijn kabinet was te verraderlijk, te dom of te zwak om hem tegen te houden.

Ik dacht niet dat de oorlog tegen Iran mogelijk was, omdat ik niet dacht dat Trump en de mensen om hem heen zo dom en kwaadaardig waren. Ik had het mis.

Trump heeft geen troeven in de Golf. Als hij Iran blijft aanvallen, zal Iran blijven terugslaan tegen de Golfstaten.

Tot nu toe heeft Iran een wereldwijde economische crisis veroorzaakt met slechts gematigde, vergeldende maatregelen.

Als Trump alles op alles zet, heeft Iran waarschijnlijk niet alleen de capaciteit om de hele economie van de Golf te vernietigen, maar ook om de regio onbewoonbaar te maken door de ontziltingsinstallaties te vernietigen. Dat zou een wereldwijde depressie veroorzaken, als we daar al niet in zitten.

Er is geen reden om te denken dat de VS het vergeldingsvermogen van Iran zou kunnen lamleggen voordat de Golf volledig is vernietigd – en wat er nog over is van de mondiale geloofwaardigheid van Amerika als supermacht.

Wat is de best mogelijke uitkomst met Iran? De Verenigde Staten moeten hun nederlaag toegeven en de oorlog zo snel mogelijk beëindigen, want hoe langer we wachten, hoe erger de gevolgen voor iedereen. De Straat van Hormuz zal onder Iraanse controle blijven. De wereld zal gedwongen worden om rekening te houden met Iran, te beginnen met de Golfstaten. Er zullen wellicht enkele gekroonde hoofden moeten rollen. De regionale militaire bases van Amerika zullen waarschijnlijk worden verlaten. Iran zal naar voren komen als de nieuwe regionale macht.

Amerika heeft niet alleen macht verloren door Iran aan te vallen. Macht verdwijnt niet. Het verschuift gewoon. In de Golf zal de macht van Amerika naar Iran gaan.

Maar Amerika is niet alleen in de Golf verzwakt. De VS hebben zoveel materieel en uitrusting in de Golf verloren dat ze Taiwan en Zuid-Korea niet meer geloofwaardig kunnen beschermen. Dat is de achtertuin van China. China is dus misschien wel de grootste winnaar van de oorlog met Iran, omdat het eigenlijk niet heeft gevochten.

Trump liegt nu zo vaak dat de wereld de neiging heeft hem te negeren. Maar als je echt gelooft dat Amerika in een existentiële AI-race met China verwikkeld is, en Taiwan daar een sleutelrol in speelt, dan zou je je grote zorgen moeten maken over enkele uitspraken uit Peking: Trumps bewering dat het plan om voor 14 miljard dollar aan Amerikaanse defensiematerieel aan Taiwan te verkopen een ‘onderhandelingsmiddel’ is, de bewering dat NVIDIA mogelijk toestemming krijgt om gevoelige AI-gerelateerde technologie aan China te verkopen, en de optimistische verklaring dat het goed zou zijn als er meer Chinees geld en studenten naar Amerika zouden stromen.

Geeft Trump aan dat hij bereid is Amerika aan China te verkopen omdat hij Chinese hulp wil om zichzelf uit de oorlog met Iran te redden, waar we in verwikkeld zijn omdat Trump Amerika aan Israël heeft verkocht?

Ik zie gewoon niet in hoe patriottische Amerikanen ons land ooit terug zullen krijgen, Elon Musk ooit naar Mars zal gaan en Silicon Valley ooit de AI-race zal winnen zolang Israël altijd op de eerste plaats komt.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Neocon godfather slaat opnieuw toe: noemt de VS een papieren tijger die door Iran schaakmat is gezet

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: