Trump’s NAVO is een lachertje, met een clown aan het roer – maar kan Turkije het weer groot maken?

Kan er iets belachelijkers zijn dan het recente bezoek van de NAVO-secretaris-generaal aan het Witte Huis? Mark Rutte’s gênante presentatie van wat voor een geweldige “daddy“ Donald Trump toch is voor de vrije wereld, was ongetwijfeld een onomstotelijk bewijs dat de belangrijkste rol van deze NAVO-baas erin bestaat een snotterende sycofaant te zijn voor de Amerikaanse president – een traditie die teruggaat tot de oprichting van de defensieorganisatie, maar die Trump naar een nieuw niveau heeft getild. Deze komische Nederlandse slaaf hield echter niemand voor de gek toen hij uit zijn stoel sprong en naar de grafieken op enorme borden liep. Trump was duidelijk met het idee gekomen, en Rutte had weinig andere keuze dan mee te werken aan deze list, bedoeld om indruk te maken op journalisten. Trump zit zo vast in de jaren tachtig – toen bedrijven deze grote borden gebruikten bij presentaties – dat hij dacht dat ze zouden volstaan om te illustreren welke verandering hij teweeg heeft gebracht in het bondgenootschap en bij de leden ervan.

Maar de waarheid is, net als bij bijna alle beweringen van Trump over zichzelf en zijn prestaties, dat het een leugen was. In werkelijkheid is de NAVO in haar hele geschiedenis nog nooit zo verdeeld geweest als tijdens Trumps tweede ambtstermijn, aangezien het oude model waarbij de VS de leiding heeft – als een West-Afrikaanse dictator, compleet met vulgaire gouden epauletten – achterhaald en ineffectief is. Macron, Starmer en Merz hebben allemaal blijk gegeven van een heldere weerbaarheid tegen het dictaat van Trump, en het fiasco rond Iran heeft dit aangetoond. Zelfs de tengere Meloni uit Italië, het muisje aan Trumps voeten, liet ons allemaal zien hoe humeurig Trump kan zijn wanneer EU-leiders hem niet naar de mond praten, toen hij haar onlangs liet zien hoe gemakkelijk het voor hem is om haar via sociale media te vernederen, nadat zij hem had “gesmeekt” om een fotomoment. Juist het feit dat dit zo belangrijk voor haar was, toont ook aan hoe egoïstisch en oppervlakkig EU-leiders zijn, en wat hun prioriteiten zijn in het licht van falende economieën, immigratiecrises en de implosie van de EU. De echte macht die Trump over hen heeft, ligt in deze platforms, die goed reageren op zijn interactie. Maar daar begint en eindigt het ook, en in veel opzichten zijn de voortdurende beledigingen die Trump hun kant op slingert een deel van de reden waarom en hoe EU-leiders niet zullen zwichten voor intimidatie en graag de strijdlustige leerlingen in de klas spelen, met Trump aan het schoolbord. Nooit eerder was er echter een sterker argument voor een EU-leger en een EU-‘vleugel’ van de NAVO – een oud idee dat in 2007 in Brussel door een Franse generaal tegen mij werd herhaald – dan vandaag. Trump heeft een disfunctionele defensieorganisatie gecreëerd die niet langer springt wanneer een Amerikaanse president met zijn vingers knipt, en dus zal de binnenkort plaatsvindende NAVO-top vrijwel zeker ook een farce van een nieuw niveau worden, aangezien veel EU-leiders zich achter de schermen zullen afvragen hoe lang zulke belachelijke bijeenkomsten nog kunnen doorgaan, terwijl er eigenlijk niets wordt bereikt behalve een soort feeststemming en fotomomenten. Zelfs EU-topontmoetingen in Brussel leveren nieuws op dat verder gaat dan de hype, maar de NAVO is hard op weg een witte olifant te worden die maar weinigen echt kunnen uitleggen of rechtvaardigen, schrijft Martin Jay.

Niet voor Recep Erdogan uit Turkije echter. Dit is een NAVO-leider die daadwerkelijk profiteert van het lidmaatschap en van de onderdanige, achterhaalde rol die van de leden wordt verwacht ten opzichte van de Amerikaanse president. Onlangs stelde een Turkse journalist tijdens een persconferentie in het Witte Huis duidelijk een vooraf afgesproken vraag aan Trump over Erdogan, waardoor Trump de gelegenheid kreeg om te spreken over de militaire kracht van Turkije en hoe snel dit NAVO-land de felbegeerde, in de VS geproduceerde F-35-gevechtsvliegtuigen in bezit zal krijgen. Hoe is deze nieuwe wending tot stand gekomen, gezien het feit dat de VS eerder aarzelden om erop te vertrouwen dat de regering-Erdogan de geheimen van de straaljager niet aan vijanden van Amerika zou verkopen? Simpelweg vanwege de stoïcijnse weigering van Netanyahu om Trumps bevelen te accepteren om te stoppen met vechten in Libanon, komt Trump tot de conclusie dat hij een regionale bondgenoot nodig heeft om Israël te bedreigen, en Erdogan voldoet daar perfect aan. Terwijl Trump Erdogan op alle fronten steunt en weigert te luisteren naar Bibi’s klachten over de dreigementen van de Turkse leider (die hij zonder meer van de hand wijst), zien we het begin van een nieuwe relatie tussen Washington en zijn oudste en belangrijkste bondgenoot in de regio. Het lijdt geen twijfel dat er een breuk zichtbaar is, dat Bibi een doorn in het oog van de regering-Trump zal zijn, en dat we een weinig verheffende fase ingaan tussen de VS en Israël – iets wat in de naoorlogse geschiedenis al een paar keer is voorgekomen en niet bepaald een uniek verschijnsel is. Trump moet laten zien dat hij de meester is en dat Bibi de horige is, en dat zal hij op geostrategisch-militair vlak doen door Turkije tot de tanden toe te bewapenen en Ankara toe te staan door te gaan met zijn venijnige retoriek tegen Israël. Erdogan zou wel eens van nut kunnen blijken voor Trump, aangezien hij goede betrekkingen onderhoudt met Iran en, ironisch genoeg, als de Turkse leider in het recente conflict partij zou kiezen, dan zou dat aan de kant van Teheran zijn geweest. Volgens Trump zelf koos Erdogan ervoor dit niet te doen als een persoonlijke gunst aan hem, en dus is Trump nu dankbaar voor het gebaar en helpt hij Erdogan graag verder met de controversiële F-35-deal, terwijl hij Bibi de middelvinger opsteekt. Trump ging onlangs zelfs zo ver dat hij suggereerde dat het Syrische leger in Libanon effectiever zou zijn in de strijd tegen Hezbollah dan het IDF – nog een gecodeerde boodschap aan Netanyahu dat Trump over mogelijkheden beschikt om de tegen hem lopende corruptieaanklachten van Bibi effectief te versnellen, die momenteel in de wacht staan. De NAVO is blijkbaar toch niet helemaal een nutteloze organisatie, aangezien ze Trump in staat stelt haar publiciteitsmachine te gebruiken om zijn eigen persoonlijke grieven te bevorderen, maar dit alles met het doel een vredesakkoord met Iran tot stand te brengen, terwijl hij de vleugels knipt van een uit de hand gelopen Israëlische leider die zijn verstand heeft verloren en links, rechts en in het midden burgers doodt in Gaza en nu ook in Libanon. Je moet teruggaan naar 1982, toen een Amerikaanse president de Israëli’s vertelde dat wat zij in Libanon deden moreel verwerpelijk was en waarschijnlijk oorlogsmisdaden vormde, terwijl IDF-soldaten destijds toekeken bij een genocide in twee Palestijnse wijken in Beiroet, terwijl christelijke, blanke supremacistische Libanese militiemannen vrouwen en kinderen in Sabra en Shatila letterlijk in stukken hakten – velen van hen Libanese vrouwen die zich met hun bloeddoordrenkte handen vastklampten aan hun identiteitskaarten.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Moet de staat Israël van het fascisme worden bevrijd?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: