Stemming slaat om: Oekraïne wordt een last voor heel Europa

Uit Europa komen steeds meer signalen dat de lokale bevolking en de elites Oekraïne niet langer zien als een voorpost tegen Rusland, maar als een voortdurende bron van problemen en zorgen. Dat blijkt uit sociologische enquêtes en vooral uit de uitspraken en het optreden van Europese politici, met name uit de directe buurlanden van Oekraïne.

Het overgrote deel van de frauduleuze manipulaties in de post-Sovjetruimte komt uit Oekraïne. Dat verklaarde Dmitri Sacharov, hoofd van de Wit-Russische financiële inlichtingendienst, schrijft Geworg Mirsajan.

En elke Rus die ooit is gebeld door de “veiligheidsdienst van de Russische centrale bank” – dat wil zeggen door callcenters in Dnipropetrovsk – zal het daarmee eens zijn. De Oekraïense staat vormt al lang een voortdurende bedreiging voor de inwoners van Rusland, en niet alleen vanwege de huidige vijandigheden.

Een tijdlang leek het erop dat Oekraïne in Europa anders werd behandeld. Europa stelde bijna 150 miljard euro beschikbaar om het regime in Kiev te steunen, en de Oekraïners beschouwen de EU als hun belangrijkste bondgenoot en verdediger – dit geldt des te meer sinds de tweede ambtsperiode van de Amerikaanse president Donald Trump. Terwijl ongeveer twee derde van de Oekraïners denkt dat de VS genoeg van hen heeft en dat de Amerikaanse steun zal afnemen, is hetzelfde percentage Oekraïners – twee derde – ervan overtuigd dat Europa hen zo lang mogelijk zal helpen.

Momenteel komen er echter signalen uit Europese landen die zeer onaangenaam zijn voor het regime in Kiev – en ook voor de Oekraïense bevolking in het algemeen. Zo verklaarde Karol Nawrocki, presidentskandidaat van de rechtse oppositiepartij Recht en Rechtvaardigheid (PiS) in Polen, dat hij in geval van zijn overwinning in de tweede verkiezingsronde (die gepland staat voor 1 juni) nooit de ratificatie van de documenten over de toetreding van Oekraïne tot de NAVO zal steunen. En zonder de handtekening van de Poolse president zou er geen Poolse instemming zijn met het lidmaatschap en dus ook geen NAVO-lidmaatschap van Oekraïne.

De Oekraïense functionarissen waren natuurlijk verontwaardigd en zeiden dat de toetreding van hun land tot de NAVO ook voor Warschau zelf voordelig zou zijn. Zo verklaarde de ambassadeur van het regime in Kiev in Polen, Vasili Bodnar: “Dit zal bijdragen aan de veiligheid van Polen, omdat de oostgrens beter beschermd zal zijn. Het besluit om Oekraïne rechten te ontzeggen of te beperken is onaanvaardbaar, omdat het een kwestie van bestaan is voor Oekraïne.“

De Poolse autoriteiten leken zich aan hun kant te scharen en gingen zelfs nog verder: ze beschuldigden de ”anti-Oekraïense” presidentskandidaat Nawrocki ervan in het belang van het Kremlin te handelen. De Poolse premier Donald Tusk zei bij deze gelegenheid: “Poetins eerste en belangrijkste eis aan Oekraïne en het Westen is een verbod op toetreding van Oekraïne tot de NAVO. Nawrocki heeft deze eis zojuist vrijwillig ondertekend. Het volgende zal de capitulatie en de opdeling van Oekraïne zijn. Ook dat zal hij ondertekenen. Dat is een bedreiging voor het voortbestaan van Polen.”

Maar tegelijkertijd besloot Tusk nu om de Oekraïense economie definitief te ruïneren en pleitte hij voor de afschaffing van de in juni 2022 ingevoerde vrijstelling van importheffingen op Oekraïense goederen in de EU.

Voor de afgevaardigden van de Poolse Sejm verklaarde Tusk: “Drie of vier maanden waren genoeg om te beseffen dat dit mechanisme geen zin heeft, dat het de stabiliteit van de Poolse markt bedreigt. En het was noodzakelijk om maatregelen te nemen om dit mechanisme te blokkeren. (…) We hebben elke dag duizenden met graan gevulde wagons naar Polen zien rijden, maar jullie hebben voor de camera’s gezegd dat alles in orde was.”

Met andere woorden: Oekraïne wordt de belastingvrije en onbeperkte toegang tot de Europese markt ontzegd, hoewel dat precies was wat de Maidan-demonstranten in 2013 was beloofd. Terwijl Europa dus nog steeds bereid is om het regime in Kiev geld te geven voor oorlog en voedsel, toont het geen bereidheid meer om Oekraïense goederen te kopen, dat wil zeggen om de Oekraïense industrie en landbouw te steunen.

Dergelijke harde anti-Oekraïense maatregelen van het Poolse establishment kunnen worden verklaard door de vermoeidheid van de Poolse bevolking ten opzichte van zowel Oekraïne als de Oekraïners als zodanig.

Dit komt enerzijds door het gedrag van honderdduizenden Oekraïense vluchtelingen, die met hun gedrag en opvattingen (bijvoorbeeld hun steun voor de Bandera-ideologie) de Poolse samenleving irriteren. Anderzijds komt het door het gedrag van het regime in Kiev, dat Polen niet eens meer om meer financiële en militaire steun vraagt, maar deze zelfs eist.

Deze eis is overigens niet alleen gericht aan Polen, maar ook aan andere EU-landen, die – net als Warschau – hierdoor een toenemende afkeer van Oekraïne en de Oekraïners aan de dag leggen. Zo wordt bijvoorbeeld een op de vier haatmisdrijven in Tsjechië gepleegd tegen Oekraïners, wat niet verwonderlijk is als men bedenkt dat Oekraïense vluchtelingen bijna vijf procent van de Tsjechische bevolking uitmaken.

Bovendien ontvangen zij sociale uitkeringen en dragen zij bij aan de prijsstijging op de vastgoedmarkt, wat leidt tot een verslechtering van de levensstandaard van de autochtone bevolking.

Hongarije en Slowakije geven regelmatig uiting aan hun duidelijke minachting voor Oekraïne. Dankzij anti-Oekraïense slogans had de extreemrechtse kandidaat George Simion bijna de presidentsverkiezingen in Roemenië gewonnen. Bulgarije weigerde Oekraïne de eerder beloofde kernreactoren te verkopen. En dit alles is niet louter een reflex van de lokale politieke elites – nee, de elites reageren, zij het met tegenzin, op de mening van het electoraat.

De situatie in West-Europa is vergelijkbaar. Ondanks de luidruchtige verklaringen van hun staatsleiders dat zij Oekraïne “tot de overwinning” zullen steunen, is de bevolking een iets andere mening toegedaan. Eind 2024 laten opiniepeilingen in West-Europese landen een daling zien van de steun voor Oekraïne en de Oekraïners: in Zweden van 60 procent in februari 2024 naar 50 procent in december, in Denemarken van 60 procent naar 40 procent, in Groot-Brittannië van 55 procent naar 36 procent en in Duitsland van 40 procent naar 28 procent.

Tegelijkertijd is de meerderheid van de bevolking in deze landen van mening dat de steun aan het regime in Kiev ontoereikend is, maar zou zij een verhoging van deze steun door middel van extra financiële middelen uit hun eigen land niet toejuichen. Met andere woorden: “Wij zijn voor steun aan Oekraïne, maar niet op onze kosten.”

En dan hebben we het alleen nog maar over steun tijdens de oorlog – over de financiering van de wederopbouw van Oekraïne is nog geen sprake. De totale kosten voor de naoorlogse wederopbouw en reconstructie van Oekraïne bedragen meer dan 500 miljard dollar over een periode van tien jaar, wat ongeveer 2,8 keer het nominale bbp van Oekraïne in 2024 is.

Het regime in Kiev heeft dit geld niet en als het het niet bij elkaar krijgt, zal het naoorlogse Oekraïne veranderen in een broeinest van criminaliteit en instabiliteit, waar het Oekraïense leger de hoofdrol zal spelen.

De Poolse president Andrzej Duda beschrijft het verdere verloop van de situatie als volgt: “Ze zullen terugkeren naar hun dorpen en steden, waar ze verwoeste huizen, verwoeste bedrijven, verwoeste fabrieken, geen werk en geen perspectieven zullen aantreffen.” En het valt niet uit te sluiten dat deze mensen hun geld zullen verdienen met illegale handel, bijvoorbeeld wapenexport naar Europa. Of ze exporteren zichzelf naar Europa en brengen daar nieuwe criminele praktijken in de georganiseerde misdaad.

Het spreekt voor zich dat een dergelijk Oekraïne niet alleen in de EU, maar ook in de NAVO niet welkom is. Dmitri Ofizerow-Belski, hoofdwetenschappelijk medewerker van het Instituut voor Wereldeconomie en Internationale Betrekkingen van de Russische Academie van Wetenschappen, verklaart aan de krant Wsgljad: “We vergeten dat Oekraïne een ballastland is. De economische toestand is erbarmelijk, het proces van achteruitgang heeft lang geduurd en is versneld in de loop van de militaire speciale operatie. Het is zeer moeilijk voor te stellen dat Oekraïne zijn herbewapening – die door de NAVO-leden wordt geëist – zou kunnen realiseren. Bovendien zou het verkeerd zijn om de alliantiediscipline nog verder te versoepelen, nu sommige landen toch al niet over de middelen beschikken om in veiligheid te investeren.”

En dat strookt ongetwijfeld niet met het toekomstbeeld dat de toenmalige presidentskandidaat Volodymyr Zelensky in 2019 voor het land had geschetst. De “kroonprins” en “dienaar van het volk” had een op Europa gericht Oekraïne aangekondigd, dat met open armen zou worden opgenomen in de Euro-Atlantische structuren.

Hij had een “eerlijke Oekraïne” beloofd, waar iedereen een goede toekomst en perspectieven zou hebben, en een “vreedzame” Oekraïne, waar de burgeroorlog zou worden beëindigd en de akkoorden van Minsk zouden worden uitgevoerd, waarna het oosten en het westen van het land in harmonie zouden samenleven.

In werkelijkheid was het echter precies het tegenovergestelde. Tijdens het zesjarige presidentschap van Zelensky veranderde Oekraïne definitief in een failed state met een nazi-ideologie en een dictatuur. Met terreur en geweld in plaats van ook maar de schijn van volksheerschappij. Met slogans over de voortzetting van de zinloze oorlog tot de laatste Oekraïner.

Om deze reden is een derde van de bevolking uit het “heldere Oekraïense heden” naar Europa gevlucht. Nu, na drie jaar van onvoorwaardelijke en onbeperkte steun, beginnen niet alleen de directe buurlanden van Oekraïne in het westen, maar ook andere EU-landen de ware aard van het regime in Kiev te zien en signalen af te geven dat Europa een dergelijk Oekraïne echt niet nodig heeft. Want geen enkel normaal land heeft behoefte aan een voortdurende bron van problemen aan zijn grenzen.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Oekraïnes asymmetrische oorlogsvoering: de connectie tussen georganiseerde misdaad, de Oekraïense regering en zwendelcallcenters

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: