‘Snel handelen; dingen kapotmaken’: een nieuwe doctrine raakt ingeburgerd; een nieuw tijdperk van gedwongen dominantie

Er zijn ingrijpende, daverende veranderingen gaande in het Westen. Een nieuwe politieke doctrine is ingeburgerd geraakt: het westerse conservatieve (en jongere) populistische denken wordt herbouwd tot iets ruwers, gemeners en veel minder sentimenteels of verdraagzaam.

Het streeft er ook naar om naar voren te komen als ‘dominant’, opzettelijk dwingend en radicaal. Het gooit onderdelen van de bestaande orde in de lucht om te zien of ze op een gunstige manier (d.w.z. hogere inkomsten) voor de VS kunnen landen, schrijft
Alastair Crooke.

Het zogenaamde Rules-Based Order-plan (als dat ooit echt heeft bestaan buiten het narratief) is verscheurd. Vandaag de dag is het oorlog zonder grenzen – zonder regels, zonder wetten en met volledige minachting voor het Handvest van de Verenigde Naties. Ethische grenzen worden in delen van het Westen afgedaan als ‘zwak’ ‘moreel relativisme’. Het gaat erom tegenstanders versteld en verlamd achter te laten.

Tegelijkertijd heeft iets ingrijpends het buitenlands beleid van Israël en de VS hervormd: het opzettelijk negeren van regels om te schokken. Snel handelen en dingen kapotmaken. De afgelopen maanden heeft Israël met militair geweld toegeslagen in de Westelijke Jordaanoever, Iran, Syrië, Libanon, Jemen, Qatar en Tunesië – naast Gaza. In juni hebben deze twee nucleaire staten de nucleaire installaties gebombardeerd van een ondertekenaar van het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens onder bescherming van de IAEA – Iran.

Dit fenomeen van ‘snel handelen en dingen kapotmaken’ kwam duidelijk naar voren toen Israël, met steun van de VS, op 12 juni een verrassingsaanval op Iran uitvoerde. Het kwam ook duidelijk naar voren in de bureaucratische snelheid waarmee de ‘Europese 3’ leden van het JCPOA – tot verrassing van velen – de ‘snapback’ van alle door het JCPOA opgelegde sancties tegen Iran doorvoerden. De diplomatieke pogingen van Iran werden meedogenloos terzijde geschoven.

Het inroepen van de Snapback-sancties werd duidelijk overhaast doorgevoerd om te voorkomen dat het hele JCPOA-kader op 18 oktober zou aflopen, waarna het JCPOA ‘niet meer’ zou bestaan.

Hoewel Rusland en China de door de VS georkestreerde snapback-truc als illegaal beschouwen, procedureel gebrekkig en, in hun perspectief, een ‘handeling’ die juridisch gezien nooit heeft plaatsgevonden, is de realiteit huiveringwekkend. Het dwingt Iran onverbiddelijk naar een ultimatum van de VS en Israël dat het ofwel volledig capituleert aan de VS, ofwel een overweldigende militaire aanval tegemoet kan zien.

Deze nieuwe machtsdoctrine is voortgekomen uit een Westen in financiële crisis, maar omdat ze uit wanhoop is geboren, zou ze wel eens kunnen mislukken. De bredere westerse crisis van verzet tegen het establishment is echter niet, zoals veel progressieven of bureaucratische technocraten denken, simpelweg het gevolg van een opleving van betreurenswaardig ‘blank’ verzet.

Zoals Giuliano da Empoli in de FT heeft geschreven:

“Tot voor kort vertrouwden economische elites, financiers, ondernemers en managers van grote bedrijven op een politieke klasse van technocraten – of aspirant-technocraten – van rechts en links, gematigd, redelijk, min of meer niet van elkaar te onderscheiden … die hun landen bestuurden op basis van liberaal-democratische principes, in overeenstemming met de marktregels, soms getemperd door sociale overwegingen. Dat was de consensus van Davos”.

De ineenstorting van het mondiale liberalisme en zijn illusies, samen met zijn technocratische bestuursstructuur, heeft – in de ogen van de nieuwe elites – alleen maar bevestigd dat de technocratische ‘deskundigenkring’ noch competent was, noch in de realiteit was gegrondvest.

De ‘paraplustrategie’ van de op regels gebaseerde internationale orde is dus voorbij. Het nieuwe tijdperk is er een van gedwongen dominantie – hetzij door Israël, hetzij door de VS. Deze doctrine is gericht op Israëlische ‘dominantie’ – waaraan anderen zich logischerwijs moeten ‘onderwerpen’. Dit moet worden bereikt door financiële of militaire druk. Dit wordt gesymboliseerd door de verschuiving in de nomenclatuur in de VS van ‘Department of Defence’ (Ministerie van Defensie) naar ‘Department of War’ (Ministerie van Oorlog).

“De nieuwe Amerikaanse technologische elites, de Musks, de Zuckerbergs en Sam Altmans van deze wereld, hebben niets gemeen met de technocraten van Davos. Hun levensfilosofie is niet gebaseerd op het competente beheer van de bestaande orde, maar juist op een onbedwingbare drang om alles overhoop te halen. Orde, voorzichtigheid en respect voor de regels zijn een gruwel voor degenen die naam hebben gemaakt door snel te handelen en dingen te breken“, licht da Empoli toe.

Door hun aard en achtergrond lijken de tech-grootheden meer op nationalistisch-populistische leiders (de Trumps, de Netanyahus, de Ben Gavirs en Smotrichs) en, op een andere manier, op de evangelische factie (waaruit Charlie Kirk voortkwam) dan op de gematigde politieke klassen van Davos, die zij (collectief) verachten.

Kirk geloofde dat zijn roeping van God was om een strijder te zijn, een strijder in de cultuuroorlogen. “Sommige mensen zijn geroepen om zieken te genezen”, zei hij ooit. “Sommige mensen zijn geroepen om gebroken huwelijken te herstellen.” Kirk verklaarde dat zijn roeping was “het kwaad te bestrijden en de waarheid te verkondigen. Dat is alles”. Een commentator noemde het de politisering van het evangelisme om de heerschappij van Jezus veilig te stellen.

Stephen Miller, de adjunct-stafchef van het Witte Huis, heeft gezegd: “Op de dag dat Charlie stierf, huilden de engelen, maar die tranen zijn veranderd in vuur in onze harten. En dat vuur brandt met een rechtvaardige woede die onze vijanden niet kunnen bevatten of begrijpen”.

Wat is de gemeenschappelijke visie van deze schijnbaar ongelijksoortige westerse facties die nu deze ruwere, gemenere en veel minder sentimentele of consensuele politieke doctrine omarmen?

Wat is het doel van het zo brutaal in de lucht gooien van alle stukjes van het Midden-Oosten, zoals de wereld kan zien vanuit Gaza? Israëlische regionale hegemonie en Amerikaanse controle over de energiebronnen in de regio. Is dat het doel? Zeker, maar het is meer dan dat.

De nieuwe doctrine van Team Trump, de Israëlische rechtse politiek en de joodse miljardairs die hem steunen, heeft echter een overkoepelend ‘oorlogsdoel’. Het gaat niet alleen om de ‘dominantie’ van Israël en dat anderen zich moeten ‘onderwerpen’, zoals de Amerikaanse gezant Tom Barrack beweert. Het betekent ook ‘Iran onder controle krijgen’ – vandaar dat de Snapback een voorbereiding is op de ‘grote oorlog’ om Iran te onderwerpen.

Een Amerikaanse joodse miljardair, die eerder sprak op een conferentie van Zionists of America, schetste een beeld van een bredere oorlog die zich uitbreidt tot binnen Amerika: Rober Shillman zei dat zijn ruime financiering van ZoA bedoeld was om “de vijanden van Israël en het joodse volk waar dan ook te confronteren – ter verdediging tegen islamisten die Israël willen vernietigen – en radicale linkse jodenhaters die het joodse volk willen vernietigen”.

Houdt deze maalstroom in het Midden-Oosten niettemin verband met Trumps ogenschijnlijk afzonderlijke en duidelijke oorlogszuchtigheid jegens Venezuela (en de toevallige lucratieve deal met Argentinië)? Ja, het gaat erom de schalievelden van Argentinië en de enorme oliereserves van Venezuela onder Amerikaanse controle te brengen – om de VS wereldwijde dominantie op energiegebied te geven waarmee de dreiging van groeiende Amerikaanse tekorten die de Amerikaanse regering overweldigen, kan worden verzacht.

De impasse in Venezuela houdt verband met het project in het Midden-Oosten omdat het een ander aspect is van een breder hegemonieproject – het consolideren van het westelijk halfrond tot het invloedgebied van Amerika, naast het Midden-Oosten.

Hoe is het Westen op dit oorlogszuchtige, naar dominantie strevende punt gekomen? De belangrijkste onderliggende metafysica van de verschuiving naar anarchistisch radicalisme is (ogenschijnlijk) te danken aan een periode van Amerikaans denken over hebzucht, eerlijkheid, vrijheid en dominantie. Zoals Evan Osnos betoogt in The Haves and Have Yachts, hebben de oligarchen en tech-magnaten de afgelopen vijf decennia steeds meer beperkingen op hun vermogen om rijkdom te vergaren afgewezen en het idee verworpen dat hun grote rijkdom een speciale verantwoordelijkheid jegens hun medeburgers met zich meebrengt.

Ze hebben een libertair ethos omarmd dat hen simpelweg als particulieren beschouwt, verantwoordelijk voor hun eigen lot en gerechtigd om naar eigen inzicht van hun rijkdom te genieten. Wat echter nog belangrijker is, is dat ze niet hebben afgezien van het voorrecht om hun geld te gebruiken om de overheid en de samenleving naar hun techno-autarkische visie te vormen. Het resulterende patroon, dat in het boek van Osnos wordt geschetst, is een “eenvoudige rekensom – van geld dat geld oplevert”.

De les die de tech-overheersers hebben geleerd, is: wanneer een staat of een andere entiteit incompetent wordt, is de enige historische remedie voor een dergelijke politieke sclerose niet dialoog of compromis, maar wat de Romeinen proscriptio noemden – een geformaliseerde zuivering. Sulla wist dit. Caesar perfectioneerde het. Augustus institutionaliseerde het. Neem de belangen van de elite weg, ontzeg hen middelen, ontneem hen hun bezit en dwing hen tot gehoorzaamheid … of anders!

De Trumpiaanse en tech-elites van vandaag zijn gecharmeerd van het oude begrip ‘grootsheid’ – individuele grootsheid – en de bijdrage die grootsheid kan ‘leveren’ aan de beschaving. Kenmerkend voor dit concept is dat er altijd een sterk element van de ‘buitenstaander’ in zit, een soort anarchistische overtreder die een nieuwe energie in het spel brengt die ‘deskundige’ insiders gewoonweg niet kunnen bieden.

We denken allemaal aan ‘Trump’ als we die woorden lezen. Er is duidelijk een niet zo geheime affiniteit tussen het populistische conservatisme van vandaag en het anarchistische radicalisme. Dat roept de vraag op: wilde beleidswijzigingen, voortdurende onzekerheid, grillige posts op Truth Social – is dit in feite wanhoop nu de grootsheid van de VS zichtbaar afneemt? Of worden we voorbereid op iets dat nog tegendraadser en radicaler is – een poging tot een wereldwijde financiële make-over?

“Vanaf dit moment is de enige missie van het onlangs herstelde Ministerie van Oorlog deze: oorlog voeren; ons voorbereiden op oorlog en ons voorbereiden om te winnen – onverbiddelijk – en compromisloos – in dat streven”, zei de Amerikaanse minister van Oorlog dinsdag tegen zijn verzamelde generaals in Washington.

De wereld staat in brand en de angst in Europa wordt tot grote hoogte opgevoerd. Het is overal ‘Rusland, Rusland’, ‘onder elk bed’. Worden we echt ‘voorbereid’, of is dit gewoon Europese bangmakerij om de VS te betrekken bij een project om Rusland te verzwakken en op te splitsen in verschillende delen?

De ineenstorting van de Sovjet-Unie gaf het ‘oude’ Europa – de grote Europese naties – de enorme markten van Oost-Europa, de Balkan en de voormalige USSR, en gaf Europa ook grondstoffen en goedkope energie. Het EU-project op zich werd in feite gekocht met de geur van geld – de verleiding van gemakkelijke rijkdom.

Nu die welvaart verdwijnt (en Trump de crisis alleen maar heeft versneld) en zonder de opsplitsing van de Russische markt, welke prijs betalen Frankrijk, Duitsland of Italië dan om hun vroegere politieke macht of mondiale invloed te behouden? Meer nog, Europese leiders vragen zich af: ‘hoe kan ik nu herkozen worden?

De ‘dreiging’ van Rusland wordt door Europa tot het uiterste gedreven. Maar noch Europa, noch de VS lijken het lef te hebben voor een echte oorlog. En hun bevolking zeker niet.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Europa en Oekraïne: aan de wortel van de waanzin loert de angst

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: