Als Hitler de oorlog had gewonnen

Toen ik onlangs in Porto, Portugal, op mijn aansluitende vlucht wachtte, besloot ik een bezoek te brengen aan het oude stadscentrum. Ik stopte voor een kopje koffie in een plaatselijk café en was verrast dat het personeel mij in Amerikaans Engels aansprak, ondanks dat ik mijn bestelling in het Portugees had geplaatst, zij het met een Braziliaans accent. Terwijl mijn oren werden gevuld met ritmische, zielloze Amerikaanse muziek, vroeg ik me af wat er met Europa was gebeurd. Nog maar een generatie geleden spraken cafémedewerkers in Porto nog Portugees. Ook werd men niet blootgesteld aan het soort ondraaglijke lawaai, dat lijkt op het geluid van machines in een industriële fabriek, dat tegenwoordig voor muziek doorgaat.

Waar men ook gaat in Europa, de situatie is overal hetzelfde. Het personeel spreekt automatisch Engels en de “muziek” is overal hetzelfde. Lokale smaken en variëteiten zijn weggevaagd door de geestdodende rommel van de muziekindustrie. Als de koffie drinkbaar is, mag je jezelf gelukkig prijzen, want goede koffie vinden in Europa is tegenwoordig net zo moeilijk als het altijd al was in de VS. Muziek en koffie zijn slechts twee van de vele verschijnselen die getuigen van de mate waarin Europa zijn oorspronkelijke diversiteit heeft verloren en in een mate is geamericaniseerd die enkele jaren geleden nog ondenkbaar was, schrijft Hans Vogel.

Het meest schokkende is dat zoveel Europeanen nu automatisch een soort tweederangs Amerikaans Engels overnemen, zonder de moeite te nemen om andere Europese talen te leren dan de officiële taal van het land waar ze zijn geboren. Net als Indiërs, Zuid-Afrikanen en de Duitsers en Fransen van weleer hadden ze hun eigen versie van het Engels kunnen ontwikkelen. Waarom dan vasthouden aan Amerikaans Engels? Waarom deze culturele zelfvernedering?

Het antwoord is niet moeilijk te vinden: omdat Europa al bijna een eeuw onder Amerikaanse bezetting staat. Daarmee kwam een volledige culturele overheersing. In 1945 werden Amerikaanse films opgedrongen aan een publiek dat snakte naar vermaak en graag alle trauma’s van de oorlog wilde vergeten. Amerikaanse dans- en jazzmuziek, gevolgd door Hawaiiaanse en rockmuziek, vonden een enthousiast publiek onder de Europeanen. Zo legden films en lichte muziek de basis voor de verdere verengelsing van de verschillende Europese culturen.

Vandaag de dag is dat proces bijna voltooid, aangezien de meeste Europeanen de Amerikaanse taal en cultuur hebben overgenomen. Geen wonder dat ze ook graag Amerikaanse fastfood en Amerikaanse koffie en dranken consumeren. Hoewel Europeanen nog steeds kunnen genieten van hun traditionele lokale en nationale specialiteiten (op het gebied van eten, drinken, entertainment en muziek), zijn ze vergeten dat hun Europese buren ook eten, drinken, entertainment en muziek hebben die de moeite waard zijn om te leren kennen. Europa is bedekt met een Amerikaans cultureel tapijt dat de inheemse Europese cultuur, die rijk en divers is op een manier die nergens anders te vinden is, feitelijk verstikt.

Wat is er gebeurd? Hoe komt dat?

Voordat we die vragen beantwoorden, is er nog meer. Het Europa van vandaag is heel anders dan het Europa van weleer, wat vooral duidelijk is in de grote steden en in toenemende mate ook in de kleinere steden. Parijs, Berlijn, Wenen, Brussel, Amsterdam, Milaan en duizenden andere steden worden overspoeld door bootladingen “asielzoekers” uit Noord-Afrika, het Midden-Oosten en Afghanistan, van wie de meesten jonge mannen en moslims zijn. Sinds Angela Merkel in 2015 de grenzen opende, zijn er meer dan tien miljoen naar Duitsland gekomen. In dezelfde periode zijn er 1,5 miljoen naar Nederland gekomen. Er zijn nu tientallen miljoenen moslims in de EU, vooral in Duitsland en Frankrijk. Zelfs in Spanje, dat eeuwenlang heeft gevochten om hen te verdrijven, zijn er vandaag de dag bijna twee miljoen moslims. El Cid en al die andere helden van de Reconquista hebben hun zweet en bloed verspild. In Wenen, een van de centra van de traditionele Europese cultuur, waar in 1683 de islamitische indringers werden tegengehouden, is vandaag de dag 40% van de bevolking moslim. Veel scholen in het historische stadscentrum hebben nu bijna uitsluitend buitenlandse (voornamelijk islamitische) leerlingen, van wie er maar weinig zelfs maar een beetje Duits spreken en begrijpen (laat staan lezen of schrijven). De meesten willen zelfs geen Europese talen lezen, maar lezen vaak wel hun eigen talen, waaronder het Arabisch van de Koran. In Nederland hebben lerarenopleidingen nu vooral studenten die nauwelijks Nederlands spreken. Let wel, die studenten zullen binnenkort lesgeven aan jonge moslims uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Dit is ongetwijfeld een zeer efficiënte manier om een nationale taal en cultuur te vernietigen!

Als Europa’s grootste etnische groep en sterkste en meest dynamische collectieve economie hebben de Duitsers het meest te lijden gehad onder al die gelukszoekers. In de jaren tachtig, toen West-Duitsland zich eindelijk had hersteld van de oorlog en een bevredigend niveau van welvaart en welzijn had bereikt, viel de stad Frankfurt in handen van Joegoslavische en Israëlische misdaadorganisaties. Tegenwoordig wordt het Ruhrgebied, ooit de economische motor van het land, stevig in de hand gehouden door rivaliserende Libanese en Syrische misdaadfamilies, terwijl de politie en de gerechtelijke autoriteiten volkomen machteloos zijn. Elders in Duitsland en Oostenrijk, in Zweden, Frankrijk, België, Nederland en zelfs Zwitserland zijn hele wijken in veel steden feitelijk no-go areas geworden. In de meeste Europese steden zijn vrouwen na zonsondergang niet langer veilig op straat, omdat ze het favoriete doelwit zijn geworden van geïmporteerd tuig dat feminisme veracht en westerse vrijheden haat. Als de politie al niet machteloos is, krijgt ze de instructie om de aanranders en verkrachters met rust te laten en terughoudend te zijn met het verwerken van aanklachten en aangiften.

In heel Europa lijken de jongste generaties hun vertrouwen in de toekomst te hebben verloren. Veel jongvolwassenen hebben weinig andere keuze dan bij hun ouders te blijven wonen, omdat ze geen fatsoenlijke baan en een geschikte partner kunnen vinden. Het geboortecijfer daalt dramatisch en de meeste jonge stellen kunnen zich geen huis meer veroorloven of een huis met een redelijke huurprijs vinden. Getrouwde vrouwen moeten gaan werken, omdat gezinnen niet langer van één salaris kunnen leven. De arbeidersklasse wordt met de dag armer en de middenklasse verdwijnt. Europa verandert in hoog tempo in een gedeïndustrialiseerde woestenij bezaaid met gigantische windmolens die het milieu, de natuur en het insectenleven vernietigen.

Kijk maar eens naar de manier waarop hedendaagse autochtone Europeanen zich kleden: veel mensen, waaronder oudere mannen en vrouwen, hebben tatoeages en zelfs piercings in hun oren, neus, lippen, wenkbrauwen, wangen en navels. Steeds meer mensen zijn ongepast dik, maar lijken daar trots op te zijn en tonen hun vetrollen aan de wereld, gehuld in strakke kleding. Anderen lijken te denken dat haar dat roze, mauve, blauw, groen of feloranje is geverfd, een teken is van verfijnde smaak. Terwijl je op je aansluiting wacht bij een openbaarvervoersvoorziening, zie je al die mensen voorbij komen. De enige mensen die zich min of meer fatsoenlijk kleden, zijn de vele onderbelichte vreemdelingen die tussen de autochtonen staan. Het lijkt meer op een freakshow of op zijn best een carnavalsoptocht, en niet op wat het werkelijk is: een dwarsdoorsnede van de moderne Europese samenleving. Zo te zien heeft de gemiddelde Europeaan zijn zelfrespect en geloof in de toekomst verloren.

Waarom? Wat is er aan de hand?

Wat zou het antwoord op bovenstaande vragen kunnen zijn?

Er zijn eigenlijk meerdere antwoorden, maar het meest plausibele antwoord is een beetje controversieel. In feite is het omdat Adolf Hitler de oorlog heeft verloren.

De nederlaag werd pas tegen het einde van de oorlog duidelijk. Lange tijd leek het er niet op dat Hitler de oorlog zou verliezen die hij nog niet eens was begonnen. Hitler genoot sinds zijn machtsovername in 1933 enorme populariteit in Duitsland en werd in 1939 nog steeds door een grote, zo niet grotere meerderheid gesteund. Tijdens de beginfase van wat later de Tweede Wereldoorlog zou worden genoemd, toen het Duitse leger het ene na het andere land veroverde, groeide Hitlers populariteit nog verder. Sinds die tijd zijn er maar weinig politici in de wereld geweest die ook maar in de buurt kwamen van Hitlers populariteitcijfers van eind jaren dertig en begin jaren veertig. Zelfs in de landen die door de Wehrmacht waren verslagen en bezet, respecteerde en bewonderde de lokale bevolking Duitsland, simpelweg omdat de Duitse soldaten zich zeer goed gedroegen, er goed uitzagen en buitengewoon vriendelijk waren. In die tijd leek het er zeker op dat de toekomst van Europa Duits zou worden.

De populariteit van Hitler en Duitsland in Europa bereikte een hoogtepunt in de zomer van 1941, toen het Duitse leger de Sovjet-Unie binnenviel. Sinds de voormalige Oost-Duitse legergeneraal Bernd Schwipper zijn grondig gedocumenteerde monografie over Operatie Barbarossa, de Duitse invasie, publiceerde, kan er geen twijfel meer bestaan dat Hitler Stalin voor was door deze operatie te bevelen. Schwipper interpreteert een schat aan originele bronnen vanuit militairwetenschappelijk perspectief en bewijst onomstotelijk dat Stalin van plan was om ergens in juli 1941 Duitsland binnen te vallen. Als Stalin zijn plan had kunnen uitvoeren, zou dat de doodsteek voor de Europese cultuur hebben betekend. Tegelijkertijd verklaart het waarom zoveel Europeanen zich achter de Duitsers schaarden toen zij dit voorkwamen door als eerste binnen te vallen. Ze hadden misschien hun twijfels over het nationaalsocialisme, maar het laatste wat ze wilden was leven onder het communisme.

Sinds de bolsjewieken in 1917 hun staatsgreep pleegden, als eerste stap in het globalistische plan voor volledige wereldheerschappij, waren de Europeanen in de greep van angst. In de meeste historische verhandelingen wordt gezegd dat deze angst voortkwam uit kleinburgerlijke bekrompenheid. De middenklasse wees gewoon de legitieme eisen van de arbeidersklasse af. De steun voor Duitsland in Europa na juni 1941 bleef echter niet beperkt tot de middenklasse. In Frankrijk, België, Nederland, de Baltische republieken, de Balkan en Scandinavië haastten jonge mannen uit alle lagen van de bevolking zich om dienst te nemen in het Duitse leger, met name de SS. Er waren meer Europeanen die zich bij de SS en de Wehrmacht aanmeldden dan bij vergelijkbare eenheden die deel uitmaakten van of samen met de Amerikaanse en Britse strijdkrachten vochten. Vrijwillige militaire dienst was immers het ultieme bewijs van loyaliteit, en tot 1945 waren veel Europeanen meer pro-Duits dan pro-Amerikaans of pro-Engels.

De steun voor Duitsland breidde zich uit en werd sterker in 1943 en 1944, toen de RAF en de USAAF begonnen met het bombarderen van Europese steden. Niet alleen Duitse steden waren het doelwit, maar ook steden in Nederland, België, Frankrijk en Italië. We mogen niet vergeten dat niet alleen miljoenen Duitse burgers omkwamen door de geallieerde luchtbombardementen, maar ook honderdduizenden Franse, Italiaanse, Nederlandse en Belgische burgers. Met andere woorden, de geallieerde luchtmachten voerden niet alleen oorlog tegen het Duitse volk, maar tegen alle Europeanen binnen hun actieradius.

Toen de nationaal-socialisten Duitsland regeerden (1933-1939), was de economische groei indrukwekkend, waardoor het land uit de diepe economische afgrond kon klimmen waarin het grotendeels door bankiers uit de Angelsaksische wereld was gestort. Tijdens die periode van herstel bleven bepaalde grondstoffen schaars en duur. Toch waren er genoeg goedbetaalde banen. Getrouwde vrouwen hoefden geen baan te zoeken, omdat één salaris nog steeds voldoende was om een gezin te onderhouden. Er was over het algemeen voldoende huisvesting en de straten waren veilig. Aan de basisbehoeften van de meeste mensen werd dus voldaan. Tegen de tijd dat de Duitse strijdkrachten begin 1941 een groot deel van Europa hadden bezet, waren ongeveer 60 miljoen Europeanen onder direct Duits bestuur gebracht, wat neerkwam op een totaal van 150 miljoen mensen, die allemaal de Duitse levensstandaard deelden. Tot de Duitse bondgenoten behoorden Frankrijk, Italië, Spanje, Hongarije, Slowakije, Kroatië, Roemenië, Bulgarije en Finland (samen bijna 150 miljoen). Zweden, Zwitserland en Portugal (in totaal bijna 20 miljoen) waren neutraal, maar tegelijkertijd belangrijke economische bondgenoten van Duitsland die essentiële grondstoffen, diensten en producten leverden. Met andere woorden, afgezien van de neutrale landen waren in de zomer van 1941 alleen de Russen, Klein-Russen (Oekraïners), Wit-Russen, Litouwers, Letten en Esten nog niet formeel met Duitsland verbonden. Het lijdt dus geen twijfel dat de meeste Europeanen achter Hitler stonden.

Als ze niet pro-Hitler waren, waren ze in ieder geval pro-Duits, al was het maar omdat Duitsland de bron was van het meest glamoureuze hedendaagse amusement. Duitse films waren zeer goed gemaakt, zeer vermakelijk en gericht op een breed publiek. Duitse bands waren overal populair en muzikanten en artiesten uit heel Europa stroomden naar Berlijn om opnames te maken en in films en uitzendingen te verschijnen. Het Duitse leiderschap bood ook grotere marktkansen voor de Europese populaire cultuur als geheel. Brussel en Parijs werden hotspots voor een aparte Europese vorm van jazzmuziek, terwijl Boedapest, Praag, Barcelona, Kopenhagen, Zürich en Stockholm zich ook ontwikkelden tot levendige centra voor lichte muziek en jazz. De Duitse bezetting bleek een bloeiperiode voor de Franse filmindustrie, en Franse films waren ook populair in andere delen van het door Duitsland bezette Europa. Ook de Franse literatuur bloeide op en in heel Europa bleven schrijvers en dichters werk van hoge kwaliteit produceren, zoals de Italiaanse auteur Curzio Malaparte, wiens persoonlijke verslag van de oorlogsjaren, Kaputt, een meesterwerk is dat in de Engelstalige wereld nog steeds ondergewaardeerd wordt.

De gangbare naoorlogse verhalen geven over het algemeen een verkeerde voorstelling van of verdraaien enkele belangrijke historische feiten, waaronder het feit dat Hitler een oorlogszuchtige gek was en dat hij degene was die de Tweede Wereldoorlog begon. Hitler wilde geen oorlog, zeker niet met Engeland, en bijna niemand weet vandaag de dag dat hij na het uitbreken van de oorlog zo’n vijftig keer met voorstellen voor een vredesakkoord kwam. Het waren eerder Winston Churchill in Londen en FDR in Washington DC die vastbesloten waren om oorlog te voeren met Duitsland.

Natuurlijk wordt Hitler vooral verguisd vanwege de zogeheten holocaust, de massamoord op Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Aangezien deze holocaust de basis vormt waarop de staat Israël in 1948 is gesticht, is het een ironische speling van het lot – als gevolg van de huidige Israëlische genocide in Gaza – dat de holocaust niet langer kan worden beschouwd als een unieke gebeurtenis in de wereldgeschiedenis. Wie Hitler wil veroordelen voor een holocaust, moet ook de Israëlische premier Bibi Netanyahu veroordelen. Anders gezegd, door zijn daden heeft Netanyahu er in grote mate toe bijgedragen dat Hitler minder lijkt op het gemene monster dat hij in het heersende naoorlogse historische verhaal is gemaakt.

Bovendien lijkt Hitler, in vergelijking met de organisatoren en uitvoerders van de Grote Covid-Show, die heeft geleid tot de dood van miljoenen mensen door een gemanipuleerde bacterie en minstens twintig miljoen door de “vaccinaties” tegen die bacterie (waarbij elke dag nog eens duizenden mensen sterven aan de gevolgen daarvan), op zijn best een naïeve amateur. Tenminste, als hij echt verantwoordelijk is voor alle sterfgevallen die hem worden aangerekend.

Plotseling wordt de brede steun die Hitler genoot onder zowel Duitsers als Europeanen begrijpelijk. Juist die steun zou de reden kunnen zijn voor de consequente, aanhoudende en grootschalige lastercampagne tegen Hitler na 1945. Naoorlogse politici beseften dat het praktisch onmogelijk zou zijn om ook maar enigszins dezelfde populariteit te bereiken als Hitler. Misschien kwam generaal De Gaulle in Frankrijk nog het dichtst in de buurt, maar dat is ook de reden waarom de Amerikaanse overheersers van Europa hem in 1968 tijdens de Kleurenrevolutie uit de weg ruimden. De populairste politicus van België, Léon Degrelle, werd verbannen en verhinderd om een comeback te maken, terwijl Oswald Mosley in Groot-Brittannië op alle mogelijke manieren werd tegengewerkt. In 2002 werd de Nederlandse politicus Pim Fortuyn door de regering vermoord, net als Jörg Haider in 2008 in Oostenrijk. Deze politici, die steevast werden bestempeld als “fascisten” (wat Mosley inderdaad was), “extreemrechtse extremisten” of ‘populisten’ (een onzinnige term die is bedacht door beoefenaars van de pseudowetenschap die “politicologie” wordt genoemd), hadden programma’s die het land en de bevolking in het algemeen ten goede kwamen, net als de nationaal-socialisten. Meer specifiek streefden zij ernaar de macht van de banken en hun greep op de economie en de samenleving te verminderen.

Met de globalistische Amerikaanse regering en de grote banken die na 1945 de touwtjes in Europa in handen hadden, was er natuurlijk geen ruimte voor het soort economisch beleid dat Hitler als eerste in praktijk bracht. Tegelijkertijd betekende dit dat ook sociaal beleid dat algemeen ten goede kwam, taboe was. Tijdens de zogenaamde Koude Oorlog werd het echter noodzakelijk geacht om de arbeidersklasse wat botten toe te werpen en in het deel van Europa dat onder Amerikaanse bezetting stond, een zogenaamde verzorgingsstaat op te zetten. Als dat niet was gebeurd, zouden de lokale arbeiders communistisch kunnen worden en problemen veroorzaken die te complex en te duur waren om op te lossen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de Europese verzorgingsstaat, nadat het IJzeren Gordijn in 1991 eindelijk was gevallen, stukje bij beetje werd ontmanteld.

De economische, sociale en politieke situatie in het Europa van vandaag staat lijnrecht tegenover wat Adolf Hitler voor ogen had. Hij wilde een Europa dat bestond uit autonome, op etniciteit gebaseerde politieke entiteiten die langs parallelle politieke lijnen en met gemeenschappelijke basiswaarden samenwerkten aan gedeelde doelen. Een soort van wat De Gaulle ooit “L’Europe des patries” noemde, dat zich uitstrekte van de Atlantische Oceaan tot de Oeral.

Als Duitsland in 1945 niet was verslagen, zou Europa er heel anders hebben uitgezien dan vandaag. Vrouwen zouden gerespecteerd en aangemoedigd zijn om huisvrouw en fulltime moeder te zijn. Ze zouden ongestoord buiten hebben kunnen lopen, zelfs als het donker was. Scholen zouden echt en nuttig onderwijs hebben gegeven, in plaats van kinderen alleen maar te hersenspoelen met woke, gender- en klimaatwaanzin. Het onderwijzen van echte vakken zou niet worden belemmerd door hordes jonge vreemdelingen die zich niet goed kunnen uitdrukken in de taal van hun gastland. Treinen zouden op tijd rijden en het openbaar vervoer zou over het algemeen goed functioneren. De industrie zou bloeien en de arbeidsomstandigheden zouden zo schoon, gezond en veilig mogelijk zijn. Gepensioneerden zouden worden gerespecteerd en een fatsoenlijk pensioen genieten. De inflatie zou verwaarloosbaar zijn en de natuur en het milieu zouden worden beschermd door middel van efficiënte wetgeving. Je zou eindeloos kunnen doorgaan met het opsommen van alle dingen die beter of zelfs geweldig zouden zijn als Hitler de oorlog had gewonnen.

Maar dat zou ook deprimerend zijn. Het enige wat we echt kunnen doen is diep ademhalen, zuchten en ons voornemen om ongedaan te maken wat de globalisten Europa hebben aangedaan.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Vijftig tinten kwaad

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: