Mijn obsessie met schapen

Als je denkt dat ik geobsedeerd ben door schapen, dan heb je gelijk. Mijn relatie met hen is echter in de loop der tijd veranderd. In het begin was ik volkomen verbijsterd. Ik zag ze niet als schapen. Het waren gewoon mensen – de meeste mensen zelfs – en onder hen bevonden zich vooral de mensen die belangrijk voor mij waren. Die verwarring en verbijstering veranderden al snel in woede en ergernis. Waarom zie je dit niet? Dit perspectief hield een tijdje stand.

De woede die ik voelde kwam meer voort uit frustratie dat mensen niet naar rede wilden luisteren en me voortdurend kleineerden omdat ik aan de andere kant van het hek stond. Mijn woede was geen lelijke woede, althans niet in het begin. Eigenlijk was het nooit echt zo lelijk. Mijn werkelijk lelijke woede was voorbehouden aan de schaapherders – de Faucis, de Bill Gateses, de Albert Bourlas (CEO van Pfizer) en de leidinggevenden en presentatoren van de traditionele media die dag in dag uit plichtsgetrouw het officiële narratief versterkten, schrijft Todd Hayen.

Oorlogszuchtige en arrogante schapen maakten me kwaad, maar het waren de schapen die mijn goede vrienden waren die me echt pijn deden. Ik verloor bijna al mijn vrienden (de meesten van hen Hollywood-kunstenaars, die overwegend liberaal zijn). Zoals ik hier al minstens een half dozijn keer heb gezegd, zeiden twee van mijn beste vrienden, bij twee verschillende gelegenheden, bijna woord voor woord: “Ik hoop dat je Covid krijgt en sterft.” Dat deed pijn.

Ik heb dus genoeg redenen om emotioneel in de war te zijn over schapen. Ik heb een korte fase doorgemaakt waarin het me gewoon niet veel kon schelen. Ik trok al mijn frustratie, woede en verwarring terug en liet het gewoon zijn. Dat was ongeveer drie jaar geleden. Nu komt er iets terug dat niet zo mooi is. Het is meer een verlies van vertrouwen als ik probeer te beschrijven tot welke gevoelens dit is uitgegroeid. Ik ben niet langer boos op de schapen, maar ik vertrouw ze voor geen cent.

Ik weet echter niet zeker of het de ‘schapenachtigheid’ van de Covid-situatie is die verantwoordelijk is voor dit wantrouwen. Ik denk eigenlijk dat Covid geen schapen heeft gemaakt — het heeft ze alleen blootgelegd. Met andere woorden, mensen die ik nu als schapen identificeer, zijn altijd al schapen geweest. Dat betekent dus dat als ik ze nu niet vertrouw, ik dat in het verleden ook nooit had moeten doen. Eens een schaap, altijd een schaap. Is dit waar? Het lijkt er zeker op. En als het waar is, is het behoorlijk beangstigend.

Ik bedoel, een schaap zijn is best een slechte zaak als je er goed over nadenkt. Het is niet zo onschuldig als het beeld suggereert – een schattig, klein, pluizig diertje dat gedachteloos in het veld graast, zich niet bewust van de wolven achter de heuvel, en bereid om overal naartoe geleid te worden zonder na te denken over de mogelijke problemen. Er is een vergelijkbare connotatie met kleine, onschuldige kinderen. Ja, in veel opzichten gedragen schapen zich inderdaad als kleine, onschuldige kinderen, maar niet in alle opzichten. Er is een zekere arrogantie bij hen die een groep onschuldige kinderen niet bezit. Ze zien zichzelf als moreel superieur, altijd narcistisch correct, zonder enige nederigheid.

Ze zijn natuurlijk niet allemaal zo, maar de meesten lijken het wel te zijn. Zijn ze gevaarlijk? Reken maar van yes. Niet altijd, maar als het erop aankomt kunnen ze veranderen in schreeuwende Karens, vastbesloten om hun punt koste wat kost duidelijk te maken. Dit is een van de grootste verschillen tussen schapen en wappies. Ik heb nog nooit een krankzinnige wappie gezien, maar ik heb wel veel krankzinnige schapen gezien. Dat betekent niet dat er geen krankzinnige wappies zijn – ik weet zeker dat die er zijn – maar uit mijn ervaring lijkt het niet gebruikelijk (nu weet ik wel zeker dat er krankzinnige wappies zijn; dat is een ander verhaal!).

Dus ik vertrouw schapen niet, wat betekent dat ik zo’n 70% van alle mensen die ik op straat zie niet vertrouw. Haat ik ze? Absoluut niet. Ben ik boos op ze? Een beetje. Ben ik in de war? Ja, zoals altijd. Ben ik gefrustreerd? Absoluut. Geef ik hen de schuld? Ja, en nee.

Ja, omdat ik denk dat mensen allemaal in staat zijn om complexe situaties te doorgronden –als, en dit ‘als’ is cruciaal, ze het belangrijk genoeg vinden om de moeite te nemen. Bijna alle schapen die ik ken, vinden wat er in de wereld gebeurt niet belangrijk genoeg om verder te denken dan wat de herders hen vertellen. En dit brengt ons bij het ‘nee, ik geef hen niet de schuld’. Ik geef hen niet volledig de schuld omdat ons allemaal al vele decennia lang iets werkelijk afschuwelijks is aangedaan. Door het onderwijs, de verering van het materialisme in plaats van God, de technologische opkomst van het transhumanisme, het atheïsme van het scientisme, de verspreiding van de idealen van het communisme vermomd als socialisme, de voortdurende afleiding door de consumptiecultuur en sociale media, de uitholling van familie- en gemeenschapsbanden, de medicalisering en farmaceutische afhankelijkheid van het dagelijks leven, en de subtiele (en niet zo subtiele) uitholling van kritisch denken en spirituele gronding, heeft de mensheid – met name in het Westen – zich als slaven onderworpen aan de agenda. Nutteloze eters in de vorm van schapen.

Dit zijn krachtige krachten, voor het grootste deel kwaadaardig, en ze vreten aan het fundament van liefde dat mensen nodig hebben om niet in de vergetelheid te verdwalen.

Dus ik ben geobsedeerd.

Een deel van mijn obsessie heeft een positieve kant. Als psychotherapeut die individuen behandelt, heb ik meer empathie ontwikkeld voor de ‘schapenachtige’ cliënt, die het grootste deel van mijn patiënten uitmaakt. Geloof het of niet, ik geloof niet dat ik oordeel. Ik beschouw sluwheid niet als superieur op individueel menselijk niveau, net zoals ik niet geloof dat een nuchter persoon superieur is aan een verslaafde. In mijn beroep, althans in de dieptepsychologie, zien we iedereen met problemen die een negatieve invloed hebben op hun leven als een gevolg van onbewustheid, en we zijn allemaal tot op zekere hoogte onbewust.

Schapen denken niet dat het feit dat ze een schaap zijn een negatieve invloed heeft op hun leven; integendeel. Ze geloven dat hun wereldbeeld het juiste is, en dat het de wereld tot een prachtige plek maakt om te leven en te spelen. Net als in de cultuur in Huxleys Brave New World weten de mensen niet wat er met hen gebeurt als leden van een grotere mensheid. Hier op aarde, in onze moderne tijd, weten de mensen in Noord-Korea bijvoorbeeld echt hoe ver ze verwijderd zijn van het leven van het volledige potentieel van het mens-zijn op deze planeet? Intellectueel weten ze het misschien niet, maar spiritueel wel. Je weet meestal niet wat je kwijt bent als je het nooit hebt gehad.

En toch zijn we hier. De obsessie blijft, maar is verzacht tot iets stillers en dringender: een treurige waakzaamheid. Ik zie de schapen niet als vijanden, maar als zielen die zijn verduisterd door krachten die veel groter zijn dan welke persoon dan ook. De echte tragedie is niet hun volgzaamheid, maar wat hen is ontnomen – de scherpe, alerte levendigheid die het leven de moeite waard maakt. Als wappie is het niet mijn taak om hen te haten of met geweld te bekeren, maar om zelf wakker te blijven, de lantaarn brandend te houden en klaar te staan wanneer een van hen eindelijk het masker afneemt, om zich heen kijkt en fluistert: “Wat heb ik gemist?”

Want uiteindelijk is het verschil tussen schapen en wappies misschien niet intelligentie, superioriteit of moraliteit. Het kan simpelweg zijn of iemand de moed heeft om het gewicht van de wol te voelen – en de honger om te zien wat er achter het hek ligt.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Verlies van diepgang

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: