Pepe Escobar: Trump gaat naar China, maar Iran heeft alle troeven in handen

Enkele dagen geleden reisde de heer Araghchi naar Rusland. Begin deze week reisde de heer Araghchi naar China.

Deze twee reizen weerspiegelen in al hun glorie de macht van de nieuwe driehoeksalliantie tussen Rusland, Iran en China, die zich heeft ontwikkeld tot de drijvende kracht achter de Euraziatische integratie en de multipolariteit, schrijft Pepe Escobar.

Enkele uitspraken van minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi tegenover Iraanse media waren buitengewoon fascinerend. Bijvoorbeeld:

“Onze Chinese vrienden zijn van mening dat het Iran van na de oorlog verschilt van het Iran van voor de oorlog. Zijn internationale reputatie is verbeterd en het heeft zijn capaciteiten en kracht bewezen. Daarom staat er een nieuw tijdperk van samenwerking tussen Iran en andere landen voor de deur.”

Dit is een aanwijzing dat Peking Teheran nu erkent – en steunt – als een belangrijke wereldmacht.

De Chinese minister van Buitenlandse Zaken Wang Yi gaf op zijn beurt de definitieve omschrijving van de oorlog van de VS en Israël tegen Iran: “onwettig“.

Dat is een codetaal voor het feit dat alles wat met deze zelfgekozen oorlog te maken heeft – van de oorzaken tot de talloze gevolgen – wegzinkt in een moeras van illegaliteit.

Wang verwoordde de diplomatieke inspanningen van China met de voor hem kenmerkende beleefdheid: “We zijn bereid onze inspanningen voort te zetten om de spanningen te verminderen.”

Wat de weg naar een oplossing betreft, toonde hij zich echter duidelijk optimistischer: “China is van mening dat een volledige stopzetting van de vijandelijkheden onontbeerlijk is, dat een hervatting van het conflict onaanvaardbaar is en dat de voortzetting van de onderhandelingen van bijzonder belang is.”

Dat zou de basis moeten zijn voor echte onderhandelingen die leiden tot het einde van de oorlog – en alle oorlogen – in West-Azië tegen de hele As van het Verzet. Dat is precies het Iraanse standpunt.

Wang Yi benadrukte dat “China Iran steunt bij het handhaven van zijn nationale soevereiniteit en veiligheid en de bereidheid van Iran waardeert om via diplomatieke weg naar een politieke oplossing te streven”.

Dat is een codetaal voor de onvoorwaardelijke Chinese steun voor soevereiniteitsrechten en diplomatie – niet voor intimidatie.

De Straat van Hormuz is van cruciaal belang voor China, aangezien energie-importen niet alleen uit Iran komen, maar ook uit de oliemonarchieën in de Golf. Daarom moet het standpunt van Peking genuanceerd worden bekeken:

“De internationale gemeenschap deelt de gemeenschappelijke zorg om weer normaal en veilig scheepvaartverkeer door de zeestraat te waarborgen, en China hoopt dat de betrokken partijen onmiddellijk zullen reageren op de dringende oproepen van de internationale gemeenschap.”

Dat is een codewoord voor een einde aan de Amerikaanse blokkade, met gelijktijdige erkenning van het nieuwe rechtssysteem in Hormuz, dat door Teheran wordt vormgegeven.

Wat de nucleaire kwestie betreft, “beoordeelt China de toezegging van Iran om geen kernwapens te ontwikkelen positief, maar erkent tegelijkertijd het legitieme recht van Iran op het vreedzaam gebruik van kernenergie.”

Dat is precies het standpunt van Teheran – in schril contrast met Trump 2.0.

Welkom in de nieuwe orde in West-Azië

China heeft via Wang Yi drie essentiële punten duidelijk gemaakt: steun voor alle gerechtvaardigde eisen van Iran; steun voor de terugtrekking van de Amerikaanse militaire bases in de hele Perzische Golf; en actieve deelname aan de wederopbouw van Iran na de oorlog.

Tegelijkertijd roept Peking de Arabische landen op om zich te herpakken en toe te werken naar een nieuw veiligheidskader – met uitsluiting van het imperium van chaos, leugens en sinds kort piraterij (zoals openlijk toegegeven door de Amerikaanse president). Nogmaals: dat is precies het standpunt van Teheran.

Met spreekwoordelijke finesse schaart Peking zich de facto aan de zijde van de voormalige IRGC-commandant Mohsen Rezaee, de hoogste militaire adviseur van de nieuwe leider Mojtaba Khamenei.

Peking is zich er ten volle van bewust hoe Teheran het verzet als strategische troef inzet. Voor de nieuwe machtsverhoudingen in Teheran ging het in deze oorlog vooral om het doorstaan van de maximale druk – en de verwoestende bombardementen –, het overwinnen en beheersen van de escalatieval en het niet toegeven aan militaire en economische dwang.

Dit alles samen kan strategischer niet zijn. Hier zien we hoe doorzettingsvermogen politiek kapitaal wordt. En dat vertaalt zich onmiddellijk aan de onderhandelingstafel, ondanks tactische verliezen (waarvan geen enkel van strategische aard is).

Dit inzicht komt waarschijnlijk tot uiting in de twee sleutelformuleringen van Araghchi en Wang Yi. Laten we ze naast elkaar bekijken.

Iran “steunt de totstandkoming van een nieuwe regionale naoorlogse architectuur die ontwikkeling en veiligheid kan coördineren.”

China “steunt de totstandkoming van een regionale vredes- en veiligheidsarchitectuur waaraan de landen van de regio gezamenlijk deelnemen, gemeenschappelijke belangen behartigen en gezamenlijke ontwikkeling bereiken.”

Deze nieuwe architectuur is de nieuwe West-Aziatische orde.

Geen wonder dus dat het Trump 2.0-universum uit zijn voegen is geraakt.

Want deze nieuwe West-Aziatische orde is een microkosmos die rechtstreeks verbonden is met de macrokosmos van de Nieuwe Wereldorde, waarvan China, naast Rusland, de belangrijkste drijvende kracht is.

Rusland concentreert zich erop om op de lange termijn en tegen alle verwachtingen in een “Greater Eurasia Partnership” te realiseren, dat zich uitstrekt tot in Afro-Eurazië.

Peking heeft veel ambitieuzere doelen. In wezen wordt alles gekenmerkt door de vier mondiale initiatieven. Het meest recente daarvan is het initiatief voor mondiaal bestuur, dat in september vorig jaar tijdens de SCO-Plus-top in Tianjin werd gelanceerd.

Daarna volgden de Nieuwe Zijderoutes of de BRI (Belt and Road Initiative), waaruit uiteindelijk de eerste drie mondiale initiatieven voortkwamen: het mondiale ontwikkelingsinitiatief, het mondiale veiligheidsinitiatief en het mondiale beschavingsinitiatief – tot aan het mondiale bestuur.

Samen vormt dit de Chinese routekaart voor de “opbouw van een gemeenschap met een gemeenschappelijke toekomst voor de mensheid”; het de facto alternatief voor het instortende westerse liberalisme. Het doel is inderdaad mondiaal.

China-Iran: volledig eensgezind over West-Azië

Wat al heel duidelijk is: China en Iran delen een volledig overeenstemmende visie op West-Azië; dit is in feite de basis van hun wederzijds vertrouwen en verbondenheid. Peking en Teheran begrijpen dat de geschiedenis sinds de Tweede Wereldoorlog in wezen wordt gekenmerkt door het feit dat Washington West-Azië gebruikt om de planeet te controleren door zijn obsessie met olie.

Hoeveel Teheran ook heeft geleerd van de Chinese oorlogsvoering – “doe zwak als je sterk bent”, en ongeïnteresseerd als je tot over je oren in de oorlog zit –, was Araghchi’s reis naar Peking toch onmisbaar om het strategische partnerschap weer te versterken. Hoezeer Rusland er ook volledig bij betrokken is – zoals de ontmoeting tussen Araghchi en Poetin in Sint-Petersburg bevestigde – zozeer bevindt China zich in een ‘wij staan achter jullie’-positie.

Chinese olietankers passeren overigens nog steeds dagelijks de Straat van Hormuz. Geen kik uit Washington.

Dan is er nog China’s totale minachting voor het recente sanctiehoofdstuk.

Tot voor kort omzeilde China de Amerikaanse sancties onofficieel en/of via tussenhandelaren. Nu verklaart het officieel dat het eenzijdige Amerikaanse sancties tegen bijvoorbeeld Iran of Rusland, evenals sancties tegen zijn eigen olieraffinaderijen, niet erkent.

We bevinden ons midden in een financiële Koude Oorlog en een offensief van de RIC-landen (Rusland, Iran, China) om de macht van de sanctie-obsessie blijvend in te perken.

Iran werd in 2012 volledig uitgesloten van het SWIFT-systeem. Teheran heeft het systeem vervolgens opnieuw bekabeld en daarbij geprofiteerd van de ervaringen bij het opzetten van een parallelle handelsarchitectuur.

Iran voert het grootste deel van zijn grensoverschrijdende handel uit in yuan, roebel, roepie, VAE-dirham (vanaf nu niet meer) en Iraakse dinar. China is goed voor tot 35 % van de totale Iraanse handel. Alles wordt afgehandeld in yuan of via ruilhandel.

Iran en Rusland hebben in 2023 een valutaverekeningssysteem ingevoerd dat SWIFT volledig omzeilt en het Iraanse SEPAM met het Russische SPFS verbindt. In de beginfase van de tolpoort in de Straat van Hormuz – het mechanisme wordt voortdurend geoptimaliseerd en gestroomlijnd – verliep een groot deel van de betalingen via het Chinese CIPS.

De tolpoort is onvermijdelijk. Teheran is zich er volledig van bewust dat Trump nooit zal instemmen met het betalen van herstelbetalingen voor de illegale oorlog die hij is begonnen, en is zich ook bewust van de onvermijdelijke grove manipulaties als het gaat om het opheffen van de bevriezing van Iraanse gelden.

De tolheffing zou kunnen dienen als vervanging voor herstelbetalingen en iets kunnen opleveren dat overeenkomt met de in westerse banken bevroren Iraanse gelden; bovendien zal het het Westen dwingen de sancties tegen Iraanse banken en het Iraanse financiële systeem op te heffen.

Ten slotte heeft Teheran al duidelijk gemaakt dat alleen zijn banken bevoegd zijn om de tolgelden in de Straat van Hormuz te innen.

Dat betekent: elke natie die de zeestraat moet passeren, krijgt te maken met het Iraanse financiële systeem.

Bovendien zullen de tolgelden Iran helpen zijn verwoeste infrastructuur weer op te bouwen.

De structurele kwetsbaarheid van de VS

De VS spelen niet eens dammen, laat staan poker. China speelt Weiqi (“Go”). Bij Weiqi gaat het erom het speelveld langzaam maar zeker vorm te geven en hier en daar een detail op te offeren om de algehele overwicht te verkrijgen. China heeft het speelveld de afgelopen twee decennia geduldig vormgegeven. Bij Weiqi speelt de rest van het “Great Game” zich vanzelf af zodra je het speelveld goed hebt ingericht.

Dat is precies waar we nu staan.

Als hij de intellectuele nieuwsgierigheid bezit, zal Trump in staat zijn om de machtige industriële slagkracht van China (dat noemt men productief kapitalisme) en de volledige controle over de toeleveringsketens waarvan de VS afhankelijk is, te herkennen.

Hij zal worden geconfronteerd met de structurele kwetsbaarheid van de VS: de spreekwoordelijke lijst van zeldzame aardmetalen, industriële toeleveringsketens, de toegang tot materialen die onmisbaar zijn voor de F-35, Patriot-raketten en grote delen van het Amerikaanse militair-industriële complex.

En men zal hem eraan herinneren dat de Amerikaanse wetgeving binnen China niet langer automatisch extraterritoriale geldigheid heeft. Ja, dat doet pijn.

Ondertussen zal de zeven eeuwen durende patstelling tussen het keizerlijke Rome en Perzië zich in de 21e eeuw in razend tempo herhalen. De oorlog van de VS is volkomen machteloos gebleken: niet te winnen tegen een uitputtingsslag, en dat zal Perzië naar de hegemonie in West-Azië leiden.

Deze verbazingwekkende geopolitieke ommekeer wordt bereikt door een krachtige mix van ideologie, sociale cohesie, uiterste minachting voor primitieve barbaren en het streven om deze met onmogelijke logistiek te ruïneren. Om nog maar te zwijgen van de volledige controle over de Straat van Hormuz.

In het imperium van chaos, leugens en piraterij barsten de bubbels snel, genadeloos verpletterd door de realiteit van het RIC.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

China geeft Trump de vinger

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: