Gaat Rusland West-Europa aanvallen?

Zoals gemeld in de dagbladen heeft de door de staat gecontroleerde televisie van het regime van Mette Frederiksen zojuist weer een lastercampagne tegen Rusland uitgezonden, waarin het land wordt afgeschilderd als een agressieve staat die, met zijn ongeveer 150 miljoen inwoners, van plan is heel Europa – met zijn ongeveer 500 miljoen inwoners (waardoor de Russen een minderheid in hun eigen land zouden zijn…) – ja, zelfs de hele wereld, te onderwerpen. Het doel is natuurlijk om mensen bang te maken, want als mensen bang zijn, zijn ze gemakkelijker te controleren en te manipuleren. Dan zullen ze de talloze intriges van het regime voor lief nemen – die allemaal, uiteraard, zogenaamd bedoeld zijn om ons te “beschermen”. COVID-19, klimaatverandering, Rusland… Je herkent het patroon: houd mensen bezig met hun angst voor iets waar ze niets van af weten en dat ze niet begrijpen, zodat ze niet merken wat er werkelijk achter de schermen gaande is.

Op televisie wordt zogenaamd “bewezen” dat Rusland een aanval op het Westen voorbereidt omdat het zijn leger langs de gehele grens uitbreidt. Massale paniek. — Is er überhaupt nog wel intelligent leven te vinden bij de Deense Omroep, de rest van de door de staat gecontroleerde pers, de Koninklijke Deense Defensieacademie, de Deense Defensie-inlichtingendienst, enzovoort? Dat er bij de regering geen intelligent leven te vinden is, is geen verrassing. Denken ze soms dat de Russen zowel blind als doof zijn? schrijft Povl H. Riis-Knudsen.

Rusland heeft opgemerkt dat de NAVO, in strijd met alle afspraken, tot aan de gehele westelijke grens van Rusland is opgeschoven – en dat de NAVO geen defensief bondgenootschap is, maar een offensief pact – zoals duidelijk in herinnering is gebleven uit de bombardementen op Servië, bedoeld om een “regimeverandering” teweeg te brengen en het gehele zuidelijke deel van het land te veroveren met als doel een kunstmatige Amerikaanse NAVO-enclave onder de naam Kosovo te vestigen. In Rusland wordt de NAVO gezien als een directe bedreiging voor het voortbestaan van Rusland zelf. Het Westen mag dan wel beweren dat dit volkomen onjuist is, maar dat verandert niets aan het feit dat Rusland het zo ziet en ernaar handelt – en dit zou voor de NAVO ook geen verrassing mogen zijn. Wanneer de NAVO bases bouwt dicht bij de Russische grens in Finland en de Baltische staten, vanwaar raketten Sint-Petersburg in 5–10 minuten en Moskou in 10–15 minuten kunnen bereiken, is het niet meer dan logisch dat Rusland zijn eigen voorzorgsmaatregelen neemt. Dit is geen teken van agressie, maar juist van de nodige voorzichtigheid! De agressieve partij is de NAVO, voor wie het uiteindelijke doel is de Russische Federatie te verscheuren – zoals NAVO-politici zelf verklaren!

Ook in Rusland merkt men op dat de oorlogsretoriek in West-Europa de afgelopen vier jaar alarmerend schril is geworden. “Oorlog is beter dan vrede”, verkondigt Mette Frederiksen, wier domheid en onwetendheid alleen worden overtroffen door Kaja Kallas, die als hoofddiplomaat van “Europa” nieuwe munitie levert voor blonde grappen. Haar absurde oorlogszucht en totale onwetendheid over de geschiedenis lokken natuurlijk ook in Rusland gelach uit – maar niettemin kan men het zich niet veroorloven haar dreigementen te negeren. In Duitsland wil bondskanselier Merz het land tegen het einde van dit decennium “kriegstüchtig“ (oorlogsbekwaam) maken – een term die hij van Joseph Goebbels heeft overgenomen – en juist wanneer dergelijke plannen uit Duitsland komen, roepen ze traumatische herinneringen op aan de Tweede Wereldoorlog, waarin de Sovjet-Unie tot wel 30 miljoen slachtoffers te betreuren had als gevolg van de Duitse poging tot kolonisatie – en aan de Eerste Wereldoorlog, waarin Duitsland tweemaal Rusland binnenviel en, krachtens het Verdrag van Brest-Litovsk, aanvankelijk Polen, Finland, de Baltische staten, Oekraïne en grote delen van Wit-Rusland annexeerde. De herbewapening van Duitsland wordt in Rusland niet lichtvaardig opgevat, en het is tevens een schending van de overeenkomsten die als voorwaarde voor de Duitse hereniging werden gesloten – en van het VN-Handvest, dat Duitse militarisering verbiedt, zodat elk van de overwinnende mogendheden uit de Tweede Wereldoorlog het volste recht zou hebben om Duitsland opnieuw in puin te leggen mocht er militarisering plaatsvinden. Duitsland is geen soevereine staat. Een oorlog zou ertoe leiden dat Duitsland ophoudt te bestaan als staat in de vorm zoals wij die kennen. Merz maakt overigens deel uit van het joodse BlackRock-conglomeraat, dat zeer aanzienlijke economische belangen heeft in Oekraïne, Zelensky en de wapenindustrie – maar in Duitsland is corruptie natuurlijk volstrekt ondenkbaar – of…?

Overal zullen ze de dienstplicht (opnieuw) invoeren en astronomische bedragen – die ze niet hebben – uitgeven aan wapens – in plaats van deze ten behoeve van de bevolking te gebruiken. De belachelijke president van Finland gelooft dat Finland Rusland gemakkelijk kan verslaan. Als hij dat probeert, zullen de Finnen in het beste geval hun hoofdstad moeten verplaatsen naar de Åland-eilanden. Vooral het standpunt van Finland raakt een gevoelige snaar bij de Russen. Finland viel de Sovjet-Unie tweemaal aan en nam als bondgenoot van Duitsland deel aan de blokkade van Leningrad, waar ongeveer een miljoen burgers omkwamen van de honger. Desondanks verleende de Sovjet-Unie Finland zijn onafhankelijkheid – in ruil voor een neutraliteitsgarantie, die Finland gedurende de hele Koude Oorlog nakwam. Het is onwaarschijnlijk dat de Russen die fout nog eens zullen maken.

En dan zijn er nog de dreigementen van de Baltische staten om de regio Kaliningrad aan te vallen, die zij volgens eigen zeggen in een middag zouden kunnen veroveren. De Russen hebben duidelijk verklaard dat elke aanval op Kaliningrad met kernwapens zal worden beantwoord – en hoe dan ook zal een dergelijke poging ertoe leiden dat de Baltische staten opnieuw van de kaart verdwijnen en regio’s of, in het beste geval, republieken binnen de Russische Federatie worden. Al met al staan de Baltische staten natuurlijk in de schijnwerpers vanwege hun flagrante discriminatie van de grote Russischsprekende bevolkingsgroep, die momenteel van haar rechten wordt beroofd – in strijd met alle internationale bepalingen inzake de bescherming van minderheden. Tenzij met name Estland en Letland hun wetgeving aanpassen zodat deze op zijn minst in overeenstemming is met de EU-regels inzake taalrechten voor minderheden, zal Rusland deze veranderingen vroeg of laat afdwingen. Er wonen al sinds het jaar 900 Russen in Estland – zij hebben net zoveel recht om daar te zijn als de Esten. Het gedrag van deze twee staten zou ruwweg vergelijkbaar zijn met een situatie waarin de Duitse regering Deense scholen, middelbare scholen, kerken, bibliotheken en verpleeghuizen in Zuid-Sleeswijk zou verbieden en de Deense krant Flensborg Avis zou sluiten. Zouden we dat prettig vinden? Nog afgezien van het feit dat de Deense minderheid in Zuid-Sleeswijk klein is in vergelijking met het aantal Russischsprekenden in Estland en Letland, waar zij tussen de 25 en 35% van de bevolking uitmaken. In Oekraïne is het conflict ook te wijten aan de NAVO, de EU en de taalkundige en culturele rechten van de Russen die daar wonen. Zie voor een meer diepgaande behandeling hiervan eerdere artikelen die over het conflict zijn gepubliceerd op mijn Substack.

Het is de Russen natuurlijk niet ontgaan dat ze in feite al in oorlog zijn met het Westen, dat de Oekraïners voorziet van wapens, deskundigen en inlichtingen (uitsluitend in de militaire zin van het woord), net zoals het de drones bestuurt die momenteel diep in Rusland aanvallen.

Het is hen evenmin ontgaan dat er openlijk wordt gesproken over het blokkeren van de Deense zeestraten (de Grote Belt en de Sont) voor de Russische Baltische Vloot, die daardoor in de Oostzee zou komen vast te zitten. Een dergelijke poging zou een onmiddellijke reactie uitlokken die Funen en Seeland in (mogelijk radioactieve) woestenijen zou veranderen. Voortgezette steun aan Zelenskyy zou zeer onaangename gevolgen kunnen hebben voor het Westen.

West-Europese landen moeten daarom alle deelname aan “Project Oekraïne“ staken. Ze steunen immers geen “democratie“ – zoals ze graag beweren – maar een door en door corrupte en dictatoriale terreurstaat. Zelensky en zijn handlangers zijn geen Oekraïners, en ze werken er opzettelijk aan om de Oekraïense bevolking uit te roeien of te verdrijven (ongeacht of deze zich als Russen of Oekraïners identificeert). Ik zie dit als opzettelijke wraak voor de Holocaust, waaraan de Oekraïners gretig hebben deelgenomen. Demografisch gezien kan Oekraïne vandaag de dag niet overleven – de meeste mannen tussen de 16 en 60 jaar zijn gedood of gevlucht. De vruchtbare landbouwgrond is zo vervuild dat het nog vele jaren onveilig zal zijn om grote delen ervan te bewerken. De industrieën en infrastructuur zullen worden vernietigd, en er zal geen economische basis zijn om ze weer op te bouwen. Het is onwaarschijnlijk dat Rusland westerse landen zal toestaan de wederopbouw te ondersteunen, aangezien economische steun gelijkstaat aan politieke invloed. Het Russische deel zal relatief snel worden herbouwd. Wat zal het Westen dan bereikt hebben?

Maar als we dit alles even buiten beschouwing laten, moeten we ons afvragen: waarom zou Rusland in vredesnaam West-Europa aanvallen?? Wat valt ermee te winnen – afgezien van het feit dat we een kleine minderheid in Rusland zouden worden? We hebben niets wat de Russen willen. We hebben geen grondstoffen; we hebben niets wat de Russen nodig hebben – sterker nog, niets wat de Russen willen. We zijn failliet, onze infrastructuur is versleten en onze bevolking bestaat nu bijna uitsluitend uit mensen die hier niet thuishoren – en die, in veel te grote mate, niets positiefs bijdragen aan de samenleving. Rusland wil niets van deze problemen. We hebben absoluut niets positiefs te bieden. Het beschavingsniveau in Rusland is veel hoger dan in de rest van Europa, en de regering is veel competenter, aangezien de grondwet ingebouwde waarborgen bevat om te voorkomen dat complete idioten zetels in het parlement innemen of president worden; de infrastructuur is veel beter dan hier; het onderwijssysteem is van topklasse — en de vrijheid van meningsuiting is veel groter dan hier, aangezien het aanvaardbare spectrum aan meningen voor gewone, normale mensen veel breder is. Anders gezegd: men kan alleen maar betreuren dat Rusland geen interesse heeft in het overnemen van het failliete westerse rijk. Zo’n overname zou onze levenskwaliteit aanzienlijk verbeteren.

Maar hoe past het narratief dat Rusland ons zal komen overnemen bij het narratief dat Rusland zo zwak is dat het zelfs Oekraïne niet kan verslaan? Beide narratieven kunnen toch niet waar zijn?! En bovendien zijn Russen over het algemeen veel beter in wiskunde dan wij hier: in ieder geval kunnen ze gemakkelijk uitrekenen dat 150 miljoen tegenover 500 miljoen een slecht uitgangspunt is voor een oorlog – ook al zijn er nog veel andere parameters die bij oorlogsvoering van belang zijn, en ook al is het Russische leger beter getraind en gemotiveerder dan het West-Europese. In 1941 telde het Duitse Rijk ongeveer 80 miljoen inwoners, tegenover ongeveer 170 miljoen in de Sovjet-Unie. De wiskunde van de oorlog suggereert dat dit een zware strijd wordt.

Hoe zijn we in deze situatie terechtgekomen?

Welnu, de diepere oorzaak is natuurlijk een totaal gebrek aan kennis over de geschiedenis, de politiek en de sociale omstandigheden van andere landen – en dus ook over zowel Rusland als Oekraïne – en dit gebrek aan kennis vloeit voort uit een catastrofale achteruitgang van het onderwijsniveau in dit land in het algemeen en – inderdaad – in de hele EU. Traditionele taalstudies bestaan niet meer, en masteropleidingen zijn tot niets verwaterd. Tegenwoordig kan elke idioot een universitair diploma halen. Dit betekent onder andere dat maar heel weinig mensen de kans hebben om Russisch te leren. De enige plek waar Russisch op hoog niveau wordt onderwezen, is de opleiding tot taalkundig officier bij het leger, maar die leidt voornamelijk tot een baan binnen een systeem waar vrij denken verboden is. Russische literatuur wordt alleen nog maar als hobby beoefend. Maar het probleem ligt in het hele onderwijssysteem. Dit komt de machthebbers natuurlijk uitstekend van pas: domme en onwetende mensen zijn gemakkelijker te controleren, en wanneer vrijwel niemand enige kennis heeft van geschiedenis en cultuur, hebben de professionele leugenaars vrij spel. Deze onwetendheid wordt verspreid door gewillige journalisten, die zelf niet beter weten en die in ieder geval hun rol maar al te goed kennen. Als je een afwijkende mening uit, word je het zwijgen opgelegd – of afgeschilderd als een “Poetinist“ of een Russische agent; in het ergste geval beland je zelfs op een “sanctielijst“, wat betekent dat je rekeningen worden bevroren, je niet meer mag reizen, niemand je geld mag geven, enzovoort. Het is een puur administratief besluit dat niet voor de rechter kan worden aangevochten. Hitler en Goebbels waren in vergelijking daarmee echte amateurs. Mensen zijn opgevoed om geen afwijkende meningen te hebben. Tegenwoordig worden standpunten over Rusland, het klimaat, COVID-19, immigratie, gender, enzovoort, tot morele kwesties gemaakt. Alleen de standpunten die de machthebbers via de door hen gecontroleerde en betaalde pers willen verspreiden, zijn moreel correct – ongeacht of ze feitelijk onjuist zijn.

Ik heb de hele Koude Oorlog meegemaakt, vanaf de Koreaanse Oorlog. Ik heb een zeer levendige herinnering aan de Cubaanse rakettencrisis, toen we vreesden voor een kernoorlog omdat de Sovjet-Unie raketten in Cuba had gestationeerd! In het Westen waren mensen bang voor de Sovjet-Unie omdat die een communistische ideologie wilde verspreiden, die in het Westen niet gewenst was. We weten vandaag de dag dat deze angst schromelijk overdreven was – maar dat wisten we toen nog niet. Met andere woorden: er was een reëel conflict tussen de Sovjet-Unie en het Westen – en er vond aan beide zijden van het IJzeren Gordijn een voortdurende militaire opbouw plaats. Niettemin bestond er gedurende al die jaren een stabiele diplomatieke relatie tussen de supermachten – en werd contact tussen de mensen van beide blokken aangemoedigd. Natuurlijk waren er zowel trein- als vliegverbindingen met de Sovjet-Unie en de andere landen van het Oostblok; Sovjet- en Oost-Europese kranten waren elke dag bij de kiosken te koop; er werden toeristische reizen naar het Oostblok georganiseerd (hoewel niet echt andersom); en sportieve en culturele uitwisselingen vonden vanzelfsprekend plaats. Denen konden in de Sovjet-Unie studeren. Chroesjtsjov bracht in 1964 een staatsbezoek aan Denemarken en werd enthousiast ontvangen. Hij bezocht de boerderij van premier Erik Eriksen op Funen – de radio zond zijn toespraken uit… Ik herinner het me nog zo levendig. Deze interactie bood hoop op wederzijds begrip en vreedzame coëxistentie. De Slotakte van Helsinki uit 1975 gaf een verdere impuls aan het verminderen van de spanningen. Zelfs de rampzalige Sovjetoorlog in Afghanistan kon hier geen einde aan maken. Mensen wisten dat vrede met de Sovjet-Unie het allerbelangrijkste was in een wereld vol kernwapens.

Dit besef is vandaag de dag verdwenen – als dauw in de zon. “Oorlog is beter dan vrede!“ Heeft Mette Frederiksen überhaupt begrepen wat ze zegt? Ze zegt in feite dat het beter is dat de wereld wordt vernietigd in een nucleaire catastrofe dan dat we vrede met Rusland handhaven. Qua domheid is deze uitspraak moeilijk te overtreffen. Dit soort houdingen werd tijdens de Neurenbergse processen bestraft met langzame verstikking aan de galg. Er is vandaag de dag niets belangrijker in de wereld dan vrede! Oorlog betekent totale vernietiging, en dus is al het andere in zekere zin irrelevant. En vrede veronderstelt een natuurlijke coëxistentie tussen naties en volkeren – zelfs als men het niet eens is over de details. Je kunt geen oorlog winnen tegen een kernmacht, dus waarom zou je je dan opblazen als een paraderende kalkoen? Diplomatie en begrip zijn een plicht! Sterker nog, letterlijk, volgens het VN-Handvest.

Vandaag worden Russische media online geblokkeerd. Het is onmogelijk gemaakt om geld naar Rusland over te maken; vanuit Rusland heb je geen toegang tot je internetbankieren; de luchtverbindingen zijn stilgelegd; de meeste grensovergangen zijn gesloten, wat leidt tot lange wachttijden – kortom, het is voor mensen uiterst moeilijk en duur gemaakt om naar Rusland te reizen. De Universiteit van Kiel heeft studenten zelfs verboden Rusland te bezoeken, en de EU overweegt serieus om Russen visa te weigeren voor vakantiereizen naar Europa, zodat ze met eigen ogen de omstandigheden in de grote Europese steden kunnen zien en daardoor genezen worden van elke neiging tot “westerse waarden“. De machthebbers willen niet dat mensen zien hoe het leven in Rusland werkelijk is, omdat dit het narratief zou doen instorten. Zoals hierboven vermeld, ligt het beschavingsniveau veel hoger dan wat we vandaag de dag in het Westen kennen; Rusland staat niet onder economische druk en de bevolking wil wel vrede – maar zeker niet zomaar elke vorm van vrede. Mensen hopen steeds meer dat Poetin Oekraïne zal behandelen zoals Israël Gaza behandelt. En niemand zou er ongetwijfeld aan moeten twijfelen dat Rusland dit zou kunnen doen als Poetin dat zou willen. Hij geeft echter de voorkeur aan een langzame uitputtingsoorlog. Die kost niet zoveel Russische levens en put langzaam maar zeker niet alleen Oekraïne, maar ook de andere West-Europese staten uit qua wapens en economische middelen, zodat ze geen bedreiging meer vormen. Ja, misschien zal het publiek in het Westen in opstand komen en de huidige regimes ten val brengen naarmate de staatskas leegloopt.

In het Westen koesteren mensen volstrekt onrealistische ideeën over de manier waarop Oekraïne de oorlog voert; ze bekijken de Oekraïense propagandamachine op dezelfde manier als Jehovah’s Getuigen de Bijbel bekijken. Het in brand steken van olietanks is niets nieuws. Het ziet er zeker spectaculair uit – en de rookkolom is indrukwekkend – maar het heeft geen invloed op de oorlog; de enige reactie van de Russen is dat ze zich als toeschouwers langs de snelweg opstellen. In de steden vlakbij het front klinken vaak luchtalarmsirenes, maar niemand reageert erop. Ik kijk ook vanuit het raam naar de drones, en wanneer ze door luchtafweergeschut worden geraakt, exploderen ze in een indrukwekkende regen van vonken. Ergens vallen ze natuurlijk op de grond en veroorzaken ze meestal minimale schade. Mensen zijn eraan gewend dat er op dingen wordt geschoten – ik heb zelf op een volbezet terras in Sevastopol gegeten, begeleid door de symfonie van machinegeweren en diverse zwaardere wapens op zo’n 300 meter afstand. Iedereen bleef rustig dooreten en praten. Het meest onaangename is de kruitrook. Tegenwoordig is het geen buskruit maar chemische stoffen, en dat prikt in de luchtwegen. Als je van stad naar stad rijdt in gebieden dicht bij de frontlinies, neem je niet de hoofdweg maar de kleine weggetjes, bij voorkeur door bossen, als die er zijn. Drones richten grote ravage aan op de hoofdwegen. Tegenwoordig zijn het bereik en de frequentie van de aanvallen natuurlijk toegenomen dankzij westerse hulp, maar dat verandert niet echt de uitkomst van de oorlog. De Russen zijn een taai volkje! Je moet wel erg naïef zijn om te geloven dat Oekraïne deze oorlog kan winnen. Onthoud nogmaals: een kernmacht kan niet verslagen worden – zij zal zich nooit laten verslaan. Het enige wat bereikt zal worden, is de vernietiging van Oekraïne en de uitroeiing van het Oekraïense volk. Oekraïne steunen in deze hopeloze strijd is als het touw dat de opgehangen man ondersteunt!

Ik heb al vaak geprobeerd de context van dit conflict uit te leggen, maar het zal waarschijnlijk nodig zijn dit te herhalen ten behoeve van nieuwe lezers – waarvan er hopelijk enkele zijn.

Laten we bij het begin beginnen: vóór 1991 bestond er nooit een land dat Oekraïne heette. Vóór die tijd was Oekraïne slechts een administratieve eenheid binnen de Sovjet-Unie. De grenzen waren niet gebaseerd op etniciteit; ze waren volkomen willekeurig. Bij het uiteenvallen van de Sovjet-Unie hadden deze grenzen per regio via referenda opnieuw getrokken moeten worden. In plaats daarvan werd Oekraïne omgevormd tot een hybride staat bestaande uit verschillende etnische groepen – voornamelijk Russen, Oekraïners, Hongaren en Roemenen. De nieuwe Oekraïense grondwet garandeerde een gelijke status voor Russen en Oekraïners, evenals voor de Russische en Oekraïense taal. Ook garandeerde zij de neutraliteit van Oekraïne. Deze staat functioneerde vrij goed. Russischsprekenden (voornamelijk uit het historische Novorossiya) en Oekraïenssprekenden (voornamelijk uit Noordwest-Oekraïne) werkten zonder grote problemen samen bij het besturen van het land — totdat de Oekraïners een Russischsprekende president kozen die zich realiseerde dat de industriële basis van Oekraïne was afgestemd op de behoeften van Rusland en dat het land geen schijn van kans zou hebben om te overleven in de concurrentiestrijd met westerse bedrijven op de Europese markt. Toen Oekraïne een enorme lening nodig had, vroeg het zowel de Verenigde Staten als Rusland om een aanbod. De VS stelden een lange lijst met voorwaarden op, waaronder dat Amerikanen land in Oekraïne mochten kopen. Rusland stelde geen enkele voorwaarde. De president koos natuurlijk voor de Russische lening. De Amerikanen waren al vóór de Tweede Wereldoorlog actief geweest in Oekraïne, en nu sloegen ze toe door in 2014 een staatsgreep te financieren en te organiseren. Vervolgens werd de grondwet gewijzigd, waardoor Russischsprekende burgers hun rechten verloren. De twee Russischsprekende regio’s in de Donbas riepen zich vervolgens uit tot onafhankelijke republieken. De nieuwe Oekraïense regering beschouwde hen als terroristen en opstandelingen en begon een oorlog tegen hen te voeren. In de daaropvolgende acht jaar doodde de Oekraïense regering minstens 8.000 burgers in dit gebied. Dit was de aanleiding voor de Russische invasie van Oekraïne. Het was geen “ongeproviceerde agressieoorlog“, maar het gevolg van de plicht van Rusland om de inwoners van de Donbas te beschermen (hetzelfde argument dat de Amerikanen tegen Servië gebruikten om het te dwingen de afgescheiden provincie Kosovo de facto als een “onafhankelijk“ land te accepteren). Alle pogingen van Rusland om tot een compromis te komen dat de rechten van Russischtaligen zou waarborgen, werden door het Westen gesaboteerd. Niet Rusland is verantwoordelijk voor deze oorlog, maar uitsluitend en ondubbelzinnig de Verenigde Staten – de gevaarlijkste terroristische staat ter wereld.

De enige redelijk stabiele grenzen zijn die tussen nationaliteiten, en de oorlog in Oekraïne zal pas eindigen als dergelijke grenzen zijn vastgesteld – wat waarschijnlijk de dag zal zijn waarop Oekraïne zich onvoorwaardelijk overgeeft. Voor Russen is Oekraïne echter geen vijandelijk gebied. Oekraïners zijn hun broeders. Er is nauwelijks een Russisch gezin te vinden dat op de een of andere manier geen Oekraïense familieleden heeft. Oekraïners en Russen hebben door de geschiedenis heen samen geleefd; de eerste echte hoofdstad van Rusland was Kiev. De Oekraïners namen de Russische taal over – hoewel ze thuis in de dorpen natuurlijk Oekraïens bleven spreken. Afgezien van de boerencultuur (en dat is geen belediging), bestaat er immers geen Oekraïense cultuur, maar alleen een Russischtalige, net zoals de twee volkeren bijna altijd een gemeenschappelijke geschiedenis hebben gedeeld. Oekraïne vandaag de dag ‘ont-Russificeren’ zou betekenen dat het land en zijn bevolking van hun geschiedenis en cultuur worden beroofd. Zelfs Oekraïense schrijvers schreven in het Russisch – niet alleen omdat ze daarmee een breder publiek konden bereiken, maar ook omdat het Oekraïens zich nog niet volledig had ontwikkeld tot een literaire taal. Het verbieden van het Russisch en het ontkennen van hun gedeelde geschiedenis kan nauwelijks de juiste weg zijn als men de verschillende bevolkingsgroepen tot één natie wil verenigen.

De nauwe band tussen de twee volkeren is immers juist een belangrijke reden om zo voorzichtig te werk te gaan tijdens deze speciale militaire operatie, die uitdrukkelijk geen oorlog is. Het doel is een einde te maken aan het door en door corrupte joodse regime van Zelensky en aan de ultranationalistische krachten die weigeren in vrede met Rusland te leven. Het probleem is natuurlijk dat deze krachten de oorlog vanuit ballingschap in Europa zullen voortzetten, tenzij ze simpelweg fysiek worden uitgeroeid – of tenzij het Westen zo grondig is geterroriseerd dat geen enkele regering het aandurft Oekraïense rebellen te herbergen. Het is echter duidelijk dat de toegenomen steun vanuit het Westen brandstof is voor de haviken in Moskou, waar Poetin veruit de gematigder invloed uitoefent. Er heerst in Rusland een groeiend sentiment dat het beter zou zijn Oekraïne een beslissende slag toe te brengen en een krachtig voorbeeld te stellen door de controle- en commandocentra in het Westen te bombarderen van waaruit de oorlog tegen Rusland wordt gevoerd, evenals de productiefaciliteiten die Oekraïne van wapens en drones voorzien. Het Westen moet geen zachte behandeling verwachten. Het zal hard en compromisloos zijn. En zelfs als men zou aannemen dat Rusland gedwongen zou worden een daadwerkelijke oorlog tegen het Westen te beginnen, moet men zich geen oorlog voorstellen zoals de twee vorige wereldoorlogen. Het is onwaarschijnlijk dat Rusland een groot leger naar West-Europa zal sturen. Het zal een luchtoorlog zijn die de Duitsers aan 1945 zal doen denken. Een bezetting zou alleen mogelijk zijn in de Baltische staten – om geografische redenen en om de eerder genoemde redenen – en misschien in Oost-Duitsland, waar de Russen waarschijnlijk als bevrijders zouden worden gezien. Bovendien heeft Rusland geen behoefte om over Oekraïners te heersen. Er zal nog steeds een onafhankelijk Oekraïne zijn, mits het bereid is in vrede met Rusland te leven. Het zal echter iets kleiner zijn dan het nu is.

Deze ontwikkeling wordt niet verhinderd door oorlogsretoriek, isolatie en militaire opbouw, maar juist door diplomatie, samenwerking en interactie tussen volkeren!

En tot slot is er de brandende kwestie van onze tijd: hoe zit het met het klimaat? Elk openbaar project moet immers vergezeld gaan van een berekening van de “klimaatimpact“ (een betekenisloze term!). Tijdens een oorlog komen er ongetwijfeld onvoorstelbare hoeveelheden CO₂ in de lucht terecht. Een Duitser heeft de cijfers eens onder de loep genomen. Door de Duitse steun aan Oekraïne heeft het land zijn CO2-quotum voor de komende 6.000 jaar al opgebruikt. Ik weet niet hoe hij daarachter is gekomen, of het nu eigenlijk 5.000 jaar of 7.000 jaar is. Het maakt eigenlijk toch niet uit. In dit land hebben we het over het belang van het terugdringen van de winderigheid bij koeien door die arme dieren vol te proppen met schadelijke stoffen. Als iemand dit idiotie noemt, ben ik het daar volledig mee eens – maar godzijdank heeft CO2 geen invloed op het klimaat, dus kunnen we rustig slapen. Het zijn heel andere factoren die ons klimaat bepalen, en we hebben de temperaturen van vóór de Kleine IJstijd nog lang niet bereikt. Maar de idiotie, de absurditeit en de belachelijkheid zijn echter ongeëvenaard! We worden werkelijk geleid door een stel crimineel gestoorde idioten!

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Zelensky’s ‘overwinningsplan’ is een krankzinnige afleiding van de behoefte aan diplomatie en vrede

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: