Delegaties uit Rusland, Oekraïne en de VS kwamen in Abu Dhabi bijeen voor een nieuwe poging tot trilaterale onderhandelingen, die werd gepresenteerd als een stap dichter bij het einde van de oorlog. Opvallend was dat de bijeenkomst werd bijgewoond door vertegenwoordigers van een hoger niveau dan gebruikelijk, zoals Kyrylo Boedanov aan Oekraïense zijde en Poetins adviseur Medinski namens de Russen, terwijl Jared Kushner en Steve Witkoff als gastheer optraden.
De resultaten van de bijeenkomst lieten zien dat de Russische en Oekraïense standpunten even ver uiteenlagen als altijd, en in feite nog verder. De Russische zijde bleef de volledige overgave van de gebieden in de Donbas eisen, terwijl Oekraïne nu vastbesloten is geen enkel grondgebied af te staan. Met een tactische “kunstgreep” probeerden de VS een hertekening van de grenzen van de Donbas voor te stellen, zodat Rusland de “overwinning” zou kunnen uitroepen zonder het resterende grondgebied daadwerkelijk te hoeven veroveren. Dit werd blijkbaar door beide partijen afgewezen en de impasse bleef bestaan, schrijft Simplicius.
“Er is geen mogelijkheid tot een territoriale uitruil tussen Rusland en Oekraïne”, verklaarde Vladimir Medinski, hoofd van de Russische onderhandelingsdelegatie in Abu Dhabi, in een interview met persbureau “Vesti”.
Volgens hem is het belangrijkste doel van de onderhandelingen het creëren van een nieuw veiligheidssysteem in Europa, dat het nieuwe “Jalta” en “Potsdam” zal worden.
Medinski verklaarde ook dat Rusland tevreden zal zijn met de resultaten van de onderhandelingen wanneer er vrede wordt bereikt op zijn voorwaarden.
Medinski liet weinig ruimte voor interpretatie en verduidelijkte vervolgens bondig dat Rusland van plan is “elke centimeter” grondgebied terug te krijgen waarvan het vindt dat het aan Rusland toebehoort.
“Elke centimeter van ons land zal aan Rusland worden teruggegeven. Op de een of andere manier. En laat de Europese kranten maar blijven leven in de wereld van hun illusies. Hartelijk dank.”
Een van de nieuwe sluwe trucs die de Amerikaans-Oekraïense zijde Rusland probeert op te leggen, is een soort stapsgewijs uitbreidend wapenstilstandsregime dat bedoeld is om Rusland geleidelijk “warm te maken” voor een steeds verder uitdijende reeks staakt-het-vurens. Het doel hiervan is duidelijk om met elk klein staakt-het-vuren nieuwe precedenten te scheppen, terwijl Rusland langzaam wordt verleid tot wat de VS uiteindelijk hopen te bereiken: een permanente wapenstilstand langs het gehele front – een soort kikker-in-kokend-waterstrategie om het conflict heimelijk te beëindigen:
Volgens onbevestigde informatie – met name fragmenten en lekken uit Abu Dhabi – heeft de Oekraïense zijde voorgesteld de gehele sector Cherson/Dnjepr van de contactlijn te “bevriezen”. Als uitgangspunt gebruiken zij hun recente inval in door Rusland gecontroleerd gebied nabij de plaats Olesjky in de regio Cherson als basis voor dit voorstel.
Ze stellen ook voor een verlengd “kerstbestand” af te kondigen.
In hetzelfde pakket is ook het inmiddels “traditionele” voorstel opgenomen voor een staakt-het-vuren op zee en met betrekking tot energie.
Misschien is dit precies de reden waarom Witkoff en Kushner over enkele uren naar Moskou vertrekken – om de Russen ervan te overtuigen “humanitarisme” te omarmen. Zal er iemand in het Kremlin zo dwaas zijn Oekraïne een adempauze tijdens de winter te gunnen?
Het begon met het recente staakt-het-vuren van Melania Trump in Olesjky, in de regio Cherson. Nu hopen ze dit uit te breiden naar frequentere staakt-het-vurens rond feestdagen, bredere staakt-het-vurens langs het gehele Dnjepr-front, staakt-het-vurens in de Zwarte Zeecorridor en uiteindelijk een staakt-het-vuren gedurende de hele winter langs de volledige frontlinie. Het doel is Rusland er uiteindelijk op zeer geleidelijke wijze toe te bewegen alle operaties stop te zetten.
Lavrov gaf commentaar op de besprekingen en begreep heel goed dat het Westen Rusland wil “opjagen” om de militaire acties te staken voordat er echte overeenkomsten zijn bereikt.
Zijn punt: Rusland wil eerst een overeenkomst over een grootschalige en nieuwe pan-Europese veiligheidsarchitectuur en pas daarna een staakt-het-vuren. Brussel daarentegen eist een onmiddellijk staakt-het-vuren en wil pas daarna besprekingen over veiligheidsovereenkomsten toestaan.
Een van de fascinerende eigenaardigheden van de onderhandelingen, die het onderlinge karakter van het conflict blijft aantonen: een van de belangrijkste Oekraïense onderhandelaars werd geboren in Sotsji, Rusland, terwijl beide belangrijkste Russische onderhandelaars in Oekraïne werden geboren – Medinski in de stad Smila nabij de rivier de Dnjepr en Dmitrijev in Kiev.
Dan is er nog de recente onthulling dat Vladimir Podoljak, de broer van de belangrijkste Oekraïense presidentiële adviseur Mychajlo Podoljak, aan het front is gesneuveld terwijl hij voor Rusland vocht.
Als je er goed over nadenkt, bewijst dit dat het conflict veel meer op een burgeroorlog lijkt dan op iets anders.
Maar de andere, belangrijkere onthulling uit de onderhandelingen is hoe sterk de opvattingen over wat als werkelijkheid en kennis geldt in dit conflict uiteen zijn gaan lopen. Zelensky benadrukte dit toen hij uitlegde hoe de Russische zijde denkt de gehele Donbas te controleren, terwijl Oekraïense soldaten in werkelijkheid nog in grote delen ervan aanwezig zijn.
De afgelopen maanden hebben zowel de Oekraïense als de Russische zijde AI gebruikt om soldaten te tonen die gebieden veroveren die ze in werkelijkheid niet hebben ingenomen. De ontwikkeling van tactieken waarbij troepen langzaam en in kleine aantallen binnensijpelen en zich verspreiden, heeft ook een situatie gecreëerd waarin niemand meer precies lijkt te weten of het eens kan worden over wie wat controleert langs het front. De belangrijkste kaartenmakers aan beide zijden verschillen nu meer dan ooit van mening, tot het punt waarop het begrijpen van de feitelijke controlesituatie op de grond meer afhangt van trouwe aanhankelijkheid aan het “evangelie” van de ene of de andere partij.
Een groot deel van dit probleem kan wellicht worden toegeschreven aan verschillende definities van wat “controle” inhoudt. Zo hebben sommigen aan Oekraïense zijde Rusland ervan beschuldigd elk gebied waarin zelfs maar één soldaat is geïnfiltreerd, als nominaal onder Russische “controle” te beschouwen. De Oekraïense zijde verwerpt deze definitie en vindt dat controle alleen volgens strengere criteria mag worden vastgesteld. Een groot deel van de frontlinie is inmiddels in een ongekende, onomkeerbare situatie terechtgekomen waarin “controle” een kwestie wordt van mening en van de kant waaraan men trouw is. Dit wordt het best geïllustreerd door het volgende bericht, dat laat zien hoe Russische en Oekraïense posities in en rond Konstantinovka door elkaar liggen:
Het volledige bericht luidt:
Iedereen heeft het altijd over hoe chaotisch de frontlinie is en over wat de “dood van de conventionele frontlinie” in Oekraïne wordt genoemd, maar ik dacht dat ik een visualisatie zou maken om jullie allemaal te laten zien hoe dat er in werkelijkheid uit zou kunnen zien.
Dit is een kaart die mijn visie laat zien op waar beide partijen hypothetisch posities zouden kunnen innemen in de richting van Kostjantynivka, om jullie een idee te geven van hoe diep deze “infiltratiezone” reikt.
Wanneer iemand vraagt: “Waarom kun je niet gewoon heel Kostjantynivka als onder Russische controle op de kaart zetten als de Oekraïense posities daar militair gezien niet meer van betekenis zijn?”, dan is dit wat ik bedoel wanneer ik zeg dat Oekraïne daar nog steeds te sterk aanwezig is. Uiteraard is deze kaart niet bedoeld om de exacte gebieden weer te geven waar posities worden ingenomen, maar is zij gebaseerd op mijn interpretatie van hoe de situatie er theoretisch uit zou kunnen zien.
Ik denk ook dat deze visualisatie een goed beeld geeft van de criteria die ik hanteer voor wat als een “controlezone”, een “grijze zone” en een “infiltratiezone” moet worden beschouwd.
Deze “dood van de conventionele frontlinie” is een keerpunt dat onlangs door veel publicaties is belicht:
Uit het bovenstaande artikel van Business Insider:
Hij beschreef de Russische tactiek als “infiltratie door kleine of zeer kleine infanterie-eenheden – vaak bestaande uit slechts één of twee soldaten. Ze proberen ongemerkt tussen onze posities door te glippen en ons achterland te bereiken.”
Hij beschreef het als een steeds vaker toegepaste tactiek, waarbij Rusland “steeds meer vertrouwt op pogingen om heimelijk onze gevechtsformaties binnen te dringen” in plaats van op grootschalige aanvallen. Oekraïne gebruikt vergelijkbare tactieken tegen de Russen.
Oekraïense soldaten beschreven deze groepen vorig jaar tegenover Business Insider en karakteriseerden ze als een steeds vaker voorkomende tactiek die chaos veroorzaakt achter de Oekraïense linies, waarbij Russische troepen schijnbaar uit het niets opduiken.
Jack Watling, een expert op het gebied van landoorlogvoering bij het Britse Royal United Services Institute, schreef vorig jaar dat Russische infiltratiegroepen, die vaak uit twee tot vijf soldaten tegelijk bestaan, geleidelijk voldoende troepen verzamelen om de Oekraïense bevoorrading te verstoren en te voorkomen dat aangrenzende posities elkaar kunnen ondersteunen.
De opkomst van deze tactiek was voor een groot deel te danken aan de vooruitgang op het gebied van drones, waardoor deze kleine infiltratieposten voor onbepaalde tijd kunnen worden bevoorraad, zelfs wanneer ze zich achter vijandelijke linies hebben ingegraven.
Drones maken het tegenwoordig zo gevaarlijk om zich in open terrein te begeven dat een ingegraven groep lange tijd kan overleven, zelfs wanneer zij door vijandelijke posities is omsingeld. Een grote drone van het hexacoptertype kan de ingegraven groep voor onbepaalde tijd blijven bevoorraden door leveringen vanuit de lucht, die zo kunnen worden gepland dat ze plaatsvinden bij mist of slecht weer, zodat de drones van de tegenstander de bevoorradingsdrone niet kunnen detecteren.
Om terug te komen op het eerdere punt: sommigen stellen dat Rusland op basis van dergelijke infiltraties een ruimere definitie van territoriale controle heeft aangenomen, waarbij het vaak de controle claimt over een gebied waar slechts enkele soldaten zich hebben ingegraven in een niemandsland dat verder door drones van beide partijen wordt bewaakt. Dit heeft geleid tot grote verschillen in de interpretatie van de oorlog en van welke partij waar oprukt. Dit alles leidt tot een nog grotere vertroebeling van de volledige basis waarop wordt bepaald wie het conflict als geheel wint of verliest. Het is een van de redenen waarom berichten over Russische opmars en territoriale controle vrijwel zinloos zijn geworden, afgezien van uiterst goed verifieerbare, concrete gevallen van gebiedsveroveringen.
Deze uiteenlopende opvattingen over wat als kennis en werkelijkheid geldt, hebben Oekraïne de mogelijkheid geboden het oorlogsverhaal naar zijn hand te zetten en de boodschap te verspreiden dat Rusland veel sterker wordt tegengehouden en veel meer in een impasse verkeert dan in werkelijkheid het geval zou kunnen zijn. Het biedt beide partijen veel ruimte voor geloofwaardige ontkenning en om te beweren wat hun het beste uitkomt, aangezien niemand meer precies kan “bewijzen” wie wat controleert langs het front, omdat er tegenwoordig altijd wel een aantal soldaten of militaire middelen van de ene partij “achter” de posities van de andere partij kan worden aangetroffen. Dit geeft beide partijen de mogelijkheid “controle” te claimen over iets dat in werkelijkheid al lang door de tegenstander kan zijn veroverd. Het beste voorbeeld is Konstantinovka in het bovenstaande bericht van AMK Mapping, waar Oekraïne nog steeds enige controle over de stad claimt, simpelweg omdat een of twee soldaten mogelijk via geolocatie zijn vastgesteld terwijl ze zich ergens in een gat tussen de ruïnes van de stad verschuilen.
Dergelijke infiltraties hebben de frontlinie veranderd van een schaakspel in een duidelijk herkenbaar spel Go.
Ik heb de hypothese geopperd dat AI nu zou kunnen worden gebruikt om de beste infiltratiepunten te bepalen, zodat men tussen de stenen van de tegenstander kan “doorsnijden”, de eigen stenen op de strategisch voordeligste manier met elkaar kan verbinden, enzovoort. Voor zover wij weten, zou dit al door Russische commandanten kunnen worden gebruikt.
Om terug te komen op de onderhandelingen, kunnen we concluderen dat deze opnieuw tot niets anders zullen leiden dan beleefdheden en gebaren, zoals de geplande uitbreiding van gevangenenruilen. Dat komt doordat deze onderhandelingen uitsluitend om politieke redenen worden gevoerd. De regering-Trump heeft behoefte aan het beeld dat zij “oorlogen beëindigt”, terwijl Oekraïne zich inschikkelijk moet tonen, zodat zijn Europese “partners” het aan hun verarmde burgers kunnen blijven verkopen als de goede partij die het waard is om gefinancierd te worden.
Rusland moet eveneens meespelen met het oog op toenadering tot de VS, wat altijd in het voordeel van Rusland is omdat die toenadering zijn werkelijke vijanden het hardst treft – degenen die zich in Londen en Brussel bevinden. Die vijanden proberen voortdurend de Amerikaans-Russische betrekkingen zo veel mogelijk te saboteren, omdat ze ondanks hun eigen grootspraak weten dat de VS de enige macht is die Rusland militair kan bedreigen. Als de VS vriendschappelijk of zelfs neutraal tegenover Rusland zouden staan, zouden de dreigementen van Europa ongegrond zijn en zou Europa alleen geen afschrikkingsmacht hebben tegenover een Rusland dat zijn wapens heeft gescherpt in de Oekraïense oorlog.
Maar aangezien de winter bijna voor de deur staat, zullen de pogingen om het conflict zo veel mogelijk te vertragen doorgaan, omdat Oekraïne zijn zwaarste winter tot nu toe tegemoet gaat, met weinig mogelijkheden om zich te verdedigen tegen de groeiende Russische dreiging van ballistische raketten. Elke denkbare “truc” zal worden gebruikt om Rusland op de eerdergenoemde manier van de “langzaam kokende kikker” tot steeds verder uitgebreide staakt-het-vurens te bewegen. Op dit moment is het enige doel van Oekraïne met het aanvallen van Russische raffinaderijen zelfs simpelweg het afdwingen van een wederzijds staakt-het-vuren om zichzelf te redden van de Russische aanvallen.
Die aanvallen zullen gedurende de volgende lange fase van het conflict centraal staan. Niet alleen is het conflict vertraagd om de vaak besproken redenen, maar het natte herfstseizoen, het begin van de winter en het verdwijnen van de beschutting door bladeren zullen het nog verder vertragen, waardoor Rusland nog meer gebruik zal maken van aanvallen op infrastructuur in plaats van zich te concentreren op grondoffensieven en gebiedsveroveringen. Dit betekent dat alle extra reserveraketten en aanvalsdrones die Rusland het afgelopen halfjaar heeft opgeslagen, binnenkort zullen worden ingezet om Oekraïne in een ongekende mate te verlammen, waaronder de vermeende campagne om de bruggen van Kiev uit te schakelen.
MAKS 26 🇺🇦👀 @Maks_NAFO_FELLA
❗️Gerasimov heeft opdracht gegeven de bruggen over de rivier de Dnjepr te vernietigen, aldus Jaroslavski, een officier van het commando van de aanvalstroepen. Hij zegt ook dat als het deze winter niet lukt om overeenstemming te bereiken over een staakt-het-vuren, Rusland Kiev, Charkov en Odessa onbewoonbaar zal maken.
De “infiltratie”-tactiek werkt in de winter niet goed wanneer er geen bladeren zijn die beschutting bieden en drones met warmtegevoelige infraroodcamera’s de tweetallen die te voet oprukken gemakkelijk kunnen detecteren. Rusland zal dus voor de keuze komen te staan om ofwel enkele grotere gemechaniseerde aanvallen in belangrijke gebieden uit te voeren – wat zeker mogelijk is gezien de opgebouwde voorraden pantservoertuigen – ofwel de opmars nog verder te vertragen en de hele periode te gebruiken om de restanten van het Oekraïense elektriciteitsnet en andere belangrijke infrastructuursectoren te ontmantelen.
Tot slot kan worden opgemerkt dat het recente “lek” van gegevens van het Russische statistiekbureau Rosstat, dat zou bewijzen dat er aan Russische zijde 450.000 militairen zijn gesneuveld, duidelijk zo is getimed dat het samenvalt met deze nieuwe vredesinspanningen, om maximale druk op Rusland uit te oefenen in de hoop dat burgers die “geschokt” zijn door de gegevens in opstand zullen komen en zich bij het anti-oorlogskoor zullen aansluiten om Poetin te dwingen de nieuwe voorwaarden voor een staakt-het-vuren te accepteren. De campagne rond de publicatie van het lek is duidelijk gecoördineerd, waarbij veel mediafiguren en analisten eensgezind dag en nacht berichten plaatsen, en zelfs Lex Fridman plotseling uit zijn graf ontwaakt om de AFU-evangelisten Michael Kofman en Preston Stewart te interviewen over hoe “slecht” de oorlog voor Rusland verloopt. De moeder en vader van Alexei “Lex” Fridman werden respectievelijk geboren in Charkov en Kiev en verhuisden vervolgens naar Moskou, waar Lex zelf opgroeide; opnieuw een voorbeeld in een lange reeks die het Oekraïense conflict kleurt.
We hebben al vele malen eerder opgemerkt dat telkens wanneer Oekraïne dicht bij de afgrond komt, er een nieuwe kunstmatige psychologische operatie of een valsevlagoperatie wordt opgezet om de media-aandacht onmiddellijk weg te trekken van de Russische successen. Nog maar afgelopen week zou de FSB opnieuw een geplande terreuraanslag hebben verijdeld die de aanslag op Crocus City Hall in 2024 zou hebben nagebootst:
De timing is opnieuw niet verrassend. Dit zou waarschijnlijk deel hebben uitgemaakt van de uitrol, samen met de vervalste lekken, die bedoeld was om maximale druk op Poetin uit te oefenen en Rusland op de een of andere manier te laten lijken alsof het instort, wat ons omgekeerd alles vertelt wat we moeten weten over de werkelijke situatie van Oekraïne zelf.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Hoe doodt het oorlogszuchtige Europa Oekraïne terwijl het doet alsof het het verdedigt?
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
