Het is eindelijk tot Washington doorgedrongen dat het diplomatieke traject in Abu Dhabi niet volgens een Amerikaans tijdschema verloopt. Na twee dagen trilaterale besprekingen is het enige concrete resultaat de gebruikelijke belofte van een toekomstige gevangenenruil, waarbij over aantallen en data nog geen overeenstemming is bereikt. Nog verontrustender voor het Witte Huis is dat inmiddels duidelijk is geworden dat Moskou erin is geslaagd de agenda naar zijn hand te zetten, waardoor de hele discussie is verschoven van het onmiddellijke, onvoorwaardelijke staakt-het-vuren waar Donald Trump naar streeft, naar een meerjarige heronderhandeling over de veiligheidsarchitectuur van Eurazië.
Geconfronteerd met de realiteit dat een structureel verdrag dat de NAVO, de CSTO en de Shanghai Cooperation Organization (SCO) met elkaar verbindt, twee tot drie jaar intensieve diplomatie zou vergen – tijd die noch Kiev, noch een politiek gehavende regering-Trump heeft – proberen gezanten Steve Witkoff en Jared Kushner in allerijl een spoedontmoeting met Vladimir Poetin in Moskou te regelen. Zoals The Economist onlangs opmerkte, is de fundamentele asymmetrie van deze onderhandelingen eenvoudig: Trump heeft haast, Poetin niet, schrijft Russiatruthdotcom.
1. Lavrovs Euraziatische blauwdruk en de Amerikaanse wedloop
Terwijl Washington het afgelopen jaar CIA-directeur John Ratcliffe, Witkoff en Kushner naar Moskou stuurde in de hoop Rusland ervan te overtuigen het conflict langs de bestaande frontlinies te bevriezen, was het Kremlin hen te slim af. Door de VS ertoe te bewegen in principe akkoord te gaan met besprekingen over veiligheidsgaranties, heeft Moskou de onderhandelingen vastgelegd in een kader dat zelfs veel verder gaat dan de top in Anchorage van augustus 2025.
Tijdens een optreden naast CSTO-secretaris-generaal Taalatbek Masadykov zette de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov de nieuwe realiteit uiteen: Rusland zal niet instemmen met een staakt-het-vuren tenzij het weet wat er daarna komt en daarvoor bindende garanties heeft. Nog nadrukkelijker plaatste Lavrov de regeling niet alleen in een Europese context, maar in die van een verenigde Euraziatische veiligheidsarchitectuur die de NAVO, de CSTO en de SCO met elkaar verbindt (waardoor China, India en Iran bij het bredere geheel worden betrokken).
Wanneer Witkoff en Kushner in Moskou aankomen, kunnen ze niet simpelweg toegeven dat ze zich hebben laten aftroeven en nu over Euraziatische veiligheid moeten onderhandelen. In plaats daarvan zullen ze waarschijnlijk aanvoeren dat er niet over Europese veiligheid kan worden onderhandeld zonder dat Europese leiders fysiek aan tafel zitten – in de hoop dat het betrekken van Brussel bij de besprekingen het Westen in staat zal stellen gezamenlijk druk uit te oefenen en de agenda weer in de richting van een staakt-het-vuren te sturen. Poetin heeft echter een eenvoudig tegenargument: eisen dat Europa eerst één hoofdonderhandelaar aanwijst en concrete schriftelijke voorstellen indient – een onmogelijke hindernis voor een verdeeld continent.
2. Zelensky’s rondreis en de €70 miljard EU-begrotingsbluf van Merz
Terwijl de infrastructuur van zijn land elke nacht klappen te verduren krijgt, verblijft Volodymyr Zelensky nog steeds in het buitenland – waar hij in Kopenhagen de Deense premier Mette Frederiksen en Noordse leiders ontmoet, met plannen om zijn pas verkozen Democratische bondgenoten in Washington te bezoeken. Zijn onderhandelingspositie blijft ongewijzigd: geen enkele territoriale concessie, geen terugtrekking uit de Donbas en de nadrukkelijke eis dat veiligheidsgaranties zonder volledig NAVO-lidmaatschap waardeloos zijn. Opmerkelijk genoeg beweerde Zelensky zelfs dat Rusland denkt meer van de Donbas in handen te hebben dan daadwerkelijk het geval is – wat impliceert dat een staakt-het-vuren langs de huidige frontlinies onmiddellijk zou verzanden in geschillen over steden als Dobropillja en Kostjantynivka.
In Europa heeft de financiële druk om dit standpunt te blijven steunen geleid tot openlijk verzet tegen Berlijn. Geconfronteerd met de terughoudendheid van lidstaten om nog eens €70 miljard voor Kiev te garanderen, dreigde de zeer impopulaire Duitse bondskanselier Friedrich Merz zijn veto uit te spreken over de volledige begroting van de Europese Unie, tenzij de hoofdsteden zich naar zijn wensen zouden schikken. De dreiging werkte onmiddellijk averechts:
-
Slowakije: Premier Robert Fico veroordeelde het ultimatum van Merz als “chantage volgens het boekje.”
-
Tsjechië: Premier Andrej Babiš wees de Duitse druk af en merkte op dat de EU sinds 2022 al €520 miljard aan Oekraïne heeft gegeven. Hij vroeg zich af waarom Oekraïne überhaupt in de begroting is opgenomen.
-
Hongarije en Bulgarije: Zelfs de nieuwe, EU-gezinde Hongaarse premier Péter Magyar – samen met de Bulgaarse premier Rumen Radev – wees het koppelen van de EU-begroting aan hulp voor Oekraïne af, onder verwijzing naar binnenlandse begrotingstekorten.
Met een EU die meer dan €1 biljoen aan schulden heeft en geen eigen bevoegdheid om rechtstreeks belastingen te heffen, bluft Merz met het financiële fundament van het blok. Erger nog, de obsessie van Berlijn met de financiering van herbewapening en Kiev heeft de eigen energiezekerheid kwetsbaar gemaakt: de aardgasvoorraden van de EU bedroegen bij het begin van het stookseizoen slechts 76%, terwijl Duitsland zich op een zorgwekkende 60% bevond – waarbij tijdens één recente koudegolf ongeveer 5% van de EU-voorraden werd verbruikt.
3. Uitputting van het elektriciteitsnet, mislukte raketten en de ketel van Orichiv
Op het slagveld blijft de asymmetrie tussen het Russische industriële uithoudingsvermogen en de Oekraïense uitputting toenemen:
-
Energie en aanvallen diep achter de frontlinie: Terwijl Oekraïense drones Russische raffinaderijen aanvielen – waarop Rosneft bescheiden, preventieve beperkingen oplegde aan de binnenlandse brandstofverkoop aan de pomp – bestookten Russische Geran-4- en Geran-5-drones elektrische onderstations in heel Centraal- en West-Oekraïne, waardoor Kryvy Rih werd getroffen door grootschalige stroomuitval. Ondertussen zou de Russische luchtverdediging alle vier de door Kiev gelanceerde lichte Dirty Dagger-kruisraketten hebben neergeschoten (waarvan nu is gebleken dat ze in Noorwegen worden geproduceerd in plaats van in de VS).
-
Soemy en Charkov: Legergroep Noord meldde de verovering van Nikolskoje ten noordoosten van Soemy, waardoor Russische troepen via bebost terrein dat bescherming biedt tegen Oekraïense drones tot op 6 kilometer van de regionale hoofdstad zijn genaderd. Rond Koepjansk naderen Russische eenheden Prykolotne en Malyi Boerluk vanuit het noorden, terwijl ze vanuit het zuiden oprukken om de strijd om Velykyi Boerluk voor te bereiden.
-
Donbas en Zaporizja: Legergroep Centrum veroverde Sjylivka ten zuidwesten van Dobropillja, waarmee de flanken ten noorden van de snelweg E50 werden veiliggesteld, terwijl de belangrijkste aandacht gericht blijft op Slovjansk en Kramatorsk. De belangrijkste operationele terreinwinst wordt echter geboekt in Zaporizja, waar legergroep Oost na de verovering van Vasylkivka ook Vozdvyzjivka langs de weg T0408 innam – waardoor Oekraïense eenheden in Barvynivka dreigen te worden ingesloten en de ketel rond Orichiv verder wordt dichtgetrokken, waar het commando in Kiev troepen blijft sturen naar een steeds kleiner wordende omsingelde positie omwille van het propagandabeeld.
4. De onvoorspelbare factor Iran en het politieke overleven van Hegseth
Tot slot blijft het Midden-Oosten een schaduw werpen over het Oekraïense strijdtoneel. Ondanks geruchten dat de regering-Trump haar geplande escalatie tegen Iran mogelijk zou afblazen na de verpletterende nederlaag bij de tussentijdse verkiezingen, wijzen twee ontwikkelingen op het tegendeel. Ten eerste beweegt een derde Amerikaanse vliegdekschipgevechtsgroep zich gestaag richting de Arabische Zee. Ten tweede mislukte de poging van afgevaardigde Thomas Massie om minister van Defensie Pete Hegseth via een afzettingsprocedure uit zijn functie te verwijderen in het Huis van Afgevaardigden, nadat de volledige Republikeinse fractie – met uitzondering van Massie zelf – de gelederen had gesloten om hem te beschermen. Als de Republikeinen in het Congres voldoende gedisciplineerd blijven om Hegseth na een historische verkiezingsnederlaag te beschermen, is het onwaarschijnlijk dat zij Trump in de weg zullen staan als hij opdracht geeft tot een hernieuwde aanval op Iran zodra het derde vliegdekschip zijn positie heeft bereikt.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
