Op de ochtend waarop Europa kransen legde ter herdenking van de laatste grote oorlog waarin het slaapwandelend terechtkwam, lieten zes mensen die nauw betrokken zijn bij de besprekingen tussen Parijs en Berlijn de Financial Times weten, in de voorzichtige bewoordingen van functionarissen die precies begrijpen wat ze toegeven, dat de volgende oorlog zou kunnen beginnen met een Duitse raket en een Russische officier die enkele minuten de tijd heeft om te raden wat die betekent. Een Franse functionaris waarschuwde dat Europa “de nucleaire drempel zou kunnen bereiken zonder het te beseffen”, een zin die boven de deur van elke kanselarij op het continent zou moeten worden gebeiteld. En dat uitgerekend op Wapenstilstandsdag.
Stanley Kubrick maakte in 1964 de film Dr. Strangelove en noemde die een komedie. Het hele verhaal draait om een afschrikkingsmechanisme dat faalt omdat niemand de moeite heeft genomen de andere partij te vertellen hoe het werkt, terwijl Dr. Strangelove zelf, de Duitse wetenschapper die de president adviseert in de oorlogskamer, de logica ervan uitlegt nadat de bommenwerpers al zijn vertrokken. 62 jaar later is het script in Europa weer opgepakt en opnieuw gecast, met een Franse president die zichzelf graag ziet als le petit roi en een Duitse bondskanselier die via de bestuurskamer van BlackRock aan de macht kwam, en deze keer lacht niemand. De Fransen al helemaal niet, schrijft Islander.
Want wat Parijs vraagt, als je alle diplomatieke opsmuk weglaat, is dat de Duitse doctrine voor “diepe precisieaanvallen” wordt gekoppeld aan de Franse nucleaire strategie voordat de wapensystemen arriveren. De reden die een bron daarvoor geeft, is dat Frankrijk over een nucleaire “grammatica en woordenschat” beschikt die Duitsland mist. Vertaling: de enige hoofdstad in de EU die haar vinger op een echte knop heeft, heeft het Duitse boodschappenlijstje gelezen en naar de defibrillator gegrepen.
En die lijst is werkelijk iets om van op te kijken. Berlijn heeft tot 2030 €780 miljard toegezegd voor defensie, waarvan ongeveer €12 miljard naar een arsenaal aan langeafstandswapens gaat, waaronder bijna €3,4 miljard aan Amerikaanse Tomahawks op mobiele Typhon-lanceerinstallaties en een geheim raketproject met de Britten dat in 2034 operationeel zou kunnen zijn. Het bereik loopt uiteen van 500 kilometer tot meer dan 2.000 kilometer, de afstand van Berlijn tot Moskou bedraagt ongeveer 1.600 kilometer, en niemand binnen de Russische generale staf hoeft die rekensom uitgelegd te krijgen.
De hoofdrolspelers zijn even onthullend als de catalogus. Merz heeft “het sterkste conventionele leger van Europa” beloofd, Pistorius heeft de Bundeswehr de eerste (suïcidale) militaire strategie uit zijn geschiedenis gegeven, waarin Rusland als belangrijkste bedreiging wordt aangemerkt en 2039 (precies op tijd voor het honderdjarig jubileum!) als deadline geldt. De generaal die is uitgekozen om vanaf februari de hele machinerie te leiden, is Christian Freuding, de officier die tijdens de oorlog de Duitse militaire hulp aan Oekraïne coördineerde. Dus hier is een vraag vanaf de goedkope tribune, Herr Merz. U beschikt over het bereik, het onrechtmatig verkregen geld dat zonder mandaat voor een wereldoorlog van de Duitsers is gestolen, de generaal en de deadline… en volgens uw nauwste bondgenoot beschikt u niet over één gepubliceerde regel die uitlegt wanneer u zou schieten, aangezien er geen gezamenlijke doctrine bestaat. Wat moet Moskou precies aannemen?
99 Luftballons, geremixt
We hebben deze film al eerder gezien. In november 1983 arriveerden de Pershing II-raketten in West-Duitsland, met een vliegtijd naar Sovjetcommandocentra die in minuten werd gemeten. Een NAVO-oefening genaamd Able Archer had een deel van de Sovjetleiding ervan overtuigd dat er mogelijk een echte aanval achter schuilging, en een Duits popliedje over een handvol ballonnen die voor een aanval werden aangezien, klom in het hele Westen in de hitlijsten. De vanaf de grond gelanceerde kruisraket die in die jaren in Europa was gestationeerd, was een vroege Tomahawk met een kernkop. Duitsland koopt nu Tomahawks en Poetin trok in 2024 zelf de vergelijking met de Pershing-raketten. Dankzij het INF-verdrag wist Europa destijds aan die gevaarlijke situatie te ontsnappen, maar door zich in 2019 uit het verdrag terug te trekken, bracht Washington het continent opnieuw in precies dezelfde val. Een staaltje briljante domheid en zelfdestructie.
Nu het cruciale detail dat onder al het beleefde eurocratische taalgebruik verborgen ligt. Toen Macron in maart zijn vooruitgeschoven afschrikking onthulde, presenteerden Parijs en Berlijn diepe precisieaanvallen als een manier om escalatie onder de nucleaire drempel te beheersen. Dat klinkt bijzonder geruststellend, totdat je het andere regelboek openslaat, het boek dat Moskou daadwerkelijk de moeite heeft genomen te publiceren. De Russische doctrine van 2024 stelt dat het gebruik van kernwapens kan worden overwogen bij betrouwbare informatie over een massale lancering van kruisraketten en andere luchtaanvalswapens die de Russische grens overschrijden, dat een conventionele aanval die een “kritieke bedreiging” voor de soevereiniteit vormt daarvoor in aanmerking komt, en dat agressie door een niet-nucleaire staat die door een kernmacht wordt gesteund, als een gezamenlijke aanval wordt beschouwd. De Europese theorie stelt dat een raketsalvo op Rusland iedereen veilig onder de drempel houdt, terwijl de Russische doctrine stelt dat een raketsalvo op Rusland de drempel zelf is. Twee regelboeken, één radarscherm dat ertoe doet.
En natuurlijk wordt het nog duisterder. Volgens de Russische ambassade in Berlijn rechtvaardigen Duitse functionarissen deze wapens als compensatie voor het gebrek aan kernwapens bij de Bundeswehr. Wat we dus hebben, is een conventionele raket die is aangeschaft als vervanging voor een nucleaire raket en die gericht is op een land waarvan de doctrine erop is voorbereid die ook als zodanig te behandelen. Generaal Ripper (bekend uit Dr. Strangelove, waarin hij de fictieve kernoorlog begint) zou de aankooporder zelf hebben ondertekend.
Ook kan niemand in Berlijn beweren dat hij niet gewaarschuwd is. Rjabkov beloofde een militaire reactie “zonder zenuwen, zonder emoties” op de dag dat de raketplannen voor Duitsland werden aangekondigd. Moskou liet in augustus 2025 zijn zelfopgelegde moratorium op middellangeafstandsraketten vallen, de Oresjnik werd in december van dat jaar operationeel in Belarus en in september van dit jaar maakte de ambassade het nog eens duidelijk voor iedereen die nog steeds deed alsof hij het niet hoorde, door te verklaren dat de locaties waar deze wapens worden gestationeerd “legitieme militaire doelen voor Rusland” zullen worden. De deskundigen van Izvestia verwachten dat Moskou zal reageren door zijn eigen langeafstandswapensarsenaal uit te breiden.
Leren van de bom te houden, de Élysée-editie
En daarmee komen we terug bij de kleine Jupiter en de werkelijke oorzaak van de paniek. Macrons grootse ontwerp verspreidt Franse vliegtuigen die kernwapens kunnen dragen over het continent als een “archipel van strijdkrachten”, terwijl de uiteindelijke beslissing strikt in Franse handen blijft. Acht regeringen sloten zich er in maart bij aan, en pas nu is het tot het Élysée doorgedrongen dat Moskou Frankrijk verantwoordelijk zou kunnen houden voor wat zijn partners besluiten te lanceren. Ze bouwden een nucleaire beschermingsparaplu, nodigden hun Europese bondgenoten uit om eronder te schuilen en leken nauwelijks te beseffen dat een van die bondgenoten ondertussen raketten aanschafte die rechtstreeks op Moskou konden worden gericht en daarmee een nucleaire confrontatie konden uitlokken.
En de man van wie ons wordt verteld dat hij zich voorbereidt om naar Lissabon op te marcheren, als we de verhalen van de westerse Mockingbird-media mogen geloven? Twee weken geleden zei Poetin, kort na een telefoongesprek met de leiders van Finland en Noorwegen waarvoor andere Europese hoofdsteden hen aanvielen, dat Rusland klaar is voor een oorlog met Europa, er geen wil en voorstander is van het herstel van volledige betrekkingen. Vervolgens voegde hij eraan toe dat als de zaken te ver gaan, “er helemaal geen winnaars zullen zijn”.
Dit is waar we op moeten letten. De Frans-Duitse besprekingen werden opgehouden door het interne debat in Frankrijk zelf en komen nu pas op gang. Een gezamenlijke verklaring met de Britten laat naar verluidt nog wel even op zich wachten, Freuding neemt in februari het stokje over en de lanceerinstallaties zijn al besteld. Houd in de gaten wat er het eerst komt: de doctrine of de raketten.
De laatste keer dat Duitse wapens op Moskou waren gericht, kostte dat 27 miljoen Sovjetburgers het leven en eindigde het met een rode vlag boven de Rijksdag. Het land dat die herinnering met zich meedraagt, wordt nu gevraagd om, met slechts enkele minuten op de klok, te raden wat een Duitse raket aan boord heeft en wat die betekent. Een afschrikking werkt alleen als de andere partij de regels kent. Moskou heeft zijn eigen regels gepubliceerd, Parijs heeft toegegeven dat Europa er geen heeft, en Berlijn is nog steeds aan het winkelen. Kubrick had tenminste het fatsoen om bij het einde een liedje af te spelen.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
