De EU-SSR, dat wil zeggen de Europese Unie en haar lidstaten, presenteren zichzelf als een bastion van vrijheid en “democratie”. Dit gebeurt door middel van een voortdurend propagandabombardement dat zowel gericht is op de inwoners van de EU als op het publiek in de rest van de wereld. Hoewel velen de goedkope (maar in werkelijkheid kostbare) EU-propaganda blijven geloven, groeit gelukkig het aantal sceptici.
De meesten hebben zich echter nog niet gerealiseerd dat de heersende elites van de EU een fijn afgestelde, uitgebreide en zeer effectieve repressiemachine bedienen. Zolang kritiek en ontevredenheid geen duidelijk doelwit hebben en min of meer vormloos en ongeorganiseerd blijven, mag men afwijkende meningen uiten over alles wat men maar wil. Zodra echter concrete zaken, details en namen worden genoemd, treedt de repressie in werking, schrijft Hans Vogel.
De repressiemachine is niet van de ene op de andere dag ontstaan, maar zorgvuldig opgebouwd. Om ervoor te zorgen dat de constructie stevig zou zijn, was bovendien een solide fundament een eerste vereiste. Daarom werd de publieke opinie zodanig hervormd dat “politieke correctheid” een onderscheidend kenmerk werd. Steeds vaker raakten degenen die opvattingen aanhingen die in strijd waren met de politieke correctheid, geïsoleerd tijdens sociale bijeenkomsten. Het kader van de politieke correctheid werd voortdurend uitgebreid en verfijnd, zodat het uiteindelijk niet alleen bepaalde meningen omvatte, maar ook woorden en uitdrukkingen die ongeschikt voor menselijke consumptie werden verklaard. Elke belangrijke Europese taal werd onderworpen aan deze opzettelijke vervorming van de woordenschat, inclusief belachelijke nieuwe, verzonnen terminologie. Het waren in wezen de academische wereld (met name universitaire afdelingen sociologie, psychologie en taalkunde) en de media (zowel de staatsmedia als de media die eigendom zijn van enkele grote ondernemingen) die zo de basis legden en een sleutelrol speelden bij de opbouw van de repressiemachine.
In de beginfase van de repressiemachine waren haar functie en doel, en zelfs haar bestaan, nog niet duidelijk zichtbaar. Zo duurde het bijvoorbeeld enige tijd voordat het tot mij doordrong, toen ik in de jaren 1999-2002 zelf het doelwit van repressie werd. Als hoogleraar Latijns-Amerikaanse geschiedenis (gespecialiseerd in Argentinië) aan de Universiteit Leiden was ik een belangrijke deelnemer aan het nationale debat over de recente Argentijnse geschiedenis. Toen in 1999 bekend werd dat de toenmalige Nederlandse kroonprins Willem-Alexander een Argentijnse vriendin had, Máxima Zorreguieta genaamd, vormde dat het begin van een verhit nationaal debat. Onder de politiek correcte kringen heerste nogal wat verontwaardiging omdat de vader van de bruid in de jaren zeventig en begin jaren tachtig minister was geweest in de militaire dictatuur van Videla. Daarom wilden deze politiek correcte kringen voorkomen dat hij de voor 2002 geplande bruiloft van zijn dochter zou bijwonen. Mijn standpunt was dat, als de vader van de bruid niet aanwezig mocht zijn, de topbestuurders van de meeste grote Nederlandse ondernemingen evenmin uitgenodigd zouden mogen worden. Immers, weinig mensen wisten dat de Nederlandse regering en het Nederlandse grootbedrijf, samen met de VS, de belangrijkste steunpilaren waren van het verguisde militaire regime in Argentinië. Ik had dit nooit naar voren moeten brengen, samen met vele andere pikante details over de Nederlands-Argentijnse betrekkingen. Als gevolg daarvan begon ik verhulde en openlijke doodsbedreigingen te ontvangen en werd ik het doelwit van karaktermoord door de media, waardoor ik uiteindelijk mijn baan aan de universiteit verloor. In een tijd waarin niemand bij zijn volle verstand zich dit zelfs maar zou realiseren, was ik eenvoudigweg het slachtoffer van overheidscensuur. De meeste mensen geloofden het officiële verhaal dat ik inderdaad een “rechtse extremist” was.
Eigenlijk mag ik mezelf gelukkig prijzen, want onder de huidige omstandigheden zou ik in de gevangenis zijn gegooid op basis van verzonnen of zelfs volledig gefabriceerde beschuldigingen, zoals die tegen Julian Assange en Russell Brand zijn ingebracht.
Gedurende de afgelopen drie decennia, grofweg sinds het einde van de Koude Oorlog, hebben de EU en haar lidstaten (waaronder het Verenigd Koninkrijk als voormalige lidstaat) een autoritaire staat opgebouwd waarin de repressie meedogenloos, snel en meestal behoorlijk effectief is. Dit alles is gebeurd achter het scherm van “democratische waarden”, waarvan de EU zichzelf tot kampioen heeft uitgeroepen.
Na de vernietiging van de drie WTC-gebouwen in New York op 11 september 2001 werd de kwalificatie “complotdenker” een favoriete denigrerende benaming voor iedereen die het officiële verhaal over die gebeurtenis in twijfel durfde te trekken. Natuurlijk waren er naast andere favoriete termen zoals “fascist”, “rechtse extremist”, “extreemrechts” en “racist” nog andere beledigingen, maar de ultieme beschimping voor iedere dissident was en is de term “antisemiet”, al blijft die een laatste redmiddel. Toch is het goed om de werkelijke betekenis van die term te onthouden: hij duidt iemand aan die door Joden wordt gehaat.
Gedurende de afgelopen drie decennia is het aantal slachtoffers van EU-censuur en onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting indrukwekkend gestegen en bedraagt het gemakkelijk tienduizenden. De meeste van hun namen worden niet algemeen bekend, maar sommigen worden uitgekozen om als voorbeeld te dienen en te laten zien dat de repressie van de EU geen genade kent. De lijst van de meest prominente slachtoffers van vandaag omvat: de Duitse advocaat Reiner Fuellmich, die in een kerker werd gegooid omdat hij zich durfde uit te spreken tegen het repressieve overheidsbeleid tijdens de Grote Covidshow; Micha Kat, een Nederlandse journalist die al meer dan twintig jaar wordt vervolgd omdat hij het uitgebreide pedofielennetwerk van de elite in Nederland heeft blootgelegd; Martin Sellner, een Oostenrijkse activist en leider van een groeiende beweging die de uitzetting (“remigratie”) eist van indringers uit de Derde Wereld die Europese steden onveilig maken; Arno van Kessel, een van de Nederlandse advocaten die een rechtszaak aanspanden tegen Bill Gates, Mark Rutte en Albert Bourla wegens misdaden die tijdens de Grote Covidshow zijn gepleegd, en die op basis van vervalst bewijsmateriaal in de gevangenis werd gegooid wegens samenzwering tegen de staat; Jacques Baud, de Zwitserse militaire en veiligheidsexpert die in Brussel woont en werkt en aan wie de Europese Commissie de toegang tot zijn bankrekeningen heeft ontzegd wegens ongewenste opmerkingen over de gebeurtenissen in Oekraïne; en Dieudonné M’bala M’bala, de bijtend grappige Franse stand-upcomedian van gemengde Afrikaanse afkomst, die wordt belemmerd om waar dan ook in Frankrijk in het openbaar op te treden.
Het ultieme wapen om echte en onverbeterlijke, hardnekkige dissidenten aan te pakken, vooral politici, is liquidatie. Degenen onder hen die het wagen meningen te uiten die te sterk afwijken van het officieel toegestane verhaal, worden vaak het slachtoffer van “eenzame schutters” of sterven als gevolg van een of ander “ongeluk”.
Een van de eerste van deze slachtoffers was de Nederlandse politicus en voorvechter van volledige nationale soevereiniteit Pim Fortuyn, die in 2002 door zo’n spreekwoordelijke eenzame schutter werd doodgeschoten op een parkeerplaats bij de nationale televisiestudio’s. Fortuyn was een uitgesproken criticus van de islam, die strenge beperkingen wilde opleggen aan verdere immigratie uit de islamitische wereld. Hij was bovendien openlijk homoseksueel en daardoor moeilijk te chanteren. Het ergste van alles was dat zijn partij op het punt stond de komende parlementsverkiezingen te winnen. Slechts twee dagen daarvoor werd hij vermoord, maar zijn partij behaalde desondanks een op de zes stemmen. In 2004 werd de zeer populaire Nederlandse filmmaker en journalist Theo van Gogh, eveneens een belangrijke criticus van de islam en de groeiende invloed daarvan op het openbare leven, vermoord. Deze twee liquidaties voorkwamen dat Nederland zich kon bevrijden uit de greep van de EU op zijn politiek en samenleving. Voor de EU zou dit een ramp zijn geweest, aangezien het vertrek van Nederland andere lidstaten ertoe zou hebben aangezet de EU te verlaten, wat uiteindelijk tot haar volledige ineenstorting zou hebben geleid.
Zo’n twintig jaar geleden was in Oostenrijk Jörg Haider, leider van de nationalistische “rechtse” Vrijheidspartij (FPÖ), die zich verzette tegen immigratie uit met name islamitische landen, verreweg de populairste politicus van het land geworden. Met minstens een kwart van de stemmen leek het slechts een kwestie van tijd voordat Haider premier zou worden. Het was niet moeilijk te voorzien dat Haider, eenmaal aan de macht, uiteindelijk stappen zou ondernemen om Oostenrijk uit de EU te halen. Op 11 oktober 2008 kwam Haider om het leven bij een auto-ongeluk, slechts twee weken nadat de door hem opgerichte en geleide partij bij de parlementsverkiezingen 10% van de stemmen had behaald. In 2010 kwam de Poolse president Lech Kaczyński om het leven toen het vliegtuig waarmee hij op weg was naar een herdenkingsplechtigheid voor gesneuvelde soldaten neerstortte. Omdat de zeer populaire Kaczyński fel gekant was tegen alle vormen van genderwaanzin, werd hij beschouwd als een gevaar voor de “Europese waarden”, wat een heel eind verklaart waarom het vliegtuigongeluk in mysterie gehuld is.
Liquidaties van ongewenste politici mislukken echter soms. Dat was het geval met de EU-kritische Slowaakse leider Robert Fico, die een aanslag op zijn leven door een eenzame schutter ternauwernood overleefde.
Nog maar onlangs, op 4 november, werd de Duitse politicus Hubert Aiwanger, een “rechtse populist”, leider van de partij Freie Wähler in Beieren en lid van de Beierse regering als minister van Economische Zaken, maar tevens criticus van immigratie en het EU-beleid, dood aangetroffen in een goedkope hotelkamer in Berlijn. Er wordt nog altijd volop gespeculeerd over de omstandigheden rond zijn dood, hoewel veel van het bewijsmateriaal lijkt te wijzen op een gewone liquidatie in opdracht van een hogere instantie.
Wanneer we naar de afgelopen drie decennia kijken, lijkt de onderdrukking van ongewenste ideeën vier fasen te kennen. De eerste fase bestaat uit het opschorten van de toegang tot social mediakanalen, met name Facebook, TikTok en X, wegens “schending van de gemeenschapsrichtlijnen”. Dit vereist nauwe samenwerking tussen overheidsinstanties en de particuliere ondernemingen die deze social media beheren. Ook schaduwverboden (shadowbanning) moeten worden beschouwd als onderdeel van deze eerste stap in het tot zwijgen brengen van ongewenste meningen.
De tweede fase zou bestaan uit het beschuldigen van degenen die dergelijke meningen aanhangen van “haatzaaien”, “antisemitisme” en andere soortgelijke onzinnige en willekeurige begrippen. Inmiddels zijn de gerechtelijke instellingen in de hele EU en Engeland voldoende geconditioneerd om dergelijke beschuldigingen zeer serieus te nemen.
De derde fase zou bestaan uit wat tegenwoordig lawfare wordt genoemd, dat wil zeggen iemand bestrijden door middel van indirecte of verzonnen aanklachten, bij voorkeur met langdurige gevangenisstraffen als gevolg, waardoor zo iemand voortaan liever voorgoed zijn mond houdt.
De vierde fase is wat men de kinetische fase zou kunnen noemen. Dit is de fase waarin geweld wordt gebruikt, maar altijd in de juiste dosering, wat betekent: precies genoeg om een bepaald doel te bereiken of een specifiek doelwit uit te schakelen. Dit is de fase waarin eigenzinnige politici worden geëlimineerd, evenals lastige journalisten, wetenschappers en dissidenten met een te grote aanhang. Het hoeft echter niet altijd uitsluitend om bruut fysiek geweld te gaan. De EU-interventie bij de Roemeense presidentsverkiezingen van 2024 was gericht tegen Călin Georgescu, die als de meest waarschijnlijke winnaar werd beschouwd. Hij werd echter als een risico gezien omdat hij te onafhankelijk was en te veel geneigd was te weigeren de dictaten van de Brusselse eurocraten op te volgen. Vervolgens werd Georgescu het doelwit van een uitgebreide campagne van juridische oorlogsvoering en karaktermoord, bedoeld om hem voorgoed uit de politiek te verwijderen. Het goede nieuws is natuurlijk dat hij in leven mocht blijven. Die eurocraten hebben dus toch nog iets van menselijkheid in zich!
De meest recente door de EU aangestuurde kinetische interventie vond onlangs plaats in Polen, een land dat nog niet volledig in de pas loopt met de belangrijkste EU-lidstaten. Polen heeft bijvoorbeeld nog steeds zijn eigen munt. President Donald Tusk pleegde een staatsgreep door te proberen het constitutionele hof van het land uit te schakelen, juist toen de Poolse president Karol Nawrocki voor een buitenlandse missie het land uit was. Om Tusk te helpen de staatsgreep uit te voeren, had de EU Duitse militaire en politie-eenheden naar Warschau gestuurd. Toen de staatsgreep aanvankelijk mislukte door geklungel en publieke protesten, organiseerden de EU-heersers een terroristische operatie in Krakau, met in de hoofdrol een transgender, linkse woke-gek. Weinigen geloofden het officiële verhaal dat de doorgedraaide schutter, die zes mensen doodde, een door Poetin gestuurde rechtse terrorist was.
De meest recente gebeurtenissen in Polen zijn verontrustend in die zin dat de Europese Commissie, de niet-gekozen leiders van de EU, zo wanhopig wordt in haar pogingen om aan de macht te blijven en haar totalitaire agenda door te drukken, dat zij bereid is werkelijk alles te doen. In zekere zin is de laatste Poolse episode ook geruststellend, aangezien de zaken kennelijk uit de hand beginnen te lopen. De recente alternatieve boekenbeurs in Halle, Duitsland, waar AUF1-redacteur Stefan Magnet een vurige en zeer welsprekende toespraak hield waarin hij verklaarde dat het systeem nu zijn maskers laat vallen en dat dit nieuwe mogelijkheden zal scheppen, is een hoopgevend teken. Bovendien is het goed om de waarnemingen in gedachten te houden die professor Peter Kruse in 2010 in de Duitse Bondsdag deed. Hij stelde dat het voor de staat uiteindelijk onmogelijk zal worden om de controle over het internet te behouden en te verhinderen dat het een ruimte blijft waar burgers met elkaar in contact kunnen blijven en activiteiten kunnen plannen. Dit kan ook de nervositeit verklaren die het EU-beleid lijkt te inspireren.
De EU-gevangenis wordt iedere dag verder geperfectioneerd en het lijkt erop dat haar 450 miljoen gevangenen voor altijd gedoemd zijn, geconfronteerd met steeds meer beperkingen en restricties. Maar er bestaat geen constructie, geen systeem en geen gebouw dat eeuwig standhoudt. Om de gevangenismuren en prikkeldraadhekken uiteindelijk te kunnen afbreken, moeten ze eerst worden verhoogd, uitgebreid en versterkt.
We hoeven alleen nog maar wat meer geduld te hebben. De USSR wist slechts ternauwernood te bestaan van 1917 tot 1991: minder dan driekwart eeuw. De EU-SSR werd opgericht in 1993 en vertoont na ruim dertig jaar al zulke ernstige gebreken dat haar ondergang snel dichterbij lijkt te komen.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Torenhoge gasprijzen: Europese kunstmestgigant legt fabrieken stil en importeert ammoniak
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
