Het offer

Je draagt het kind door de deur. De wachtkamer ruikt naar ontsmettingsmiddel en naar die bijzondere stilte van een plek waar kleine dingen met kleine lichamen gebeuren. Je ondertekent de formulieren zonder ze te lezen. De vrouw achter het glas glimlacht naar je. De verpleegkundige roept een naam die jij hebt gegeven.

De onderzoekskamer is klein en licht. Je tilt het kind op het papier dat de onderzoekstafel bedekt. Je beantwoordt de vragen over voeding en slaap. De kinderarts betast het kind, luistert en maakt opmerkingen over de groei. De kinderarts vertrekt. De verpleegkundige komt terug met een dienblad, schrijft Unbekoming.

De verpleegkundige ontsmet het dijbeen. De huid komt iets omhoog onder het watje. De verpleegkundige houdt de naald in de hoek die ze heeft geleerd. Je houdt het kind tegen je borst en houdt met één hand het kleine armpje stil, terwijl je met de andere het kleine lichaam ondersteunt. De naald dringt binnen. Er is die halve seconde waarin het lichaam nog niet weet wat ermee is gebeurd, en dan volgt de kreet, die ouder is dan de taal. De verpleegkundige trekt de naald terug en drukt een watje op het bloeddruppeltje dat naar de oppervlakte is gekomen. Ze herhaalt dit voor de tweede injectie. Ze herhaalt het voor de derde.

Het watje wordt vervangen door een ronde pleister. Er wordt een sticker op het shirt geplakt. “Dat heb je zo goed gedaan,” zegt de verpleegkundige tegen het kind, dat niet luistert. “Dat heb je geweldig gedaan, mama,” zegt ze tegen jou, die wel luistert.

Je bedankt haar. Je draagt het kind naar buiten. De sticker zit nog steeds op het shirt.

I. Het kader

Dit is een ritueel. Het heeft de vorm van een ritueel, de structuur van een ritueel, de sociale functie van een ritueel. Het wordt niet als een ritueel gezien omdat het wordt uitgevoerd in een kliniek, door professionals, met injectiespuiten in plaats van messen, onder het teken van de geneeskunde in plaats van de religie. De categorieën die we gebruiken om rituelen te herkennen, zijn categorieën waarbuiten de geneeskunde zichzelf zorgvuldig heeft geplaatst.

Erich Neumanns The Great Mother: An Analysis of the Archetype werd in 1955 gepubliceerd als deel zevenenveertig van de Bollingen Series, opgedragen aan C.G. Jung ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag.¹ Neumann, een Duits-Joodse psycholoog die korte tijd bij Jung in Zürich had gestudeerd voordat hij zich in 1934 in Tel Aviv vestigde, besteedde jaren aan het traceren van de figuur van de Moeder in de mythologische, religieuze en artistieke overlevering van vele culturen. Hij vond één figuur met twee gezichten: het voedende vat dat omsluit en beschermt, en het verslindende vat dat verteert. Niet twee godinnen. Eén figuur die zich omdraait.

Martin Liebscher merkt in het voorwoord uit 2015 bij de Princeton Classics-editie op dat de meeste archeologen tegenwoordig de negentiende-eeuwse theorie van een oude matriarchale cultus, waarmee Neumanns boek ooit werd geassocieerd, niet aanvaarden.² De Grote Moeder, in de historische betekenis die Bachofen voorstelde, is mogelijk een wetenschappelijke constructie uit de moderne tijd in plaats van een reconstrueerbaar prehistorisch feit. Liebscher beveelt aan Neumann te lezen als archetypische psychologie in plaats van als archeologie: een analyse van een figuur die in het hele menselijke symbolische leven voorkomt, ongeacht haar omstreden prehistorie.

Dat is de aanbeveling die dit essay volgt. Of de Grote Moeder nu wel of niet in een specifieke oude cultus werd vereerd, de figuur die Neumann beschrijft is ook nu aanwezig, in het ritueel waarmee dit essay begon, en beide gezichten van de figuur worden zichtbaar zodra men weet waarnaar men moet kijken.

II. Het offer

Elke gevestigde samenleving heeft een ritueel gekend waarbij het kind voor een onzichtbare macht wordt gebracht, iets uit het lichaam van het kind wordt weggenomen en in ruil daarvoor bescherming wordt beloofd. De iconografie varieert. De Azteekse priester hield een mes vast. Het Kanaänitische altaar droeg vuur. De moheel houdt een scalpel vast. De katholieke doopvont bevat water. Wat niet varieert, is de structuur. Een ouder draagt het kind. Het kind wordt gemerkt, gesneden, ondergedompeld of doorboord. Iemand van wie wordt aangenomen dat hij spreekt met een gezag dat niet van hemzelf afkomstig is, spreekt woorden uit over het kind. De ouder neemt het kind mee naar huis. Er blijft een teken achter op het lichaam van het kind of in het dossier.

Het preventieve bezoek aan de kinderarts op de leeftijd van twee, vier, zes, twaalf, vijftien en achttien maanden is zo’n ritueel. De ouder draagt het kind door de deur. Het kind wordt uitgekleed en op het altaar van papier gelegd. Er worden vragen gesteld door de rituele voorganger, wiens gezag medisch is, wat wil zeggen priesterlijk in de enige betekenis waarin onze cultuur het priesterschap tegenwoordig begrijpt. De naald dringt binnen. Een substantie waarvan de ouder de samenstelling niet kan controleren en waarvan de ouder wordt verteld dat hij de werking ervan op goed vertrouwen moet aanvaarden, wordt in het lichaam van het kind gebracht. De sticker wordt op het shirt geplakt, er wordt een foto gemaakt, de voltooiing van het ritueel wordt sociaal bevestigd binnen het familienetwerk. Het dossier wordt bijgewerkt. De volgende afspraak wordt gepland.

Waartegen het ritueel het kind beweert te beschermen, is besmetting: een onzichtbare vijand waarvan wordt gezegd dat die in de lucht en op oppervlakken circuleert, ongezien het lichaam binnendringt en toeslaat als het ritueel niet wordt uitgevoerd. Elke oude cultuur die beschermende rituelen uitvoerde, deed dezelfde bewering over haar eigen onzichtbare vijand. De Azteekse priester verzekerde de gemeenschap dat de zon zonder het offer niet zou opkomen. De ouder in de onderzoekskamer van de kinderarts wordt verzekerd dat het kind zonder het ritueel niet zal overleven. In geen van beide gevallen werd de werkelijkheid van de demon vastgesteld buiten het gezag van degenen die de rite uitvoerden.

De parallel is niet metaforisch. Ze is epistemisch. De premisse van het ritueel is in elke cultuur die er een heeft uitgevoerd geweest dat er een onzichtbare dreiging bestaat, dat de klasse van rituele voorgangers gespecialiseerde kennis van die dreiging bezit, dat het ritueel die dreiging gunstig stemt of neutraliseert en dat weigering degene die weigert en de gemeenschap blootstelt aan een catastrofe. De ouder verkeert niet in een positie om ook maar één van deze beweringen te verifiëren. De ouder kan de rituele voorganger vertrouwen of niet. Het gezag van de voorganger wordt in stand gehouden door het vertrouwen van de ouder. Het vertrouwen van de ouder wordt in stand gehouden door het gezag van de voorganger. De voortzetting van het ritueel houdt beide in stand.

Neumanns Grote Moeder is in haar voedende aspect de figuur van geborgenheid. Zij is het vat dat het kind vasthoudt, dat het huishouden omsluit, dat voedt en beschermt. De pediatrische instelling spreekt precies haar taal. “Zorgen voor je kleintje.” “Je baby beschermen.” “Gezinnen gezond houden.” De retoriek is moederlijk, de omgeving is moederlijk, de rituele voorgangers op het punt van contact zijn overwegend vrouwelijk en het sociale handhavingsmechanisme loopt via netwerken van moeders die beoordelen in hoeverre andere moeders zich aan de voorschriften houden. Dit is geen toevalligheid van taal. Het is het archetypische veld in zijn eigenlijke vorm.

De ouder die het kind naar de kliniek draagt, geeft geen toestemming in welke filosofische betekenis van het woord dan ook. De ouder neemt deel aan een ritueel waarvan weigering sociaal gezien geen beschikbare optie is. De mogelijkheid om te weigeren wordt niet gepresenteerd als één optie onder meerdere. Ze wordt gepresenteerd als nalatigheid, als afwijkend, als het in gevaar brengen van het kind, als het in gevaar brengen van de gemeenschap. De weigerende ouder zal haar kinderarts verliezen. Het kind van de weigerende ouder zal in veel rechtsgebieden van school worden uitgesloten. De weigerende ouder zal vriendschappen verliezen. De uitgebreide familie van de weigerende ouder zal ingrijpen. De handhaving van het ritueel verloopt niet alleen via de wet. Ze verloopt via elk punt van sociaal contact. De ouder die het ritueel uitvoert, wordt gevangen gehouden door het archetypische veld. Zij handelt niet tegen de belangen van het kind zoals zij die begrijpt. Zij handelt zoals het veld van de Moeder haar begrip heeft gevormd.

Zo ziet versmelting met de archetypische Moeder eruit. Het is geen domheid en het is geen kwaadwilligheid. Het is de toestand waarin men zich binnen het veld bevindt.

III. De groeiende honger

De Grote Moeder heeft twee gezichten. Het voedende gezicht is het gezicht dat het ritueel aan de ouder toont. Het andere gezicht wordt zichtbaar in wat het ritueel is geworden.

In 1983 omvatte het door de Centers for Disease Control aanbevolen vaccinatieschema voor kinderen zeven aandoeningen: difterie, tetanus, kinkhoest, polio, mazelen, bof en rodehond. Een kind dat in dat jaar werd geboren, zou tegen de leeftijd van achttien jaar ongeveer elf injecties hebben gekregen, met in totaal vierentwintig antigeendoses.³ In 1986 was de bezorgdheid over de omvang van de rechtszaken die tegen fabrikanten waren aangespannen wegens vaccinatieschade bij kinderen zo groot geworden dat de fabrikanten dreigden de markt te verlaten. Het Congres reageerde met de National Childhood Vaccine Injury Act, die op 14 november 1986 door president Reagan werd ondertekend.⁴ De wet ontnam fabrikanten hun aansprakelijkheid voor vaccinatieschade en richtte het Vaccine Injury Compensation Program op als exclusief forum voor schadeclaims. De wet legde ook het kader vast waarbinnen het vaccinatieschema kon worden uitgebreid zonder het marktsignaal dat rechtszaken wegens letselschade zouden hebben opgeleverd.

Het schema werd uitgebreid. In de jaren negentig werd hepatitis B bij de geboorte toegevoegd, Haemophilus influenzae type b werd toegevoegd aan de vaccinatiereeks voor zuigelingen en varicella werd toegevoegd op de leeftijd van twaalf tot vijftien maanden. In de jaren 2000 en 2010 werden pneumokokkenconjugaatvaccins, rotavirus, hepatitis A, jaarlijkse griepvaccinatie vanaf zes maanden en humaan papillomavirus op elf- tot twaalfjarige leeftijd toegevoegd. Tegen 2016 omvatte het schema voor kinderen vanaf de geboorte tot en met achttien jaar ongeveer drieënzeventig antigeendoses, toegediend via vijfenvijftig injecties.⁵ De huidige schema’s blijven met elke toevoeging die de Advisory Committee on Immunization Practices aanbeveelt verder groeien.

Wat met deze uitbreiding gepaard ging, was een verandering in de Amerikaanse kindertijd die op zichzelf niet wordt betwist. De percentages chronische aandoeningen bij kinderen, gemeten door de National Health Interview Survey en vergelijkbare onderzoeksinstrumenten, zijn in dezelfde periode aanzienlijk gestegen.⁶ De specifieke aandoeningen omvatten wat de geneeskunde autismespectrumstoornis noemt, wat de geneeskunde aandachtstekortstoornissen noemt, wat de geneeskunde onder astma bij kinderen groepeert, wat de geneeskunde voedselallergieën en anafylaxie bij kinderen noemt, diabetes type 1 bij kinderen, het patroon dat de geneeskunde onder auto-immuunziekten bij kinderen groepeert, en de reeks psychiatrische diagnoses bij kinderen. Elk daarvan heeft zijn eigen wetenschappelijke literatuur en zijn eigen omstreden oorzakelijke verbanden. Het algemene patroon is dat de generatie Amerikaanse kinderen die onder het huidige schema valt, de ziekste generatie Amerikaanse kinderen is die ooit is geregistreerd.

Het gangbare standpunt is dat het verband op toeval berust, of dat het wordt verklaard door verbeterde diagnostische herkenning, of dat het wordt verklaard door omgevingsfactoren die geen verband houden met het schema. De onderzoeken die de kwestie zouden oplossen, waarbij volledig gevaccineerde en volledig ongevaccineerde populaties in een prospectieve onderzoeksopzet worden vergeleken, zijn niet gefinancierd en zullen waarschijnlijk ook niet worden gefinancierd. De kinderartsenpraktijk van Paul Thomas in Oregon hield gegevens bij over beide populaties, verspreid over duizenden patiënten. Voordat de Oregon Medical Board in 2020 zijn vergunning introk, lieten de gegevens zien dat het ongevaccineerde cohort op vrijwel elke maatstaf die zijn team onderzocht aanzienlijk gezonder was.⁷ De afwezigheid van definitieve onderzoeken is geen bewijs voor de afwezigheid van een verband. Het is bewijs van vermijding.

In 1983 elf injecties tegen de leeftijd van achttien jaar. Tegen 2016 vijfenvijftig. De drempel voor het toevoegen van een nieuw vaccin aan het schema is niet dat de aandoening waarop het vaccin zich richt een belangrijke doodsoorzaak onder kinderen in de Verenigde Staten is, wat voor de meeste toegevoegde vaccins niet het geval is. De drempel is dat er een product bestaat, dat de fabrikant het door het regelgevingsproces heeft geleid, dat de Advisory Committee on Immunization Practices het heeft aanbevolen en dat de verzekeringsdekking op de aanbeveling volgt. Ziekten bij kinderen sturen de groei van het schema niet aan. De productie van nieuwe producten doet dat.

IV. De kinderen

Wat het ritueel heeft weggenomen, is de gezondheid van kinderen, in specifieke gevallen die bij naam kunnen worden genoemd.

Hannah Poling werd rond december 1998 geboren. Tegen haar eerste levensjaar beschreven haar ouders en haar kinderarts haar als gezond en normaal ontwikkeld, met een taalontwikkeling, sociale betrokkenheid en lichamelijke ontwikkelingsmijlpalen die op schema lagen. Op 19 juli 2000, tijdens haar preventieve onderzoek op de leeftijd van negentien maanden, kreeg ze tijdens één afspraak vijf injecties, die negen vaccincomponenten omvatten, verdeeld over DTaP, Hib, MMR, Varivax en IPV.⁸ Twee dagen later kreeg ze 102,3 graden Fahrenheit koorts, werd ze lusteloos en prikkelbaar en huilde ze langdurig. Twaalf dagen na de afspraak meldde ze zich opnieuw met koorts en wat het personeel van de spoedeisende hulp diagnosticeerde als huiduitslag na een varicellavaccinatie. In de maanden daarna, tijdens een lange reeks oorontstekingen, ontroostbaar huilen, darmproblemen en terugkerende ziekten, verloor ze haar taalvaardigheid, sociale responsiviteit en oogcontact. In februari 2001 had ze de diagnose gekregen van wat de geneeskunde autisme noemt, gesteld door dr. Andrew Zimmerman van het Kennedy Krieger Institute, die een onderliggende mitochondriale disfunctie aanwees als de aandoening die haar kwetsbaar had gemaakt voor de regressie.

Haar vader Jon Poling is neuroloog. Haar moeder Terry Poling is procesadvocaat. Het gezin diende op 25 oktober 2002 een claim in bij het Vaccine Injury Compensation Program. Op 30 november 2007 schreef dr. Zimmerman aan de advocaat van de familie Poling dat, met een redelijke mate van medische zekerheid, de oorzaak van Hannahs regressieve encefalopathie op negentien maanden een onderliggende mitochondriale disfunctie was, verergerd door door vaccins veroorzaakte koorts en immuunstimulatie die haar metabole energiereserves overschreden, wat leidde tot blijvend onomkeerbaar hersenletsel.⁹ Kort daarna erkende het Department of Health and Human Services de claim. In die erkenning stond dat de vaccinaties die Hannah op 19 juli 2000 had gekregen een onderliggende mitochondriale aandoening aanzienlijk hadden verergerd, waardoor zij vatbaar was voor tekorten in het cellulaire energiemetabolisme, die zich manifesteerden als een regressieve encefalopathie met kenmerken van een autismespectrumstoornis.¹⁰ De erkenning werd aanvankelijk geheimgehouden. Ze werd begin 2008 openbaar via journalist David Kirby. De definitieve schikking, afgerond in september 2010, voorzag in 1,5 miljoen dollar voor de kosten van het eerste jaar, samen met periodieke uitkeringen waarvan waarnemers schatten dat ze gedurende Hannahs leven in totaal meer dan twintig miljoen dollar zouden bedragen.¹¹

Jon Poling legde later in een CNN-interview met dr. Sanjay Gupta uit dat hij niet zou hebben geloofd dat het mogelijk was als hij het niet zelf had gezien. “Als arts zou ik, totdat het mij overkwam, totdat ik de achteruitgang zag, totdat ik een normale peuter van achttien maanden zag afglijden naar autisme, niet hebben geloofd dat het mogelijk was.”¹² De ouders die Hannah naar haar afspraak op negentien maanden hadden gebracht en haar tijdens de vijf injecties hadden vastgehouden, waren degenen die zagen hoe de regressie zich voltrok.

Hannahs geval staat niet op zichzelf. In The HPV Vaccine on Trial documenteren Mary Holland en haar coauteurs het geval van Colton Berrett, een gezonde dertienjarige jongen uit Utah die op 1 februari 2014, twee weken voor zijn veertiende verjaardag, de derde dosis Gardasil kreeg.¹³ Twee weken na de injectie begon zijn nek pijn te doen. Binnen enkele dagen ontwikkelde de zwakte zich tot verlamming, die zich vanaf zijn nek door zijn lichaam verspreidde. Het medische team van het Primary Children’s Hospital in Salt Lake City stelde de diagnose van wat de geneeskunde transversale myelitis noemt, een ontsteking van het ruggenmerg die de zenuwsignalen van zijn nek naar zijn onderlichaam onderbrak. Hij werd geïntubeerd, aan een beademingsapparaat gelegd en had dat apparaat de rest van zijn leven dag en nacht nodig. Door intensieve therapie kreeg hij een deel van zijn beweeglijkheid terug, leerde hij met zijn linkerhand schrijven en voltooide hij de middelbare school in het schooljaar 2017-2018. Op 5 januari 2018, tijdens de ene avond in jaren dat hij korte tijd alleen was gelaten, maakte hij een einde aan zijn leven. Hij was nog twee maanden verwijderd van zijn achttiende verjaardag. De institutionele reactie op de zorgen van de familie over het vaccin was dat het verband op toeval berustte.

J.B. Handleys How to End the Autism Epidemic catalogiseert tientallen van dergelijke gevallen, ontleend aan gepubliceerde compensatiedossiers van het VICP en aan archieven die door ouders worden bijgehouden.¹⁴ Neil Z. Millers Critical Vaccine Studies bevat verwijzingen naar de collegiaal getoetste wetenschappelijke literatuur over specifieke mechanismen en specifieke letselpatronen.¹⁵ Turtles All The Way Down, het anonieme overzicht uit 2022 van de literatuur over klinische onderzoeken die aan het schema ten grondslag liggen, vertaald door Mary Holland, documenteert dat de inerte placebocontroles met zoutoplossing die nodig zouden zijn om de veiligheid in elke andere farmaceutische categorie vast te stellen, nooit zijn gebruikt in de onderzoeken voorafgaand aan de toelating van vaccins op het huidige vaccinatieschema voor kinderen.¹⁶ Heather Frasers The Peanut Allergy Epidemic traceert de opkomst van wat de geneeskunde anafylactische voedselallergie bij kinderen noemt aan de hand van de temporele correlatie met veranderingen in het schema en in de gebruikte farmaceutische hulpstoffen.¹⁷ Suzanne Humphries’ Dissolving Illusions documenteert de historische sterftecurven van de aandoeningen waarop het schema zich beweert te richten, en laat zien dat de sterfte aan de meeste van die aandoeningen al tot zeer lage niveaus was gedaald voordat het overeenkomstige vaccin werd geïntroduceerd.¹⁸

Elk van deze werken documenteert echte kinderen bij naam, met de doses die ze kregen, de data waarop ze die kregen, de opeenvolging van wat daarna gebeurde en de uitkomsten. Het gezamenlijke bewijsmateriaal is niet dubbelzinnig. Het gezamenlijke bewijsmateriaal wordt institutioneel terzijde geschoven op grond van het argument dat een verband geen oorzakelijk verband is en dat de onderzoeken die de kwestie zouden oplossen niet zijn uitgevoerd. De onderzoeken zijn niet uitgevoerd omdat het institutionele apparaat dat ze zou uitvoeren, wordt gefinancierd door de fabrikanten van de producten die de onderzoeken zouden bestuderen, via het mechanisme dat door de wet van 1986 werd ingesteld.

Wat Hannah Poling op negentien maanden werd ontnomen, en Colton Berrett op dertienjarige leeftijd, en de kinderen die door Miller, Handley, Holland en het Turtles-archief zijn gedocumenteerd, was niet abstract. Het waren hun lichamen zoals die waren geweest, hun taal zoals ze die hadden geleerd, hun bewegingen zoals ze die hadden ontwikkeld. De Grote Moeder in haar verslindende aspect is geen metafoor voor iets. Zij is de figuur die achter datgene staat wat werd weggenomen.

V. De bescherming van de Moeder

Van een ritueel dat zijn deelnemers verteert, mag niet zichtbaar worden dat het hen verteert. Het onderdrukken van degenen die het verslindende gezicht zouden benoemen, is geen bijkomstig kenmerk van het apparaat. Het is de bescherming van het apparaat tegen zichzelf.

Op 27 augustus 2014 bracht William W. Thompson, een senior wetenschapper bij het National Center for Immunization and Respiratory Diseases van de Centers for Disease Control, via zijn advocaat een openbare verklaring uit. “Ik betreur het dat mijn coauteurs en ik statistisch significante informatie hebben weggelaten uit ons artikel uit 2004 dat in het tijdschrift Pediatrics werd gepubliceerd,” schreef Thompson. “De weggelaten gegevens suggereerden dat Afro-Amerikaanse jongens die het BMR-vaccin vóór de leeftijd van 36 maanden kregen, een verhoogd risico op autisme hadden. Beslissingen over welke bevindingen zouden worden gerapporteerd, werden genomen nadat de gegevens waren verzameld, en ik geloof dat het definitieve onderzoeksprotocol niet werd gevolgd.”¹⁹

Thompson had zich gemeld bij een onderzoeker genaamd Brian Hooker, wiens eigen zoon na vaccinatie achteruit was gegaan naar wat de geneeskunde autisme noemt. Thompsons gesprekken met Hooker, die gedurende meerdere maanden waren opgenomen, werden openbaar gemaakt. Thompsons verklaring, via zijn advocaat, werd afgelegd onder de bescherming van de federale klokkenluiderswet. Hij werd niet ontslagen. Hij bleef bij de CDC werken. Op 29 juli 2015 nam afgevaardigde Bill Posey uit Florida het woord in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en las Thompsons verklaringen voor, zodat ze in het Congressional Record werden opgenomen, waarbij hij opriep tot een onderzoek door het Congres.²⁰ Er werd geen hoorzitting gehouden. Er werd geen intern onderzoek uitgevoerd naar de DeStefano-studie uit 2004. De studie, die veelvuldig werd aangehaald als bewijs dat er geen verband tussen BMR en autisme bestaat, bleef ongecorrigeerd in de wetenschappelijke literatuur staan.

De zaak van Paul Thomas laat zien hoe dezelfde structuur werkt tegen een arts die er zelf deel van uitmaakte. Thomas had een kinderartsenpraktijk in Portland, Oregon, waar ouders konden kiezen tussen het volledige CDC-schema, een flexibel schema of helemaal geen vaccinaties. Gedurende meerdere jaren analyseerden hij en onderzoeker James Lyons-Weiler de medische dossiers van duizenden van zijn patiënten, waarbij ze de uitkomsten vergeleken op basis van vaccinatiestatus. Hun collegiaal getoetste studie uit 2020, gepubliceerd in het International Journal of Environmental Research and Public Health, meldde dat zijn ongevaccineerde patiënten voor een breed scala aan aandoeningen aanzienlijk minder praktijkbezoeken hadden dan zijn volledig gevaccineerde patiënten.²¹ Enkele maanden na publicatie, op 3 december 2020, schorste de Oregon Medical Board zijn vergunning met spoed.²² Zijn praktijk werd ontbonden. De studie werd kort daarna door het tijdschrift ingetrokken. De gegevens die de vraag zouden beantwoorden, waren binnen hetzelfde regelgevingsjaar geproduceerd, gepubliceerd en vervolgens weer uit de publicatie verwijderd.

De structuur die dit mogelijk maakt, is ouder dan Thompson en ouder dan Thomas. De National Childhood Vaccine Injury Act van 1986 deed meer dan alleen de aansprakelijkheid van fabrikanten wegnemen. De wet bepaalde dat claims wegens vaccinatieschade zouden worden behandeld in het Vaccine Injury Compensation Program, onder het Office of Special Masters van het Court of Federal Claims, in niet-contradictoire procedures waarin de overheid werd vertegenwoordigd door het Department of Justice.²³ Schikkingen werden aanvankelijk geheimgehouden. De Vaccine Injury Table, die de letsels opsomt waarvan voor compensatiedoeleinden wordt aangenomen dat er een oorzakelijk verband bestaat, sluit de meeste letselpatronen uit die ouders daadwerkelijk melden. Claims die buiten de tabel vallen, vereisen dat de eiser het oorzakelijk verband bewijst via een systeem dat is ontworpen om het moeilijk te maken dat verband aan te tonen.

In 2011 deed het Hooggerechtshof uitspraak in Bruesewitz v. Wyeth, waarbij het oordeelde dat claims tegen vaccinfabrikanten wegens ontwerpfouten door federale wetgeving worden uitgesloten. De meerderheidsopinie van rechter Scalia interpreteerde de wet van 1986 als een verbod op de vordering op grond van het aansprakelijkheidsrecht van de afzonderlijke staten, waarmee een kind dat letsel had opgelopen door een gebrekkig vaccinontwerp anders schadevergoeding had kunnen eisen.²⁴ Rechter Sotomayor, bijgestaan door rechter Ginsburg, was het daar niet mee eens. De uitspraak sloot de resterende weg af waarlangs openbare rechtszaken het letseldossier aan het licht hadden kunnen brengen dat door het VICP geheim werd gehouden en door de Vaccine Injury Table werd uitgesloten.

De onderdrukkingsstructuur die in 1986 werd opgebouwd en in 2011 werd versterkt, kreeg haar hedendaagse uitdrukking tijdens de gebeurtenissen van 2020 tot en met 2023. De Twitter Files die eind 2022 werden vrijgegeven, documenteerden directe communicatie van het Witte Huis, de CDC en andere federale instanties met de beleidsteams van Twitter en andere platforms, waarbij specifieke accounts en specifieke inhoud werden aangewezen voor onderdrukking.²⁵ Robert Malone werd op 29 december 2021 van Twitter verwijderd. Alex Berenson spande een rechtszaak aan wegens zijn schorsing en verkreeg via de bewijsvergaring informatie die directe druk vanuit het Witte Huis aan het licht bracht, waaronder communicatie van Andrew Slavitt namens de regering.²⁶ De Great Barrington Declaration, opgesteld door drie epidemiologen van Harvard, Oxford en Stanford, was het onderwerp van een e-mail van 8 oktober 2020 van NIH-directeur Francis Collins aan Anthony Fauci, waarin werd opgeroepen tot een “snelle en vernietigende gepubliceerde weerlegging” van de verklaring en haar auteurs.²⁷ De federale rechtbank oordeelde in Missouri v. Biden in 2023 dat federale functionarissen zich hadden beziggehouden met wat de rechtbank omschreef als een verstrekkende en wijdverbreide censuurcampagne in samenwerking met sociale-mediaplatforms; het Hooggerechtshof vernietigde dat verbod later op grond van het ontbreken van procesbevoegdheid in Murthy v. Missouri, zonder afbreuk te doen aan de feitelijke bevindingen van de districtsrechtbank over de coördinatie tussen federale functionarissen en de beleidsteams van de platforms.²⁸

Het patroon bestaat niet uit drie losstaande mechanismen. De wet van 1986 verwijderde het juridische mechanisme waarmee letselschade via openbare rechtszaken aan het licht kon komen. De uitspraak van 2011 versterkte die verwijdering. De handhaving door platforms van 2020 tot en met 2023 verwijderde het openbare forum waarin het dossier van letselschade had kunnen worden samengesteld uit getuigenissen van ouders en observaties van artsen, bij afwezigheid van de mogelijkheid om te procederen. Elke laag beschermt wat de voorgaande laag heeft gevestigd. De structuur is samenhangend. Ze werd niet door één actor op één moment opgebouwd, maar elke laag dient dezelfde functie, namelijk ervoor zorgen dat het verslindende gezicht van het ritueel ongezien blijft.

Degenen die de prijs hebben betaald voor het benoemen ervan, zijn concrete personen. Thompsons bekentenis leidde niet tot een hoorzitting en niet tot een correctie. Thomas verloor zijn vergunning en zijn praktijk binnen enkele maanden na de publicatie van de gegevens. Kinderartsen die het schema voor individuele patiënten aanpassen, worden ontslagen uit ziekenhuissystemen en verzekeringsnetwerken. Ouders die weigeren, worden in sommige rechtsgebieden gemeld bij de kinderbescherming en in de meeste gevallen uit kinderartsenpraktijken geweerd. Elk geval is specifiek. Het patroon is dat het veld reageert op het benoemen van het verslindende gezicht.

De onderdrukking is de bescherming van het ritueel tegen zichzelf. Ze is geen bewijs dat de critici zich vergissen. Ze is bewijs van wat het veld begrijpt dat er op het spel staat als de critici worden gehoord.

VI. Wat het veld doorbreekt

Alles wat tot nu toe is getoond, heeft het ritueel van buitenaf beschreven. De resterende taak van het essay is om de ouder binnen het ritueel te beschrijven en wat het betekent om het te beginnen verlaten.

De ouder die het kind naar de kliniek draagt, bevindt zich binnen het veld. Haar instincten zijn erdoor gevormd. De taal die zij gebruikt om te begrijpen wat zij doet, is de taal van het veld. Haar besef van wat een liefdevolle ouder doet en wat bescherming betekent, komt voort uit het veld. Zij handelt niet tegen haar geweten wanneer zij het kind stilhoudt voor de doorboring. Zij handelt zoals het veld haar geweten heeft gevormd. Dit geldt voor moeders omdat het archetypische veld van het ritueel moederlijk is, en het geldt voor vaders die eraan deelnemen, omdat deelname aan een moederlijk archetypisch veld niet vereist dat de deelnemer vrouwelijk is. De weigering, wanneer die komt, is mogelijk voor elke ouder wiens beschermingsinstinct de versmelting heeft doorbroken. Het veld van de Moeder maakt geen onderscheid tussen de ouders die zich erin bevinden. Het verlaten ervan evenmin.

Dit is de toestand waarin men zich binnen het veld bevindt. Dit is geen domheid en het is geen toestemming in de weloverwogen betekenis die die term normaal gesproken heeft. Medeplichtigheid is het verkeerde woord, omdat de archetypische gevangenschap die Neumann beschrijft geen schuldtoewijzing toelaat. De biologische moeder die haar kind naar het ritueel draagt, is er zelf door gevangen. Haar beschermingsinstinct is overstemd door de archetypische figuur die het apparaat heeft overgenomen waarop de biologische moeder vertrouwt. De instelling die haar taal spreekt, zich in haar symbolen kleedt en haar naam opeist, is de Moeder die haar verslindende gezicht toont terwijl zij nog steeds vermomd is als de voedende Moeder.

Je zit in de auto. Het kind zit op de stoel achter je. De sticker zit nog steeds op haar shirt. De veiligheidsgordel loopt over haar kleine borst zoals jouw handen eroverheen lagen op de onderzoekstafel. Je rijdt naar huis zoals je naar huis bent gereden na elk preventief onderzoek sinds haar geboorte. Deze keer is er iets anders. Iets heeft zich niet opgelost in de vertrouwde vorm.

De vraag is niet of je de volgende keer terugkomt. De vraag is wat er is gebeurd, en wat het betekent dat het is gebeurd, en wat er nog mogelijk is nu je het weet.

Het moment waarop het ego zich afscheidt, kondigt zich niet aan. De geruststelling van de verpleegkundige stelt je niet langer gerust zoals voorheen. De volgende afspraak staat in de agenda, maar plotseling is het niet meer vanzelfsprekend dat je opnieuw door die deur zult lopen. Een vraag die je vóór de doorboring niet opkwam, is de vraag die je nu niet meer kunt loslaten: van wie dit kind is, en van wie dit lichaam, en wiens toestemming je namens wie hebt gegeven en op grond van welk gezag. De versmelting is verbroken. Het veld van de Moeder blijft bestaan en zal zijn druk blijven uitoefenen, maar de ouder is er niet langer ongedifferentieerd in opgenomen. De ouder is begonnen een afzonderlijk wezen te worden.

Wat daarna gebeurt, is sociaal. De kinderarts zal de verandering opmerken tijdens het volgende telefoongesprek over de uitgestelde afspraak. De familie zal het opmerken tijdens de volgende bijeenkomst. De vrienden die hun eigen kinderen nog steeds door de deur dragen, zullen het ervaren als een oordeel, zelfs wanneer er geen oordeel wordt uitgesproken. Het inschrijvingspakket van de school zal het registreren als een formulier dat moet worden ingevuld of geweigerd, en het formulier zal de toegang bepalen tot instellingen waarvan het gezin afhankelijk is. De reactie van het veld op degene die het begint te verlaten, is zorgvuldig afgestemd, en die afstemming is een maatstaf voor wat het veld begrijpt dat er op het spel staat.

Niets hiervan is nieuw. De kosten van het weigeren van een beschermend ritueel zijn betaald door weigeraars in elke cultuur die zo’n ritueel heeft uitgevoerd. De bijzonderheden veranderen. De structuur niet. Wat weigering mogelijk maakt, is ook ouder dan welk specifiek ritueel dan ook. Het is het vermogen om het ritueel van buitenaf te zien, wat het vermogen is om te beschrijven wat er is uitgevoerd, wat het vermogen is om de figuur achter het apparaat te benoemen. De ouder die de versmelting heeft doorbroken, is de ouder die nu kan zien wat zij niet kon zien toen zij zich nog binnen het veld bevond. Het zien is geen beloning. Het zien is wat weigering in Neumanns kader betekent: de afscheiding van het ego van het veld, waarmee de mogelijkheid begint van een geïndividualiseerde relatie met het kind dat door het veld was opgeëist.

De moeder die haar kind naar de kliniek droeg, deed wat het veld van de Moeder van haar verlangde. De gevangenneming slaagde via haar, wat iets anders is dan zeggen dat zij faalde. Het verdriet, in gevallen waarin verdriet op zijn plaats is, is echt. Elk schuldgevoel dat zij met zich meedraagt, werd haar opgelegd door dezelfde figuur die het kind wegnam. Elke beschouwing van het ritueel die dit niet duidelijk zegt, is het aanhoren niet waard.

Je staat op de oprit. De auto staat geparkeerd. Je hebt haar uit het stoeltje getild en staat op de oprit met de sleutel in je hand, de deur van het huis is niet op slot en niemand kijkt. De sticker zit op haar shirt. Je kunt hem laten zitten. Je kunt hem eraf halen.

Ze ligt in je armen, en je staat daar, en niemand zal haar meenemen.

Hoe je het aan een zesjarige uitlegt

Lang geleden stond er in een dorp een grote, warme tent midden op het plein. De tent was rond en zacht vanbinnen, als een plek waar baby’s worden vastgehouden. Elk gezin bracht zijn kinderen naar de tent, en de persoon in de tent deed iets met de kinderen, en de ouders werd verteld dat dit was om hen te beschermen tegen monsters die niemand kon zien.

Met sommige kinderen ging het daarna goed. Met sommige kinderen ging het daarna niet goed. Van degenen met wie het niet goed ging, werd gezegd dat ze pech hadden gehad.

De ouders die hun kinderen brachten, waren goede ouders die heel veel van hun kinderen hielden. Ze brachten hen omdat iedereen zei dat goede ouders dat deden, en omdat de vrouw die de tent leidde heel vriendelijk en heel zeker van haar zaak was, en omdat het dorp boos zou worden op ouders die niet kwamen.

Op een dag liep een moeder met haar kind in haar armen vanuit de tent naar huis, en ze keek naar het kind en dacht: wacht eens even. Ik wil even naar je kijken. Ik wil je zien. En ze bleef midden op de weg staan, hield het kind vast en ging de volgende keer niet naar de tent.

Sommige mensen in het dorp waren boos op haar. Sommige mensen zeiden dat ze egoïstisch was. Sommige mensen wilden niet langer haar vriend zijn. De moeder hield haar kind vast, en ze wachtte, en ze probeerde te zien wat waar was en wat niet waar was, en ze nam haar eigen beslissingen over haar eigen kind.

Het verhaal gaat er niet over of de tent goed of slecht was. Het verhaal gaat over hoe het voelt om stil te staan en te kijken.

Referenties

1. Erich Neumann, The Great Mother: An Analysis of the Archetype, trans. Ralph Manheim, Bollingen Series XLVII (Princeton: Princeton University Press, 1955; Princeton Classics Edition with new foreword by Martin Liebscher, 2015). The epigraph to this essay is a paraphrase drawn from Neumann’s account of the archetype’s two aspects; it is not a verbatim quotation.
2. Martin Liebscher, “Foreword to the Princeton Classics Edition,” in Neumann, The Great Mother (2015).
3. The 1983 schedule count is documented in Advisory Committee on Immunization Practices, “General Recommendations on Immunization,” MMWR Morb Mortal Wkly Rep 32:1-17 (1983), and summarized in Patricia M. Dunn, “2007 Childhood and Adolescent Immunization Schedules: Evolution or Intelligent Design?” American Family Physician 75, no. 1 (January 1, 2007), which states that “a child born in 1983 would receive 11 vaccine doses between birth and 18 years of age.” The twenty-four antigen-dose count (which treats each component of combination vaccines as a separate dose) appears in the Oregon Legislature’s committee documentation on childhood vaccination, hearing materials from 2019.
4. National Childhood Vaccine Injury Act of 1986, Pub. L. No. 99-660, Title III, 100 Stat. 3755 (codified as amended at 42 U.S.C. §§ 300aa-1 to 300aa-34). Signed by President Reagan, November 14, 1986.
5. The 2016 schedule is documented in CDC, Recommended Immunization Schedule for Persons Aged 0 Through 18 Years, United States, 2016, and summarized in the Oregon Legislature committee materials cited above as seventy-three antigen doses across fifty-five injections. Current CDC schedules are published annually at cdc.gov/vaccines/schedules.
6. The rising rates of pediatric chronic conditions are documented across multiple National Survey of Children’s Health releases and in the academic literature. A specific recent release should be substituted here before publication.
7. James Lyons-Weiler and Paul Thomas, “Relative Incidence of Office Visits and Cumulative Rates of Billed Diagnoses Along the Axis of Vaccination,” International Journal of Environmental Research and Public Health 17, no. 22 (November 2020): 8674. The study was later retracted by the journal; the underlying analysis remains publicly accessible through the authors and through mirror archives.
8. The Hannah Poling case is documented in J. B. Handley, How to End the Autism Epidemic (White River Junction: Chelsea Green Publishing, 2018), chapter 3. The July 19, 2000 appointment, the five vaccinations (DTaP, Hib, MMR, Varivax, IPV) covering nine components, the two-day fever, the twelve-day post-varicella rash, and the subsequent sequence are drawn from the Division of Vaccine Injury Compensation judgment as quoted by Handley.
9. Andrew Zimmerman, letter to Clifford Shoemaker, November 30, 2007, as quoted in Handley, How to End the Autism Epidemic, chapter 3.
10. Division of Vaccine Injury Compensation, concession in the Hannah Poling case, 2007, as quoted in Handley, How to End the Autism Epidemic, chapter 3: “the vaccinations CHILD received on July 19, 2000, significantly aggravated an underlying mitochondrial disorder, which predisposed her to deficits in cellular energy metabolism, and manifested as a regressive encephalopathy with features of autism spectrum disorder.”
11. Sharyl Attkisson, “Family to Receive $1.5M+ in First-Ever Vaccine-Autism Court Award,” CBS News, September 9, 2010; Alan Judd, Atlanta Journal-Constitution reporting of September 2010 on the Poling settlement structure. The settlement provided $1.5 million for first-year expenses plus ongoing annuity payments of more than $500,000 per year; CBS and other outlets estimated the lifetime value at more than twenty million dollars based on actuarial projections.
12. Jon Poling, interview with Dr. Sanjay Gupta, CNN, March 2008, as quoted in Handley, How to End the Autism Epidemic, chapter 3.
13. Mary Holland, Kim Mack Rosenberg, and Eileen Iorio, The HPV Vaccine on Trial: Seeking Justice for a Generation Betrayed (New York: Skyhorse, 2018), chapter 15 on Colton Berrett.
14. J. B. Handley, How to End the Autism Epidemic (White River Junction: Chelsea Green Publishing, 2018).
15. Neil Z. Miller, Miller’s Review of Critical Vaccine Studies: 400 Important Scientific Papers Summarized for Parents and Researchers (Santa Fe: New Atlantean Press, 2016).
16. Turtles All The Way Down: Vaccine Science and Myth, trans. Mary Holland (Children’s Health Defense, 2022).
17. Heather Fraser, The Peanut Allergy Epidemic: What’s Causing It and How to Stop It, 3rd ed. (New York: Skyhorse, 2017).
18. Suzanne Humphries and Roman Bystrianyk, Dissolving Illusions: Disease, Vaccines, and the Forgotten History (CreateSpace, 2015).
19. William W. Thompson, statement through counsel Morgan Verkamp LLC, August 27, 2014, as quoted in Handley, How to End the Autism Epidemic, chapter 3, and Edward Geehr, Unavoidably Unsafe.
20. Representative Bill Posey, remarks on the floor of the U.S. House of Representatives, July 29, 2015, Congressional Record Vol. 161, No. 121, page H5602, under the heading “Research and Scientific Integrity.” The full text is available at govinfo.gov/content/pkg/CREC-2015-07-29/html/CREC-2015-07-29-pt1-PgH5602.htm.
21. Lyons-Weiler and Thomas, “Relative Incidence of Office Visits,” 2020.
22. Oregon Medical Board, Order of Emergency Suspension, Paul Thomas, M.D., December 3, 2020. The subsequent practice dissolution and litigation are public record.
23. 42 U.S.C. §§ 300aa-10 through 300aa-16, establishing and governing the Vaccine Injury Compensation Program.
24. Bruesewitz v. Wyeth LLC, 562 U.S. 223 (2011). Justice Sotomayor, joined by Justice Ginsburg, dissented. Justice Kagan was recused.
25. The Twitter Files releases of November and December 2022, documented by Matt Taibbi, Michael Shellenberger, Bari Weiss, and others. Specific communications regarding vaccine-related suppression are referenced in subsequent court filings in Missouri v. Biden, now Murthy v. Missouri.
26. Berenson v. Twitter, Inc., N.D. Cal., No. 3:21-cv-09818; discovery materials released in subsequent proceedings.
27. Francis S. Collins, email to Anthony S. Fauci and Lawrence Tabak, October 8, 2020, released under FOIA and widely reported. The phrase “quick and devastating published take down” appears in the Collins-to-Fauci email concerning the Great Barrington Declaration.
28. Missouri v. Biden, 680 F. Supp. 3d 630 (W.D. La. 2023); Murthy v. Missouri, 603 U.S. ___ (2024), vacating on standing grounds without disturbing the district court’s factual findings regarding coordination between federal officials and platform policy teams.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Corona-geninjecties: detectie van spike-eiwit na 1.364 dagen roept nieuwe vragen op

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: