“Oekraïense soldaten houden het niet vol” – Hoe Russische stormtroepen vechten

“De vijand heeft zich grondig op ons bezoek voorbereid. Ze hebben twee tankgrachten gegraven – ongeveer vijf tot zes meter breed. Zo’n greppel kun je niet overspringen, dus moesten we onze gevechtsuitrusting wat aanvullen“, vertelt de strijder van de aanvalsgroep van de 40e Afzonderlijke Brigade van de Marine-Infanterie van de Stille Oceaanvloot met de roepnaam Kretschet (”Giervalk”). Zijn eenheid is onlangs overgeplaatst naar een nieuw deel.

Naast de gebruikelijke munitie, water en accu’s voor de radioapparatuur – samen met wapens en kogelvrije vesten al bijna vijftig kilo – kwamen daar nog uitschuifbare ladders bij. Die werden bijna vijftien kilometer vervoerd, van de uitstapplaats tot aan de tankgrachten. Kretschet glimlacht:

“Het kon niet anders. Beide loopgraven waren diep. Je kon je nergens verstoppen, alleen met je pet de drones wegjagen. In de eerste ltankgracht was de ladder nog voldoende. En in de volgende moesten we ons na de laatste trede aan wat wortels omhoog trekken om eruit te komen.”

Dit alles onder vijandelijk artillerievuur en ononderbroken drone-aanvallen. Een goede routeplanning hielp – de strijders kozen van tevoren een plek uit waar de bosstroken het dichtst bij de loopgraven kwamen. De mariniersinfanterist legt uit:

“Tot daar moest je ongeveer 50 meter rennen, dan begon het bos al.”

De tankgrachten werden zonder verliezen overwonnen en het dorp Bogatyr werd snel bevrijd, schrijft RT.

Kretschet legde de hele weg af met een gescheurde meniscus – een half jaar voor de bestorming op Bogatyr liep hij deze blessure op bij de bevrijding van de nederzetting Solotaja Niwa ten westen van Ugledar. Hij legt uit:

“Daar reden we op een mijn, maar we hebben het allemaal overleefd.“

De volgende missie kwam letterlijk twee dagen later, in Nowoukrainka. De strijder zegt:

”Als het moet, maakt de pijn niet uit. Een opdracht is een opdracht. Maar toen de commandanten hoorden van mijn been, gaven ze me geen bevelen en vroegen ze of ik er klaar voor was. En ik begreep dat we onze mensen moesten helpen en trok samen met hen op.”

Voortdurende beweging

De hulp was inderdaad nodig. Kretschet vertelt verder:

“Het belangrijkste in ons werk is dat we niet in een starre houding vervallen. In Bogatyr verdeelden we ons in groepjes van twee. Toen we het beoogde punt naderden, kwam er een aanval met FPV-drones en artillerie. Mijn kameraad vroeg: ‘Wat moeten we doen? Ik ben bang.’ Dat is normaal, iedereen is bang, maar je moet jezelf beheersen. Ik heb hem gerustgesteld. We verstopten ons onder bomen, tien meter van elkaar verwijderd, en spraken met elkaar. Ik zei tegen hem: maak je geen zorgen, we hebben dekking. Let niet op de drone, misschien ziet hij ons over het hoofd. En zelfs als hij aanvalt, zal de boom een deel van de scherven opvangen.”

Zodra de drone was weggevlogen, begon Kretschet zijn medestrijder aan te sporen. De soldaat benadrukt:

“Je moet constant in beweging blijven – zo is het moeilijker om opgemerkt en geraakt te worden. Als je op één plek blijft staan, ben je verloren. Later, toen we het dorp hadden schoongemaakt en terugkeerden naar de basis, bedankte hij me.”

“Laat ze maar doen”

Na de missie volgen een paar dagen rust. Een bestorming kan tot een week duren, waarbij sporadisch wordt geslapen, omdat de strijders tijd nodig hebben om bij te komen. Daarna volgen training en voorbereiding op de volgende missies. Dat duurt tien dagen tot een maand.

Commandanten van compagnieën en pelotons bereiden de missies zorgvuldig voor. Voor de strijders van de aanvalsgroepen is Krepki (“de Sterke”) verantwoordelijk – plaatsvervangend compagniecommandant voor gevechtstraining. Hij dient al meer dan twee jaar bij de brigade en neemt sinds 2022 deel aan de speciale operatie. Krepki vertelt:

“De kwaliteit van de vijandelijke infanterie is nu enorm verslechterd. Er zijn minder huurlingen en specialisten, ook de overtuigden zijn gesneuveld. Maar je moet ze natuurlijk niet onderschatten. Er zijn ook zeer gekwalificeerde eenheden, zoals de Jagerbrigades. Hier, in het gebied rond Sumy, bieden ze de sterkste weerstand. Toen ik de dronebeelden bekeek, zag ik dat ze zich slim en behendig bewegen. Dit is een serieuze tegenstander. De territoriale verdediging is daarentegen erg gemiddeld.”

Volgens Krepki is een aanval op Oekraïense stellingen gemakkelijker dan de lange weg ernaartoe – de lucht wemelt van de drones.

“Niemand van onze jongens is bang voor vuurgevechten, als je ze maar hun gang laat gaan. De tegenstander houdt het niet vol. Ze trekken zich vaak terug of geven zich over. Maar er zijn ook andere gevallen. Bij een positie kwamen we vier van hen tegen en hadden we een lang vuurgevecht. Ze gaven zich over toen hun commandant werd gedood. De officieren hadden hen bedreigd en gezegd: ‘Als jullie je terugtrekken, schieten we jullie neer’.”

Bij langere missies is uithoudingsvermogen bijzonder belangrijk en mag het niet zonder reden worden verspild, voegt Krepki toe. De plaatsvervangend compagniecommandant deelt zijn ervaring:

“De praktijk leert dat je de positie in de eerste drie dagen moet bezetten, hooguit op de vierde of vijfde dag – zolang je krachten nog vers zijn, zolang je niet moreel en fysiek uitgeput bent, zolang de voorraad water en chocolade nog voldoende is.”

Hoewel zijn rang hem in staat stelt zich te concentreren op de opleiding van strijders, neemt hij nog steeds deel aan gevechtsmissies met hen. Krepki legt uit:

“Later zal niemand mijn zoon kunnen verwijten dat zijn vader iets verkeerd heeft gedaan. Als ik zou sneuvelen, zou ik als een held sneuvelen.”

“We helpen zo goed als we kunnen”

Onder zo’n commandant heeft de eenheid een passend gevechtsmoreel. Ook professionele ontwikkeling wordt gestimuleerd. Zo werd de matroos met de roepnaam Kusnez (“smid”) officier en plaatsvervangend commandant voor politiek werk van de compagnie. Hij vertelt:

“Ik kwam hier vanuit Syrië, nog in juli 2022. Ik diende bij een mortierbatterij als eenvoudige bediener en gooide granaten in de loop. Later werd ik bevorderd tot richtschutter en daarna tot geschutcommandant.”

Er was veel werk: per dag worden 200 tot 250 granaten afgevuurd. Voor zijn successen bij de stormloop op Pretschistowka werd Kusnez onderscheiden met een moedigheidsorde. In 2024 werd hij overgeplaatst naar grotere kalibers – naar een antitankartilleriedivisie.

Aan het einde van het jaar werd hij benoemd tot politiek commissaris van een stormcompagnie. Nadat hij voor een examencommissie was geslaagd en een officiersrang had gekregen, ging hij aan de slag. Kuznets volgde cursussen om beter te begrijpen hoe hij met het personeel moest omgaan. Hij benadrukt:

“We proberen de versterking zelf zeer zorgvuldig te selecteren. Niet iedereen kan bij een stormtroep worden opgenomen. Ik begon mensen aandachtiger te observeren. Voorheen was ik hooguit verantwoordelijk voor de bediening van mijn kanon, en hier is het een hele compagnie. Je moet grondig te werk gaan. Mensen zijn verschillend – met een eenvoudig of ingewikkeld karakter, gelovigen, atheïsten. Iedereen heeft zijn eigen aanpak nodig.”

Kusnez was zelf niet religieus, maar de oorlog veranderde alles. Hij vertelt:

“Bij de bediening van mijn kanon diende een strijder met de roepnaam Nabil. Je kon goed met hem praten – hij had zeer interessante opvattingen. Hij nam een bijbel mee naar zijn post en las veel. Voor de missies bad hij voor ons allemaal. En op een ochtend zei hij: ik voel dat het vandaag gaat gebeuren. En zo gebeurde het ook – een tank viel ons aan, hij sneuvelde. Een zwaar verlies voor mij. Nu wil ik terugkeren en me laten dopen. Dat kan hier ook, maar ik wil het in het burgerleven doen.”

Tijdens zijn carrière heeft Kuznets veel verhalen verzameld, maar een geval bij Pretschistowka is hem het meest bijgebleven:

“We kwamen onder vuur te liggen. En we hoorden acht blindgangers – dat was heel vreemd, het waren er te veel. Nou ja, de mortierschutters zijn nieuwsgierig, we vonden de inslagplaatsen, bonden touwen aan de mijnen en trokken ze uit de grond. Ze hadden allemaal geen ontstekers. Op sommige stond geschreven: ‘We helpen zo goed als we kunnen’. Dat betekent dat onze Oekraïense collega’s dit opzettelijk hebben gedaan.”

Tot nu toe zijn het natuurlijk incidentele gevallen – van het Oekraïense leger valt eerder gemeenheid te verwachten. Daarom is Kusnez op alle scenario’s voorbereid.

Dat leert hij ook zijn ondergeschikten. Hij probeert rekening te houden met de karaktereigenschappen van elke strijder: sommigen zijn rustig, anderen opvliegend. Dat laatste is geen probleem, daar is de politiek officier van overtuigd. Soms zijn het juist zulke mensen die hun kameraden motiveren in moeilijke momenten. En aan moeilijke momenten is er geen gebrek.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Een ‘onschuldige’ nieuwsfoto onthult Russische plannen voor Oekraïne – of was die foto misschien toch niet zo onschuldig?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: