Ten minste een deel van de ‘borg’ binnen het Amerikaanse buitenlandse beleid is tot de conclusie gekomen dat de VS haar leidende rol in het Midden-Oosten heeft verloren. Er lijkt weinig animo te zijn om die positie terug te winnen.
Het doel van dit bericht is om deze stemmen te bundelen, schrijft Bernhard.
Marc Lynch schrijft in Foreign Affairs:
Het einde van het Amerikaanse Midden-Oosten – Iran en de laatste ademtocht van een mislukte orde (gearchiveerd) – Foreign Affairs, sep/okt 2026
Het Amerikaanse Midden-Oosten is ten einde. De regionale orde die sinds 1991 heerste, is een van de vele slachtoffers geworden van de Amerikaans-Israëlische oorlog met Iran. Het onvermogen van de Amerikanen en Israëli’s om het regime in Teheran ten val te brengen, heeft aangetoond dat decennia van sancties en geweld op niets zijn uitgelopen. Het onvermogen van de Verenigde Staten om hun bondgenoten in de Golf te beschermen tegen Iraanse aanvallen of om de Straat van Hormuz open te houden, heeft de kern van de veiligheidsafspraak die hun netwerk van militaire bases in de regio rechtvaardigde, fataal ondermijnd. En de steeds dreigender houding van Israël en het opgeven van elke schijn van interesse in het bereiken van een akkoord met de Palestijnen hebben een einde gemaakt aan de decennialange missie van Washington om zijn Arabische bondgenoten en Israël samen te brengen in een duurzaam veiligheidspartnerschap.
Niettemin pleit Lynch, als liberaal interventionist, eind maart voor het verder “verspreiden van de democratie” in naam van de “mensenrechten” in het Midden-Oosten. Dat is wat het instinct van de ‘liberalen’ in de Democratische Partij voorschrijft. Het is de reden waarom de Democraten, mochten zij de macht heroveren, waarschijnlijk een voortzetting van de oorlog tegen Iran zouden steunen.
In de Atlantic peinst de neoconservatieve Robert Kagan over de gevolgen van de Amerikaanse nederlaag:
Iran ontketend – De dominante macht in het Midden-Oosten zal voortaan niet de VS of Israël zijn, maar Iran. (gearchiveerd) – The Atlantic, 23 augustus 2026
Jarenlang werd Iran geconfronteerd met een machtsverhouding in het Midden-Oosten die in zijn nadeel was. De regio werd gedomineerd door een vijandige Amerikaanse supermacht, een nucleair bewapend en militair superieur Israël, en belangrijke lokale spelers – Egypte, Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten – die strategisch en economisch op één lijn zaten met de Verenigde Staten.
Vandaag bevindt Iran zich in geheel nieuwe omstandigheden. Het land is de confrontatie aangegaan met de supermacht en Israël, heeft de vernietigende aanvallen met hun meest geavanceerde wapens doorstaan en heeft het niet alleen overleefd, maar is er sterker uit gekomen. Als gevolg daarvan heeft Iran, met Amerikaanse hulp, de machtsstructuur van het Midden-Oosten en de Perzische Golf volledig heringericht. De dominante macht in de regio zal voortaan Iran zijn, niet de VS of Israël. Buurlanden passen zich nu al aan deze nieuwe realiteit aan. Ook verder weg gelegen mogendheden zullen dat doen. Jarenlang heeft de wereld te maken gehad met een aan banden gelegd Iran. Nu zal de wereld ontdekken hoe een ontketend Iran eruitziet.
Kagan zegt dat Iran geen memorandum van overeenstemming (MoU) of enige andere overeenkomst met de VS nodig heeft. Het heeft zelfs geen kernwapens nodig. Sancties tegen Iran zullen niet helpen:
De controle van Iran over de Straat van Hormuz is een nuttiger machtsinstrument dan een kernwapen ooit zou zijn. Een kernwapen zou een aanval misschien kunnen afschrikken, maar de controle over de zeestraat geeft Iran elke dag weer invloed op tientallen landen. Hiermee kan Iran vrienden belonen, vijanden straffen, inkomsten genereren, de versoepeling van sancties afdwingen en regeringen doen twijfelen voordat ze zich tegen het Iraanse beleid verzetten. Het kan dit alles doen zonder een schot te lossen, en tegelijkertijd de mogelijkheid behouden om indien nodig met geweld te dreigen.
De sanctiestrategie die decennialang diende om Iran te isoleren, berustte op internationale samenwerking. Landen die afhankelijk zijn van toegang tot de zeestraat – bijvoorbeeld Japan en Zuid-Korea – zullen moeten kiezen tussen toegang tot een betrouwbare energievoorziening en deelname aan door de VS gesteunde sancties. Zullen zij solidariteit met Washington – dit Washington – verkiezen boven hun economische belangen? In de nieuwe orde die Iran aan het creëren is, zal een wereldwijd sanctieregime waarschijnlijk onhoudbaar zijn.
In een opiniestuk in de New York Times voert Rosemary Kelanic van Defense Priorities een economisch argument aan om de blokkade tegen Iran te beëindigen en het land tol te laten heffen op schepen die de Straat passeren:
Laat Iran de Straat van Hormuz controleren – NY Times, 24 augustus 2026
Financieel gezien zijn doorvoerrechten voor de Verenigde Staten en de wereld een betere deal dan een langdurige gedeeltelijke sluiting van de Straat. … Als de impasse bij Hormuz ervoor zorgt dat de olieprijzen omhoogschieten, zou de economische schade ernstig kunnen zijn, vooral voor de Verenigde Staten, waarvan de economie veel meer op olie steunt dan die van andere grootmachten zoals Rusland en China.
…
Hoe gênant tolheffingen bij Hormuz ook zouden zijn voor de Verenigde Staten en voor de heer Trump persoonlijk, het te gelde maken van veilige doorvaart zou Iran ertoe aanzetten om zoveel mogelijk schepen door te laten, zodat het meer tolgeld kan innen. En als Iran afhankelijk wordt van de inkomsten uit het beheer van de zeestraat, wordt het moeilijker om deze in de toekomst om politieke redenen te sluiten.
Generaal McCaffrey (in ruste), een havik die tijdens de oorlog tegen Irak in 1991 het bevel gaf tot het bloedbad op de “Highway of Death”, betreurt de noodzaak van een Amerikaanse terugtrekking:
Barry R McCaffrey @mccaffreyr3 – 23:54 UTC · 22 aug. 2026
Naar mijn mening hebben de Amerikaanse strijdkrachten waarschijnlijk voorgoed de toegang tot 15 bases in de Perzische Golf verloren. Iran staat nu op het punt de toegang tot de Golfstaten te controleren. De VS zullen moeten onderhandelen over nieuwe toegang in het westen van Saoedi-Arabië, Israël en Zuid-Europa.
De Financial Times stelt dan ook de vraag:
Is het de moeite waard om de enorme Amerikaanse bases in de Golf weer op te bouwen? (gearchiveerd) – FT, 24 aug. 2026
“Het heeft niet veel zin om sommige van deze locaties opnieuw op te bouwen”, aldus Nate Swanson, voormalig directeur voor Iran bij de Amerikaanse Nationale Veiligheidsraad, die opmerkte dat de noodzaak om de herbouw van anderszins ongewenste installaties te financieren, bestaande trends zou kunnen versnellen. “Het zou me zeer verbazen als er geen verschuiving naar het westen plaatsvindt.”
Het opgeven van de bases betekent meer dan alleen een militaire stap. Het impliceert een verlies van controle:
“Dit is een situatie waarin de militaire en diplomatieke vereisten in tegengestelde richtingen wijzen”, aldus Brands van Johns Hopkins. “Je moet de indruk bestrijden dat je de benen neemt.”
…
“De Carter-doctrine lijkt inderdaad te zijn ingestort”, zei Gregory Brew, historicus en analist bij de Eurasia Group, eraan toevoegend dat het gevoel heerste dat Washington weer terug bij af was. “De Islamitische Revolutie dwong de Carter-doctrine af, en het was de oorlog met Iran die ervoor zorgde dat deze instortte”, voegde hij eraan toe.
De Carter-doctrine, die dreigde met het gebruik van Amerikaanse strijdkrachten om de Perzische Golf onder controle te houden, was een reactie op de Sovjet-invasie in Afghanistan. Het gevaar dat zij moest bestrijden, bestaat natuurlijk niet meer.
De ‘Chinese dreiging’ is te vaag om de extreem hoge kosten van de heropleving ervan te rechtvaardigen.
Het is daarom waarschijnlijk dat de VS, wellicht na nog enkele schermutselingen, gedwongen zullen zijn zich terug te trekken.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Establishment-denktanks kondigen het einde van de Amerikaanse hegemonie aan
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Iran bedreigt de Golfstaten die zich aansluiten bij Trumps economische “terrorisme”. Spanningen tussen Turkije en Israël na bezoek van de Mossad in Syrië. VN voor Palestina spreekt van “oorlogsmisdaden van de IDF in Gaza”. Turkije zet wapens in Syrië in om tegen Israël te vechten (3 beelden). Schokkende beelden: grote Houthi-aanvallen op pro-Saoedische troepen in Jemen. Israël bombardeert en bombardeert de Westelijke Jordaanoever, Libanon en Syrië. Iran: “Amerikaanse sancties tegen terroristen”. De meest verschrikkelijke nacht voor Kiev, opnieuw in brand. Russische raketten vernietigen strategische wapenfabrieken. Iran-Irak werkt samen om zionisten te bestrijden. Bloedbad aangericht door de IDF in Gaza. Op zee bevindt zich een Russische onderzeeër voor de Poseidon-kerndrone.
Door Fabio GC Carisio