Hoewel de oorlog in Iran grotendeels is bekeken vanuit het perspectief van conventionele westerse oorlogsvoering, zijn de lessen die hieruit kunnen worden getrokken allesbehalve conventioneel. Ze zijn in feite van opstandige aard.
De naoorlogse westerse aanpak (vooral in de context van de Koude Oorlog) was gebaseerd op het vermogen om elke militaire tegenstander financieel te overtreffen door de aanschaf van geavanceerde, overontworpen en kostbare bemande vliegtuigen en munitie. Dominantie van het luchtruim en een sterke afhankelijkheid van luchtbombardementen, d.w.z. luchtoorlog, was het doel van de doctrine, schrijft Alastair Crooke.
De overweldigende uitgaven (evenals een veronderstelde technische innovatie) werden gezien als het cruciale element in de confrontatie met de USSR.
Op dezelfde manier was de impuls in de zeeoorlog gericht op investeringen in steeds grotere vliegdekschepen en de bijbehorende reeks ondersteunende marineschepen.
In de grondoorlog lag de nadruk in de ‘Desert Storm’-operatie tijdens de Irak-oorlog op tanks die de verdedigingslinies van de tegenstander ‘doorbraken’ en doorstootten – hoewel deze aanpak door het Westen in Oekraïne werd losgelaten na de overgang naar de door drones geleide ‘loopgravenoorlog’ aan het front in de 21e eeuw.
De high-end-aanpak van meer uitgeven kwam zowel het Amerikaanse militair-industriële complex ten goede als, samen met de hegemonie van de Amerikaanse dollar, Amerika het unieke voordeel opleverde dat het in staat was die high-end-aanvullende kosten voor overwicht effectief te ‘printen’.
Toen brak de oorlog met Iran van 2026 uit, waarvan het asymmetrische model de conventionele doctrines op zijn kop zette.
In plaats van dominantie van het luchtruim streefde Iran niet naar luchtmacht, maar naar geavanceerde raketdominantie van het luchtruim.
In plaats van aan de oppervlakte gelegen militaire infrastructuur werden raketarsenalen, lanceerfaciliteiten en een groot deel van de raketproductie verspreid over de enorme geografische gebieden van Iran en diep begraven in ondergrondse raketsteden en bergketens.
De belangrijkste transformatie naar de asymmetrische aanpak was echter de komst van gemakkelijk verkrijgbare, goedkope technische componenten. Terwijl het Westen miljoenen dollars uitgaf voor elke interceptor, gaven Iran en zijn bondgenoten er honderden uit.
Het voordeel van de dollarhegemonie is daarmee verdwenen en in plaats daarvan een last geworden – de hoge kosten van Amerikaanse munitie en de geavanceerde techniek ervan hebben geleid tot verstarde bevoorradingslijnen, lange productiecycli en minimale wapenvoorraden.
De veronderstelde technologische superioriteit van Amerikaanse wapens wordt ook overtroffen door ‘garage’- en ‘werkplaats’-projecten die gebruikmaken van goedkope technische componenten. Zij genereren innovatie die vervolgens wordt opgepikt en opgeschaald na informele tests door ‘militaire autoriteiten’.
Deze trend is vooral duidelijk in het Russische leger, waar aanvankelijke ‘garage’-technologie is getest en vervolgens in de hele militaire structuur is geïmplementeerd. Dit geldt zowel voor technische hardware als voor AI-innovatie op het internet.
In dezelfde geest heeft de innovatie van Hezbollah met zijn via glasvezel bestuurde drones de oorlog in Zuid-Libanon getransformeerd – met zware verliezen voor Israëlische tanks en troepen tot gevolg, tot het punt waarop de IDF gedwongen zou kunnen worden zich uit het zuiden terug te trekken.
Evenzo zetten asymmetrie en innovatie op zee de traditionele westerse afhankelijkheid van grote, zware marineschepen en vliegdekschepen op zijn kop. Deze laatste zijn de ‘witte olifanten’ van de ‘oorlog’ in de Perzische Golf geworden, omdat ze door zwermen drones en de dreiging van antischipraketten zo ver van de Iraanse kust worden verdreven dat de aanvalscapaciteiten van hun op het dek gestationeerde gevechtsvliegtuigen worden beperkt door de noodzaak om boven het doelgebied bij te tanken vanuit tankers.
Het zien van een letterlijke ‘zwerm’ van vele tientallen bewapende snelle speedboten die een log conventioneel marineschip naderen, onderstreept alleen maar de kwetsbaarheid ervan. Hoe dan ook, Iran heeft nog andere antischipwapens tot zijn beschikking.
Kortom, een Amerikaans vliegdekschip boezemt niet langer angst in zoals het ooit deed; het straalt nu kwetsbaarheid uit.
De nieuwe zeeoorlogvoering van Iran omvat echter ook rondhangende, snelle onderwaterdrones (of torpedo’s) die tot vier dagen kunnen rondhangen en zijn uitgerust met AI-doelzoekcapaciteiten. Deze drones kunnen worden gelanceerd vanuit onderwatertunnels die onder het oppervlak van de Straat van Hormuz lopen.
Toegegeven, de Iraanse innovatie is al lang gepland en ontwikkeld. De effectiviteit ervan is aangetoond tijdens het conflict met Israël en de VS. Iran heeft de Israëlische en Amerikaanse tapijtbombardementen doorstaan (zij het met zware schade en slachtoffers), maar Iran blijft de controle houden over de Straat, beschikt over ruime raketvoorraden en heeft Amerikaanse militaire bases in de Golf vernietigd en onbruikbaar gemaakt.
Dat is de oorlogservaring van Iran. Maar het bredere strategische punt is dat het heeft aangetoond dat de westerse ‘manier van oorlogvoeren’ is overschaduwd door goedkope innovatieve technologie en zorgvuldige asymmetrische planning. Het westerse model kan verwoestende schade aanrichten – daar bestaat geen twijfel over – maar het gebrek aan chirurgische precisie werkt ook contraproductief in een tijdperk van massamedia en smartphonefotografie die getuigen van doden onder de burgerbevolking, verwoesting en leed.
Het tweede punt is dat het Westen een logge reus blijft die de nieuwe asymmetrische oorlog niet heeft begrepen – laat staan heeft voorzien. Innovatie is gedwarsboomd door de consolidatie van het militair-industrieel complex tot een paar bureaucratische monopolies.
De westerse manier van oorlogvoeren is een mislukt model wanneer het wordt ingezet tegen een geavanceerde asymmetrische tegenstander.
Maar anderen hebben de lessen uit de oorlog met Iran wel degelijk opgemerkt. Rusland is er een van; China is een andere. Er zullen er meer volgen. Het Westen kan verwachten dat deze lessen in andere gedaanten naar voren zullen komen in de andere oorlogen van het Westen.
De Europese elites zullen wellicht merken dat hun facilitering van Oekraïense drone-aanvallen diep in Rusland in de nabije toekomst een andere (kinetische) reactie kan uitlokken. De waarschuwingen zijn gegeven. Zullen ze worden gehoord?
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
War games of een volledige oorlog? De aanvallen op Iran zijn pure waanzin
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
👍🏻💥Geweldig Artikel, Nagels met koppen..de verstarde bloeddorstigen zijn aan hun laatste Moord spelletjes..het Volk in Rusland, Iran én Gaza-Libanon doet dus terug mee, langzaam maar gestaag…iemand een werkbaar idè om ook de EU onderuit te halen..❓❓
De man die zijn hele leven de burgers al een oor aan naait, houdt weer
een pleidooi voor meer investeringen in de wapenindustrie.
Larry Fink en Daddy Trump zijn maar wat blij met deze fantast.
https://www.youtube.com/shorts/LW_q-sUsqEY
Economie voor linkmichels.
De wereld heeft gewoon pech dat deze man in dit tijdperk geboren is.
Oorzaak en gevolg omdraaien.
Als je maar lang genoeg zuigt en treitert, dan weet uiteindelijk
niemand meer waar het ooit mee begonnen is.
“nou ja de vorm waarin het gebeurt kan ik niet voorspellen
blablabla…..”
Deze man is echt ziek.