De crisis in de Europese economie is dramatischer dan de Europese media doen voorkomen. Alleen al de chemische industrie is sinds 2021 met 20 procent gekrompen. Wanneer gaat de politiek zich eindelijk bewust worden van het probleem en reageren?
Het Russische persbureau TASS heeft een artikel gepubliceerd over de toestand van de Europese economie, waaruit blijkt hoezeer de Europese economie onder druk staat als gevolg van het beleid van de EU. Ik heb het artikel vertaald, schrijft Thomas Röper.
Begin van de vertaling:
Hoeveel fabrieken zullen er nog sluiten? Begrijpt Europa zijn verliezen in de strijd tegen Rusland?
Xenia Bondarenko, buitengewoon hoogleraar aan de leerstoel Wereldeconomie van de faculteit Wereldeconomie en Politiek van de Nationale Hogeschool voor Economie en doctor in de economische wetenschappen, bespreekt de huidige situatie van de Europese industrie en wat deze beïnvloedt.
Het Westen loopt in zijn eigen val. De Europese verwerkende industrie heeft tussen 2022 en 2025 zware verliezen geleden en blijft in een neerwaartse trend.
Dit is te wijten aan interne en externe factoren, van fouten in de “groene” agenda tot het beleid om Rusland koste wat kost een strategische nederlaag toe te brengen, tot de betrekkingen met de VS. Alleen al in de Europese chemische industrie zijn bijvoorbeeld 160 fabrieken gesloten en verliezen veel mensen hun baan.
Het probleem zoals het is
Het productieniveau in de verwerkende industrie lag aan het einde van het derde kwartaal van 2025 (de meest recente beschikbare gegevens) slechts één procent boven het niveau van 2021. Hierbij is rekening gehouden met de inflatie en het feit dat de groei voornamelijk te danken is aan een tijdelijke productiestijging in sommige sectoren in de jaren 2022-2023 en een daaropvolgende daling in de jaren 2024-2025.
Alleen in de voedingsmiddelenindustrie is een lichte, maar de laatste jaren versnelde productiegroei waarneembaar. Dit is ten eerste te danken aan de sectorspecifieke structuur en de prijsvolatiliteit en ten tweede aan de versterkte overheidssteun voor Europese producenten. De regeringen lijken te begrijpen dat hongerigen geen begrip hebben voor de verzadigden. Tegelijkertijd blijven complexere takken van de verwerkende industrie echter met grote problemen kampen.
Het gaat daarbij vooral om de hoge energieprijzen, een gevolg van de dalende energie-export uit Rusland en de stijgende kosten voor leveringen uit andere landen, waaronder de VS. Zij worden bovendien geconfronteerd met moeilijkheden bij het wisselen van leverancier en de noodzaak om installaties opnieuw te kalibreren bij een gewijzigde samenstelling van de grondstoffen (dit laatste geldt met name voor de chemische industrie).
Tot de interne problemen behoren de dalende binnenlandse vraag, moeilijkheden op de arbeidsmarkt, de controversiële “groene” agenda, druk op de begrotingen (met inbegrip van stijgende defensie-uitgaven) en hogere rentetarieven in vergelijking met vóór 2022.
De externe problemen zijn de harde concurrentie met China (vooral in de auto-industrie), het sanctiebeleid (inclusief de dreiging van secundaire sancties) en de Amerikaanse maatregelen op het gebied van invoerrechten (inclusief de vaak wisselende beslissingen van Donald Trump en de talrijke clausules in bilaterale overeenkomsten). Vermeldenswaardig zijn ook de zogenaamde pull-factoren die de verplaatsing van bedrijven uit Europese landen naar de VS bevorderen, waaronder de Inflation Reduction Act, die sinds het presidentschap van Joe Biden van kracht is, en andere initiatieven.
Dit alles leidt tot een afname van het concurrentievermogen, met name in energie-intensieve sectoren.
De chemie klopt niet
Van de vijf grootste takken van de verwerkende industrie in de EU, waaronder volgens Eurostat de voedselproductie, chemicaliën en chemische derivaten, metaalproducten, machines en installaties, en motorvoertuigen, aanhangwagens en opleggers, staat de chemische industrie het meest onder druk.
Volgens een rapport van de Europese chemische federatie (CEFIC) is het aantal fabriekssluitingen in de sector in Europa (niet alleen EU-landen, maar ook het Verenigd Koninkrijk en andere landen in de regio) verzesvoudigd. Dit heeft geleid tot een capaciteitsverlies van 37 miljoen ton (ongeveer 9 procent van de capaciteit van de chemische industrie) en het verlies van 20.000 directe en ongeveer 89.000 indirecte banen. In totaal zijn 160 fabrieken gesloten. Als officiële redenen voor de sluitingen werden de volgende genoemd: ten eerste de stijging van de energieprijzen (49 procent van de gesloten fabrieken noemde dit als belangrijkste reden), ten tweede de geringe vraag, ten derde overcapaciteit (die indirect verband houdt met reden nr. 2) en ten vierde wijzigingen in de regelgeving (waaronder de verhoging van de CO2-belasting).
Tegen het einde van het derde kwartaal van 2025 is de totale productie van chemicaliën en chemische producten in de EU met een vijfde gedaald ten opzichte van 2021 en blijft deze daling zich voortzetten. Zo is de productie in Portugal gehalveerd (-50,6 procent ten opzichte van 2021), in Hongarije met meer dan een derde gedaald (-36,0 procent), in Litouwen met 27,5 procent, in Duitsland met 21,9 procent, in Nederland met 19,4 procent en in Roemenië met 18,4 procent.
Terwijl de chemische industrie in Portugal en Hongarije (ondanks de aanzienlijke daling) vanwege haar geringe omvang en specifieke productieprocessen (ondanks de sterke daling) geen ernstige economische problemen voor hun landen oplevert, vormen de productiedaling en de sluiting van 25 procent van alle chemische fabrieken in Duitsland en 20 procent in Nederland een serieuze economische uitdaging. En dat niet alleen voor deze landen, maar voor de hele Europese regio (inclusief de problemen op de arbeidsmarkt).
In Nederland hebben in 2025 talrijke grote chemische fabrieken – waaronder LyondellBasell, Indorama, Tronox, Westlake en Vynova, Aluchemie, Arkema en andere – hun productie stopgezet, hun activiteiten tijdelijk onderbroken of hun capaciteiten aan derden verkocht. In Duitsland ondergingen onder andere Lanxess, Trinseo, Olin en BASF, de grootste chemieproducent van Europa, een soortgelijk lot. Alleen al in de hoofdvestiging in Ludwigshafen heeft BASF ongeveer 2.600 banen geschrapt.
De sector van de koolwaterstofverwerking werd het zwaarst getroffen in de chemische industrie, met verliezen van 17,8 miljoen ton, wat overeenkomt met 14 procent van de Europese productiecapaciteit.
Productie buiten de EU
Terwijl de chemische industrie in Europese landen vooral te lijden heeft onder stijgende kosten (van kosten voor grondstoffen, waaronder energie, tot belastingverhogingen) en een dalende binnenlandse vraag, worden fabrikanten in de metaalverwerkende industrie geconfronteerd met een groeiende dreiging van buitenaf.
De metaalverwerkende industrie omvat de productie van afgewerkte metalen producten of constructies door middel van verspaning, stansen, smeden en gieten. Complexere producten zoals machines en installaties vallen hier niet onder. De sector produceert echter componenten voor verschillende industrieën, waaronder de bouw, de automobielindustrie, de lucht- en ruimtevaart, de productie van complexe apparaten en installaties en de machinebouw.
Vóór 2025 was Europa goed voor ongeveer 30 procent van de wereldwijde markt voor de metaalverwerkende industrie, met een marktvolume van 7.209,4 miljoen dollar (meer dan 30 procent van de wereldwijde omzet). Dat is het op één na grootste marktaandeel per regio (na Noord-Amerika, dat de VS, Canada en Mexico omvat). Het productievolume van afgewerkte metaalproducten in Europa komt vandaag echter bijna overeen met dat van de VS alleen (7.257,4 miljoen dollar). Terwijl dit cijfer in de VS sinds 2021 is gestegen, daalt het in Europa. Zo daalde het productievolume in de EU aan het einde van het derde kwartaal van 2025 met 6,5 procent ten opzichte van 2021.
De staalproductie is een fundamenteel onderdeel van deze sector, want van de 5 miljoen banen in de metaalverwerkende industrie in de EU zijn er ongeveer 3 miljoen voor rekening van deze sector. En vandaag de dag is het probleem van de stijgende staalimport uit het buitenland bijzonder acuut.
De Europese vereniging voor de distributie en handel in staal, buizen en metalen (Eurometal) heeft een toename geconstateerd van de invoer van zogenaamde staalderivaten, dat zijn staalproducten die buiten de EU worden vervaardigd en zodanig worden geclassificeerd dat ze de bestaande handelsbeschermingsinstrumenten (TDI’s) en mechanismen voor de regulering van CO2-emissies (CBAM) van de EU omzeilen. Europese staalproducenten en -handelaren moeten daarom voldoen aan strenge milieu- en handelsvoorschriften, terwijl concurrerende producenten van geïmporteerde “staalderivaten” van deze verplichtingen zijn vrijgesteld en dumpingprijzen op de markt aanbieden.
Hoewel de vraag op de aluminiummarkt groeit, krimpt het primaire aanbod van de EU als gevolg van energieproblemen en afhankelijkheid van import. De EU-landen hebben momenteel jaarlijks ongeveer 13,5 miljoen ton aluminium nodig voor de automobiel-, lucht- en ruimtevaart-, bouw- en andere industrieën, terwijl de binnenlandse primaire productie is gedaald tot 950.000 ton, wat neerkomt op een structureel tekort van 93 procent. Als gevolg van hoge grondstofprijzen en strengere regelgeving (vergelijkbaar met die in de chemische industrie) blijven fabrieken sluiten. Een bijzonder ingrijpend voorbeeld van de afgelopen jaren was de sluiting van de Slovalco-fabriek in Slowakije in 2023. Het bedrijf gold voorheen als technologisch en ecologisch koploper in Europa en produceerde jaarlijks ongeveer 175.000 ton aluminium. Hoewel de Slowaakse regering momenteel EU-steun aanvraagt voor de heropening van de fabriek, zal dit in de huidige situatie moeilijk worden vanwege de speciale productieprocessen (waaronder het uitharden van de elektrolyse-installatie).
De sector staat bovendien voor aanzienlijke externe uitdagingen. Aan de exportzijde verhogen de VS, als belangrijkste afnemer van Europese producenten, de druk door middel van invoerrechten en andere handelsbelemmeringen (waaronder controles op de herkomst van grondstoffen). Aan de importzijde bevindt een aanzienlijk deel van de wereldwijde grondstoffenproductie voor Europese bedrijven zich in landen waarmee de EU relatief gespannen geopolitieke betrekkingen onderhoudt. Rusland, Brazilië, Australië en China behoren tot de landen met de grootste ijzerertsreserves, terwijl Guinee, Australië en China tot de landen met de grootste bauxietreserves behoren, die worden gebruikt voor de productie van aluminium. Bovendien is China een belangrijke producent van mineralen zoals magnesium, zink, koper en andere mineralen die essentieel zijn voor de productie van hoogwaardige legeringen (met name voor de defensie- en luchtvaartindustrie).
Ten slotte zou een besluit de druk op de sector nog kunnen vergroten: vanaf 1 januari 2026 heft de EU een CO2-belasting op geïmporteerde metalen. Dat zal leiden tot hogere prijzen voor staal, aluminium en andere grondstoffen die worden gebruikt voor de productie van metalen eindproducten. Dat zal op zijn beurt de kosten in de sector verder opdrijven en zou kunnen leiden tot verdere productiestop.
Herstructurering van de auto-industrie
Na de pandemiegerelateerde daling in 2020 bereikte de productie in de sectoren “auto’s, aanhangwagens en opleggers” en “machines en installaties” in het eerste en tweede kwartaal van 2023 een hoogtepunt. Sindsdien is deze voortdurend aan het dalen.
Naast de reeds genoemde factoren grondstof- en energieprijzen, regelgevingsuitdagingen en druk door invoerheffingen en andere belemmeringen vanuit de VS, zorgt de toegenomen concurrentie van Chinese autofabrikanten (met name op het gebied van hybride en elektrische voertuigen) en machinebouwers voor extra problemen. Ook het feit dat in het buitenland gunstige randvoorwaarden worden gecreëerd voor de verplaatsing van de productie uit Europese landen speelt een belangrijke rol.
In de EU is een duidelijke trend naar herstructurering van de auto-industrie waarneembaar. Van 2021 tot 2024 (de meest recente beschikbare gegevens) werd een aanzienlijke groei geregistreerd, met name voor hybride voertuigen (tot 1,6 miljoen eenheden in 2024, een stijging van 82,5 procent in vier jaar tijd) en elektrische voertuigen (tot 1,7 miljoen eenheden in 2024, een stijging van 117,9 procent). Tegelijkertijd daalde de productie van voertuigen met verbrandingsmotoren (tot 3,6 miljoen eenheden, een daling van 1,1 procent) en dieselmotoren met een gemiddelde cilinderinhoud (tot 1,2 miljoen eenheden, een daling van 21,1 procent).
Ook in 2025 bleef de auto-industrie onder druk staan. Het aantal nieuwe registraties in de EU bedroeg 10,8 miljoen eenheden (+1,8 procent ten opzichte van het voorgaande jaar). Dit cijfer mag echter niet misleidend zijn: ten eerste omvat het alle verkochte voertuigen, niet alleen de geproduceerde, en ten tweede ligt het ver onder het niveau van vóór de pandemie (15,3 miljoen eenheden in 2019). Dit bevestigt echter duidelijk een aanzienlijke diversificatie van de markt ten gunste van elektrische voertuigen, waarvan de verkoop in de EU 1,9 miljoen eenheden bedroeg (+51 procent ten opzichte van het voorgaande jaar en 17,4 procent van alle nieuwe registraties). Bovendien overtrof het aandeel van de geregistreerde elektrische voertuigen in de EU in december 2025 voor het eerst het aandeel van voertuigen met een verbrandingsmotor (22,6 procent tegenover 22,5 procent). Hybride voertuigen blijven de populairste voertuigcategorie.
De grootste vraag bestaat in de EU-landen naar Europese auto’s (voornamelijk van Volkswagen, Stellantis en Renault, met 54,4 procent van alle in de EU geregistreerde voertuigen in 2025). Hoewel het aandeel van Chinese auto’s op de Europese markt nog steeds erg klein is, groeit het snel. SAIC Motor bereikte in 2025 een marktaandeel van 1,9 procent (met een stijging van het aantal voertuigregistraties met 33,9 procent ten opzichte van het voorgaande jaar), terwijl BYD een aandeel van 1,2 procent (+227,8 procent ten opzichte van het voorgaande jaar) behaalde.
De herstructurering van de sector in de richting van elektromobiliteit is een prioriteit voor regeringen en veel Europese autofabrikanten. Vanwege de laadinfrastructuur gaat dit echter gepaard met enorme investeringskosten en uitdagingen. Hoewel de klimatologische omstandigheden in grote delen van Europa en de compacte omvang van het continent een gerichte uitbreiding van dit netwerk mogelijk maken, zijn er op korte termijn geen significante resultaten te verwachten gezien andere dringender problemen en hoge investeringen.
De Europese verwerkende industrie blijft lijden onder de gevolgen van de economische crisis van 2020, de energiecrisis van 2022 en het wegvallen van de energieleveringen uit Rusland. Productiecapaciteit is gedeeltelijk verloren gegaan en kan niet worden hersteld, terwijl nieuwe trends investeringen en een herstructurering van vraag en aanbod vereisen. Tegelijkertijd vertragen de toenemende concurrentie met China en de druk vanuit de VS het herstelproces, waardoor bijvoorbeeld het label “Made in Germany” nauwelijks vaker te zien zal zijn in de winkelschappen wereldwijd.
Einde van de vertaling
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Wat hebben we gelachen over de val van de Sovjet-Unie.
De eu-politici zetten hun oorlog tegen hun eigen bevolking voort. Nu gaat ze zelfs belastingen heffen op ingebeelde winsten, mede als gevolg van de devaluatie. You will own nothing.
De verwoesting van de welvaartstaat en economie is de prioriteit nummer 1 in de eu.
Wat vinden jullie van de nieuwe VRIJWILLIGER-BELASTING,
Of beter gezegd, OORLOG – BELASTING……!!!!!
Eerst komen ze je geld halen,
En daarna je SNEUVEL – BEREIDHEID,
Als ze je bankrekening hebben geplunderd,
Komen ze je ziel uit je lichaam halen………..!!!!!!!!
HET BESCHAAFDE WESTEN…..!!!!!
VRIJWILLIGER-BELASTING,
Proest die is leuk. Zal wel spellingscontrole zijn geweest. Maar toch leuk
‘Wanneer gaat de politiek zich eindelijk bewust worden van het probleem en reageren?’
Het is net als ALLES omgekeerd… wanneer gaan ‘journalisten’ en de bevolking bewust worden dat de politiek dit bewust creëren???
Wat hebben we aan ‘journalisten’ die nog in de bubbel leven dat dit ons allemaal overkomt en dat de politiek er is om dingen op te lossen. De politiek is de rattenvanger die dit allemaal bewust creëert. De partijleiders weten dondersgoed wat er gebeurt en hun fracties zijn corrupte domme losers die voor geld en meer geld en nog meer geld meedoen aan de afbraak. Politici maken geen fouten, ze saboteren ALLES om te voorkomen dat het leven makkelijk, leuk en ontspannen wordt. Politiek heeft maar 1 functie… maak overal een complexe situatie van en verdeel en heers iedereen in die complexiteit.
Het zijn regelrechte criminelen. Wij leven in een kakistocratie! Zoek dat woord op, het verklaart alles.
Ik denk ik eerder in idiotie, maar het een sluit het ander niet uit,
ik vrees inderdaad een sneeuwbal effect..zo van wat zij mogen, kunnen wij ook..ik zie gespecialiseerde Advocaten-kantoren..opkomen en daar komt dan ook géén einde meer aan, zijn we nu verloren ??
Ik heb het ellenlang artikel diagonaal gelezen dus behoudens vergissing, GEEN WOORD over de wapenindustrie, die dezer dagen nochtans het Duitse BNP positief houdt, ook in andere EU landen geeft het een boost aan de economie….
Citaat :
“Europese staalproducenten en -handelaren moeten daarom voldoen aan strenge milieu- en handelsvoorschriften, terwijl concurrerende producenten van geïmporteerde “staalderivaten” van deze verplichtingen zijn vrijgesteld en dumpingprijzen op de markt aanbieden.”
Je zou denken dat dergelijke producten dan geweerd worden.
Maar nee hoor, net zoals buitenlandse studenten voordeliger in Europa kunnen leren dan de eigen studenten, kunnen buitenlandse staalproducenten voordeliger in Europa hun producten aan de man brengen dan de eigen producenten.
Tja, om “Nexit” te roepen zal wel niet helpen daar iedereen zich graag laat kloten door de idioten in Brussel.