Het ziekenhuis dat Ground Zero overleefde

Wat als het meest angstaanjagende wapen in de geschiedenis van de mensheid – het apparaat dat de geopolitiek heeft gevormd, triljoenen aan militaire uitgaven heeft gerechtvaardigd en de mensheid acht decennia lang in existentiële angst heeft gehouden – simpelweg niet kan bestaan? John Hamer beweert precies dit in dit gedetailleerde interview, waarin hij het verhaal over kernwapens methodisch ontmantelt en zorgvuldig onderscheid maakt tussen kernenergie, die aantoonbaar werkt in energiecentrales over de hele wereld, en kernexplosies, die volgens hem fysiek onmogelijk zijn. Uit zijn onderzoek blijkt dat het ziekenhuis in Hiroshima op minder dan een mijl van ground zero intact bleef en dat er geen doden vielen, dat wetenschappers de opbrengst van de Trinity-test hebben gemeten door papier vanaf een stoel op tien mijl afstand te laten vallen, en dat het ontwerp van de uraniumbom nooit is getest voordat deze werd ingezet. Kernsplijting kan warmte opwekken voor elektriciteit – we zien dit dagelijks in reactoren die steden van stroom voorzien – maar Hamer legt uit waarom ditzelfde proces niet de explosieve kracht kan opwekken die een wapen kenmerkt. Als zijn bewijs klopt, en het verdient serieus onderzoek, dan leven we sinds 1945 onder een gecreëerde terreur die middelen heeft onttrokken, het bewustzijn heeft gevormd en bevolkingsgroepen heeft gecontroleerd door middel van niets meer dan conventionele explosieven, slimme fotografie en de meest succesvolle psychologische operatie ooit uitgevoerd.

Het wetenschappelijke argument tegen kernwapens is gebaseerd op natuurkunde die zo fundamenteel is dat het bijna gênant is dat we het over het hoofd hebben gezien. Twee stukken massief metaal kunnen niet samensmelten door ze samen te persen – dit is in strijd met de fundamentele wetten van de natuurkunde – maar toch is dit precies wat ons wordt verteld dat er gebeurt in zowel uranium- als plutoniumbommen. Nog vernietigender is dat kernsplijting thermische neutronen vereist, die door water of andere moderatoren tot 10.000 keer minder snelheid hebben dan hun oorspronkelijke snelheid, om een kettingreactie in stand te houden. In reactoren zorgt deze zorgvuldige moderatie voor een gecontroleerde energieafgifte. Maar in een bom die door de lucht valt? Er is geen moderator, geen water, niets om de neutronen te vertragen. Ze vliegen gewoon weg met hun oorspronkelijke snelheid zonder verdere splijting te veroorzaken. Dit is de reden waarom reactormeltdowns zoals in Tsjernobyl en Fukushima uitmonden in radioactieve slakken in plaats van te exploderen – de fysica van kernsplijting kan niet de snel expanderende gassen creëren die kenmerkend zijn voor elke explosie, van vuurwerk tot conventionele bommen. Thos Judge, wiens parallel onderzoek de bevindingen van Hamer bevestigt, zegt het ronduit: proberen een nucleaire explosie te creëren is als proberen een orkaan te creëren zonder lucht, schrijft Unbekoming.

Het historische bewijs onthult een patroon van bedrog dat zo schaamteloos is dat het komisch zou zijn als de gevolgen niet zo ernstig waren. Majoor Alexander de Seversky, de hoofdinspecteur van het Amerikaanse leger voor beide nucleaire aanvallen, vond Hiroshima en Nagasaki niet te onderscheiden van de 62 andere Japanse steden die op conventionele wijze met brandbommen waren gebombardeerd – dezelfde brandpatronen, dezelfde verwoestingsradius, dezelfde houten constructies die tot as waren gereduceerd. Hij verklaarde ronduit dat 200 B-29’s met brandbommen hetzelfde resultaat hadden kunnen bereiken. De foto’s van de Trinity-test tonen soldaten die zonder bescherming in het volle daglicht toekijken, terwijl de test zogenaamd vóór zonsopgang plaatsvond, met schaduwen die bewijzen dat het 8 uur ’s ochtends was, en niet 5:29 uur zoals werd beweerd. Het meest onthullende van alles is dat een voormalige Britse premier in 1982 toegaf dat Groot-Brittannië geen effectieve nucleaire afschrikking heeft, en daar voorzichtig aan toevoegde: “maar dat is geen probleem, want niemand anders heeft dat ook.” Ondertussen vond de broer van Hamer, die als beveiliger werkte bij de Britse onderzeebootbasis Faslane en directe toegang had tot de wapenopslag, geen kernkoppen – zelfs geen oefenmodellen – op de plek waar het nucleaire arsenaal zich zogenaamd bevond.

Het medische bewijs uit Hiroshima en Nagasaki vormt misschien wel de meest vernietigende tegenspraak met het nucleaire verhaal. Michael Palmers nauwgezette analyse uit 2020 in “Hiroshima Revisited” onthult dat overlevenden die beweerden rechtstreeks naar de flits te hebben gekeken, geen brandwonden aan het netvlies vertoonden – wat fysiek onmogelijk is als ze getuige waren geweest van een nucleaire explosie. In plaats daarvan vertoonden de slachtoffers symptomen die overeenkomen met blootstelling aan zwavelmosterd: hoornvlieserosie, tijdelijke blindheid en het kenmerkende patroon van verwondingen dat wordt gezien bij slachtoffers van chemische oorlogsvoering. Palmer documenteert hoe de isotopische samenstelling van fall-outmonsters overeenkomt met reactorafval in plaats van met materiaal dat geschikt is voor wapens, hoe vroege stralingsmetingen verdacht laag waren en slecht gedocumenteerd, en hoe weefselmonsters van slachtoffers in beslag werden genomen door Amerikaanse troepen en nooit werden teruggegeven. Het boek onthult hoe thermoluminescentieonderzoek dat werd gebruikt om de bombardementen te ‘bewijzen’, steunde op gegevensmanipulatie en kalibratiefactoren die de gewenste resultaten opleverden, ongeacht de werkelijke metingen. Het meest veelzeggend is dat Palmer aantoont dat de vernietigingspatronen, medische symptomen en fysieke bewijzen perfect overeenkomen met conventionele brandbommen in combinatie met verspreide chemische stoffen – en niet met de unieke sporen die kernwapens noodzakelijkerwijs zouden achterlaten.

Als kernwapens inderdaad onmogelijk zijn, zoals het bewijs van Hamer sterk suggereert, dan hebben we te maken met het meest succesvolle op angst gebaseerde controlemechanisme in de geschiedenis van de mensheid. Acht decennia lang heeft deze fictie het bestaan van de NAVO, onbeperkte defensiebudgetten, surveillancestaten en internationale machtsstructuren die de nationale soevereiniteit overstijgen, gerechtvaardigd. Het heeft niet alleen het beleid gevormd, maar ook het menselijk bewustzijn zelf – hele generaties hebben hun hulpeloosheid tegenover regeringen die over ultieme wapens beschikken, geïnternaliseerd. De nucleaire mythe heeft triljoenen aan middelen opgeleverd en tegelijkertijd de bevolking in een staat van beheersbare angst gehouden. Hamer heeft buitengewoon werk verricht door deze bewijzen te verzamelen, in navolging van zijn eerdere onderzoeken naar de Titanic en Lusitania, en zijn moed om zo’n fundamentele misleiding aan te pakken verdient steun door middel van zijn boeken, met name zijn twee boeken over vervalsing in de geschiedenis en de wetenschap. We moeten dit bewijsmateriaal met dezelfde strengheid onderzoeken als we zouden doen bij elke wetenschappelijke bewering – want als zelfs maar de helft van wat Hamer en anderen hebben ontdekt juist is, verandert dat alles wat we dachten te weten over de naoorlogse wereld.

Met dank aan John Hamer.

Ten eerste vind ik het de moeite waard om op te merken dat we alleen geloven dat kernwapens bestaan omdat onze ‘heersers’ ons dat vertellen, en ten tweede omdat we allemaal de foto’s en video’s hebben gezien van de beruchte, gruwelijke en angstaanjagende paddestoelwolken, die worden beschouwd als het belangrijkste kenmerk van een nucleaire explosie. Ik betwijfel ten zeerste of iemand die dit leest ooit persoonlijk getuige is geweest van een nucleaire explosie, en net als bij elke andere psychologische operatie die we kunnen noemen, vormen beelden, stilstaand of bewegend, niet langer een bewijs van wat dan ook. De verbluffende vooruitgang in de moderne foto- en videotechnologie heeft daarvoor gezorgd, maar zelfs 70-80 jaar geleden was het nog mogelijk om geloofwaardige vervalsingen van kernproeven te produceren. – John Hamer

1. Uit het militaire onderzoek van majoor de Seversky bleek dat het ziekenhuis van Hiroshima, op minder dan een mijl van ground zero, volledig intact was en dat er geen doden waren gevallen, alleen enkele gewonden door rondvliegend glas. Hoe kan dit ene feit het hele nucleaire verhaal onderuit halen?

Er wordt ons verteld dat de ‘bom’ op Hiroshima, ook wel bekend als ‘Little Boy’, het equivalent was van 15 kiloton (15 duizend ton) TNT. Of het nu een nucleaire explosie was (wat het zeker NIET was) of een conventionele explosie (wat eveneens onmogelijk was), het ziekenhuis in Hiroshima zou onmiddellijk met de grond gelijk zijn gemaakt, zo niet volledig ‘verpulverd’, met letterlijk honderden slachtoffers.

2. Edward Stettinius Jr. verklaarde openlijk: “We hopen op een miljoen doden in Japan. Maar als ze zich overgeven, hebben we niets.” Wat zegt deze bekentenis over de ware bedoelingen van de geallieerde leiders?

Edward Stettinius Jr. was begin 1945 minister van Buitenlandse Zaken van de VS en bovenstaand citaat vertelt ons naar mijn mening alles wat we moeten weten over de ware bedoelingen achter de bombardementen. De nepatoombommen uit de jaren 40 en 50 waren allemaal gezamenlijke propaganda van de VS en de USSR. Het bedrog werd natuurlijk volledig goedgekeurd door de Amerikaanse presidenten Roosevelt en Truman en hun naaste ‘vriend’, de massamoordende Sovjetdictator Stalin, met bepalingen om het voor altijd geheim te houden door het illegaal en strafbaar met de doodstraf te maken om klokkenluider te zijn. Het lijdt weinig twijfel dat de leiders van beide landen vanaf het begin in 1945 overeenkwamen om alle informatie over atoombommen te vervalsen om de massa’s in een constante staat van angst voor totale vernietiging te houden. Angst is een uiterst effectief wapen dat op grote schaal wordt gebruikt om bevolkingsgroepen te controleren. Angstige mensen zijn van nature veel gemakkelijker te controleren door gebruik te maken van de Hegeliaanse dialectiek (probleem, reactie, oplossing). Tijdens de daaropvolgende Koude Oorlog, van 1945 tot 1990, of zelfs daarna, is er nooit één persoon gedood door kernwapens. Natuurlijk werden niet alleen de oorspronkelijke wapens vervalst, maar ook de latere ‘verbeteringen’, zodat voortdurende nauwe maar geheime samenwerking noodzakelijk bleef.

3. Je zegt dat er drie soorten kernsplijting zijn: vreedzame gecontroleerde splijting, ontdekt door Otto Hahn in 1938, kernsmelting en de vermeende explosieve splijting. Waarom kunnen de eerste twee bestaan, maar de derde niet?

Om te slagen, hadden kernwapens de allereerste kettingreactie-splijtingsontploffing nodig, die tot dan toe slechts theoretisch was. Er wordt ons verteld dat, totdat activering gewenst is, de militaire splijting ‘subkritisch’ wordt gehouden, dat wil zeggen in een neutrale toestand. In het geval van een uraniumbom wordt dit bereikt door 61 kilo puur uranium, vaste metalen brandstof, in een aantal afzonderlijke stukken te bewaren, elk onder de kritische grootte, waarin geen destructieve kernsplijting kan plaatsvinden. Om de explosie te veroorzaken, worden de stukken uranium snel samengeperst wanneer neutronen met bijna de snelheid van het licht samenkomen. Dit proces duurt slechts nanoseconden en verdampt onmiddellijk alle onschuldige mensen die op dat moment toevallig in de weg staan.

Dit is volslagen onzin en kan in werkelijkheid onmogelijk gebeuren.

4. Ze beweren dat kernwapens werken door “twee stukken vast metaal samen te persen, waardoor ze exploderen”. Kun je uitleggen waarom dit volgens de wetten van de fysica fysiek onmogelijk is?

Ja, ze vertellen ons dat twee stukken vast metaal zullen exploderen door ze plotseling samen te persen. Dus metaal kan op deze manier exploderen? Stel je voor! Ik denk het niet, op de een of andere manier. Helaas geloven mensen alles wat wetenschappers hen vertellen, ervan uitgaande dat het met autoriteit wordt gezegd en door een ‘geloofwaardige’ bron wordt gepubliceerd.

Dit derde, destructieve type kernsplijting was en is nog steeds pure pseudowetenschap en fantasie. Er is geen wetenschappelijk bewijs dat explosieve kernsplijting bestaat, behalve in zeer verdachte, ‘geheime’ militaire documenten.

Om elke twijfel weg te nemen: twee kleine stukjes metaal kunnen niet samensmelten door ze samen te persen. Dat is wetenschappelijk en fysisch onmogelijk en weer een voorbeeld van het willekeurig overtreden van de wetten van de fysica… en zelfs als het wel mogelijk zou zijn, zouden ze niet destructief ontploffen. Massief metaal kan onder geen enkele omstandigheid zomaar exploderen en kernsplijting is alleen mogelijk onder gemodereerde en gecontroleerde omstandigheden door neutronen te gebruiken om energie in de vorm van elektriciteit en warmte te produceren. Zelfs het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) kan niet uitleggen hoe kernsplijting, explosief of niet, werkt, hoe een atoomexplosie kan worden veroorzaakt of hoe oververhitting van een kerncentrale kan worden voorkomen wanneer de koeling uitvalt.

5. De vermeende bommen op het Bikini-atol zouden een hitte van 100.000 °F hebben veroorzaakt, maar u merkt op dat 1300 °F lava veroorzaakt. Wat zou 100.000 °F eigenlijk met een eiland doen, en waarom zijn op de voor- en nafoto’s nog steeds grashutten en palmbomen te zien?

100.000 °F (ca. 55.500 °C) is een extreem hoge temperatuur, veel hoger dan ooit op het aardoppervlak is gemeten. Ter vergelijking: het smeltpunt van gesteente ligt doorgaans tussen 2.000 en 3.000 °F (1.100-1.600 °C).

Verdamping van gesteente (koken tot gas) vindt plaats bij ongeveer 7.000-12.000 °F (3.900-6.600 °C), afhankelijk van de exacte samenstelling. Bij 100.000 °F zou vast gesteente niet alleen smelten, maar ook onmiddellijk verdampen en zouden alle mineralen (silicaten, carbonaten, oxiden) plasma worden (een gas van ionen en elektronen). Gesteente zou in wezen een verzengende plasmwolk worden, dus bij die temperatuur zou er geen gesteente meer zijn – het zou binnen microseconden worden vernietigd tot plasma.

Dit maakt natuurlijk de foto’s van na de explosie volkomen belachelijk, waarop duidelijk te zien is dat bomen en andere artefacten nog intact zijn.

6. Gammastralen reizen met de snelheid van het licht en zouden film onmiddellijk vernietigen. Hoe hebben camera’s dan al deze beelden van kernproeven kunnen vastleggen, terwijl de gammastralen de film zouden hebben vernietigd voordat er een beeld kon worden gevormd?

Ja, natuurlijk, het zou onmogelijk zijn om foto’s en video’s te maken van deze zogenaamd dodelijke explosies! Het is honderd procent juist om te stellen dat gammastraling zich met de snelheid van het licht voortbeweegt en niet alleen foto’s en video’s onmiddellijk zou vernietigen, maar ook elk levend wezen dat het ongeluk had zich binnen het waarnemingsbereik te bevinden, permanent blind zou maken, en zelfs geavanceerde oogbeschermingsmiddelen zouden dit niet kunnen voorkomen.

7. Little Boy (uranium) is nooit getest, terwijl Fat Man (plutonium) naar verluidt wel is getest in Trinity. Waarom zouden ze eerst een ongetest uraniumontwerp inzetten als ze een “bewezen” plutoniumontwerp hadden?

Simpel gezegd zou dit een belachelijke, volstrekt onwetenschappelijke zet zijn! Om het nog duidelijker te maken: het is uiterst vreemd dat de bom die in Trinity werd getest een plutoniumbom was, net als ‘Fat Man’, de bom die naar verluidt in Nagasaki werd gebruikt. De bom die als eerste werd gebruikt, in Hiroshima, ‘Little Boy’, was een uraniumbom, dus die was in feite nooit getest. Waarom zouden ze de ongeteste bom hebben gegooid in plaats van de geteste bom? Dat is volstrekt onlogisch. Maar in werkelijkheid is het natuurlijk een betwistbaar punt, aangezien geen van beide aanvallen daadwerkelijk van atomaire aard waren.

En ook dit is onlogisch… na het einde van de oorlog werd niet verwacht dat het inefficiënte ontwerp van ‘Little Boy’ ooit nog nodig zou zijn, en daarom werden alle specificaties, plannen en diagrammen vernietigd. Het Manhattan Project kostte ongeveer dertig miljard dollar (meer dan een derde van een biljoen dollar in hedendaagse waarde), dus is het echt logisch dat ze talloze manjaren en miljarden dollars zouden besteden aan de bouw van een ‘succesvol’ kernwapen, het één keer zouden gebruiken en vervolgens alle documentatie van de plannen en diagrammen gewoon zouden vernietigen? Ze zouden toch zeker allemaal bewaard zijn gebleven voor het nageslacht en als historisch document, als er geen ander doel voor was.

8. Majoor de Seversky concludeerde dat 200 B-29’s met brandbommen precies hetzelfde schade patroon konden veroorzaken als in Hiroshima. Welk specifiek bewijs ondersteunt zijn beoordeling dat dit conventionele brandbombardementen waren?

De hoofdinspecteur van het Amerikaanse Ministerie van Oorlog voor de twee ‘nucleaire aanvallen’ in de nasleep van de bombardementen was majoor Alexander de Seversky van het Amerikaanse leger, die ook veel andere zwaar ‘conventioneel’ gebombardeerde steden in Japan en Europa onderzocht. Bij elke gelegenheid voerde hij eerst een luchtonderzoek uit, gevolgd door een grondig onderzoek op de grond, en verrassend genoeg ontdekte hij een vergelijkbaar patroon in elke stad die hij onderzocht, inclusief Hiroshima en Nagasaki, duidelijk als gevolg van de methoden die door de bommenwerpers werden gebruikt en de aard van de gebombardeerde doelen.

Hij was voorbereid op en verwachtte schokkende beelden in Hiroshima en Nagasaki, maar ontdekte dat ze precies hetzelfde waren als alle andere door bommen verwoeste steden die hij had onderzocht. Er was geen kale plek in het centrum van de explosie, zoals volgens de ‘voorspellingen’ het geval zou moeten zijn, en het metalen geraamte van de gebouwen die in het epicentrum van de bomontploffing stonden, was nog intact – opnieuw in tegenspraak met de gangbare aannames over nucleaire explosies. Sommige bakstenen waren uit die gebouwen in de gebieden dichter bij het eigenlijke explosiepunt geblazen, maar het belangrijkste ziekenhuis van Hiroshima, op slechts anderhalve kilometer afstand van het epicentrum van de explosie, had alleen wat schade aan de ramen en niemand in het gebouw raakte gewond, laat staan gedood. Ik herhaal voor alle duidelijkheid: de mensen in het ziekenhuis in Hiroshima, op slechts anderhalve kilometer afstand van het vermeende epicentrum van de explosie, bleven ongedeerd door de explosie! De Seversky verklaarde dat…

“Het was mijn weloverwogen mening, zo vertelde ik correspondenten in Tokio, dat de effecten van de atoombommen – niet van toekomstige bommen, maar van deze twee – enorm waren overdreven. Als een van die bommen op New York of Chicago was gegooid, zou die niet meer schade hebben aangericht dan een tien ton zware blockbuster; en het resultaat in Hiroshima en Nagasaki had bereikt kunnen worden met ongeveer 200 B-29’s geladen met brandbommen… …Het was duidelijk dat de explosie niet zo krachtig kon zijn geweest als ons was voorgespiegeld. Het was eerder een uitgebreide explosie dan een intense. Ik had gehoord van gebouwen die onmiddellijk waren verwoest door ongekende hitte. Maar hier zag ik dat de gebouwen structureel intact waren en bovendien voorzien van onbeschadigde vlaggenmasten, bliksemafleiders, geverfde leuningen, luchtalarmborden en andere relatief kwetsbare objecten.

9. De foto’s van de Trinity-test tonen soldaten die zonder bescherming toekijken, schaduwen die bewijzen dat het 8 uur ’s ochtends was en niet 5:29 uur zoals beweerd, en ze voerden een “repetitie” uit met conventionele explosieven waaraan radioactieve isotopen waren toegevoegd. Waarom zouden zoveel elementen van een zogenaamd echte test worden vervalst?

Er zijn zeker problemen met het vermeende tijdstip van de Trinity-test. Blijkbaar was deze oorspronkelijk gepland om 4.00 uur lokale tijd en aangezien de zonsopgang in centraal New Mexico op 16 juli om ongeveer 6.00 uur zou zijn, waarom zouden ze dan een belangrijke test in het pikkedonker plannen? En bovendien, als de test inderdaad om 4.00 uur ’s ochtends gepland was, waarom waren alle cameramensen dan aanwezig? Ze konden onmogelijk fatsoenlijke beelden van de gebeurtenis hebben gemaakt, behalve dan van de eerste flits. Maar in werkelijkheid vond de ontploffing naar verluidt om 5.29 uur ’s ochtends plaats, nog steeds een goede dertig minuten voor de lokale zonsopgang. Hoe hebben ze dan al die beelden bij daglicht kunnen maken?

De bovenstaande foto zou een half uur voor zonsopgang zijn genomen! In dat geval moet de maan in die lang vervlogen dagen een stuk helderder hebben geschenen. Dit zou niet eens schemering moeten zijn en hoewel het menselijk oog niet zo goed reageert op schemering, hebben camera’s daar nog minder last van. Bovendien zouden deze camera’s verzadigd zijn geweest met straling – waarvan er natuurlijk veel zou zijn geweest – en zoals eerder vermeld, vernietigt dat natuurlijk film. Daarom klopt er helemaal niets van het verhaal dat ons is verteld.

En denk alsjeblieft niet dat de bovenstaande scène wordt verlicht door de explosie, want dat is niet het geval. Als het inderdaad door de explosie werd verlicht, zouden de schaduwen direct achter hen liggen, maar we kunnen zien dat de schaduwen zich links van de soldaten op de foto bevinden. Bovendien verlichtte de ontploffing volgens contemporaine verslagen “de bergen slechts één of twee seconden”. Deze foto toont een scène enkele minuten na dat moment. De lengte van de schaduwen bewijst eigenlijk dat dit niet bij zonsopgang is, en al helemaal niet vóór zonsopgang. De zittende soldaat op de voorgrond in het midden van de foto hierboven is ongeveer 1,25 cm groot op mijn computerscherm en zijn schaduw is ongeveer 3,75 cm lang, een toename van 300%, wat betekent dat de zon ongeveer 18° boven de horizon staat. Dat zou duiden op een tijdstip rond 8.00 uur ’s ochtends.

Maar om de vraag kort te beantwoorden: ze moesten alle elementen van een echte test vervalsen, omdat het duidelijk onmogelijk was om een ‘echte’ test uit te voeren. Het is allemaal heel uitgebreid, maar niet zo slim, en het is dus gemakkelijk om enorme gaten te vinden in de onzin die door de mainstream wordt verkondigd. Natuurlijk is het zo moeilijk om een heel web van leugens in stand te houden en waterdicht te houden, en dat is het duidelijke voordeel dat wij onderzoekers hebben bij het onderzoeken van deze kwesties.

10. Galen Winsor zwom dagelijks in de koelbassins van reactoren, dronk het water en likte uranium tijdens openbare demonstraties gedurende tientallen jaren, en stierf op natuurlijke wijze op 80-jarige leeftijd. Wat bewijst zijn decennialange directe fysieke contact met zogenaamd dodelijke radioactieve materialen over de gevaren van straling?

Ik ben van mening dat het zonder enige twijfel aantoont dat nucleaire radioactiviteit helemaal niet is wat de mainstream ons vertelt over de gevaren ervan. Het benadrukken van het inherente gevaar van radioactiviteit draagt in grote mate bij aan de angstfactor rond deze hele kwestie.

Als onderdeel van de kunstmatig gecreëerde atoomhysterie in 1947 raakten zesentwintig jonge mannen die nauw betrokken waren bij deze vermeende ‘massavernietigingswapens’ ‘ernstig besmet’ met plutonium. In 1980 werd echter een medisch onderzoek uitgevoerd onder de vierentwintig mannen die nog in leven waren en die drieëndertig jaar lang met plutonium in hun lichaam hadden geleefd. Dit onderzoek concludeerde dat ze allemaal een normaal leven hadden geleid en dat slechts twee van hen in de tussenliggende periode waren overleden – één kwam om het leven bij een verkeersongeval en de ander om een eveneens niet-gerelateerde reden. Deze informatie is afkomstig uit een artikel dat in 1980 in de Britse Financial Times is gepubliceerd.

11. Het Internationaal Atoomenergieagentschap kan zelf niet uitleggen hoe explosieve kernsplijting werkt. Als ’s werelds belangrijkste nucleaire agentschap het basismechanisme niet kan uitleggen, wat zegt dat dan over de geldigheid van de wetenschap?

Zelfs het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) kan niet uitleggen hoe kernsplijting, explosief of niet, werkt, hoe een atoomexplosie tot stand komt of hoe oververhitting van een kerncentrale kan worden voorkomen wanneer de koeling uitvalt. Het IAEA is van mening dat het reguleren van de veiligheid van atoomenergie een nationale verantwoordelijkheid is, ook al is het zelf een internationale organisatie, en zijn ideeën over de veiligheid van kerncentrales en de ingebruikname en exploitatie ervan lezen dan ook als satire.

Naar mijn mening is het maar al te gemakkelijk dat een vermeende controlerende instantie niet eens in grote lijnen kan uitleggen hoe haar eigen ‘wetenschap’ werkt. Maar hoe zou dat ook realistisch gezien kunnen? Explosieve kernsplijting bestaat niet.

12. Hiroshima en Nagasaki waren de enige grote Japanse steden die tot augustus 1945 op mysterieuze wijze gespaard bleven van bombardementen, en beide bestonden voor 90% uit houten gebouwen. Hoe perfect was dit voor het creëren van een maximale propagandawaarde?

Seversky vroeg zich ook af waarom Nagasaki en vooral Hiroshima überhaupt als doelwit waren gekozen, aangezien ze geen enkele militaire waarde hadden. Ze zouden heel gemakkelijk door brand zijn verwoest, aangezien de meeste gebouwen in deze twee steden slecht gebouwd, van slechte kwaliteit en niet erg stevig waren. Ze zouden echter gemakkelijk het doel hebben gediend van iemand die maximale propagandawaarde wilde halen uit de omvang van de verwoesting, aangezien dergelijke gebouwen gemakkelijk door brand worden verwoest. Wat concludeerde de Seversky dan…?

In werkelijkheid was de schade het gevolg van tapijtbombardementen met brandbommen, net als in alle andere Japanse steden. Hiroshima en Nagasaki werden ‘vreemd genoeg’ helemaal niet aangevallen tot de ‘atoomaanvallen’, terwijl 95% van ALLE andere Japanse steden vrijwel met de grond gelijk werd gemaakt. Het is veelzeggend dat de twee ‘gebombardeerde’ steden voor meer dan 90% uit houten gebouwen bestonden en dat geheime documenten van de Amerikaanse regering bewijzen dat ze met brandbommen zijn gebombardeerd en niet met atoombommen.

13. Het artikel in The Independent uit 1994 onthulde dat Britse wetenschappers hun H-bomtesten in de jaren vijftig vervalsten als “een daad van opperste patriottisme”, waarbij zelfs Harold Macmillan werd misleid. Welke specifieke methoden gebruikten ze om deze misleiding in stand te houden?

Dit artikel (hieronder integraal weergegeven) verscheen op donderdag 24 maart 1994 in de Britse krant The Independent onder de onderstaande kop.

“Vorige week kondigde de Verenigde Staten aan dat het zijn moratorium op kernproeven – inclusief het testen van Britse kernwapens in de woestijn van Nevada – met nog een jaar zou verlengen, tot september 1995. Dat is na de verlenging van het non-proliferatieverdrag in mei 1995 en zou het definitieve einde kunnen betekenen van Britse kernproeven.

Als dat zo is, zal dit het laatste hoofdstuk zijn in een verhaal dat teruggaat tot een uitgebreide bluf aan het eind van de jaren vijftig over de eerste waterstofbommen van het land. Uit vrijgegeven documenten van het Public Records Office blijkt dat wetenschappers beweerden dat ze drie bommen met succes hadden getest, terwijl er in werkelijkheid twee blindgangers waren. De derde bom veroorzaakte een enorme knal, maar het was geen waterstofbom.

Bijna vier decennia lang waren ‘Short Granite’, ‘Purple Granite’ en ‘Orange Herald’ de officiële codenamen van Britse waterstofbommen die in 1957 in de Stille Oceaan werden getest. De twee ‘Granite’-tests werden door de kranten van die tijd gerapporteerd als bewijs van de triomfantelijke toetreding van Groot-Brittannië tot de eliteclub van waterstofbomlanden, die toen alleen nog bestond uit de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. De bommen waren ontworpen als waterstofbommen, maar mislukten, en ‘Orange Herald’ was een enorme atoombom.

De bluf was zo succesvol dat zelfs defensiechefs die niet direct betrokken waren, in het ongewisse werden gelaten en ook de toenmalige premier, Harold Macmillan, werd misleid.✕

De twee ‘Granite’-bommen maakten gebruik van waterstofisotopen in plaats van de uranium- en plutoniumbrandstof die in de oudere A-bommen werd gebruikt, maar volgens een obscuur rapport van de National Radiation Protection Board, gebaseerd op de onlangs vrijgegeven cijfers, waren de apparaten mislukt. De bluf van Aldermaston wordt ook bevestigd door de auteurs van een nieuw Amerikaans boek over de geschiedenis van Britse kernwapens, dat deze week in Washington is gepubliceerd.

Een handvol academici in Groot-Brittannië en de VS, waaronder professor Norman Dombey van de Universiteit van Sussex en zijn coauteur Eric Grove, voorheen verbonden aan het Royal Naval College, hadden al enige tijd vermoed dat er sprake was van een bluf. Ze dachten dat alle drie de bommen pogingen tot H-bommen waren, waarbij gebruik werd gemaakt van een formule die eerder door de Russen was toegepast – die er ook niet in slaagden om bij de eerste poging een grote knal te produceren.

Nu bevestigt het rapport hun vermoedens, maar toont het ook aan dat de formule voor de ‘Granite’-bommen dezelfde was als die welke door de Amerikanen werd gebruikt, de zogenaamde ‘tweetraps H-bom’ die door Edward Teller en Adam Ulam was uitgevonden en met succes was getest. De verwachte explosieve kracht van het ontwerp van Teller-Ulam lag op zijn minst in de megaton-klasse – het equivalent van 1 miljoen ton TNT, meer dan 70 keer zo groot als de bom die Hiroshima verwoestte. De twee ‘Granite’-bommen produceerden minder dan een derde van een megaton.

Een van de opmerkelijke aspecten van deze hoax is dat deze werd uitgevoerd als een daad van ultiem patriottisme door waarschijnlijk niet meer dan een dozijn wetenschappers onder leiding van Sir William Penney, de directeur van de kernwapenfabriek in Aldermaston. In 1954 had Churchill hem opdracht gegeven een bom in de megatonklasse te maken voor gebruik in de Blue Steel- en Blue Streak-raketten, die later werden geannuleerd. Terwijl het werk aan de bommen vorderde, groeide het publieke protest tegen de fall-out van de Amerikaanse bomproeven en de wetenschappers in Aldermaston wisten dat hun tijd voor luchtproeven kort was.

Bij de tests van 1957, die in mei op de Malden-eilanden plaatsvonden, was Sir William Penney bezorgd dat het ontwerp van de tweetraps H-bom in de ‘Granite’-bommen zo haastig in elkaar was gezet dat ze niet zouden werken. Daarom voegde hij ‘Orange Herald’ toe, de oudere, beproefde uraniumbom, als ‘reserve’, en dat is degene die Britse journalisten zagen ontploffen en beschreven alsof het een H-bom was.

Wat Dombey en Grove verbaasde, was dat de wetenschappers hun hoax konden uitbreiden tot in de hoogste regionen van het Britse defensieapparaat.

Hoewel dit geen sluitend bewijs is voor een algehele hoax, bewijst het in ieder geval tot welke hoogte de kernwapenindustrie bereid is te gaan om ons allemaal te misleiden.

14. Operatie Greenhouse in 1951 had echte scripts – “tweede conceptscript voor Operatie Greenhouse” verschijnt op websites van de Amerikaanse overheid. Waarom zouden echte kernproeven Hollywood-achtige scripts nodig hebben?

Natuurlijk hebben ‘echte’ tests geen scripts nodig, maar vervalste tests misschien wel! Deze foto is rechtstreeks afkomstig van de website van Lookout Mountain en heeft betrekking op ‘Operatie Greenhouse’, een reeks kernproeven die in 1951 werd uitgevoerd op het Eniwetok-atol, dat bestaat uit verschillende kleine eilanden in het afgelegen zuidelijke deel van de Stille Oceaan. Het is buitengewoon interessant dat Operatie Greenhouse daadwerkelijk volgens een script verliep. Ik zou kunnen begrijpen dat het evenement werd vastgelegd, maar een script? Waarom zou een kernproef een script nodig hebben? Een fictief evenement zou waarschijnlijk een script vereisen, maar een echt evenement niet. Echte evenementen hebben geen scripts nodig. Deze prominent geplaatste foto op een website van de overheid bewijst ook de stelregel die de elite altijd volgt, namelijk ‘bewijs verbergen in het volle zicht’, ook wel bekend als ‘onthulling van de methode’. Of je dit nu gelooft of niet, het is een gangbare praktijk. De elite, die natuurlijk alleen wordt geregeerd door hun slaafse toewijding aan de oude mysterieuze schoolleer, is er vast van overtuigd dat door ons subtiel te laten zien wat ze doen, dit hen vrijwaart van hun daden, hoe verraderlijk of psychopathisch deze ook mogen zijn.

15. Fat Man ging in slechts 24 dagen van de enorme “Gadget” bij Trinity naar een inzetbare bom, ondanks dat er onvoldoende plutonium was voor zelfs maar een tweede test. Hoe kan deze tijdlijn in strijd zijn met de basislogica van wapenontwikkeling?

Kijk eens naar het verschil tussen de ‘Gadget’ en ‘Fat Man’. De ‘Gadget’ was de bijnaam voor het testapparaat dat bij Trinity explodeerde, terwijl ‘Fat Man’ naar verluidt vierentwintig dagen later in Nagasaki explodeerde. Is het niet ongelooflijk dat de technologie bij de eerste poging al als perfect werd beschouwd of in slechts drie weken tijd was verfijnd?

Uit contemporaine foto’s blijkt duidelijk dat de ‘Gadget’ veel groter was dan de ‘Fat Man’-bom, dus in de tussenliggende drie weken zou de ‘Gadget’ veel kleiner en eenvoudiger moeten zijn gemaakt om in de schaal van de ‘Fat Man’ te passen, terwijl hij hetzelfde resultaat moest opleveren. Echt een wonder van de moderne wetenschap, vindt u niet?

Dit roept ook de vraag op: als de ‘Fat Man’ al gebouwd was en kleiner en eenvoudiger was, waarom was de ‘Gadget’ dan zo groot, log en complex? Ze zijn allebei tegelijkertijd gebouwd – dat moest wel – en hoewel ze aankondigden dat ze al vele jaren aan dit project hadden gewerkt, was dat in werkelijkheid maar één jaar.

Het eerste verrijkte uranium kwam pas in juni 1944 in Los Alamos aan en het is ondenkbaar dat ze begonnen zijn met de bouw van dit wapen zonder uranium. Bovendien is dit volledig in tegenspraak met hun verklaringen over de bouw van ‘Jumbo’. ‘Jumbo’ was de container die was gebouwd voor het geval de Trinity ‘Gadget’ niet correct zou ontploffen, en waarmee het plutonium zou worden teruggewonnen, aangezien ze blijkbaar niet genoeg hadden voor een tweede test – hoewel het bij Trinity niet eens werd gebruikt. Hoe kwamen ze dan aan genoeg voor de ‘Fat Man’? Waar kwam die extra hoeveelheid plotseling vandaan?

“Tegen de tijd dat het (Jumbo) arriveerde, produceerden de reactoren in Hanford plutonium in grote hoeveelheden, en Oppenheimer was ervan overtuigd dat er genoeg zou zijn voor een tweede test.” Wikipedia™

Dit is de officiële verklaring waarom ‘Jumbo’ niet werd gebruikt bij Trinity. Maar dit geeft aan dat ze op het moment van de Trinity-test nog steeds niet zeker wisten of het nieuwe plutonium zou worden gebruikt in een tweede test of in een bom die bestemd was voor Japan. Ze waren er ook niet zeker van dat de hoeveelheid plutonium voldoende was, en Oppenheimer moest zelfs publiekelijk verklaren dat hij ‘er zeker van was dat er genoeg zou zijn voor een tweede test’, wat aangeeft dat er op dat moment grote onzekerheid bestond over deze kwestie. Hoe dan ook, het geeft zeker aan dat ‘Fat Man’ op dat moment nog niet was gevuld. Moeten we aannemen dat het al was gebouwd en leeg was gelaten, voor het geval de Trinity-test succesvol zou zijn en Truman vervolgens zou bevelen om het onmiddellijk naar Japan te sturen?

Zelfs als ze genoeg plutonium uit Hanford hadden om ‘Fat Man’ te vullen, zouden ze het plutonium moeten verschepen, ‘Fat Man’ vullen, kalibreren, laden, enz., en dat alles in minder dan drie weken. In feite kondigden ze aan dat ze het in ongeveer negen dagen hadden gedaan, aangezien ‘Fat Man’ op 26 juli uit Kirtland vertrok. Het is ongeloofwaardig dat dit in zo’n ongepaste haast zou worden ondernomen, aangezien het volstrekt onlogisch is om te ‘haasten’ met het werk aan zo’n zogenaamd onstabiel apparaat – het zou een zeer slechte praktijk zijn en, nog belangrijker, uiterst gevaarlijk. Bovendien was er helemaal geen noodzaak om te haasten, aangezien Japan al verslagen was, wanhopig probeerde zich over te geven en er geen reden was om hen verder te bombarderen, laat staan met de allereerste kernwapens. Overigens was er, naast al het voorgaande, ongeveer twee maanden voordat de Trinity-test werd uitgevoerd, een ‘repetitie’ geweest. Bij deze repetitie werd 108 ton hoogexplosief op precies dezelfde locatie tot ontploffing gebracht en verdacht genoeg werd deze ‘conventionele’ explosie verrijkt met radioactieve isotopen en gammastralingproducenten, een actie die zelfs volledig werd toegegeven door de directeuren van het project.

16. Japan probeerde zich meer dan een jaar voor augustus 1945 over te geven, maar de VS bleven hun pogingen afwijzen. Wat zegt dit gedocumenteerde feit over de werkelijke reden voor het inzetten van deze ‘ultieme wapens’?

De Japanse regering had inderdaad tot medio 1945 maandenlang geprobeerd zich over te geven, maar hun smeekbeden werden genegeerd door de Amerikaanse machthebbers. Het is inderdaad een populaire, zij het cynisch gecreëerde misvatting onder het publiek dat het droppen van de twee atoombommen op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki op respectievelijk 6 en 9 augustus 1945 de oorlog maanden eerder heeft beëindigd en miljoenen levens heeft gered.

Nu de Tweede Wereldoorlog snel ten einde liep, had de elite een excuus nodig om over te gaan naar de volgende fase van hun langetermijnagenda, ook wel bekend als de ‘Koude Oorlog’. De aanval op Hiroshima en Nagasaki was een duidelijke boodschap aan de Sovjets en de rest van de wereld, en de Amerikaanse tak van de elite wist al dat de Sovjets niet werkeloos zouden toekijken en zich door de Amerikaanse militaire technologie zouden laten intimideren en domineren. De Sovjets waren al begonnen met de ontwikkeling van hun eigen versie van het terreurwapen, waarbij ze vervolgens enorm en waarschijnlijk opzettelijk werden geholpen door het op grote schaal lekken van atoomgeheimen door dubbelspionnen. Binnen ongeveer een jaar na het einde van de oorlog hadden de Russen (naar verluidt) hun eigen atoomwapens en zo ontstond de ‘Koude Oorlog’ en de grote ‘wapenwedloop’ van de tweede helft van de twintigste eeuw, uitsluitend bedoeld om de bevolking van de hele wereld te terroriseren en als excuus om haar te onderdrukken, op vrijwel dezelfde manier als de hedendaagse, nep ‘oorlog tegen terrorisme’ vandaag de dag werkt.

De Amerikanen en Britten negeerden schaamteloos en herhaaldelijk de wanhopige pogingen van Japan om zich onvoorwaardelijk over te geven, zoals natuurlijk ook het geval was geweest met Duitsland gedurende bijna de hele oorlog, omdat ze ten eerste de oorlog zo lang mogelijk wilden rekken en ten tweede aan de wereld wilden laten zien de ‘verwoestende gevolgen’ van de atoombom, anders zou de geplande psy-op die bekend staat als de ‘Koude Oorlog’ niet dezelfde angst in de hoofden van de mensen hebben kunnen opwekken.

17. Tsjernobyl is nu een toevluchtsoord voor wilde dieren, Fukushima heeft nooit verontreiniging van de Stille Oceaan veroorzaakt en noch Hiroshima noch Nagasaki vertonen verhoogde stralings- of kankercijfers. Hoe zijn deze meetbare feiten in tegenspraak met alles wat ons wordt verteld over de gevaren van straling?

Waarom is Tsjernobyl in Rusland een toevluchtsoord voor wilde dieren geworden als straling zo dodelijk is, en waarom is Three Mile Island in Pennsylvania open gebleven als er naar verluidt gedurende lange tijd grote hoeveelheden radioactieve elementen zijn gelekt en massaal kanker is veroorzaakt onder de omwonende bevolking?

Ons werd verzekerd dat de radioactieve neerslag van de ramp in Fukushima in Japan de hele Stille Oceaan zou besmetten en zelfs de westkust van de VS, waardoor er op grote schaal kanker zou ontstaan onder de inwoners van kuststeden, plus vele andere gezondheidsproblemen die verband houden met straling. Dit is nooit gebeurd. Ik heb begin 2014, drie jaar na de ramp in Fukushima, twee weken in Los Angeles doorgebracht, wat ruim voldoende tijd zou zijn geweest om de straling uit Fukushima over de Stille Oceaan te laten drijven. Met behulp van een betrouwbare, draagbare geigerteller heb ik aangetoond dat alle meetwaarden binnen het normale ‘veilige’ bereik lagen, ondanks uitgebreide tests op verschillende locaties en verschillende hoogtes.

En dan rijst nog een andere vraag. Waarom waren er geen stroomuitvallen in Japan nadat Fukushima was geëxplodeerd, terwijl er daarna nog maar één kerncentrale open was? Kernenergie zou goed zijn voor een derde van hun energie, maar dit had geen waarneembaar nadelig effect op de Japanse stroomvoorziening.

Er wordt ons ook verteld dat kerncentrales, zoals die in San Onofre in Zuid-Californië, lekken, maar strandgangers maken al jaren gebruik van de stranden er vlak naast en er is niemand bekend die daar nadelige gevolgen van heeft ondervonden.

Indian Point, in het noorden van de staat New York, zou radioactief materiaal lekken in het drinkwater van New York City. Waarom is er naar verluidt niemand aan overleden? Zowel Diablo Canyon als Oyster Creek behoren tot de vele andere kerncentrales die naar verluidt voortdurend lekken. Misschien zijn het uiteindelijk allemaal gewoon stoomcentrales? Yucca Mountain in Nevada is zogenaamd een enorme opslagplaats voor nucleair afval, maar is het in werkelijkheid gewoon een enorme, diepe ondergrondse militaire basis (DUMB)?

Misschien is het antwoord op al deze vragen dat het allemaal pure nep en misleiding is? Dat zou inderdaad alle bovenstaande anomalieën verklaren.

Alle bovenstaande informatie en nog veel meer is te vinden in het bestsellerboek van John Hamer, ‘The Falsification of Science’.

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De fysica van angst: waarom kernwapens niet kunnen bestaan

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: