De fysica van angst: waarom kernwapens niet kunnen bestaan

Thos Judge laat een bom vallen die niet kan ontploffen. In zijn interview met James Delingpole doet hij een bewering die zo gewaagd is dat het je verstand doet kortsluiten: kernwapens zijn fysiek onmogelijk. Niet moeilijk te maken, niet zorgvuldig gecontroleerd door regeringen, maar onmogelijk – alsof je een orkaan probeert te creëren zonder lucht. Zijn argument is gebaseerd op natuurkunde voor beginners. Explosies hebben snel expanderend gas nodig om schokgolven te creëren die gebouwen omverwerpen. TNT werkt omdat één gram in microseconden duizend keer zijn volume aan heet gas wordt. Maar kernsplijting? Dat splitst atomen in kleinere atomen, waarbij warmte en straling vrijkomen, maar geen gas. De broer van Judge, die als beveiliger werkte bij de Britse onderzeebootbasis Faslane, vond geen kernkoppen in de opslagfaciliteiten – zelfs geen oefenmodellen. Het Manhattan Project had slechts 76 ton uraniumerts, terwijl er duizenden tonnen nodig waren. Wetenschappers zouden de opbrengst van de Trinity-test hebben gemeten door papier van een stoel te laten vallen. Dit zijn geen theorieën, maar fysieke onmogelijkheden, gedocumenteerde feiten die acht decennia van angst ontrafelen.

Dit is niet slechts de tegendraadse theorie van één man. Het werk van Judge sluit aan bij een breder patroon van onderdrukte waarheden over nucleaire technologie dat terugkomt in de demonstraties van Galen Winsor en de nauwgezette documentatie van F. William Engdahl in “A Century of War”. Winsor, die hielp bij het ontwerpen van Amerika’s eerste uraniumverrijkingsinstallaties, bracht zijn laatste jaren door met het rondreizen door het land, het drinken van reactorwater en het met blote handen hanteren van plutonium om te bewijzen dat de angst voor straling verzonnen was. Voor zijn dood op 82-jarige leeftijd – decennia nadat de blootstelling aan straling hem had moeten doden – beweerde hij dat nucleair afval eigenlijk 10 miljoen dollar per ton waard was in herbruikbare isotopen. Engdahls onderzoek onthult hoe de Bilderberg-groep en de olie-elite in de jaren zeventig een opzettelijke campagne hebben opgezet om “de glans van de nucleaire roos te halen”, waarbij ze de Ford Foundation van McGeorge Bundy gebruikten om frauduleuze studies te promoten waarin werd beweerd dat energie en economische groei “los van elkaar konden worden gekoppeld”. Het patroon is consistent: het werkelijke potentieel van nucleaire technologie – of het nu voor wapens of energie is – is systematisch verdoezeld, niet omwille van de veiligheid, maar omwille van de controle, schrijft Unbekoming.

De natuurkunde vertelt een ander verhaal dan het verhaal dat we hebben meegekregen. Judge legt uit dat nucleaire kettingreacties thermische neutronen vereisen – langzame neutronen die zijn afgeremd tot snelheden waarbij ze 500-600 keer meer kans hebben om kernsplijting te veroorzaken. In reactoren dient water dit doel, door neutronen door herhaalde botsingen met een factor 10.000 af te remmen. Maar een bom? Geen moderator, geen water, alleen snelle neutronen die nutteloos wegschieten. De bom op Hiroshima, die vermoedelijk op 1800 voet hoogte ontplofte nadat hij vanaf 30.000 voet was gegooid, zou minder dan een microseconde hebben gehad om de hele kettingreactie te voltooien. Zonder langzame neutronen kon de reactie niet eens beginnen. Dit is de reden waarom reactormeltdowns zoals die in Tsjernobyl smelten tot radioactieve plassen in plaats van te exploderen – de fysica laat dit simpelweg niet toe. Judge wijst op de meetmethode van de Trinity-test als het ultieme bewijs: wetenschappers zouden de opbrengst van ’s werelds eerste nucleaire explosie hebben bepaald door iemand 10 mijl verderop op een stoel te laten staan en stukjes papier te laten vallen om hun beweging te observeren. Op basis hiervan verklaarden ze 15-20 kiloton. Voor het testen van echte wapens zijn druksensoren, seismografen en nauwkeurige kalibratie nodig – geen papiertjes die van stoelen worden gegooid.

Het bewijs van onmogelijkheid wordt nog sterker als je de historische gegevens bekijkt. Het Manhattan Project had slechts 76 ton uraniumerts, terwijl er duizenden tonnen nodig waren voor de drie reactoren. Het ontwerp van de bom op Hiroshima is nooit getest – volgens militaire logica zou een ongetest wapen nooit worden ingezet voor de meest cruciale missie van de oorlog, tenzij men wist dat tests de onmogelijkheid ervan zouden aantonen. De 62 grootste steden van Japan werden al systematisch gebombardeerd; Hiroshima en Nagasaki waren gewoon twee steden meer, waarvan de verwoesting niet te onderscheiden was van conventionele bombardementen. Er bestaan geen beelden van de daadwerkelijke atoomexplosies, alleen foto’s van de nasleep die identiek zijn aan die van andere gebombardeerde steden. De beroemde paddestoelwolken? Die beelden zijn afkomstig van waterstofbomtesten uit 1952, niet uit 1945. De broer van Judge, die als beveiliger werkte op de Britse onderzeebootbasis Faslane en directe toegang had tot de wapenopslag, vond geen kernkoppen – zelfs geen oefenmodellen – op de plek waar het Britse nucleaire arsenaal zich zogenaamd bevond. Een voormalige Britse premier gaf in 1982 privé toe dat Groot-Brittannië geen effectieve nucleaire afschrikking heeft, en voegde daar voorzichtig aan toe: “maar dat is geen probleem, want niemand anders heeft dat ook.”

Wat Judge onthult, is niet alleen wetenschappelijke fraude, maar de architectuur van controle zelf. Kernwapens dienen als de meest succesvolle psychologische operatie in de geschiedenis en houden al acht decennia lang de bevolking in angst, met niets anders dan conventionele explosieven en propaganda. De dreiging rechtvaardigt onbeperkte militaire uitgaven, surveillancesystemen, internationale interventies en supranationale governance die de bevolking anders zou afwijzen. De NAVO bestaat specifiek als een nucleaire alliantie; zonder nucleaire dreigingen verliest zij haar fundamentele doel. De campagne voor nucleaire ontwapening is voor haar missie en financiering afhankelijk van het bestaan van wapens. Beide partijen in het vermeende debat hebben de mythe nodig om hun bestaan te rechtvaardigen. Judge ziet dit als “beschermingsgeld” dat wordt betaald voor denkbeeldige wapens – een beschermingszwendel waarbij de dreiging zelf de leugen is. De nucleaire mythe geeft niet alleen vorm aan het beleid, maar ook aan het bewustzijn zelf, en organiseert ons begrip van de geschiedenis, de actualiteit en de toekomst van de mensheid. Zoals Michael Palmers werk over Hiroshima aantoont – de onverbrande netvliezen van overlevenden die beweerden rechtstreeks naar de flits te hebben gekeken, de afwezigheid van verwachte radioactieve isotopen, de aanwezigheid van symptomen van zwavelmosterd – is het bewijs er altijd geweest voor wie het wilde zien. We hebben acht decennia geleefd onder een betovering van mannen die papier vanaf stoelen laten vallen en onze angst meten aan de hand van hoe ver het papier drijft.

Met dank aan Thos Judge en James Delingpole.

The Delingpod – Thos Judge

Thos Judge | Auteur, muzikant, componist, tv-persoonlijkheid

Analogie

Stel je een meestergoochelaar voor die aankondigt dat hij water in wijn kan veranderen – niet door middel van goochelarij, maar door middel van daadwerkelijke moleculaire transformatie. Hij zet uitgebreide apparatuur op, gebruikt wetenschappelijke terminologie en laat prestigieuze universiteiten instaan voor zijn doorbraak. Overheden classificeren zijn methode als topgeheim, wetenschappers die met hem samenwerken ondertekenen geheimhoudingsverklaringen voor het leven en de media tonen dramatische beelden van rode vloeistof die uit zijn apparaat stroomt. Er worden oorlogen gevoerd om de controle over de formule voor het maken van wijn, internationale verdragen regelen wie deze mag bezitten en hele economieën worden geherstructureerd rond wijnverdedigingssystemen.

Maar hier is het punt: iedereen die basiskennis van scheikunde heeft, weet dat je H₂O niet in alcohol kunt omzetten zonder koolstofatomen toe te voegen die simpelweg niet aanwezig zijn. De moleculaire structuur van water bevat geen koolstof en je kunt geen elementen uit het niets creëren. Toch leven mensen al 80 jaar in angst dat vijandige naties hun watervoorraden in wijn zouden kunnen veranderen en zo hun samenlevingen zouden vernietigen. Degenen die wijzen op de chemische onmogelijkheid worden belachelijk gemaakt als “wijnontkenners” en complottheoretici. De oorspronkelijke assistenten van de goochelaar zijn dood, hun leerlingen hebben geheimhouding gezworen en industrieën ter waarde van biljoenen dollars zijn afhankelijk van het feit dat de dreiging van wijnomzetting reëel blijft. De rode vloeistof die mensen zagen? Gewoon kleurstof of druivensap – conventionele trucs die werden gepresenteerd als wonderbaarlijke transformaties. Het verhaal over kernwapens is precies zo’n goochelshow, waarbij de basisprincipes van de natuurkunde de truc onmogelijk maken, maar de voorstelling is te belangrijk geworden voor te veel machtige belangen om ooit de alledaagse waarheid achter de illusie te onthullen.

De uitleg in één minuut

Kijk, kernwapens kunnen niet bestaan vanwege de basisprincipes van de natuurkunde die je op de middelbare school hebt geleerd. Explosies hebben snel expanderend gas nodig – dat is wat de ontploffing veroorzaakt die gebouwen omver blaast. TNT werkt omdat het in microseconden van een vaste stof verandert in duizend keer zijn volume aan heet gas. Maar kernsplijting – het splitsen van atomen – produceert alleen warmte en straling, geen gas. Het is alsof je een orkaan probeert te creëren zonder lucht.

Bovendien hebben nucleaire kettingreacties langzame neutronen nodig om te werken. In reactoren vertraagt water neutronen 10.000 keer, zodat ze meer atomen kunnen splitsen. Zonder water of een andere moderator vliegen neutronen nutteloos weg. Een bom heeft geen moderator, dus geen kettingreactie. Daarom smelten reactoren zoals die in Tsjernobyl tot plassen in plaats van te exploderen – het nucleaire materiaal kan letterlijk niet exploderen.

Het Manhattan Project had slechts 76 ton uraniumerts, terwijl er duizenden tonnen nodig waren. Het ontwerp van de bom op Hiroshima is nooit getest. Wetenschappers hebben de opbrengst van de Trinity-test gemeten door papier van een stoel te laten vallen. Het is allemaal theater. We zijn al 80 jaar bang voor wapens die volgens de natuurkunde niet kunnen bestaan, terwijl regeringen die angst gebruiken om ons te controleren.

Wilt u dit zelf controleren? Zoek dan eens op “kernsplijtingsproducten” – u zult warmte en straling vinden, maar nooit gas. Bekijk eens “kernsplijtingsdoorsneden” die laten zien waarom langzame neutronen essentieel zijn. Of vraag gewoon eens waarom reactormeltdowns in plassen veranderen in plaats van te ontploffen. De wetenschap is al sinds de jaren vijftig openbaar.

12-punts samenvatting

1. Het fundamentele natuurkundige probleem Kernwapens kunnen niet bestaan omdat explosies snel expanderend gas vereisen om vernietigende schokgolven te creëren, maar kernsplijting produceert alleen warmte en straling – helemaal geen gas. Denk aan TNT dat één gram vaste stof omzet in 1000 keer zijn volume aan hete gassen die zich met 20 keer de snelheid van het geluid voortbewegen. Kernsplijting splitst zware atomen in kleinere atomen plus energie, maar creëert geen gasvormige producten. Zonder gasuitzetting is er geen explosie, geen schokgolf, geen omvergeworpen gebouwen. Het is fysiek onmogelijk om een explosie te veroorzaken zonder de snelle gasuitzetting die kenmerkend is voor elke explosie, van vuurwerk tot conventionele bommen. Wanneer kernreactorkernen catastrofaal oververhit raken, smelten ze tot radioactieve plassen in plaats van te exploderen, wat aantoont dat zelfs onder extreme omstandigheden nucleaire materialen geen explosieve krachten kunnen veroorzaken.

2. De onmogelijkheid van een kettingreactie Nucleaire kettingreacties vereisen thermische (langzame) neutronen die 500-600 keer meer kans hebben om kernsplijting te veroorzaken dan snelle neutronen die vrijkomen tijdens atoomsplijting. In reactoren vertragen water- of zwaarwatermoderatoren neutronen vanaf hun oorspronkelijke snelheid met een factor 10.000 door herhaalde botsingen, verspreiding genaamd. Zonder moderator ontsnappen neutronen met hun oorspronkelijke hoge snelheid zonder extra kernsplijting te veroorzaken. Een kernwapen heeft geen moderator – het is in wezen een kleine, ongemodereerde, ongekoelde reactor waar neutronen onmiddellijk nutteloos wegvliegen. De bom die vermoedelijk op 1800 voet ontploft na een val van 30.000 voet, zou minder dan een microseconde hebben om de volledige kettingreactie te voltooien, maar zonder langzame neutronen kan de reactie niet eens beginnen, waardoor het hele concept fysiek onmogelijk is.

3. Het ontbrekende uranium van het Manhattan Project Uit documenten van de Amerikaanse regering blijkt dat elke kernreactor 181 ton uranium nodig had, wat neerkomt op ongeveer 2500 ton erts per reactor voor de drie gebouwde reactoren. Uit historische gegevens blijkt echter dat ze slechts 76 ton uraniumerts beschikbaar hadden – lang niet genoeg voor zelfs maar één reactor, laat staan voor de productie van wapens. Het meeste uranium kwam vermoedelijk uit de Shinkolobwe-mijn in Belgisch Congo, waarvan de eigenaar Edward Sengier onmogelijke ertsconcentraties van 65% claimde, terwijl typisch erts slechts 2% uranium bevat. Sengier, een voormalig investeringsbankier, lijkt de markten te hebben gemanipuleerd door de concentratieclaims op te blazen en vervolgens de mijn op een handige manier onder water te zetten om verificatie te voorkomen. De wiskunde ondersteunt eenvoudigweg niet het officiële verhaal dat er voldoende materiaal was voor zowel de werking van de reactoren als de productie van wapens.

4. De niet-geteste bom op Hiroshima De uraniumbom die op Hiroshima werd gegooid, was nooit getest, vermoedelijk omdat er onvoldoende verrijkt uranium was voor zowel tests als inzet. Militaire logica schrijft voor dat ongeteste wapensystemen nooit mogen worden ingezet, zeker niet voor missies die zo cruciaal zijn als het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog. Het plutoniumontwerp voor Nagasaki zou zijn getest in Trinity, maar het totaal andere uraniumontwerp voor Hiroshima werd direct in de strijd ingezet. Geen enkel competent leger zou zijn belangrijkste missie op het spel zetten met een niet-getest wapenontwerp, tenzij het wist dat testen de onmogelijkheid ervan zou aantonen. Deze flagrante procedurele overtreding suggereert dat de wapens altijd bedoeld waren als psychologische oorlogsvoering in plaats van functionele apparaten.

5. Historisch bewijs van brandbombardementen Alle 62 grote Japanse steden werden in 1945 gedurende drie maanden systematisch gebombardeerd, waarbij houten en papieren huizen gemakkelijk in brand vlogen. Hiroshima en Nagasaki waren gewoon twee extra steden die in deze campagne werden verwoest. Er bestaan geen beelden van de daadwerkelijke atoomexplosies – alleen foto’s van de nasleep die vuurstormen laten zien die identiek zijn aan die in andere gebombardeerde steden. De beroemde beelden van de paddestoelwolk zijn afkomstig van waterstofbomproeven uit 1952, niet van atoombommen uit 1945. Het visuele bewijs toont conventionele vernietiging: brandschade, koolstofrook van brandende materialen en explosiepatronen die overeenkomen met massale conventionele bombardementen in plaats van een enkel revolutionair wapen.

6. De onthulling van de Britse premier In 1982 gaf een voormalige Britse premier privé toe dat Groot-Brittannië geen effectieve nucleaire afschrikking heeft, maar zei hij: “Dat is geen probleem, want niemand anders heeft dat ook.” Toen hem werd gevraagd waarom hij tijdens Suez geen kernwapens had gebruikt in plaats van mannen naar een zekere dood te sturen, erkende hij in zijn voorzichtige antwoord het niet-bestaan van de wapens, terwijl hij zich beriep op de beperkingen van de Official Secrets Act. Hij suggereerde dat militair personeel dat bij de ontwikkeling betrokken was, de waarheid kent, en dat de Russen dat waarschijnlijk ook weten. Zijn voorzichtige bewoordingen onthulden wat hij officieel niet kon zeggen: dat kernwapens eerder een theater zijn dat in stand wordt gehouden door internationale overeenkomsten dan een fysieke realiteit.

7. Getuigenis uit eerste hand uit Faslane De broer van Thomas Judge, die als politieagent van het Ministerie van Defensie op de onderzeebootbasis Faslane werkte, had directe toegang tot de wapenopslagplaatsen. Hij vertelde demonstranten consequent dat ze zich geen zorgen hoefden te maken omdat er niets was opgeslagen. Bij inspectie vond hij geen kernkoppen – zelfs geen oefenmodellen – in gebieden waar vermoedelijk het Britse kernwapenarsenaal was opgeslagen. Hij bevestigde dat er onderzeeërs en raketten bestaan, maar geen kernkoppen. Deze getuigenis uit de eerste hand van iemand met een veiligheidsmachtiging en fysieke toegang bevestigt de wetenschappelijke onmogelijkheid en toont aan dat het leger een uitgebreid theater in stand houdt zonder daadwerkelijke wapens.

8. De economische en politieke motieven Het Manhattan Project gaf in 1945 2 miljard dollar uit (ongeveer 50 miljard dollar vandaag), waarmee enorme industriële complexen, nationale laboratoria en defensiecontractanten werden gecreëerd die afhankelijk zijn van voortdurende financiering voor kernwapens. De NAVO bestaat specifiek als een nucleaire alliantie – zonder nucleaire dreigingen verliest zij haar fundamentele doel. De Campaign for Nuclear Disarmament is voor haar missie en financiering afhankelijk van het bestaan van wapens. De Rockefellers gebruikten nucleaire dreigingen om de autoriteit van de Verenigde Naties boven de nationale soevereiniteit te rechtvaardigen. Deze convergentie van financiële en politieke belangen zorgt ervoor dat de fictie voortduurt, ongeacht de wetenschappelijke onmogelijkheid, waardoor wat Thomas Judge “beschermingsgeld” noemt, wordt betaald voor denkbeeldige wapens.

9. Bijkomende problemen met plutonium Hoewel plutonium na Nagasaki het favoriete materiaal voor wapens werd, levert het nog grotere problemen op dan uranium. Verontreiniging met plutonium-240 zorgt voor extreme spontane splijtingssnelheden, waardoor wapens gevaarlijk radioactief en potentieel dodelijk zijn om te hanteren. Grondpersoneel, assemblageteams en vliegtuigbemanningen zouden ernstige stralingsblootstelling ondergaan door plutonium van wapenkwaliteit. Wat nog kritischer is, is dat de constante neutronenafgifte door spontane splijting zou verhinderen dat er een gecontroleerde kettingreactie ontstaat. Plutonium moet in kernreactoren als bijproduct worden geproduceerd, waardoor het duurder en moeilijker te produceren is dan uranium, maar toch zouden alle moderne wapens dit nog problematischere materiaal gebruiken.

10. Het culturele indoctrinatiesysteem Tachtig jaar aan films, documentaires, schoolboeken en nieuwsberichten hebben kernwapens diep in het collectieve bewustzijn verankerd. Mensen reageren op het ontkennen van kernwapens met viscerale woede in plaats van wetenschappelijk onderzoek, omdat het geloof functioneert als religieus geloof. Van duck-and-cover-oefeningen tot Hollywood-kaskrakers, de cultuur versterkt voortdurend het nucleaire verhaal. Musea tonen omhulsels en modellen, militaire parades laten raketdragers zien en diplomatieke onderhandelingen concentreren zich op wapens die niet kunnen bestaan. Deze totale informatieomgeving maakt het in twijfel trekken van het verhaal psychologisch bedreigend en roept defensieve reacties op die de mythe beschermen in plaats van het bewijs te onderzoeken.

11. Het verband met de maanlanding Dezelfde systematische misleidingspatronen komen voor in andere grootschalige operaties, zoals het Apollo-programma. Astronauten zouden zijn verdronken in opgehoopt zweet, wekenlang hebben geleden onder afvalstoffen die tegen hun lichaam werden gedrukt en geconfronteerd zijn met onmogelijke eisen voor het wisselen van pakken in kleine capsules. De decompressieproblemen waarmee piloten op grote hoogte te maken hadden, zouden onoverkomelijk zijn geweest voor ruimtevaarders. De astronauten van Apollo 1 stierven nadat ze hadden geklaagd dat ze zelfs niet konden communiceren tussen het lanceerplatform en de toren. Deze biologische en technische onmogelijkheden zijn vergelijkbaar met kernwapens – officiële verhalen die onder basiswetenschappelijk onderzoek ineenstorten, maar blijven bestaan door institutionele dynamiek en publieke overtuiging.

12. Het ultieme controlemechanisme Kernwapens vertegenwoordigen de meest succesvolle psychologische operatie in de geschiedenis, waarbij acht decennia lang angstgebaseerde bevolkingscontrole werd gehandhaafd met niets anders dan conventionele explosieven en propaganda. De dreiging rechtvaardigt onbeperkte militaire uitgaven, surveillancesystemen, internationale interventies en supranationale governance die de bevolking anders zou afwijzen. Generaties hebben hun hulpeloosheid tegenover regeringen die over ultieme wapens beschikken geïnternaliseerd, waardoor ze zich hebben aangeleerd zich aan autoriteiten te onderwerpen. De nucleaire mythe vormt niet alleen het beleid, maar ook het bewustzijn zelf – het organiseert principes voor het begrijpen van de geschiedenis, de actualiteit en de toekomst van de mensheid. Deze verzonnen existentiële dreiging zorgt ervoor dat de bevolking beheersbaar blijft, afhankelijk van de bescherming van de regering tegen gevaren die alleen bestaan in een zorgvuldig in stand gehouden collectieve verbeelding.

De gouden nugget

De meest ingrijpende onthulling die maar weinig mensen zouden kennen, is dat wetenschappers die aan het Manhattan Project werkten, naar verluidt de opbrengst van de Trinity-test – ’s werelds eerste vermeende nucleaire explosie – hebben gemeten door iemand 10 mijl verderop op een stoel te laten staan en stukjes papier te laten vallen om te observeren hoe deze zich in de schokgolf bewogen. Op basis van deze verbazingwekkend onwetenschappelijke methode verklaarden ze dat de explosie gelijk stond aan 15-20 kiloton TNT. Dit ene detail onthult de hele fraude: voor het testen van echte wapens zijn uitgebreide instrumenten, druksensoren, seismografen en nauwkeurige kalibratie nodig om de opbrengst van explosieven te meten. Het verhaal over het laten vallen van papiertjes is niet alleen absurd, het is een belediging voor het intellect, omdat het onthult dat de projectleiders wisten dat ze een verklaring nodig hadden voor de opbrengstcijfers die ze gewoonweg verzonnen. Het feit dat deze belachelijke meetmethode deel uitmaakt van de officiële historische verslagen, gepubliceerd in overheidsdocumenten zonder dat iemand de overduidelijke onmogelijkheid ervan in twijfel trok, toont aan hoe de nucleaire mythe steunt op de goedgelovigheid van het publiek in plaats van op wetenschappelijke validiteit. Ze vertelden ons letterlijk dat ze de belangrijkste wapentest uit de geschiedenis hadden gemeten door papier van een stoel te laten vallen, en wij geloofden hen.

30 antwoorden op vragen

1. Wat is het fundamentele wetenschappelijke argument dat kernwapens niet kunnen bestaan?

Kernsplijting kan geen explosie veroorzaken, omdat explosies een snelle vorming en expansie van gas vereisen. Wanneer TNT explodeert, produceert één gram 1000 keer meer gas, en deze snelle gasexpansie, die zich met 20 keer de snelheid van het geluid voortbeweegt, veroorzaakt de vernietigende explosie. Kernsplijting splitst zware atomen in kleinere elementen, waarbij alleen warmte en straling als bijproducten worden geproduceerd – en absoluut geen gas.

Zonder gasproductie is er geen mechanisme voor de explosieve schokgolf die kernwapens kenmerkt. De gevreesde vernietigende kracht van atoombommen – gemeten in kiloton, wat overeenkomt met duizenden tonnen TNT – kan simpelweg niet tot uiting komen door kernsplijting. Dit ene wetenschappelijke feit ondermijnt het hele uitgangspunt van kernwapens, ongeacht hoeveel uranium of plutonium je ook verzamelt.

2. Hoe werkt kernsplijting eigenlijk en wat zijn de producten ervan?

Kernsplijting vindt plaats wanneer een zware kern zoals uranium of plutonium instabiel wordt en splitst in twee of meer lichtere elementen. Dit proces geeft energie vrij in drie vormen: 94% als warmte uit de kinetische energie van de splijtingsfragmenten die op de omringende materie inslaan, 2,5% als neutronenkinetische energie en 3,5% als elektromagnetische straling of gammastraling. Bij de splitsing komen ook gemiddeld 2,5 neutronen per splijtingsgebeurtenis vrij.

Deze producten – warmte, neutronenergie en straling – zijn de energiebron voor kernreactoren wanneer ze op de juiste wijze worden geregeld met moderatoren en koelmiddelen. De gegenereerde warmte kan water koken om stoom te produceren die turbines aandrijft voor het opwekken van elektriciteit. Maar cruciaal is dat geen van deze producten gassen bevat die een explosieve ontploffing kunnen veroorzaken, wat verklaart waarom oververhitte reactorkernen smelten in plaats van exploderen.

3. Wat is het verschil tussen spontane en geïnduceerde kernsplijting?

Spontane kernsplijting is het natuurlijke radioactieve vervalproces waarbij onstabiele zware kernen zonder externe triggers splitsen en voortdurend neutronen, warmte en straling vrijgeven. Dit proces vindt continu plaats in radioactieve materialen met een voorspelbare snelheid. Elke radioactieve stof ondergaat spontane splijting als onderdeel van zijn natuurlijke verval.

Geïnduceerde kernsplijting vindt plaats wanneer een vrij neutron – mogelijk afkomstig van spontane splijting – wordt geabsorbeerd door een kern, waardoor deze onstabiel genoeg wordt om te splitsen. Beide soorten komen samen voor in nucleaire materialen en volgen dezelfde fysica, waarbij ze dezelfde producten produceren: warmte, straling en meer neutronen. Het belangrijkste verschil is dat geïnduceerde kernsplijting in theorie kettingreacties kan veroorzaken als neutronen worden afgeremd en teruggekaatst, wat onmogelijk is in een ongemodereerd wapen.

4. Waarom zijn thermische (langzame) neutronen nodig voor kettingreacties en hoe verhoudt zich dit tot kernwapens?

Thermische neutronen, die bij het vrijkomen uit kernsplijting tot 10.000 keer langzamer zijn dan hun oorspronkelijke snelheid, hebben 500 tot 600 keer meer kans om verdere kernsplijting te veroorzaken dan snelle neutronen. Het handboek over kernsplijting van het Amerikaanse Ministerie van Energie bevestigt deze kernsplijtingsdoorsneden – de waarschijnlijkheid dat neutronen worden geabsorbeerd en kernsplijting veroorzaken. Zonder te vertragen vliegen snelle neutronen gewoon weg van het splijtbare materiaal.

In een verondersteld kernwapen is er geen moderator om deze neutronen te vertragen, zodat ze onmiddellijk ontsnappen zonder een kettingreactie te veroorzaken. De bom zou zijn volledige kettingreactie in nanoseconden moeten voltooien terwijl hij valt, maar zonder langzame neutronen kan de reactie niet eens beginnen. Deze fundamentele vereiste voor thermische neutronen maakt een explosieve nucleaire kettingreactie fysiek onmogelijk in een wapenconfiguratie.

5. Welke rol spelen moderatoren in kernreactoren en waarom zou hun afwezigheid een nucleaire explosie voorkomen?

Moderatoren in kernreactoren – meestal water of zwaar water – vertragen snelle neutronen door herhaalde botsingen, verspreiding genaamd, en zetten ze om in thermische snelheden waarbij ze kettingreacties kunnen volhouden. De moderator absorbeert energie van neutronen, warmt op en kaatst sommige neutronen terug naar de reactorkern om het splijtingsproces voort te zetten. Dit zorgt voor een gecontroleerde energieafgifte die elektriciteit opwekt.

Zonder moderator, zoals in een verondersteld kernwapen, ontsnappen neutronen met hun oorspronkelijke hoge snelheid zonder extra splijtingen te veroorzaken. De vermeende bom op Hiroshima, die vanaf 30.000 voet viel, had minder dan een microseconde om zijn reactie op 1800 voet te bereiken, maar zonder moderator om neutronen te vertragen en terug te kaatsen, kon er geen kettingreactie plaatsvinden. Het wapen zou niets meer zijn dan een kleine, draagbare, ongemodereerde, ongekoelde kernreactor die geen enkele reactie kan volhouden.

6. Hoe veroorzaken conventionele explosieven vernietigende explosies en waarom kan kernsplijting dit proces niet repliceren?

Conventionele explosieven zoals TNT werken door middel van snelle chemische reacties die vaste of vloeibare materialen omzetten in enorme hoeveelheden hete gassen – kooldioxide, stikstof en waterdamp. Eén gram TNT produceert 1000 keer zijn volume aan gas, terwijl dynamiet 1500 keer produceert en moderne explosieven zoals Semtex of RDX zelfs nog meer. Deze gassen zetten uit met een snelheid die 20 keer hoger is dan die van het geluid, waardoor de karakteristieke vernietigende schokgolf ontstaat.

Kernsplijting produceert helemaal geen gassen, alleen warmte, straling en neutronen. Wanneer reactorkernen oververhit raken, smelten ze in plaats van te exploderen, zoals te zien was bij Three Mile Island, waar de kern smolt maar nooit explodeerde. Alle explosies bij nucleaire faciliteiten zoals Tsjernobyl of Fukushima waren chemische explosies van waterstofgas dat ontstond toen watermoleculen bij extreme temperaturen splitsten, geen nucleaire explosies.

7. Welk bewijs suggereert dat Hiroshima en Nagasaki met brandbommen werden gebombardeerd in plaats van met atoombommen?

Alle 62 grote Japanse steden werden in 1945 gedurende drie maanden systematisch gebombardeerd met brandbommen, waarbij huizen van hout en papier gemakkelijk in brand vlogen. De foto’s van Hiroshima tonen de nasleep van een vuurstorm, niet de explosie zelf, identiek aan de vuurstormen als gevolg van conventionele bombardementen op andere Japanse steden. Er bestaan geen beelden van de daadwerkelijke “atoomexplosie” in Nagasaki, alleen foto’s van de nasleep die niet te onderscheiden zijn van andere gebombardeerde steden.

De bekendste video’s en foto’s van nucleaire explosies zijn eigenlijk afkomstig van waterstofbomproeven in 1952, niet van de atoombommen van 1945. De paddestoelwolken, de gele kleur van brandende waterstof en de rook van koolwaterstofverbranding wijzen allemaal op conventionele explosieven. Zonder koolstof in kernsplijting zou er geen rook moeten zijn, maar al deze explosiefoto’s tonen typische rook van brandende koolstofhoudende materialen.

8. Waarom werd de uranium bom die naar verluidt op Hiroshima werd gebruikt nooit vooraf getest?

Het Manhattan Project zou twee totaal verschillende bomontwerpen hebben ontwikkeld: een uranium bom voor Hiroshima en een plutonium implosiebom voor Nagasaki. Hoewel ze het plutoniumontwerp naar verluidt in Trinity hebben getest, hebben ze het uranium bomontwerp nooit getest. De officiële verklaring luidt dat ze niet genoeg verrijkt uranium hadden voor zowel een test als het daadwerkelijke wapen.

Het over de Stille Oceaan vliegen met een niet-getest wapenontwerp om de Tweede Wereldoorlog te beëindigen, druist in tegen de militaire logica en de standaardprotocollen voor wapenontwikkeling. Geen enkel leger zou zo’n cruciale missie riskeren met een niet-getest apparaat, vooral niet wanneer hun eigen wetenschappers twijfelden of het wel zou werken. Dit suggereert dat ze wisten dat testen de onmogelijkheid van nucleaire explosies aan het licht zou brengen, dus gingen ze in plaats daarvan door met de psychologische oorlogsvoering.

9. Wat zijn de beweerde verschillen tussen uranium- en plutoniumwapens?

De bom op Hiroshima zou verrijkt uranium-235 hebben gebruikt in een eenvoudig kanonontwerp, waarbij twee subkritische stukken tegen elkaar zouden worden geslagen om kriticiteit te bereiken. De bom op Nagasaki zou plutonium-239 hebben gebruikt in een complex implosieontwerp met explosieve lenzen die een plutoniumkern samendrukten. Plutonium werd het voorkeursmateriaal voor alle latere wapens, ondanks dat het duurder en moeilijker te produceren was.

Plutonium-240, dat onvermijdelijk plutonium-239 verontreinigt, heeft een extreem hoge spontane splijtingssnelheid, waardoor voortdurend neutronen vrijkomen. Deze verontreiniging zou wapens gevaarlijk radioactief maken om te hanteren, waardoor grondpersoneel en vliegtuigbemanningen mogelijk zouden omkomen door blootstelling aan straling. Wat nog belangrijker is, is dat de voortdurende vrijgave van neutronen zou verhinderen dat er een gecontroleerde kettingreactie ontstaat, waardoor plutonium nog minder geschikt is voor wapens dan uranium.

10. Hoeveel uranium had het Manhattan Project eigenlijk tot zijn beschikking en was dat voldoende?

Volgens documenten van de Amerikaanse regering had elk van de drie kernreactoren die voor het Manhattan Project werden gebouwd 181 ton uranium nodig, wat neerkomt op ongeveer 2500 ton erts per reactor. Uit gegevens blijkt echter dat ze slechts 76 ton uraniumerts tot hun beschikking hadden, wat bij lange na niet voldoende was. Het meeste uranium kwam uit de Shinkolobwe-mijn in Belgisch Congo, en een deel was buitgemaakt op nazi-Duitsland.

Edward Sengier, de directeur van het Belgische mijnbouwbedrijf die met uraniumvoorraden naar Amerika was gevlucht, lijkt de claims over de ertsconcentratie te hebben opgeblazen om de markt te manipuleren. Hij beweerde dat de concentraties wel 65% bedroegen, terwijl typisch erts slechts 2% uranium bevat, waarvan slechts 0,7% de splijtbare U-235-isotoop is. De mijn werd na de eerste verkopen op een handige manier onder water gezet, waardoor verificatie onmogelijk werd en de prijzen voor dit zogenaamd schaarse strategische materiaal omhoog werden gedreven.

11. Wat onthulde de voormalige Britse premier in 1982 over de nucleaire afschrikking van Groot-Brittannië?

Tijdens een ontmoeting op kerstavond in de Westminster Arms pub deed deze voormalige premier, alleen bekend als “Jim”, verrassende uitspraken over kernwapens. Toen hem werd gevraagd waarom hij tijdens de Suez-crisis niet op de “grote rode knop” had gedrukt in plaats van mannen naar een zekere dood te sturen, verklaarde hij voorzichtig dat Groot-Brittannië geen effectieve nucleaire afschrikking heeft, maar voegde eraan toe dat dit geen probleem is omdat niemand anders dat ook heeft.

Hij beweerde niets te weten over de technische werking, maar hield vanuit zijn positie vol dat de nucleaire afschrikking van Groot-Brittannië niet effectief was. Toen hem werd gevraagd of Amerikaanse presidenten en Sovjetleiders hiervan op de hoogte waren, suggereerde hij dat de Russen dit waarschijnlijk wel wisten en dat militairen die bij de ontwikkeling betrokken waren, dit ook moesten weten. Zijn voorzichtige bewoordingen, waarbij hij zich beriep op de Official Secrets Act terwijl hij deze informatie deelde, suggereren dat hij bevestigde wat hij officieel niet kon zeggen.

12. Wat ontdekte de broer van Thomas Judge toen hij als politieagent van het Ministerie van Defensie op de onderzeebootbasis Faslane werkte?

De broer van Thomas, die 15 jaar geleden overleed, werkte als politieagent van het Ministerie van Defensie en beschermde de onderzeebootbasis Faslane en de vermeende nucleaire voorraad daar. Hij zei regelmatig tegen de demonstranten van Greenham Common dat ze naar huis moesten gaan omdat “we hier niets hebben” en hield vol dat er niets was om zich zorgen over te maken. Door zijn functie had hij toegang tot de basis en kon hij de opslagfaciliteiten inspecteren.

Toen hij de wapenopslagplaatsen, waar zogenaamd kernkoppen waren opgeslagen, daadwerkelijk onderzocht, vond hij daar niets – zelfs geen dummy-kernkoppen voor trainingsdoeleinden. Hij bevestigde aan Thomas dat er weliswaar onderzeeërs en raketten waren, maar dat er geen kernkoppen waren in de belangrijkste kernwapenfaciliteit van Groot-Brittannië. Deze getuigenis uit de eerste hand van iemand met directe toegang bevestigt de wetenschappelijke onmogelijkheid van kernwapens.

13. Hoe worden Britse Trident-raketten en kernkoppen eigenlijk beheerd en wie controleert ze?

De Britse Trident-raketten worden volledig geleased van de Verenigde Staten, en zelfs de door Groot-Brittannië ontworpen kernkoppen worden in Amerika geassembleerd. Het Verenigd Koninkrijk betaalt de VS voor deze wapensystemen, die Thomas Judge omschrijft als “beschermingsgeld” voor nepwapens. Britse onderzeeërs moeten terugkeren naar Faslane om vervangende raketten uit Amerikaanse voorraden te ontvangen nadat ze hun voorraad hebben afgevuurd.

Deze regeling betekent dat Amerika volledige controle behoudt over de zogenaamd onafhankelijke nucleaire afschrikking van Groot-Brittannië. De onderzeeërs vervoeren raketten, maar geen echte kernkoppen, omdat nucleaire kernkoppen niet kunnen bestaan. Deze financiële regeling komt ten goede aan Amerikaanse defensiecontractanten en handhaaft tegelijkertijd de illusie van Britse nucleaire capaciteit, waardoor het Verenigd Koninkrijk gebonden blijft aan de nucleaire alliantie van de NAVO, ondanks het feit dat de wapens fictief zijn.

14. Wat gebeurt er als kernreactoren oververhit raken in Three Mile Island, Tsjernobyl en Fukushima?

Wanneer reactorkernen oververhit raken en hun koeling verliezen, smelt het uranium of plutonium gewoon – het explodeert niet. In Three Mile Island smolt de luchtgekoelde uraniumreactorkern in wat ze het “China-syndroom” noemden, waarbij ze vreesden dat deze door de aarde heen zou smelten richting China. Het smelten toont aan dat oververhit splijtbaar materiaal geen explosies veroorzaakt, maar alleen vloeibaar metaal.

Bij watergekoelde reactoren zoals in Tsjernobyl en Fukushima splitst extreme hitte van ongeveer 3000 graden Celsius watermoleculen in waterstof- en zuurstofgassen. Deze gassen kunnen vervolgens ontbranden in chemische explosies – geen nucleaire explosies. De explosies die mensen associëren met deze rampen waren conventionele waterstofexplosies, wat bewijst dat zelfs onder extreme omstandigheden nucleair materiaal niet explodeert, maar gewoon smelt, terwijl het mogelijk secundaire chemische reacties veroorzaakt.

15. Waarom zouden de NAVO en CND belang hebben bij het in stand houden van het verhaal over kernwapens?

De oprichtingsdocumenten van de NAVO stellen dat het een nucleaire alliantie is die specifiek bestaat om nucleaire dreigingen tegen te gaan. Als er geen kernwapens bestaan, verliest de NAVO haar belangrijkste bestaansreden. De organisatie zou volledig moeten worden geherstructureerd of ontbonden zonder de nucleaire dreiging die de lidstaten samenbindt in vermeende wederzijdse verdediging.

De Campaign for Nuclear Disarmament, opgericht door filosoof Bertrand Russell in de jaren zestig, is voor haar doel en financiering volledig afhankelijk van het bestaan van kernwapens. De CND heeft nooit wetenschappers ingehuurd om het bestaan van kernwapens te verifiëren – een nalatigheid die grenst aan fraude als ze wisten dat wapens onmogelijk waren. Beide organisaties, ondanks hun ogenschijnlijk tegengestelde standpunten, hebben het verhaal over kernwapens nodig om hun bestaan, financiering en invloed te rechtvaardigen.

16. Welke rol speelde Einstein bij het promoten van het kernwapenprogramma en waarom?

Einstein schreef de beroemde brief aan Roosevelt waarin hij Amerika aanspoorde om atoomwapens te ontwikkelen, omdat nazi-Duitsland daar volgens hem mee bezig was. Einstein was echter in de eerste plaats een theoreticus die “geen schroef in een plug kon draaien” en zijn Nobelprijs won voor ander werk dan relativiteit. Gezien zijn theoretische achtergrond had hij moeten weten dat kernsplijting geen explosies kon veroorzaken.

Zijn motivatie lijkt te zijn geweest om zijn joodse collega’s die uit nazi-Duitsland vluchtten een toevluchtsoord te bieden toen de Amerikaanse grenzen in 1939 werden gesloten. Door het Manhattan Project te promoten, creëerde hij werkgelegenheid en een toevluchtsoord voor gevluchte wetenschappers. Of hij nu wist dat wapens onmogelijk waren of gewoon gemotiveerd was door medeleven met zijn collega’s, zijn brief leidde tot het omvangrijke overheidsprogramma dat de mythe van kernwapens in stand hield.

17. Welke rol speelden Edward Sengier en de uranium mijnen in Belgisch Congo in het Manhattan Project?

Edward Sengier, directeur van Union Minière, vluchtte in 1940 uit België met uraniumvoorraden die hij naar Staten Island had verscheept. Als voormalig investeringsbankier begreep hij marktmanipulatie en promootte hij beweringen dat zijn Shinkolobwe-mijn erts bevatte met een onmogelijke uraniumconcentratie van 65%, terwijl typisch erts slechts 2% bevat. Vervolgens liet hij de mijn handig onder water lopen, waardoor verificatie onmogelijk werd en de prijzen omhoog gingen.

Sengier lijkt contact te hebben gezocht met Roosevelt over het potentieel van uranium voor wapens, wat samenviel met de brief van Einstein. Zijn bedrijfsmodel bestond erin de schaarste en concentratie aan te prijzen om de winst te maximaliseren bij wanhopige kopers in oorlogstijd. Amerikaanse gezanten gingen in 1943 naar de mijn om die opnieuw in gebruik te nemen, maar uit de beschikbare gegevens blijkt dat het Manhattan Project nooit voldoende uranium heeft verkregen voor hun beweerde reactor- en wapenprogramma’s.

18. Wat geven paddestoelwolken eigenlijk aan en kunnen conventionele explosieven ze produceren?

Paddenstoelwolken zijn niet uniek voor nucleaire explosies – elke grote conventionele explosie produceert ze. Toen de Britten 10.000 ton explosieven onder het Duitse hoofdkwartier tot ontploffing brachten, ontstond er een klassieke paddenstoelwolk. De witte kap is waterdamp, een van de gasvormige producten van TNT en andere chemische explosieven. De gele kleur komt van brandende waterstof en de donkere rook duidt op brandende koolstof.

Kernsplijting produceert geen koolstof, dus bij een echte nucleaire explosie zou er geen rook moeten zijn. De beroemde beelden van paddestoelwolken vertonen alle kenmerken van conventionele explosieven: waterdamp, waterstofverbranding en koolstofrook. Deze visuele elementen bewijzen dat de explosies chemisch waren en niet nucleair, aangezien kernsplijting deze specifieke verbrandingsproducten niet kan produceren.

19. Hoe heeft het Manhattan Project-team naar verluidt de explosiekracht bij Trinity gemeten?

De meetmethode voor het bepalen van de opbrengst van de Trinity-test onthult de absurditeit van de beweringen. Iemand stond op een stoel op 10 mijl afstand van ground zero, liet stukjes papier vallen en observeerde hun beweging door de schokgolf. Op basis van deze ruwe observatie verklaarden ze dat de opbrengst 15-20 kiloton TNT-equivalent was.

Deze onwetenschappelijke methode om iets zo nauwkeurig te meten, toont de fictieve aard van de hele test aan. Voor het testen van echte wapens zijn uitgebreide instrumenten, druksensoren en zorgvuldige kalibratie nodig. Het verhaal over het laten vallen van papiertjes lijkt bedoeld om een verklaring te geven voor de opbrengstcijfers die ze gewoonweg hebben verzonnen, wetende dat het onmogelijk was om een niet-bestaande nucleaire explosie daadwerkelijk te meten.

20. Waarom zou het militair-industrieel complex een fictie over kernwapens in stand houden?

Het Manhattan Project kostte in 1945 2 miljard dollar – vandaag de dag ongeveer 50 miljard dollar – en creëerde een enorm industrieel complex dat voor zijn voortdurende financiering afhankelijk is van de nucleaire dreiging. Defensiecontractanten, wapenlaboratoria, uraniumwinningsbedrijven en hele militaire takken rechtvaardigen hun bestaan en budgetten door middel van kernwapens. De financiële prikkel om deze fictie in stand te houden is enorm.

Naast geld bieden kernwapens regeringen ongekende controle door middel van angst. De dreiging van nucleaire vernietiging rechtvaardigt surveillance, militaire uitgaven, internationale interventies en supranationale bestuursstructuren. De Rockefellers gebruikten nucleaire dreigingen om de autoriteit van de Verenigde Naties boven de nationale soevereiniteit te rechtvaardigen. Deze combinatie van winst en macht zorgt ervoor dat de fictie van kernwapens blijft voortbestaan, ongeacht de wetenschappelijke onmogelijkheid ervan.

21. Wat zijn de implicaties voor het nucleaire programma van Iran als kernwapens niet mogelijk zijn?

Het vermeende kernwapenprogramma van Iran wordt nog raadselachtiger als uraniumwapens onmogelijk zijn. De verrijkingsinstallaties die Israël en Amerika bombarderen, produceren zogenaamd uranium van wapenkwaliteit, maar het ontwerp van de uraniumbom is nooit getest en kan volgens de fysica van kernsplijting niet werken. Waarom zou Iran miljarden investeren in het verrijken van uranium tot 80% voor wapens die niet kunnen bestaan?

De herhaalde waarschuwingen dat Iran nog maar enkele maanden verwijderd is van kernwapens – een bewering die al 30 jaar wordt herhaald – worden duidelijk propaganda. De internationale sancties, militaire dreigementen en onderhandelingen over het nucleaire programma van Iran zijn ofwel gebaseerd op onwetendheid over de fysica, ofwel op opzettelijk theater. De hele Iraanse nucleaire crisis dient geopolitieke doeleinden die niets te maken hebben met daadwerkelijke wapens die fysiek niet kunnen bestaan.

22. Hoe verhindert de Official Secrets Act wetenschappers om de waarheid aan het licht te brengen?

Iedereen die aan kernwapenprogramma’s werkt, moet de Official Secrets Act of soortgelijke overeenkomsten ondertekenen, waardoor het onthullen van de waarheid een strafbaar feit wordt. Wetenschappers die weten dat kernwapens onmogelijk zijn, riskeren gevangenisstraf als ze onthullen wat ze volgens de overeenkomsten moeten beschermen. Universiteiten en onderzoeksinstellingen zijn afhankelijk van overheidsfinanciering die zou verdwijnen als ze het nucleaire verhaal in twijfel zouden trekken.

Toen Thomas Judge universiteiten vroeg om peer review of commentaar op zijn werk, reageerden ze gewoonweg niet. Wetenschappers vermijden het onderwerp volledig in plaats van hun carrière, financiering en vrijheid op het spel te zetten. Dit wettelijke kader zorgt ervoor dat degenen met de expertise om de fraude aan het licht te brengen, zwijgen, terwijl degenen die zich uitspreken, kunnen worden afgedaan als mensen zonder geloofwaardigheid of toegang tot geheime informatie.

23. Welke verbanden bestaan er tussen het ontkennen van kernwapens en andere complottheorieën?

Thomas Judge schreef ook een boek getiteld “Asteroids”, waarin hij betoogt dat de maanlandingen nep waren, op basis van problemen met ruimtepakken en het beheer van menselijk afval tijdens vermeende 14-daagse missies. Hij wijst op parallelle kwesties met officiële verhalen: de ellendige uitdrukkingen van de astronauten tijdens persconferenties, technische onmogelijkheden rond levensondersteuning en de gemakkelijke dood van Apollo 1-astronauten die klaagden over communicatieproblemen.

Hij legt een verband tussen het ontkennen van kernwapens en bredere patronen van misleiding, waaronder klimaatverandering (zijn gast Delingpole schreef “Watermelons” waarin hij klimaatfraude aan de kaak stelde) en verschillende valse vlaggen. Judge benadrukt echter dat hij een “burgerwetenschapper” is die niets gelooft zonder feiten, waarmee hij zijn wetenschappelijke analyse onderscheidt van speculatie. De hoax rond kernwapens past in een groter patroon van het gebruik van angst en geënsceneerde gebeurtenissen voor politieke controle.

24. Welke problemen met ruimtepakken en de menselijke biologie wijzen erop dat de maanlandingen nep waren?

Astronauten produceren dagelijks 3,7 liter urine, die zich tijdens missies van 14 dagen zou ophopen in zakken in hun pakken. Zweet zou zich ophopen in helmen, waardoor astronauten mogelijk zouden verdrinken. Vast afval zou gedurende de hele reis tegen hun lichaam gedrukt blijven, wat ernstig ongemak of infecties zou veroorzaken. Bij de Gemini-missies moesten astronauten naar verluidt hun pakken uittrekken en vervangen in ruimtes die kleiner waren dan een Mini Metro, terwijl er vijf mensen nodig zijn om iemand op de juiste manier in een ruimtepak te kleden.

De fysiologische uitdagingen zijn vergelijkbaar met die van Spitfire-piloten die decompressieziekte kregen toen ze naar grote hoogte vlogen. Snelle drukveranderingen in ruimtevaartuigen zouden decompressieziekte veroorzaken, tenzij er zuivere zuurstof werd gebruikt, maar Apollo schakelde na de brand in Apollo 1 over op normale lucht, waardoor stikstof weer werd geïntroduceerd, wat decompressieproblemen veroorzaakt. Deze biologische realiteiten maken langdurige ruimtemissies onmogelijk met de technologie uit de jaren zestig.

25. Hoe verhouden Spitfire-piloten die decompressieziekte kregen zich tot de uitdagingen van ruimtevaart?

Tijdens de Tweede Wereldoorlog ontwikkelden Spitfire-piloten die van de grond naar 30.000 voet klommen decompressieziekte – de kromming – door stikstofbellen die zich in hun bloed vormden. Artsen begrepen deze fysiologie niet totdat een arts die zelf met Spitfires vloog onderzoek deed naar de effecten van gasabsorptie, hoewel hij stierf nadat hij weigerde zijn wapens af te vuren vanwege de eed van Hippocrates.

Dezelfde decompressieproblemen zouden astronauten treffen die zich tussen omgevingen met en zonder druk verplaatsen. Hyperbare kamers om dergelijke aandoeningen te behandelen waren pas in de jaren vijftig of zestig beschikbaar. Het ruimteprogramma zou dit hebben opgelost met zuivere zuurstofomgevingen, maar nadat de brand in Apollo 1 een terugkeer naar stikstofhoudende lucht noodzakelijk maakte, zouden de decompressieproblemen waar militaire piloten mee te kampen hadden, onoverkomelijk zijn geweest voor astronauten.

26. Welke rol speelde Bertrand Russell bij de oprichting van CND en waarom is dit belangrijk?

Bertrand Russell, die in de jaren zestig de Campaign for Nuclear Disarmament oprichtte, was een filosoof, geen wetenschapper. Hij behoorde tot een van de “13 Titanic-bloedlijnen” en fungeerde als een opinieleider die de samenleving in vooraf bepaalde richtingen duwde. Zijn rol bij de oprichting van CND lijkt bedoeld om een gecontroleerde oppositie te creëren die het bestaan van kernwapens rechtvaardigt en tegelijkertijd het verzet in beheersbare protesten kanaliseert.

Russells elitaire achtergrond en connecties met groeperingen als de Fabians suggereren dat CND is opgericht om het nucleaire discours te versterken in plaats van zich echt tegen wapens te verzetten. Door een organisatie op te richten die ontwapening eiste, versterkte hij paradoxaal genoeg het geloof in de realiteit van kernwapens. Het feit dat CND er niet in is geslaagd het bestaan van wapens wetenschappelijk te verifiëren, onthult het ware doel ervan als gecontroleerde oppositie die het discours van nucleaire angst in stand houdt.

27. Hoe heeft het publiek gereageerd op de boeken en theorieën van Thomas Judge?

De reactie van het publiek was zeer vijandig. Mensen noemden hem een “idioot” en reageerden woedend in plaats van in te gaan op wetenschappelijke argumenten. Judge beschrijft het geloof in kernwapens als “een soort religie”, waarbij mensen niet in staat zijn om bewijsmateriaal te onderzoeken dat in tegenspraak is met de levenslange indoctrinatie via films, documentaires en onderwijs. De viscerale woede duidt op een diepe psychologische betrokkenheid bij het nucleaire verhaal.

Er zijn ook enkele positieve reacties gekomen, met name van Duitsers die geïnteresseerd zijn in het verband met Heisenberg en recentelijk van een Amerikaanse vrouw met een militaire en industriële achtergrond die haar eigen boek schrijft op basis van het onderzoek van Judge. Zijn werk is in vijf of zes talen vertaald door proeflezers die zijn centrale stelling bevestigden: kernsplijting is niet explosief. De aanhangers blijven echter een kleine minderheid in vergelijking met de vijandige critici.

28. Wat was de professionele achtergrond van Thomas Judge voordat hij een ontkenner van kernwapens werd?

Judge begon als professioneel saxofonist voordat hij computerprogrammeur werd en snel opklom tot expert bij computerfabrikant ICL. Hij gaf leiding aan teams van 50 mensen die overheidssystemen implementeerden, werkte in de City of London tijdens de Big Bang van 1986 en schreef software voor effectenmakelaars. Later studeerde hij rechten en werd hij door managementconsultants aangeworven vanwege zijn gecombineerde technische en juridische expertise.

Zijn carrière bereikte een hoogtepunt toen hij hielp bij het opzetten van een investeringsbank vanaf nul, waar hij een hoge functie bekleedde tot hij in 2012 vertrok. In 2014 verhuisde hij naar Tenerife, waar hij terugkeerde naar muziek en schrijven. Ondanks zijn succesvolle carrière geeft hij toe dat hij zijn geld “verspilde” aan “wijn, vrouwen en gezang”, waardoor hij de vrijheid had om controversieel onderzoek te doen zonder financiële druk. Zijn technische achtergrond en ervaring met overheidscontracten verschaften hem de analytische vaardigheden en insidertoegang die zijn onderzoek naar kernwapens hebben gevoed.

29. Waarom reageren mensen zo visceraal en boos op het ontkennen van kernwapens?

Mensen leven al 80 jaar in de schaduw van een nucleaire holocaust, waarbij de dreiging diep verankerd is in hun wereldbeeld door onderwijs, media en cultuur. Het uitdagen van deze basis roept defensieve reacties op die vergelijkbaar zijn met die van religieuze gelovigen die geconfronteerd worden met ketterij. Judge vergelijkt het met mensen die in Jezus geloven omdat ze John Wayne in een film hebben gezien – de emotionele investering overweldigt het rationele onderzoek.

De nucleaire dreiging dient als een organiserend principe voor het begrijpen van de naoorlogse geschiedenis, internationale betrekkingen en de huidige politiek. Het wegnemen van deze hoeksteen veroorzaakt psychologische stress, omdat mensen alles moeten heroverwegen, van de Koude Oorlog tot hedendaagse conflicten. De woede maskeert angst – niet voor kernwapens, maar voor het onder ogen zien van een leven lang bedrog en de gevolgen daarvan voor het vertrouwen in instellingen.

30. Hoe is de angst voor een nucleaire holocaust 80 jaar lang gebruikt als controlemechanisme?

Sinds Hiroshima en Nagasaki in 1945 heeft de nucleaire dreiging ongekende militaire uitgaven in vredestijd, surveillancesystemen en internationale bestuursstructuren gerechtvaardigd. De angst heeft geleid tot de oprichting van de NAVO, de structuur van de VN-Veiligheidsraad en talrijke verdragen die de nationale soevereiniteit beperken. Regeringen beroepen zich op nucleaire dreigingen om interventies, sancties en binnenlandse controles te rechtvaardigen die de bevolking anders zou afwijzen.

De psychologische controle reikt verder dan het beleid en beïnvloedt ook de cultuur en het bewustzijn. Generaties hebben een gevoel van hulpeloosheid geïnternaliseerd tegenover de ultieme autoriteit die over ultieme wapens beschikt. Deze aangeleerde hulpeloosheid maakt de bevolking beter beheersbaar, meer geneigd om autoriteit te accepteren en afhankelijk van bescherming door de overheid tegen verzonnen dreigingen. De nucleaire mythe is misschien wel de meest succesvolle psychologische operatie in de geschiedenis, waarbij al acht decennia lang controle op basis van angst wordt gehandhaafd met niets meer dan conventionele explosieven en propaganda.

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Onderzoeker stelt voor om kernbom onder de oceaan te laten ontploffen… om de planeet te redden

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: