Het Westen is zojuist ruw wakker geschud

Oswald Spengler, excentrieke Duitse aarts-conservatief, briljant auteur van “The Decline of the West” en trotse pessimist extraordinaire (“optimisme is lafheid”), kon ook behoorlijk wakker zijn: je zult geen minachtender spot of bijtende spot voor het navelstaren van het Westen vinden dan die van hem.

Spengler hekelde de “provinciale vooronderstellingen”, naïeve ijdelheid en zelfverlammende bekrompenheid van het Westen en verwierp het dwangmatige solipsisme ervan als een “verbazingwekkende optische illusie” van eigenbelang, schrijft Tarik Cyril Amar.

Vandaag, iets meer dan honderd jaar na deze observaties, zou Spengler zich grimmig gerechtvaardigd voelen. De reeks internationale gebeurtenissen – op een schaal van ‘opmerkelijk’ tot ‘game-changing’ – die zich eerst ontvouwde tijdens de top van de Shanghai Cooperation Organization (SCO) in Tianjin en vervolgens rond de grootschalige parade in Peking ter gelegenheid van de 80e verjaardag van de overwinning in de Tweede Wereldoorlog, zou zelfs de meest slaapwandelende bewoner van de westerse mainstreammediabubbel twee belangrijke feiten over onze wereld zoals die werkelijk is, moeten doen inzien.

Ten eerste ontstaat er onstuitbaar een nieuwe wereldorde waarin Eurazië (minus een klein, vreemd en somber schiereiland dat dwangmatig gefixeerd is op de Atlantische Oceaan en masochistisch gehoorzaam is aan de VS) en het Mondiale Zuiden centraal staan. De Chinese president Xi Jinping maakte in Tianjin duidelijk dat de bewakers van deze nieuwe orde de belachelijke “op regels gebaseerde internationale orde” van het Westen, deze lelijke afwijking die de genocide in Gaza en andere massale misdaden mogelijk heeft gemaakt, naar de vuilnisbelt van de geschiedenis zullen verwijzen.

Ten tweede mist het Westen zijn kans om een rol te spelen in het vormgeven van wat er na zijn halfwaanzinnige en volkomen brute “unipolaire moment” komt. Gevangen in zelfvernietigende zelfgenoegzaamheid, zoals geïllustreerd door de onverdraagzame afwijzing door de Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent van de SCO-bijeenkomst als een “performatieve” bijeenkomst van “slechte acteurs”, zijn de huidige westerse establishment vastbesloten om zichzelf te blijven marginaliseren.

In de treffende woorden van de Slowaakse leider Robert Fico zullen de meeste westerse leiders “kikkers op de bodem van de put” blijven spelen, maar al te blij om zonder enig benul te leven. Misschien is dat maar beter ook:

het is moeilijk voor te stellen dat zij een oprechte bijdrage zullen leveren aan een wereld die is gebaseerd op “soevereine gelijkheid”, “internationale rechtsstaat” en “multilateralisme” (Xi Jinping), “geldige en onwrikbare” VN-beginselen (Vladimir Poetin van Rusland) en een vorm van “connectiviteit” die “soevereiniteit en territoriale integriteit” respecteert (Narendra Modi, premier van India).

In dit opzicht is een van de twee meest spectaculaire ontwikkelingen in Peking dat China en Rusland nu dicht bij de bouw van een van de meest ambitieuze pijpleidingprojecten in de geschiedenis zijn: Power of Siberia 2, dat Russische gasvelden via Mongolië met China verbindt, “zou”, geeft Bloomberg toe,“de wereldwijde gashandel opnieuw kunnen definiëren”, inclusief, zoals de Financial Times opmerkt, die van de LNG-handelende VS, Australië en Qatar.

Dat is een understatement. Met een verwachte capaciteit van 50 miljard kubieke meter per jaar gedurende ten minste 30 jaar, zal Power of Siberia 2 inderdaad invloed hebben op al het bovenstaande. In wezen zal het een enorme verschuiving in de stroom van betaalbare Russische energie versterken en consolideren, weg van het lustig zelf-deïndustrialiserende NAVO-EU-Europa naar het dynamische China en Azië.

Natuurlijk zal Power of Siberia 2 niet alleen het energiesysteem van de wereld veranderen, maar ook de mondiale geopolitiek. Op de lange termijn bevestigt de nieuwe Russisch-Chinese overeenkomst dat de overgebleven “omgekeerde Kissingerianen” in de VS (of andere westerse fantasten, bijvoorbeeld in NAVO-EU-Europa) hun dromen om een wig te drijven tussen Moskou en Peking kunnen vergeten.

Noem het een “strategisch partnerschap” (de officiële term), noem het een alliantie, het is een feit: noch Rusland, noch China zullen toestaan dat het Westen hen uit elkaar drijft.

Alleen al in militaire termen (slechts één, maar wel een belangrijk onderdeel van de machtsverhoudingen) betekent dit dat de Russische strijdkrachten, die de proxyoorlog van het Westen via Oekraïne aan het verslaan zijn, en de Chinese strijdkrachten, die de grootste ter wereld zijn en zwaar bewapend zijn met eersteklas binnenlands geproduceerde wapensystemen, aan dezelfde kant van de mondiale balans staan, net als de machtige militair-industriële complexen van beide landen.

Op korte termijn bewijst en signaleert de timing van deze Russisch-Chinese opmars na jaren van voorbereidingen en onderhandelingen eens te meer dat Peking zich niet laat intimideren door de dwaze dreigementen van Washington met secundaire sancties.

De context is hier van cruciaal belang: de VS heeft zojuist zijn uiterste best gedaan om India tot voorbeeld te stellen door New Delhi op onrechtvaardige, inconsistente en zeer onverstandige wijze te intimideren met strafheffingen omdat India het aandurft een soevereine natie te zijn (let op en leer, Duitsland!) als het gaat om energie en dus Russische olie te kopen. Als dat Amerikaanse beleid van hardhandig optreden bedoeld was om iemand tot onderwerping te dwingen, dan heeft het spectaculair averechts gewerkt.

Niet alleen heeft China duidelijk gemaakt dat het zoveel Russisch gas zal kopen als het wil, maar Gazprom-CEO Alexey Miller bevestigt ook dat het Russische bedrijf zal verkopen tegen een prijs die lager is dan wat de overgebleven klanten in Europa moeten betalen. Bovendien – en dit is de andere meest spectaculaire gebeurtenis van de SCO-Beijing-bijeenkomsten – was India ook niet onder de indruk van het getreiter van Washington. Integendeel, de Indiase leider Narendra Modi was een centrale figuur op de SCO-bijeenkomst, waar hij demonstratief werd verwelkomd en actief deelnam. Tegelijkertijd liet hij weten dat hij geen telefoontjes van het Witte Huis aannam.

Westerse “experts” en ivoren-toren-denktanks die erop rekenden dat China en India hun grensconflict niet zouden kunnen oplossen, hebben onder een steen geleefd en projecteren typisch westerse koppigheid en irrationaliteit op veel volwassener leiderschappen.

Voeg aan al het bovenstaande de aanwezigheid toe van vele andere belangrijke internationale leiders, waaronder bijvoorbeeld die van Iran en Noord-Korea, evenals de uitstekende organisatie van wat echt een mega-evenement was, en er bestaat geen twijfel over dat we getuige zijn geweest van een historische mijlpaal.

De geschiedenis zal zich de VS en de EU bij het recente “diktat” van Turnberry herinneren als een trieste vertoning van kortzichtigheid, pesterijen en lafheid die het Westen hopeloos hebben gemaakt. De geschiedenis zal zich de SCO-bijeenkomst in Tianjin en de follow-up in Peking herinneren als een demonstratie van waarom en hoe de nieuwe orde de overhand kreeg.

Hoe reageren het Westen, zijn politici en de mainstream media op dit alles? Met dezelfde oude egocentrisme die Spengler meer dan een eeuw geleden al signaleerde. Niet alleen gaat het Westen achteruit alsof er geen morgen is. Het beschouwt de hele, grote, steeds machtigere, rijkere en belangrijkere wereld om zich heen – dat wil zeggen, de overgrote meerderheid van de mensheid – nog steeds als niets anders dan een projectie van zijn fantasieën en angsten: China en India boeken samen vooruitgang? Dat moet gewoon allemaal te wijten zijn aan het feit dat de VS of Trump persoonlijk India hebben beledigd. Weg met de gedachte dat zowel New Delhi als Peking hun eigen weloverwogen redenen hebben om toenadering te zoeken!

De Russische Vladimir Poetin de centrale eregast in Tianjin en Peking? Nou, dat moet wel betekenen dat hij is ontsnapt aan die prachtige isolatie die het almachtige Westen hem had opgelegd. Weg met de gedachte dat die isolatie nooit heeft bestaan! Behalve natuurlijk voor zover het Westen zichzelf heeft geïsoleerd door zijn onredelijke eisen om Moskou te isoleren.

Het Westen is een bijna meelijwekkende gevangene van zijn eigen zelfobsessie. Hoe zwakker het is, hoe erger het de realiteit ontkent. Aan dat narcisme hangt een prijskaartje. Het westerse establishment is te solipsistisch om de wereld op een andere manier te begrijpen dan op basis van zijn eigen, steeds meer waanvoorstellingen, en heeft nauwelijks nog vijanden nodig. Als het aan zichzelf wordt overgelaten, zal het Westen in duisternis vervallen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Donald Trump bewijst dat BRICS een goede zaak is

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: