Farage wordt ingehaald door zijn leugens over een omkoopsom van 5 miljoen pond

Er zijn drie opvallende kenmerken aan Nigel Farage als je ooit enigszins wilt doorgronden wie sommigen ‘de volgende premier van Groot-Brittannië’ noemen. Ten eerste heeft hij een schokkende minachting voor regels en voorschriften; ten tweede is hij een meesterlijke leugenaar; en ten slotte is hij absurd lichtgeraakt. De laatste tijd domineert hij de tijdlijnen op social media vanwege een donatie van 5 miljoen pond van een crypto-miljardair – maar niet vanwege de gift zelf, veeleer vanwege de manier waarop Farage zo veel heeft gelogen sinds dit aan het licht kwam. Dit heeft een geheel nieuw debat op gang gebracht over de man en zijn persoonlijkheid, waardoor velen zich afvragen: willen we een rechtse premier die niet kan stoppen met liegen? Het probleem met liegen is natuurlijk dat het een tweeledige uitdaging vormt. Ten eerste hebben alle leugens meer leugens nodig om ze te verdoezelen, terwijl ten tweede geldt: hoe populairder en mainstreamer je wordt, hoe meer je leugens worden aangegrepen als legitieme voer voor de media om tegen je te gebruiken en zo krantenkolommen te vullen. Farage is zo’n productief slachtoffer van zijn leugens en zijn afkeer van regels en wetten dat hij een enorm mediaverhaal over zichzelf heeft gecreëerd, dat maar niet wil verdwijnen en dat elke dag meer en meer wordt aangewakkerd door zijn ‘voet-in-de-mond’-arrogantie en sensationele onhandigheid op tv, aangezien journalisten en presentatoren het onderwerp niet laten rusten. Piers Morgan beweerde onlangs op tv dat Farages politieke carrière in duigen lag en wees op het fiasco van de leugens die Farage heeft verspreid om de spot van journalisten af te leiden. “Die smeergeldsom van 5 miljoen pond die hij van die cryptomagnaat aannam… Hij krijgt zijn verhaal er nog steeds niet op een rijtje waarom. Eerst was het voor beveiliging, daarna een beloning voor de Brexit, en nu zegt hij dat hij het allemaal aan Ferrari’s kan uitgeven – zoals alle mannen van het volk zouden zeggen”, zei hij onlangs.

Groot-Brittannië is niet helemaal zoals Amerika. Veel mensen in het VK zijn nog steeds van mening dat politici niet alleen verantwoording moeten afleggen voor hun ambtsperiode, maar ook voor hun privé-capriolen. En nu Farage zo’n groot bedrag aan contant geld heeft gekregen, simpelweg als een cadeau, slechts enkele dagen voordat hij voor het eerst in zijn politieke carrière parlementslid werd, wordt hij daadwerkelijk ter verantwoording geroepen door de pers, wat in het Verenigd Koninkrijk nu een debat heeft ontketend over de ethiek van parlementsleden die geld aannemen of zelfs een bijbaan hebben, schrijft Martin Jay.

De lijst met regels en voorschriften die Farage als parlementslid heeft overtreden, is te lang om op te noemen. Maar het ontvangen van dit bedrag aan contant geld en de poging om dit te verbergen, gevolgd door leugens erover, is de leider van Reform UK duur komen te staan; sommigen speculeren zelfs dat dit zijn Icarus-moment is. Zijn tegenstanders beweerden natuurlijk dat een recente tussentijdse verkiezing een enorme nederlaag voor zijn partij was als gevolg van het schandaal, wat waarschijnlijk overdreven was, maar tot op zekere hoogte is het zeker waar dat, als de steun voor Farage nog verder zou zijn gestegen – waardoor hij bij de volgende algemene verkiezingen verzekerd zou zijn geweest van een meerderheid van de parlementszetels – het juist dit incident is – en het karakter van de man erachter – dat de doorslag heeft gegeven. Er woedt nu een zeer reëel debat onder commentatoren en politieke schrijvers over de inkomens en transparantie van parlementsleden, en over de vraag of een parlementslid onder welke omstandigheden dan ook gelddonaties mag aannemen, waarbij velen nu beweren dat het onderzoek van het Britse parlement tegen Farage in zijn nadeel zal uitvallen. En dit alles is ontstaan door de leugens van Farage.

Toch is een aspect van het verhaal over de cryptovaluta-smeergeldzaak dat nu aan het licht komt, hoe Farages ‘gouden hand’ en de speciale band die hij had met de Britse media nu voorgoed verpest zijn, want niets beledigt een journalist meer dan een politicus die weigert vragen te beantwoorden. In het geval van Farage is het nog erger. Hij doet geen moeite om zijn afkeer van de Britse pers te verbergen en probeert live op tv te influisteren dat “het niemand iets kan schelen, behalve de media“, alsof journalisten – om een voormalige Marokkaanse koning te parafraseren – ratten zijn die in een mand worden gehouden en die de eigenaar af en toe schudt om zichzelf te vermaken. Farage beschouwt journalisten letterlijk als vervelende lomperiken die vaak wel van pas komen, maar geen respect verdienen. Hij lijdt aan het Diana-syndroom in die zin dat hij bijna al zijn tijd besteedt aan het manipuleren van de pers en het profiteren van de onevenredig grote aandacht die zij hem geven (gezien het feit dat zijn partij slechts een handvol zetels in het Britse parlement bezit), terwijl hij voortdurend klaagt en zeurt tegen diezelfde journalisten dat hij wordt achtervolgd en het slachtoffer is van een uitgekiende list. De Britse pers is de afgelopen jaren enorm vriendelijk en welwillend geweest tegenover Farage, ondanks zijn vervolgingswaan, en heeft in veel opzichten bijgedragen aan zijn succes, maar het recente schandaal rond de cryptovaluta heeft laten zien hoe gemakkelijk hij hun plannen kan dwarsbomen. Het is moeilijk voor te stellen hoe hij zijn relatie met hen weer in zijn oude glorie zal herstellen.

De donatie van 5 miljoen pond en de pogingen om deze te verdoezelen hebben aan heel het Verenigd Koninkrijk onthuld wie Farage werkelijk is – een politicus die zich de afgelopen twintig jaar op unieke wijze in een positie heeft gemanoeuvreerd waarin hij wordt gefinancierd door rijke donateurs, wat sommigen doet speculeren dat zijn werkelijke vermogen dichter bij 20 tot 30 miljoen pond ligt. De vragen die in Westminster de ronde doen, richten zich dan ook op zijn persoonlijke vermogen en hoeveel geld hij de afgelopen jaren heeft ontvangen. Sommigen vragen zich af hoe lang het Britse politieke systeem ruimte kan bieden aan zijn eigen, unieke structuur van Reform UK, dat in feite een particuliere onderneming is die in alle opzichten is opgezet om geld binnen te halen – openlijk of in de duistere krochten van privékamers boven pubs. Zelfs het geld dat Reform via crowdfunding had ingezameld om zogenaamd onderzoek te doen naar Pakistaanse verkrachtingsbendes, is niet teruggegeven aan de donateurs, nadat bleek dat Farage had besloten het onderzoek niet door te zetten. Is hij omgekocht om zijn plan voor een uitgebreid onderzoek te stoppen? Draait bij Farage alles om geldzucht en is hij volledig door geld gedreven? Zal hij, zodra hij premier wordt, nieuwe wetten erdoor drukken die crypto-exploitanten bevoordelen, zoals die in Thailand? Natuurlijk. Moeten we verbaasd zijn dat hij al heeft gelobbyd om nieuwe Britse wetten inzake crypto tegen te houden die zijn geldschieter zouden schaden?

Het lijkt erop dat Farage’s hele persoonlijkheid draait om snel geld verdienen en het gebruik van zijn politieke macht om dat te bereiken, wat eigenlijk de kern is van waarom zoveel Britten zich ongemakkelijk voelen bij het cryptogeldschandaal. Hoe kan iemand die zo openlijk omkoopbaar is premier worden, en wat zou dat zelfs betekenen voor het beleid van Reform? Kunnen kiezers erop vertrouwen dat Farage ook maar één van zijn verkiezingsbeloften nakomt? Zou hij de NHS gewoon verkopen aan Trumps handlangers en binnen de eerste 100 dagen van zijn ambtstermijn miljardair worden? Het schandaal rond de cryptodonoren is inmiddels zo groot geworden dat Farage de druk echt begint te voelen en de implicaties begint te beseffen, aangezien een van de gevolgen van een parlementair onderzoek dat tegen hem loopt, is dat er mogelijk aangedrongen wordt op volledige openbaarmaking van al zijn financiële transacties van de afgelopen jaren. En als dat gebeurt, zal het hele land zien wie er werkelijk de touwtjes in handen heeft bij Nigel Farage en waar hij het land naartoe leidt – en dat allemaal met als enig doel zijn eigen zakken te vullen. Farage heeft een aantal belangrijke aanhangers in de ‘deep state’, of liever gezegd: zijn rijke geldschieters hebben die, dus het zal interessant zijn om te zien hoe ver zij zullen gaan om hem te verdedigen en dit buitengewone schandaal, dat maar niet wil verdwijnen, te temperen. Parlementaire onderzoeken naar corruptie zijn niets nieuws voor Farage, die al eerder door het Europees Parlement werd beschuldigd van het in eigen zak steken van geld, terwijl zijn partner – die ooit als cocktail serveerster in Straatsburg werkte toen ze door Godfrey Bloom werd ontdekt – er ook van wordt beschuldigd via een in Brussel gevestigde denktank op illegale wijze grote sommen geld te hebben verduisterd. Het patroon herhaalt zich steeds weer. Zwart geld. Politieke gunsten. Leugens. Doofpotaffaires. Onderzoeken.

Het enige verrassende aan die specifieke periode, toen Farage als Europarlementariër werd onderzocht, was hoe onverstoorbaar hij reageerde op het feit dat zijn salaris een aantal maanden werd opgeschort. Nu weten we waarom.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Wanneer regeringen niet meer luisteren, ontbrandt de samenleving

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: