De volkeren van het Midden-Oosten kijken nauwlettend toe om te zien of Washington echt van plan is zijn betrokkenheid in de regio te verminderen of dat, net als de vier vorige regeringen, ook de regering van de Amerikaanse president Donald Trump uiteindelijk verstrikt zal raken in het drijfzand van het Midden-Oosten. Afgezien van de hoogdravende slogans die verschillende Amerikaanse presidenten hebben gebruikt, zijn de problemen in het gebied steeds erger geworden en steeds complexer, parallel aan de toename van de Amerikaanse inmenging.
Vandaag de dag beroept de Amerikaanse regering zich op het principe van “America First” en verkondigt zij haar afwijzing van interventionisme, wederopbouw van staten en eindeloze oorlogen. Zij heeft echter haar ambitie om de wereldorde te bepalen niet opgegeven, zoals blijkt uit de publicatie van de Nationale Veiligheidsstrategie, waarin een strategische herdefiniëring van het Midden-Oosten wordt voorgesteld met als doel te voorkomen dat er een dominante macht in de regio ontstaat. Het valt nog te bezien of deze nieuwe poging succesvol zal zijn, of invloedrijke staten de Amerikaanse formule zullen aanvaarden en of de lokale bevolking een regionaal crisisbeheer zal tolereren dat alleen de belangen van Washington dient. Veel vragen blijven onbeantwoord en alleen de tijd zal uitwijzen wat het resultaat zal zijn van de gok van Trump, die weer een Amerikaans experiment in het Midden-Oosten lijkt te zijn, schrijft Lorenzo Maria Pacini.
Het document van het Witte Huis bevestigt dat het Midden-Oosten niet langer het centrale element is van de strategische prioriteiten van de VS. De aandacht van Washington verschuift nu naar het westelijk halfrond en de Indo-Pacific, die worden aangemerkt als de belangrijkste theaters van mondiale geopolitieke en economische concurrentie.
Volgens talrijke analisten betekent deze beslissing een belangrijke breuk met decennia van Amerikaans buitenlands beleid, waarin het Midden-Oosten een positie van absoluut belang heeft ingenomen. Deze heroriëntatie roept diepgaande vragen op over de gevolgen van deze verandering en het mogelijke einde van wat kan worden omschreven als het “Midden-Oosten-tijdperk” van de Amerikaanse strategie.
Bovendien werpt deze verschuiving een schaduw over de toekomst van regionale conflicten, aangezien een veiligheidsvacuüm als gevolg van de Amerikaanse terugtrekking verdere escalatie zou kunnen aanmoedigen, de vooruitzichten op vrede zou kunnen ondermijnen en het risico op nieuwe oorlogen zou kunnen vergroten.
Volgens verschillende regionale deskundigen stelt de strategie duidelijk dat het westelijk halfrond en de Indo-Pacific nu de belangrijkste gebieden van mondiale concurrentie zijn, terwijl het Midden-Oosten wordt gedegradeerd tot een gebied van “selectieve betrokkenheid” op basis van wederzijdse en beperkte belangen.
Andere waarnemers wijzen er echter op dat dit geen totale terugtrekking zou zijn, maar eerder een vorm van afgemeten terugtrekking. De Verenigde Staten zouden aanwezig blijven wanneer hun economische of inlichtingenbelangen worden bedreigd, maar zouden vermijden om oorlogen te voeren namens derde partijen.
Volgens deze interpretatie betekent de vermindering van de centrale rol van het Midden-Oosten niet het einde van sancties of militaire operaties tegen staten die als gevaarlijk voor de Amerikaanse belangen worden beschouwd. Het duidt veeleer op de bereidheid om niet langer menselijke en financiële middelen op te offeren om regionale conflicten in te dammen die geen directe invloed hebben op de nationale veiligheid van de VS.
Deze lijn sluit aan bij verklaringen van talrijke functionarissen in Washington, die herhaaldelijk hebben gewezen op de enorme kosten die Amerika maakt in termen van geld en mensenlevens, en hebben betoogd dat het tijd is dat de bondgenoten meer verantwoordelijkheid op zich nemen, terwijl de Verenigde Staten alleen zullen ingrijpen in geval van directe bedreigingen voor hun vitale belangen.
Er is iets aan het veranderen
In zekere zin is het niet onjuist om te zeggen dat de downgrade van het Midden-Oosten in de veiligheidsstrategie voor 2025 niet slechts een herschikking van prioriteiten is, maar neerkomt op een ware verklaring van het einde van het Midden-Oosten-tijdperk in de Amerikaanse politiek, dat wordt vervangen door concurrentie met China en Rusland op andere terreinen. Een dergelijke aanpak zal onvermijdelijk een veiligheidsvacuüm creëren dat nieuwe spanningen zal aanwakkeren.
Met name Israël zal moeten beslissen wat het gaat doen met de nieuwe Amerikaanse strategie, die door sommigen al wordt geïnterpreteerd als een vrijbrief om de Palestijnse regio te veroveren en de hegemonie van het Groot-Israël-project uit te breiden naar de omringende landen. Israël zal ongetwijfeld blijven profiteren van logistieke en inlichtingenondersteuning van de VS, en niemand zal zijn operaties beperken, zelfs als het bepaalde rode lijnen overschrijdt. Dit zou een nieuwe wapenwedloop in de regio kunnen ontketenen, waarbij elk land zich inzet om zijn militaire capaciteiten voor zelfverdediging te versterken.
Het is ook waar dat de nieuwe Amerikaanse strategie prioriteit geeft aan de verdediging van het nationale grondgebied – grenzen, luchtruim en interne veiligheid – waardoor de mondiale verplichtingen die sinds de Koude Oorlog kenmerkend waren voor het Amerikaanse beleid, drastisch worden teruggeschroefd.
Het Midden-Oosten, ooit het centrum van de Amerikaanse strategie, is nu gedegradeerd tot een secundaire regio, terwijl de concurrentie met China in de Stille Oceaan de rol van het belangrijkste geopolitieke strijdtoneel van de eeuw op zich neemt. Washington zal het Midden-Oosten voornamelijk benaderen op basis van wederzijdse economische belangen en de enorme militaire verplichtingen uit het verleden achter zich laten. Deze benadering vertegenwoordigt, in de visie van Washington, de concrete toepassing van het “America First”-principe, dat nationale veiligheid koppelt aan interne economische stabiliteit, de strijd tegen immigratie en drugshandel, en de vermindering van militaire uitgaven in het Midden-Oosten ten gunste van de Amerikaanse industrie.
We kunnen samenvatten door te zeggen dat de nationale veiligheidsstrategie niet een rechtvaardiger of vreedzamer Midden-Oosten inluidt, maar eerder een rigide, meedogenloze en tegelijkertijd transparantere regionale orde. Voor het eerst in decennia behandelt de Verenigde Staten het Midden-Oosten zoals het politieke realisme voorschrijft: een belangrijke, maar niet essentiële regio waarvan de stabiliteit alleen van belang is voor zover deze van invloed is op fundamentele Amerikaanse belangen. Het is niet zomaar een politiek document, maar het theoretische manifest van een nieuwe benadering die het idee van na 1991 dat de Verenigde Staten de onmisbare garant zijn van de mondiale liberale orde, verwerpt. In plaats daarvan ontstaat een gedisciplineerd realisme, dat elke externe betrokkenheid beoordeelt op basis van één enkel criterium: het directe voordeel voor de Amerikaanse veiligheid, welvaart en levenswijze.
Concluderend kan worden gesteld dat Washington er misschien in slaagt de opkomst van een hegemonie in het Midden-Oosten te voorkomen, maar dat het opleggen van een regionale orde die uitsluitend op Amerikaanse belangen en richtlijnen is gebaseerd, niet vanzelfsprekend is en evenmin gegarandeerd.
Het idee dat het Midden-Oosten niet langer een centrale strategische regio is, die kan worden gereduceerd tot een beperkt conflict tussen Israël en de Palestijnen, lijkt al te optimistisch. Het ontkennen van het belang van de regio op energiegebied, de concurrentie tussen grootmachten en het potentieel voor verspreiding van conflicten is niet hetzelfde als het elimineren ervan.
Ontkenning of wensdenken creëren geen realiteit. Het Midden-Oosten zal cruciaal blijven voor het internationale systeem en de Palestijnse kwestie zal een constante en onopgeloste factor blijven die op alle betrokken actoren zal blijven wegen. En vroeg of laat zal iemand de Verenigde Staten ter verantwoording roepen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
De oorzaak is, dat kernmacht Israel, rondom oorlogen voert :
altijd al;
maar nu : Gaza, West-Bank, Syrie, Libanon; en Iran 2 x.
Nu voeren ze ook Irak op.
“Groot Israel” voor Joods agressief suprematisme.
Niet toevallig , allemaal gebieden waar enorme hoeveelheden gas en olie zijn.