Deze tijden van het nieuwe normaal zijn absoluut geen normale tijden. Psychoanalytica Joyce McDougall bedacht de term normopathie om een overdreven – en pathologische – gehechtheid aan en aanpassing aan conventionele sociale normen aan te duiden. De Engelse psychoanalyticus Christopher Bollas heeft een term bedacht met een soortgelijke betekenis – normotic, die een variatie lijkt op en een woordspeling op het woord neurotisch. Mensen die normopathisch of normotisch zijn, hebben geen onafhankelijk zelfbesef ontwikkeld en hebben een neurotische obsessie om normaal te lijken, om erbij te horen – ze zijn abnormaal normaal, schrijft Paul Levy.

Aan de basis van deze kwaal ligt een onzekerheid om beoordeeld en afgewezen te worden. Normoten zijn overdreven bezorgd over hoe anderen hen zien, waardoor ze bang zijn om creatief uitdrukking te geven aan hun unieke individualiteit (die daardoor onontwikkeld blijft), wat resulteert in bang zijn om deel te nemen aan de roep van hun eigen individuatie. Zoals Jung adviseert, moeten we bang zijn om te gezond van geest te zijn, want ironisch genoeg kan dit gemakkelijk ongezond worden.

Veel families, groepen of samenlevingen zijn behept met normopathie (volgens de regels van de groep over wat als “normaal” wordt beschouwd), zodanig dat het normaal wordt geacht normotisch te zijn. Het vreemde is dat als bijna iedereen in de groep normotisch is, de pathologie als normaal en gezond wordt gezien, waardoor de persoon in de groep die niet normotisch is, abnormaal lijkt te zijn, degene met de pathologie. Waanzinnig genoeg, in een geval van projectie van hun eigen gekte, pathologiseren degenen met de pathologie vervolgens degene die de pathologie niet heeft. Iets dergelijks is op het ogenblik in onze wereld aan de hand.

Deugmensen zijn geestelijk ziek in de klinische zin

Een van de grootste gevaren van onbewustheid is de neiging tot suggestie, waarbij we het perspectief van anderen op de wereld overnemen – en op wie we zelf zijn – en zo gemakkelijk ten prooi vallen aan het heersende collectieve groepsdenken van de kudde. De neiging tot kuddegeest hangt sterk samen met het vatbaar zijn voor het kapen, manipuleren en controleren van onze geest door krachten buiten onszelf.

Welke term we ook gebruiken – normopathisch of normotisch – er zijn veel mensen die afhankelijk zijn van en hun eigenwaarde ontlenen aan externe bevestiging door anderen. Omdat we sociale wezens zijn, hebben we een onbewuste onderstroom om bij een groep te willen horen, die ons openstelt voor de mogelijkheid om ons los te koppelen van onze eigen intrinsieke drang om uniek te zijn. In plaats van de wereld door onze eigen ogen te zien, zien wij de wereld – en onszelf, d.w.z. ons eigen zelfbeeld – niet door hoe anderen ons zien, maar door hoe wij ons voorstellen dat anderen ons zien. De bron van dit proces ligt in onze eigen creatieve verbeelding, die we aan anderen hebben uitbesteed. Om in contact te komen met onze eigen soevereiniteit, moeten we de bron in onszelf vinden waaruit onze ware creatieve kracht voortkomt.

In de uitdagende tijden die we nu meemaken, is het van cruciaal belang dat we ons niet “inpassen”, maar dat we uitdrukking geven aan onze unieke creatieve geest, die meer dan wat ook door ons heen wil komen en zijn plaats in de wereld wil vinden. Laten we in plaats van ons blindelings en passief te schikken in het nieuwe normaal, “het nieuwe abnormaal” creëren, waarin we radicaal ons van nature creatieve zelf zijn. Terwijl een onderdrukt en onuitgesproken creativiteit het grootste gif dat er bestaat voor de menselijke psyche is, is creativiteit die de vrije vrijheid krijgt om zich te uiten het grootste medicijn dat je je kunt voorstellen.

Linksen: een afvallig soort

Copyright © 2021 door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

COVID-19 VACCIN DOSSIER

Deugmensen zijn geestelijk ziek in de klinische zin



Volg Frontnieuws op Telegram

1 REACTIE

  1. In reactie op dit artikel kan ik iedereen de serie “Anne with an E” op Netflix aanbevelen. Hoog moraal, lichte drama. Anne is zeker niet normotisch en wil dat al helemaal niet zijn. Ik evenmin. Vandaar dat ik die serie erg aan vind spreken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here