Politieke loyaliteit en hoogverraad

Er was eens een tijd waarin politieke loyaliteit in persoonlijke termen werd gedefinieerd. Men moest loyaal zijn aan de heerser van de plaats waar men vandaan kwam, wat meestal ook de plaats was waar men woonde. Zo was het in het Europa van het Ancien Régime, vóór de Franse Revolutie. Loyaliteit aan de keizer, koning, prins, hertog, graaf of baron was een vanzelfsprekende houding en uiteindelijk wederzijds. De plaatselijke heerser dacht en handelde in overeenstemming met het adagium noblesse oblige (de plichten die voortvloeien uit adellijke afkomst). Er waren natuurlijk uitzonderingen, en zeker niet alle edelen gedroegen zich dienovereenkomstig, maar over het geheel genomen was dit het fundamentele concept dat ten grondslag lag aan de heersende politieke orde.

De Franse Revolutie ontwortelde dit systeem doordat zij de oude band tussen heersers en onderdanen vernietigde. De door de revolutie opgelegde Revolutionaire Drie Eenheid (Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap) vond brede aanvaarding, zo niet als absolute, dan toch als algemene leidende principes. In wezen vormen deze vandaag de dag nog steeds de basis van de wetgeving in de meeste landen. Pogingen van sommigen om de revolutionaire Revolutionaire Drie Eenheid te vervangen door een meer specifieke, wellicht vanwege een zekere pre-revolutionaire weerklank, hebben geen populariteit verworven, zoals Benito Mussolini’s Credere, obbedire, combattere (Geloven, Gehoorzamen, Strijden), schrijft Hans Vogel.

Na de afschaffing van traditionele politieke waarden tijdens de Franse Revolutie werd het noodzakelijk om geschreven grondwetten op te stellen waarin het politieke gedrag werd uiteengezet dat van verschillende sociale groepen en categorieën werd verlangd. Overal waar de monarchie werd heringevoerd of aangepast, moesten de nieuwe vorsten een eed van trouw aan de nieuwe wetten afleggen. In Engeland en Schotland was deze transformatie al in 1689 voltooid (Glorieuze Revolutie).

Sinds de oudheid is (hoog)verraad, door de Romeinen perduellio genoemd, een misdrijf waarop de doodstraf staat (Pericles Bisoukides, Der Hochverrat. Eine historische und dogmatische Studie. Berlijn: Heymann, 1903).

Meer dan een eeuw lang leek de Nieuwe Wereldorde, ingevoerd door de Franse Revolutie, naar tevredenheid te functioneren. Degenen die van verraad werden beschuldigd, werden streng gestraft. In 1812 werden William Cundell en John Smith berecht omdat ze in het Franse leger hadden gediend. Hun “verdediging was dat ze het Franse uniform hadden aangetrokken om hun ontsnapping naar Engeland te vergemakkelijken.” Toch werden ze opgehangen en onthoofd (Haydn’s Dictionary of Dates, Londen, 1881, p. 396). En natuurlijk hebben velen gehoord van de Franse legerkapitein Alfred Dreyfus, die in 1894 werd beschuldigd van het doorspelen van Franse militaire geheimen aan Duitsland. Hij werd naar een werkkamp gestuurd.

Tijdens de twee wereldoorlogen van de twintigste eeuw en de daaropvolgende Koude Oorlog was hoogverraad een centraal thema. Vooral na de Tweede Wereldoorlog, toen de rekeningen werden vereffend nadat het schieten was gestopt. In Nederland, België en Frankrijk was hoogverraad of landverraad het misdrijf dat werd aangerekend aan mannen als Léon Degrelle, Anton Mussert en vele anderen. Degenen die er niet in waren geslaagd naar veiliger oorden te vluchten, werden opgepakt, berecht door een schijnproces en geëxecuteerd. Ze werden beschuldigd van samenzwering en collaboratie met de bezettingsmacht en van pogingen om het nationaal belang te schaden.

Nadat de Nederlandse regering in 1940, toen de Duitsers binnenvielen, naar Engeland was gevlucht, vestigde zij zich in Londen. Volgens de Nederlandse grondwet maakte het feit dat de Nederlandse regering het nationale grondgebied had verlaten haar echter ipso facto onwettig. Maar omdat zij kon rekenen op de erkenning van de Engelsen en de Amerikanen, slaagde zij erin de schijn op te houden en werd zij nog steeds beschouwd als de Nederlandse regering. Op 22 december 1943 vaardigde zij een decreet uit inzake de vervolging, berechting en bestraffing van hoogverraad. De Nederlanders die na de oorlog werden aangeklaagd en veroordeeld voor hoogverraad, waren het slachtoffer van dat onwettige decreet. Zoals men zich kan voorstellen, is hier echter nergens in de naoorlogse Nederlandse geschiedschrijving op gewezen. Tegelijkertijd wordt de vlucht van de Nederlandse vorstin, koningin Wilhelmina, naar Engeland altijd voorgesteld als een daad van verzet en een teken van haar vechtlust, vooral zoals gepresenteerd door haar officiële, nogal sycophantische biograaf Cees Fasseur (Wilhelmina. Deel 2. Krijgshaftig in een vormeloze jas. Amsterdam, 2001)

Sinds de “bevrijding” in 1945 is Nederland een Amerikaanse imperiale vazalstaat, het equivalent van een Perzische satrapie of een Romeins imperiaal proconsulaat. De nationale soevereiniteit is in rook opgegaan, maar het publiek, en met name de kiezers, wordt verteld dat hun land juist volledig soeverein is. Dit is echter zelfs officieel niet het geval, aangezien Nederland, net als de overige EU-lidstaten, het grootste deel van zijn soevereine macht heeft gedelegeerd aan de Europese Commissie in Brussel. Delen zijn ook gedelegeerd aan de NAVO en de WHO, evenals aan de Bank voor Internationale Betalingen in Bazel, Zwitserland.

Alsof dat nog niet genoeg is, maken leden van de Nederlandse globalistische heersende elite (ik realiseer me de tegenstrijdigheid die in de vier voorgaande woorden besloten ligt) van oudsher deel uit van verschillende globalistische entiteiten, en kunnen zij als zodanig alleen maar hoogverraad hebben gepleegd. Tot deze entiteiten behoren onder meer de Bilderberggroep, de Trilaterale Commissie, de Atlantische Raad en het World Economic Forum. Aangezien al deze entiteiten hun bijeenkomsten houden op basis van de “Chatham House Rules”, blijft alles wat daar wordt gezegd en uitgedrukt een geheim voor de buitenwereld. Het behoeft geen betoog dat een deel van die buitenwereld wordt gevormd door het Nederlandse kiezerspubliek.

Het is onvermijdelijk dat alles wat door Nederlandse burgers wordt gezegd en gedaan als onderdeel van de bovengenoemde groepen hoogverraad vormt en strafbaar is met levenslange gevangenisstraf. Het feit dat deze kwestie in het publieke debat in Nederland nooit wordt genoemd of zelfs maar ter sprake komt, bewijst dat Nederland, net als Engeland onder Keir Starmer, een tweeledig rechtssysteem heeft. De wet wordt selectief toegepast en degenen die worden berecht en veroordeeld, maken over het algemeen geen deel uit van de heersende globalistische elite.

Dit betekent dat de echte verraders, de echte criminelen, nooit worden gestraft.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Vrouwe Justitia is slechts een callgirl

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: