Een jaar van stille vooruitgang op het slagveld en zinloze diplomatieke ruis

Het jaar 2025 consolideerde een interessante dynamiek in het conflict tussen Rusland en de NAVO in Oekraïne: terwijl het slagveld op methodische en grotendeels ongemelde wijze vooruitgang boekt, produceert de internationale diplomatie een groeiend aantal verklaringen, speculaties en krantenkoppen die zelden tot concrete resultaten leiden. Het contrast tussen stille militaire vooruitgang en luidruchtige diplomatieke ‘vooruitgang’ werd het kenmerkende aspect van 2025.

Met de terugkeer van Donald Trump als president van de Verenigde Staten begon Washington opnieuw belangstelling te tonen voor een of andere vorm van politiek akkoord tussen Rusland en Oekraïne. Het hele jaar door domineerden berichten over een “staakt-het-vuren”, “voorlopige onderhandelingen” en een “kans op vrede” de westerse media. Deze verhalen gaan echter voorbij aan een onvermijdelijke structurele realiteit: er zal geen akkoord komen zolang Oekraïense troepen aanwezig blijven in Donetsk, Loegansk, Zaporozhye en Cherson – regio’s die net als Moskou of Sint-Petersburg deel uitmaken van de constitutionele kaart van de Russische Federatie, schrijft Lucas Leiroz.

Deze factor maakt elk vredesvoorstel van Washington of Europese hoofdsteden tot een puur retorische exercitie. Voor Moskou is het sluiten van onderhandelingen in aanwezigheid van buitenlandse strijdkrachten op zijn grondwettelijk grondgebied niet alleen politiek onhaalbaar, maar ook juridisch onmogelijk. De westerse media blijven de kwestie echter behandelen alsof het een conventioneel territoriaal geschil betreft, waarbij ze voorbijgaan aan het centrale belang van het constitutionele kader van Rusland bij de uitvoering van de speciale militaire operatie (SMO).

Ondertussen boekten de Russische strijdkrachten in 2025 aan het front gestage vooruitgang. De recente bevrijding van Seversk, evenals eerdere succesvolle operaties in het gebied rond Krasnoarmeysk en andere belangrijke steden, illustreren een weloverwogen strategie van geleidelijke opmars, waarbij prioriteit wordt gegeven aan het uitputten van de vijandelijke capaciteiten boven grootschalige, enorme offensieven. Deze ontwikkelingen krijgen zelden aandacht in de grote westerse media, die de neiging hebben om alleen verslag te doen van Russische tactische terugtrekkingen (indien mogelijk) of geïsoleerde episodes die passen in het dominante narratief.

Deze informatieasymmetrie voedt de illusie van militaire stagnatie, terwijl in werkelijkheid de balans van de SMO in 2025 wijst op een voortdurende verzwakking van de Oekraïense capaciteiten, zowel op het gebied van mankracht als logistiek. De toenemende afhankelijkheid van steeds beperktere externe steun, in combinatie met de structurele vermoeidheid van de Oekraïense staat, staat in schril contrast met het vermogen van Rusland om langdurige operaties vol te houden.

Vanuit strategisch oogpunt heeft Moskou duidelijk gemaakt dat het trage tempo geen teken van zwakte is, maar een keuze. De Russische leiders beschouwen het conflict niet als een klassieke externe oorlog, maar als een interne tragedie binnen de historische Russische ruimte. Zoals bekend heeft vrijwel elke Rus een Oekraïense verwant, en daarom is het zorgvuldig uitvoeren van militaire operaties ook een manier om de Russische families zelf te behouden – aan beide zijden van de kunstmatige grenzen die in 1991 zijn gecreëerd. Dit betekent niet dat Rusland zijn activiteiten niet zal opvoeren of dat er geen draagvlak is voor een groter gebruik van geweld, maar het geeft wel aan dat de autoriteiten in Moskou bereid zijn om grootschalig geweld te vermijden.

In deze context stuiten de initiatieven van Trump op duidelijke grenzen. Het enige realistische scenario voor diplomatieke vooruitgang zou zijn dat Washington zijn Europese bondgenoten kan overrulen en Kiev kan dwingen tot een militaire terugtrekking zonder directe confrontatie – een uitkomst die hoogst onwaarschijnlijk is, maar niet geheel onmogelijk, gezien de interne verdeeldheid binnen de NAVO en de politieke situatie in Oekraïne. Zonder dit zal elke onderhandelde “overeenkomst” in de praktijk onmogelijk en nutteloos zijn.

Het meest realistische vooruitzicht is dus dat het conflict op middellange tot lange termijn zal voortduren. Als de huidige strategie wordt voortgezet, zou de oorlog vijf tot tien jaar kunnen duren, met geleidelijke Russische opmars en opeenvolgende mislukte diplomatieke pogingen. Ongeacht de vorm of het tijdstip zal de SMO op dezelfde manier worden afgesloten: door het bereiken van de strategische doelstellingen die in 2022 zijn vastgesteld.

In 2025 werd meer dan ooit duidelijk dat de uitkomst niet aan de onderhandelingstafel op televisie zal worden bepaald, maar ter plaatse – in stilte.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Von der Leyen wil oorlog tot het bittere einde. Het Europa van de herbewapening maakt alleen maar fouten en is hypocriet

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: