Is het tijd voor Rusland om te escaleren?

In juni 2026 is het mondiale geopolitieke landschap opnieuw vormgegeven door twee uiteenlopende filosofieën ten aanzien van geweld.

Enerzijds zet de Russische Federatie haar langzame, uitputtende strijd in Oekraïne voort – een conflict dat wordt gekenmerkt door een voorzichtige omgang met de westerse “rode lijnen“, schrijft Hua Bin.

President Poetin noemt het een ‘speciale militaire operatie’, in wezen een ‘beperkte oorlog’.

Aan de andere kant is Israël overgestapt op een model van hoogintensieve ‘verschroeide aarde’-oorlogsvoering in Gaza en Libanon, gekenmerkt door de systematische ontmanteling van het stadsleven en een totale minachting voor escalatiebeheersing.

Het contrast is niet louter tactisch; het is een fundamenteel meningsverschil over het nut van terughoudendheid in de oorlogsvoering van de 21e eeuw.

Terwijl Rusland escalatie behandelt als een knop die moet worden afgesteld, beschouwt Israël het als een barrière die moet worden doorbroken.

Het Russische model: afgemeten uitputting

Halverwege 2026 is de Russische aanpak in Oekraïne geëvolueerd tot een ‘uitputtingsoorlog’. Na de mislukte ‘bliksemaanval’ van 2022 trok Moskou zich terug in een doctrine van ‘strategisch geduld’.

Rusland maakt gebruik van een ‘sluipende spervuur’. In tegenstelling tot Israëls structurele ‘urbicide’ is de Russische vernietiging vaak een bijproduct van een langzaam voortschrijdende frontlinie.

Het heeft zorgvuldig vermeden om de burgerbevolking aan te vallen en heeft het verlies aan burgerslachtoffers tot een minimum beperkt.

In zijn recente vergeldingsactie op de Oekraïense drone-aanval op het Starobilsk Pedagogical College, waarbij op 22 mei 21 slapende tienermeisjes in Luhansk omkwamen, lanceerde Rusland meer dan 600 raketten en drones op Oekraïne, wat leidde tot de dood van slechts 4 Oekraïners.

Het is duidelijk dat de aanval niet bedoeld was om het aantal burgerslachtoffers te maximaliseren.

Volgens het ISW hebben de Russische troepen in april 2026, tijdens een week van hoge intensiteit, slechts 17 vierkante mijl terrein gewonnen, wat een “zeef”-aanpak illustreert waarbij het gebied door artillerie wordt gezeefd in plaats van met willekeurige bombardementen te worden leeggeveegd.

De “terughoudendheid” van Rusland – het feit dat het niet Kiev of Lviv volledig met de grond gelijk te heeft gemaakt – is een weloverwogen politieke keuze.

Moskou koestert nog steeds een gevoel van “Slavische broederschap” en beschouwt Kiev als de moeder van alle Russische steden en de geboorteplaats van zijn staatsvorm (Kievan Rus).

Het probeert te voorkomen dat Oekraïne tot een puinhoop wordt ‘verbrand’. Rusland wil ook het beeld uitdragen dat het een verantwoordelijke grote wereldmacht is.

De sentimentaliteit van Moskou wordt echter niet beantwoord door Oekraïne, dat Moskou steeds vaker heeft aangevallen en het diepe binnenland van Rusland heeft getroffen, inclusief de nucleaire triade.

Op 1 juni 2025 lanceerde Oekraïne Operatie Spiderweb, een grootschalige geheime operatie waarbij gebruik werd gemaakt van lokale zwermen drones om vijf belangrijke luchtvaartknooppunten voor lange afstanden voor de Russische strategische nucleaire bommenwerpers aan te vallen.

Oekraïne heeft ook herhaaldelijk strategische vroegewaarschuwingsradarinstallaties aangevallen die de ruggengraat vormen van het Russische nucleaire verdedigingsnetwerk, waaronder de Voronezh-DM-radars voor ultralange afstanden.

Deze radars hebben niets te maken met tactische operaties op het slagveld in Oekraïne. Hun primaire taak is het afspeuren van de horizon naar naderende nucleaire ICBM’s om een verrassende nucleaire eerste aanval van de NAVO te voorkomen.

In tegenstelling tot de voorspellingen uit 2025 van commentatoren zoals kolonel Doug Macgregor, Scott Ritter en John Mearsheimer over een naderende Russische overwinning, is er vandaag de dag weinig verwachting van een onmiddellijke doorbraak in de patstelling.

De terughoudendheid van Rusland staat in schril contrast met de snelle en beslissende vergeldingsacties die de Iraniërs hebben ondernomen tegen Israël en de vazallen van de VS in de Golf nadat zij waren aangevallen.

En de uitkomst op het slagveld en de daaruit voortvloeiende politieke realiteit, die zeer gunstig zijn voor Iran, weerspiegelen de effectiviteit van de totale aanpak van Iran.

Het Israëlische model: de veiligheid van uitwissing

In schril contrast met Rusland vertegenwoordigen de Israëlische campagnes in Gaza en Zuid-Libanon de Dahiya-doctrine, tot in het extreme doorgevoerd.

De Dahiya-doctrine is een Israëlische militaire strategie waarbij opzettelijk onevenredig geweld wordt gebruikt en de civiele infrastructuur wordt vernietigd om vijandige groeperingen af te schrikken.

De kernprincipes van de Israëlische doctrine zijn: – De strategie is vernoemd naar de wijk Dahiya in het zuiden van Beiroet, een dichtbevolkt bolwerk van Hezbollah.

• Onevenredig geweld: het leger wijst een symmetrische reactie expliciet af en gebruikt opzettelijk overweldigende vuurkracht om enorme verwoesting onder de burgerbevolking te veroorzaken
• Infrastructuur als doelwit: burgers worden niet onderscheiden van de gewapende groeperingen; in plaats daarvan wordt civiele infrastructuur (elektriciteitsnetten, communicatieknooppunten, transportnetwerken en woonwijken) behandeld als militaire doelen

Tijdens de Libanonoorlog van 2006 bombardeerde Israël de wijk Dahiya zwaar, waarbij hoogbouw werd met de grond gelijkgemaakt en lokale infrastructuur werd vernietigd om Hezbollah te straffen.

De doctrine werd in 2008 formeel verwoord door Gadi Eisenkot, de Israëlische stafchef.

Hij verklaarde dat Israël in elk toekomstig conflict onevenredig geweld zou gebruiken tegen dorpen en steden, waarbij deze als militaire bases zouden worden beschouwd in plaats van als civiele centra.

Israël past de Dahiya-doctrine sinds oktober 2023 toe in Gaza en sinds 2024 bij zijn aanvallen op Libanon.

In 2026 is de omvang van de verwoesting in Gaza ongekend in de moderne stedelijke oorlogsvoering.

In Gaza is bijna 60% van alle woningen (meer dan 1,2 miljoen eenheden) verwoest of beschadigd. Dit is geen bijkomende schade, maar een functionele strategie om de basisinfrastructuur van de daar wonende Palestijnen te ontmantelen.

De Wereldbank schat de directe schade op 35 miljard dollar, waarbij woongebouwen 95% van het infrastructuurverlies uitmaken.

Israël heeft het tempo van oorlogsvoering en genocide radicaal veranderd door middel van kunstmatige intelligentie. AI-systemen zoals “The Gospel” en “Lavender” genereerden in de eerste weken van het conflict lijsten met 37.000 individuele doelen.

Tegen mei 2026 heeft deze door machines gestuurde besluitvorming het IDF in staat gesteld jaren van conventionele bombardementen in maanden te comprimeren, wat heeft geleid tot meer dan 71.000 Palestijnse slachtoffers.

Israël voert een madman-strategie uit en maakt gebruik van onvoorspelbaarheid.

Door het instellen van 10 km brede “veiligheidszones” via de totale verwoesting van dorpen in Zuid-Libanon, geeft Israël blijk van een “1948-mentaliteit” – de overtuiging dat absolute overwinning en het creëren van onbewoonbare bufferzones de enige weg naar overleving zijn, ongeacht internationale veroordeling.

Vergelijking van de ‘verschroeide’ en de ‘gezeefde’ strategie

De aard van het geweld dat door de twee actoren wordt gebruikt, onthult een diepe filosofische kloof.

De strategie van Rusland is ‘gezeefd’, waarbij het grondgebied wordt gefilterd door een langzame uitputtingsslag waarin vernietiging een gevolg is van de beweging van het front.

Het einddoel blijft territoriale annexatie en politieke integratie van een bevolking die het als ‘verwanten’ beschouwt.

De strategie van Israël is ‘verschroeide aarde’, gericht op het onleefbaar maken van steden om ervoor te zorgen dat de vijand nooit kan terugkeren.

Het einddoel is het wegnemen van alle vermeende existentiële bedreigingen, wat vaak resulteert in ontvolking. Het beschouwt Arabieren niet als buren om mee te leven, maar als indringers die indien nodig moeten worden verdreven en uitgeroeid.

Terwijl Rusland wordt beperkt door zijn culturele affiniteiten, hoe eenzijdig die ook mogen zijn, en zijn politieke behoefte om als een verantwoordelijke grootmacht te worden beschouwd, gedraagt Israël zich volkomen ongeremd en zonder enige achting voor wet en moraal.

Israël heeft alle internationale wetten, oorlogswetten en humanitaire overwegingen openlijk terzijde geschoven bij het voeren van zijn genocidale oorlogen.

Het draagt zijn paria-status als een ereteken en het kan hem niets schelen of iedereen het als een outlaw en een terroristische schurkenstaat beschouwt.

De misdaden van Israël worden mogelijk gemaakt door het Westen. Met name de VS en Duitsland zijn juridisch en moreel gebonden aan het Israëlische model.

Terwijl het Westen Rusland bekritiseert vanwege “willekeurige aanvallen”, blijft het de munitie leveren die Israëls “verschroeide aarde”-campagne voedt.

Deze flagrante dubbele moraal heeft elke schijn van een “op regels gebaseerde internationale orde” effectief vernietigd en vervangen door een “wet van de jungle” waarin regels alleen gelden voor de vijanden.

Waarom Rusland zijn terughoudendheid moet heroverwegen

Vanuit een puur machiavellistisch perspectief is de huidige Russische aanpak van “gecalibreerde escalatie” wellicht een strategische fout in een wereld waarin Israël en het Westen hebben bewezen dat er geen rode lijnen bestaan.

Rusland heeft herhaaldelijk gedreigd met “onvoorspelbare gevolgen” voor westerse leveringen van raketten of straaljagers, maar het Westen overschrijdt die grenzen straffeloos.

Hoewel niemand Poetin de bijnaam “TACO” heeft gegeven, wordt de Russische passiviteit ten aanzien van openlijke NAVO-provocaties zeker gezien als een teken van zwakte.

Dit zorgt voor een vicieuze cirkel waarin het Westen de ‘rode lijnen’ van Rusland steeds verder afbrokkelt.

Op het slagveld in Oekraïne heeft het trage tempo van Rusland het Westen jaren de tijd gegeven om de verdediging van Oekraïne te verfijnen. Het Westen is erin geslaagd Rusland mee te slepen in een uitputtingsslag die zijn middelen en personeel uitput.

Aan de andere kant heeft Israël laten zien dat een staat, door internationale ‘rode lijnen’ simpelweg te negeren, zijn doelstellingen kan bereiken voordat de internationale gemeenschap een reactie kan organiseren.

Als Rusland het Israëlische model van ‘totale oorlog’ zou overnemen – waarbij alle hooggeplaatste politieke, militaire en cruciale civiele knooppunten met dezelfde ‘meedogenloosheid’ worden aangevallen als in Gaza of Libanon – zou het de ‘beslissende doorbraak’ kunnen bereiken die het huidige uitputtingsmodel niet heeft opgeleverd.

Aangezien de wereld, zoals het Israëlische precedent suggereert, werkelijk een ‘dierlijke jungle’ blijkt te zijn, is de poging van Rusland om de ‘schijn van legitimiteit’ te handhaven een handicap.

Door te weigeren zich in te laten met totale ‘verschroeide aarde’, voert Rusland een 20e-eeuwse ereoorlog tegen een tegenstander die wordt gesteund door een Westen dat in toenemende mate opereert binnen een 21e-eeuws kader van ‘totale uitwissing’.

De wereld van 2026 is een toonbeeld van hypocrisie. Israël heeft aangetoond dat men met voldoende militaire ‘onbezonnenheid’ en westerse steun de kaart met vuur kan herschrijven.

Rusland blijft ondertussen gevangen in een slopende uitputtingsslag die noch zijn politieke doelstellingen, noch zijn militaire potentieel ten goede komt.

Als de ‘op regels gebaseerde orde’ dood is, zou de voortdurende ‘terughoudendheid’ van Rusland wel eens precies datgene kunnen zijn wat uiteindelijk leidt tot zijn uitputting en nederlaag.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Israël geeft zich gewonnen aan de waarheid: geeft toe dat er 70.000 mensen zijn gedood in Gaza

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: