Nog een bewonderenswaardige menselijke eigenschap die tot het verleden behoort. Het is zeker al vroeg uit mijn leven verdwenen – als het er ooit al was. Als ik het belangrijkste ding zou moeten noemen dat mijn doelen in de weg heeft gestaan, zou ik zeggen dat het het gebrek aan discipline is. Voor mij is het geen totale afwezigheid geweest, maar het staat wel bovenaan de lijst.
Dus, wat is discipline nu precies? Een simplistische manier om het te definiëren zou zijn: discipline beoefenen betekent consequent iets doen dat geen onmiddellijk plezier oplevert, maar uiteindelijk wel de doelen oplevert die je daadwerkelijk wilt. En daar komt die onmiddellijke bevrediging weer – die gemene kleine bedrieger die tegenwoordig wel publieke vijand nummer één lijkt te zijn. Ik weet zeker dat jullie allemaal bekend zijn met het marshmallow-experiment. Het werd eind jaren zestig en begin jaren zeventig uitgevoerd door psycholoog Walter Mischel aan de Stanford University en testte uitgestelde bevrediging bij kleuters. Een kind werd alleen achtergelaten in een kamer met één marshmallow (of soms een koekje of een pretzel). Ze konden het meteen opeten, of 15–20 minuten wachten tot de onderzoeker terugkwam en in plaats daarvan twee marshmallows krijgen. Sommige kinderen aten het meteen op. Anderen leidden zichzelf af, bedekten hun ogen of zongen liedjes om de verleiding te weerstaan, schrijft Todd Hayen.
Vervolgstudies gedurende tientallen jaren toonden aan dat de kinderen die langer wachtten, over het algemeen betere resultaten in het leven behaalden: hogere SAT-scores, een hoger opleidingsniveau, een lagere BMI en later minder problemen met impulsiviteit of verslaving. Het was geen perfecte wetenschap – latere herhalingen van het experiment trokken de voorspellende waarde voor succes in twijfel – maar de kern van het idee blijft overeind: het vermogen om onmiddellijke verleiding te weerstaan voor een grotere beloning in de toekomst is belangrijk.
Het is belangrijk om op te merken dat dit met kinderen werd gedaan. Als volwassenen zouden we beter moeten weten – wachten, geduldig zijn, gedisciplineerd blijven en grotere beloningen oogsten. Ha ha. Ik weet zeker dat ik als kind de eerste marshmallow zou hebben opgesmuld, en nu, als ze die zouden vervangen door koekjes, zou ik precies hetzelfde doen.
Ik weet niet of dit wel het beste voorbeeld van discipline is. Het sluit er nauw bij aan, maar het gaat meer over iets uitstellen voor iets beters in een eenmalige situatie. Discipline gaat eigenlijk over continu gedrag: regelmatig naar de sportschool gaan, in de loop van de tijd geld sparen, je aan een dieet houden om af te vallen. Natuurlijk is het niet helemaal uit de cultuur verdwenen – ik ken genoeg mensen die heel gedisciplineerd zijn als het om sporten gaat (dat lijkt het meest voorkomende voorbeeld te zijn dat nog overeind staat).
Laten we geld sparen als tegenvoorbeeld nemen. Vele jaren geleden bestond er nog geen ‘gemakkelijk krediet’. Warenhuizen waren pioniers met het afbetalingssysteem: je koos een artikel uit, de winkel legde het apart en je betaalde het in termijnen af totdat het van jou was. Geen schuld, alleen geduldig sparen. Toen kwamen de afbetalingsplannen voor grote aankopen zoals auto’s, gevolgd door doorlopende kredietrekeningen in de jaren 1930–1950. Creditcards maakten een explosieve groei door in de jaren 1950 en 1960 (denk aan BankAmericard, later Visa), en hypotheken met een looptijd van 30 jaar werden de norm, waardoor het bezit van een eigen huis veranderde in een levenslange schuldregeling in plaats van iets waarvoor je had gespaard.
Nu leven we in een wereld van schuld. Schuld wordt als vanzelfsprekend beschouwd – iedereen heeft het. Net zoals iedereen vroeger vlooien had, heeft nu iedereen schuld. Volgens recente gegevens uit 2025–2026 bedraagt de totale schuld van Amerikaanse huishoudens ongeveer 18,5 biljoen dollar. Alleen al de creditcardschuld bedraagt meer dan 1,2 biljoen dollar, met een gemiddeld saldo per kaarthouder dat, afhankelijk van de bron, schommelt tussen de 5.600 en 7.900 dollar. De gemiddelde Amerikaan met een kredietwaardigheid heeft een totale schuld van ongeveer 63.000 dollar. Hypotheken domineren, maar de consumentenschuld blijft stijgen. We zijn het normaal gaan vinden om boven onze stand te leven.
Deze afbrokkeling van discipline is niet alleen financieel. Het is overal. We willen een sixpack zonder de dagelijkse sleur in de sportschool, het virale Substack-succes zonder jarenlang consequent te schrijven, de diepgaande kennis zonder het trage, vaak saaie studeren. De cultuur van onmiddellijke bevrediging – aangewakkerd door apps, dopamine-kicks van likes, bezorging op dezelfde dag en ‘nu kopen, later betalen’ – heeft ons allemaal in haar greep.
Natuurlijk zie ik dit als onderdeel van het grotere geheel. De meeste mensen lijken de weg van de minste weerstand te volgen omdat dat makkelijker, veiliger en ‘normaler’ aanvoelt. De machthebbers zijn dol op een bevolking die op zoek is naar snelle oplossingen; het houdt ons afgeleid, in de schulden en volgzaam. Echte discipline vereist ongemak, uitgestelde beloning en een langetermijnvisie – precies wat de moderne wereld ons probeert af te leren.
Je kent me, ik zal altijd naar de agenda wijzen. Maar dit soort erosie zou natuurlijk kunnen zijn en alleen ondersteund worden door de agenda, zoals veel andere dingen die lijken te gebeuren. Het verlies van discipline is te wijten aan diepere en bredere factoren: het verlies van zelfrespect, het verlies van betekenis en doel, de focus op consumentisme, de focus op materialiteit, de focus op onmiddellijke bevrediging, de focus op veiligheid en de angst voor de dood. Ik zou eindeloos door kunnen gaan, zoals ik heb gedaan in de honderden artikelen die ik tot nu toe heb geschreven.
Dit alles is natuurlijk omkeerbaar, maar omdat we door externe krachten worden gedwongen om deze disfunctionele tendensen te omarmen, is en blijft het erg moeilijk om dit te overwinnen. Ik heb geen directe oplossingen, behalve wat ik altijd zeg dat het beste is: terug naar de basis. We moeten onze obsessie met materialisme van ons afzetten en een meer metafysisch wereldbeeld omarmen van liefde, vrede, familie en de natuur. We moeten ons verlangen ontwikkelen om betekenis en doel in ons leven te vinden – om kunst en creativiteit en nog meer intellectuele bezigheden te omarmen. En het allerbelangrijkste: we moeten opnieuw leren dat onmiddellijke bevrediging en het zinloze streven naar fysiek comfort niet bovenaan onze prioriteitenlijst mogen staan.
Ik? Ik begin het spirituele en intellectuele deel onder de knie te krijgen, maar ik werk nog steeds aan de fysieke discipline. Sommige dagen win ik de marshmallow-strijd. Andere dagen eet ik de hele zak op. Maar ik ben me tenminste bewust van het spel. Dat is de helft van de strijd, toch? Ha! Als je me nu wilt excuseren, ik heb een sportschoolabonnement dat ik waarschijnlijk moet gaan gebruiken… morgen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
kinderen altijd op kinderen…diegenen die wachten, ze zullen Nooit iets op eigen manier hebben gedaan…Alvast Géén leiders of laat staan een spits in een voetbalteam…Snel én acurraat de beslissing nemen..éffectief..in Sport en de rest van het leven..✊
Onzin, je snapt er helemaal niks van.
Het gaat niet om het wachten zelf, maar de afweging. Een spits in het voetbal heeft talent, maar zelfs dat is niet voldoende, die spits moet regelmatig trainen, moet zich aan een bepaald dieet houden.
Of dat nu voetbal is, of MMA, of de leider in een debatteam of een schaker of wat dan ook, als je de top wilt bereiken dan moet je over zelfdiscipline beschikken.
‘We willen een sixpack zonder sleur’
moest meteen aan Gijp denken, maar het ging over een ander soort sixpack…
Discipline zit tussen de oren en wordt gedreven door wilskracht.
Veel mensen beschikken hier niet over, bij gebrek aan motivatie
Zeker nu met de jongste jeugd , zg de pubers, heb ik oprechte medeleven.
Alles zo duur en je hebt geen enkele kans?
Alle patjakkers die messen van een halve meter lopen?
of ice-picks?
Tering wat wordt de jeugd achtergesteld.
Ik houdt mijn hart vast…
Kinderen reageren nu eenmaal anders op verdienmodellen.
En passen zich anders aan aan de instantbevrediging maatschappij.
Ja, ook als ze dan niet op hun wenken bediend worden.
Je zaait wat je oogst, net zoals ongeinteresseerde politiemensen. (niet alle politiemensen)
Maar we klappen wel allemaal voor beschavingsuitroeiende presidenten.
Belachelijke neoliberale hypocriete flutmaatschappij met idioten die honderden miljarden belastinggeld naar de doodmaakindustrie sluizen desnoods ten koste van gezondheidszorg, ziekenzorg en sociale zorg.
Die immigratiestromingen creëren met talloze getraumatiseerde mensen, maar ook met kansenpakkers die op de plaats van bestemming met eisen komen en in de hand bijten die ze moet gaan voeden.
En dan geven de hypocrieten de rechts extreme partijen de schuld van ongeregeldheden bij AZC’s.
Ik heb medelijden met de kinderen van vandaag voor dat wat ze morgen te wachten staat.
om discipline voor kinderen roepen….
terwijl momenteel het grootste kind van deze wereld als amerikaans president met het militaire apparaat van de VS mag spelen.
Veel gekker kan het niet verzonnen worden.
En om hem heen staan de lafaarden hem te bewieroken.
Geen discipline ? dat kan , maar als het dan fout gaat is het de hulpverlening die tekort schiet , te traag, niet goed opgeleid of namen de persoon niet serieus kort om het ligt altijd aan een ander.
Ja inderdaad en dan in de eerste plaats de ouders.
Kinderen verdienen ruimte en tijd om te leren.
Niet op je 5de met toetsen bombarderen.
Het systeem en de maatschappij (geld) zijn wel degelijk oorzaak.
Zie alleenstaande moeders die weer werken gaan.
Tsja mooi is het niet en vroeger was niet alles beter.
Ik heb wel mogen ravotten zoveel ik wou.Dat zie ik nu veel minder.
Tsja, wat mij betreft zijn de ouders in eerste instantie verantwoordelijk, die dienen kinderen van het goede voorbeeld te voorzien en niet met kleine kinderen te ‘onderhandelen’ over wat ze wel of niet mogen. Duidelijke grenzen stellen en consequent zijn, niet anders dan met een puppy bv en ook daadwerkelijk straffen wanneer dat nodig is. Dat kan op allerlei manieren, dat hoeft niet meteen slaag te zijn.
En nee, wat mij betreft is een pak slaag geen mishandeling. De meeste kinderen branden zich ook een keer voordat ze echt begrijpen dat vuur/kaarsen gevaarlijk zijn. De meeste kinderen (zeker de jongens in mijn tijd) sneden zich een keer met hun zakmes voordat ze leerden dat messen scherp zijn. Pijn is een methode die het brein activeert. Dat wil niet zeggen dat kinderen de hele tijd bont en blauw geslagen moeten worden, maar van een verdiend pak slaag is niemand slechter geworden.
Discipline en zelfdiscipline hebben de beste resultaten als het al vroeg wordt aangeleerd. Hoe ouder iemand is, hoe moeilijker het is om dat nog aan te leren.
Toen ik op de lagere school zat had ik oranje haar en werd veel gepest.
Ik nam altijd de grootste en sterkste jongen uit de klas en sloeg die dan voor de ogen van de rest behoorlijk in elkaar.
Oke ik ben ook behoorlijk vaak in de ligusterbosjes belandt,maar ik pakte ze wel weer terug met gym.
Het mooiste is als de discipline uit je zelf komt.
Met judo verdween alle drift en werd ik echt kalm en berekenend