De AfD heeft de verkiezingen in Saksen-Anhalt gewonnen met een marge die ooit elke discussie over wie er zou moeten regeren zou hebben beslecht. Volgens de laatste prognose kreeg de partij 44,0 procent van de stemmen, meer dan twee keer haar aandeel van 2021. De CDU (Christlich Demokratische Union, de partij van bondskanselier Merz) stortte in van 37,1 naar 17,8 procent. De SPD (Sozialdemokratische Partei Deutschlands) bereikte 9,1 procent, Die Linke 8,8 en de Groenen 8,7. De BSW (Bündnis Sahra Wagenknecht) overschreed de kiesdrempel met 5,1 procent, terwijl de FDP (de libertaire Freie Demokratische Partei) met 2,4 procent uit het deelstaatparlement verdween. De AfD eindigde daarmee meer dan zesentwintig punten voor haar naaste rivaal en behaalde bijna evenveel stemmen als de CDU, SPD, Groenen en Die Linke samen. Maar omdat zij geen absolute meerderheid van de zetels behaalde, kunnen de partijen die zij versloeg haar nog steeds buiten de regering houden. De verkiezingen leverden een duidelijke winnaar op, maar het Duitse partijstelsel kan weigeren de politieke betekenis van de uitslag te aanvaarden.
De cijfers leggen de ware structuur van de Duitse politiek bloot. Op papier heeft Duitsland veel partijen. In de praktijk heeft het twee politieke kampen: de AfD en alle anderen. De CDU, SPD, Groenen en Die Linke gebruiken verschillende kleuren, slogans en verkiezingsposters, maar wanneer de bestaande orde wordt bedreigd, sluiten zij de gelederen. Hun geschillen gaan over functies, begrotingen en de snelheid waarmee gemeenschappelijk beleid moet worden uitgevoerd. Wat de fundamentele kwesties betreft — massa-immigratie, de overdracht van macht aan Brussel, sancties tegen Rusland, het klimaatprogramma, de publieke omroep, politiek toezicht en de uitsluiting van de AfD — blijft de richting dezelfde. Regeringen wisselen van door de SPD geleid naar door de CDU geleid en weer terug, terwijl het beleid over dezelfde weg verdergaat. De kiezer kan de bestuurder vervangen, maar het voertuig slaat niet af, schrijft Constantin von Hoffmeister.
De komende strijd om de regering van Saksen-Anhalt zal dit duidelijk maken. De huidige prognoses geven de AfD 39 van de 83 zetels in het deelstaatparlement. De CDU heeft er 16, terwijl de SPD, Groenen en Die Linke elk acht zetels hebben. De BSW heeft de resterende vier zetels. De CDU, SPD, Groenen en Die Linke hebben samen slechts 40 zetels, twee minder dan de 42 die nodig zijn voor een meerderheid. Zij zullen daarom de BSW nodig hebben, hetzij als formele vijfde coalitiepartner, hetzij als externe gedoogpartner van een door de CDU geleide minderheidsregering. Het waarschijnlijke resultaat is een firewall-regering die zich uitstrekt van de nominaal conservatieve CDU tot het postcommunistische Die Linke, waarbij de BSW de laatste stemmen of onthoudingen levert die nodig zijn om haar in leven te houden. De partijen zullen dit een verdediging van de democratie noemen. In gewoon Nederlands betekent het dat vijf partijen zich mogelijk verenigen om de macht te ontzeggen aan de partij die 44 procent van de stemmen behaalde en de CDU met meer dan twee tegen één versloeg.
De CDU zal centraal staan in deze constructie, en haar gedrag zal de laatste twijfel wegnemen over wat zij is geworden. Een conservatieve partij zou een verpletterende overwinning voor de AfD beschouwen als een eis om van koers te veranderen op het gebied van immigratie, energie, nationale soevereiniteit, onderwijs en openbare orde. De CDU zal in plaats daarvan steun zoeken bij de SPD, Groenen, Die Linke en misschien de BSW, zodat zij kan blijven regeren nadat zij meer dan de helft van haar kiezers heeft verloren. Een partij die bereid is afhankelijk te zijn van Die Linke om een conservatieve electorale opstand te onderdrukken, kan zichzelf niet eerlijk conservatief noemen. De CDU is nu een radicaal-linkse partij in conservatieve kledij. Haar functie is te voorkomen dat Duits rechts aan de macht komt, terwijl zij links beleid het keurmerk van burgerlijke respectabiliteit verleent. Tijdens verkiezingscampagnes biedt zij de taal van orde en zodra de stemmen zijn geteld het programma van links.
Dit is waarom het woord ‘democratie’ in Duitsland zo’n vreemde betekenis heeft gekregen. De AfD mag aan verkiezingen deelnemen, maar mag na het winnen ervan geen macht uitoefenen. Haar kiezers mogen deelnemen, mits hun stemmen geen invloed hebben op de samenstelling van de regering. Hoe groter de AfD wordt, hoe groter het tegenoverliggende blok moet worden. Voormalige vijanden verzoenen zich van de ene op de andere dag. De CDU kan met de Groenen regeren, de SPD kan de CDU steunen, Die Linke kan beide redden en de BSW kan de laatste stemmen leveren. Principes die vóór de verkiezingen als heilig werden voorgesteld, worden erna onderhandelbaar. Het enige vaste principe is dat de AfD buiten moet blijven. De firewall beschermt de democratie niet tegen extremisme. Hij beschermt de gevestigde partijen tegen electorale concurrentie.
De BSW bekleedt nu de beslissende positie. BSW-kandidaat Claudia Wittig heeft uitgesloten dat zij simpelweg AfD-kandidaat Ulrich Siegmund of CDU-kandidaat Sven Schulze tot minister-president van Saksen-Anhalt zal kiezen, terwijl zij de deur openlaat voor samenwerking met de AfD bij afzonderlijke maatregelen. Zij heeft gezegd dat beslissingen op basis van hun inhoud moeten worden genomen en noemde het “volkomen ondemocratisch” om de AfD na een dergelijke uitslag volledig van regeringsdeelname uit te sluiten. Dat is eerlijker dan het standpunt van de andere partijen, maar het gaat niet ver genoeg. Af en toe samen met de AfD voor een motie stemmen kan geen vervanging zijn voor een regering die in staat is een samenhangend programma uit te voeren. De huidige prognose geeft de AfD en BSW samen 43 zetels — een absolute parlementaire meerderheid. De BSW heeft daarom de keuze tussen politieke verandering mogelijk maken en de verslagen partijen helpen hun heerschappij te behouden.
Het afwijzen van een rechtstreekse coalitie met de AfD zou voor de BSW een ernstige strategische fout zijn. Haar kiezers steunden haar niet zodat zij een extra wiel kon worden aan een regering die wordt geleid door de CDU, SPD, Groenen en Die Linke. Zij voelden zich tot de BSW aangetrokken omdat deze de oorlogskoers tegen Rusland, ongecontroleerde immigratie, economisch beleid dat arbeiders straft en de morele preken van het liberale establishment afwees. Op deze punten staan BSW-kiezers veel dichter bij het AfD-electoraat dan bij de Groenen of de huidige CDU. Het is daarom redelijk om aan te nemen dat de meesten de voorkeur zouden geven aan een rechtstreekse AfD-BSW-coalitie boven welke constructie dan ook die het oude regeringssysteem in leven houdt. Als de BSW haar vier zetels gebruikt om de firewall overeind te houden, zal zij aantonen dat haar rebellie eindigt op het punt waar de macht begint.
Een AfD-BSW-regering zou ernstige meningsverschillen kennen. De partijen verschillen van mening over economie, sociaal beleid en delen van hun politieke tradities. Maar coalities worden gevormd tussen verschillende partijen wanneer geen enkele partij een meerderheid heeft behaald. De gemeenschappelijke basis is al breed: vrede met Rusland, beperkingen op immigratie, betaalbare energie, verzet tegen ideologisch onderwijs op scholen en weerstand tegen bestuur vanuit Berlijn en Brussel. Een coalitieakkoord zou deze gedeelde doelen kunnen vastleggen en andere kwesties open kunnen laten. Zo’n regering zou ook de centrale boodschap van de verkiezingen respecteren: Saksen-Anhalt stemde voor een breuk met de bestaande koers. Een firewall-constructie van vijf partijen zou precies het tegenovergestelde doen.
De keuze waarvoor de BSW staat, is ook een keuze over haar eigen toekomst. Zij kan bewijzen dat zij een oppositiepartij is die bereid is macht te gebruiken, of zij kan opnieuw een steunpilaar worden van het systeem waartegen zij zegt zich te verzetten. Als zij een door de CDU geleide regering mogelijk maakt, zullen de oude partijen haar prijzen als verantwoordelijk. Haar kiezers kunnen tot een andere conclusie komen. Zij kunnen besluiten dat alleen de AfD bereid is oppositie om te zetten in daden. De BSW zou dan de firewall hebben behouden ten koste van haar eigen bestaansreden.
De AfD heeft niet genoeg zetels gewonnen om alleen te regeren. Dat is het feit waarvan het hele establishment nu afhankelijk zal zijn. Maar de rest van de uitslag is net zo duidelijk. De CDU werd verpletterd. Het regeringsmodel werd verworpen. De AfD werd de dominante partij van Saksen-Anhalt, terwijl de partijen die haar uitsloten alleen overleefden door zich achter een gezamenlijke barricade te verzamelen. Als zij nu opnieuw een regering vormen zonder Ulrich Siegmund, zal de vermeende Duitse meerpartijendemocratie zich in haar ware gedaante tonen. Er zijn twee partijen: de AfD en de Eenheidspartij. Zondag won de AfD de verkiezingen. De Eenheidspartij kan alsnog de regering krijgen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Zo zie je maar dat als er maar genoeg mensen gaan stemmen, er inderdaad voor verandering gezorgd kan worden.
En hier moet ook nog blijken hoeveel er gefoeteld is, en dat zou zelfs een absolute meerderheid kunnen opleveren, maar tot nu toe heb ik daar nog nergens berichten van gezien, maar het is dan ook nog te vroeg.
De MSM moet eerst haar wonden likken met haar anti-AfD-standpunten.
Nu kan ook Wagenknecht haar ware gezicht laten zien.
Feit is wel dat deze uitslag een schokgolf in heel de EU veroorzaakt en de parasieten nu heel voorzichtig, dus nog schijnheiliger, gaan worden om hun, niet de onze, belangen te verdedigen.
Hier is maar 1 oplossing: werk samen en stem de parasieten eruit.
De kiezer kan links stemmen en de kiezer kan rechts stemmen.
Het politieke (wef) beleid verandert niet.
Het enige wat variabel is aan de uitkomst van verkiezingen, is de groep teleurgestelde burgers die verkiezingsbedrog ervaren.
Dat is immers afhankelijk van de uitslag of links of rechts wint.
Onafhanklijk of rechts of links wint, zouden pessimisten kunnen stellen dat het aantal globale oorlogsslachtoffers uiteindelijk toch niet verandert.
Deze hypothetische stelling wordt met name door globalisten fel bestreden en kan nooit geverifiëerd worden.
De tijd en de verkiezingen kunnen immers niet terug gedraaid worden.
geschiedenis, persoonlijke ervaringen, ervaringen van anderen, vergelijkend ervaringsonderzoek, menselijk verstand, menselijk gedrag, menselijke eigenschappen en afkomst bepalen of je voor of tegenstander bent van bovenstaande stellingen.