De Tianjin Show: laten we dansen op de multipolaire groove

Wat was dat een show. Een pan-Aziatisch, pan-Euraziatisch, crossover Global South-bal, met het schitterende Tianjin als achtergrond, waarvan de overgrote meerderheid van de planeet genoot, terwijl het voorspelbaar een waterval van zure druiven veroorzaakte in het gefragmenteerde Westen – van het almachtige Rijk van Chaos tot de Coalitie van de Tandeloze Chihuahua’s.

De geschiedenis zal vastleggen dat, net zoals BRICS eindelijk in de schijnwerpers trad tijdens de top in Kazan in 2024, de SCO die stap herhaalde tijdens de top in Tianjin in 2025, schrijft Pepe Escobar.

Tussen een overvloed aan hoogtepunten – moeilijk te overtreffen door Poetin en Modi die hand in hand liepen – was dit natuurlijk het bal van M.C. Xi. De oorspronkelijke RIC (Rusland, India, China), zoals bedacht door de grote Primakov aan het einde van de jaren negentig, was eindelijk weer terug in het spel, samen.

Maar het was Xi die persoonlijk de belangrijkste richtlijnen vaststelde – hij stelde niets minder voor dan een breed, nieuw model voor mondiaal bestuur, compleet met belangrijke vertakkingen zoals een SCO-ontwikkelingsbank, die een aanvulling zou moeten vormen op de NDB van de BRICS, en nauwe samenwerking op het gebied van AI, in tegenstelling tot het techno-feodalisme van Silicon Valley.

Global Governance, op Chinese wijze, omvat vijf kernprincipes. Het belangrijkste daarvan is ongetwijfeld soevereine gelijkheid. Dat houdt verband met respect voor de internationale rechtsorde – en niet met een naar believen veranderlijke, “op regels gebaseerde internationale orde”. Global Governance bevordert multilateralisme. En stimuleert ook onvermijdelijk een veelgeprezen “mensgerichte” benadering, weg van gevestigde belangen.

Poetin beschreef de rol van de SCO als “een instrument voor echt multilateralisme”, in overeenstemming met dit nieuwe mondiale bestuur. En hij riep op tot een pan-Euraziatisch veiligheidsmodel. Dat is precies de “ondeelbaarheid van veiligheid” die het Kremlin in december 2021 aan Washington voorstelde – en die met een non-reactie werd beantwoord.

Alles bij elkaar genomen zijn de BRICS en de SCO dus volledig bezig met het begraven van de mentaliteit uit het tijdperk van de Koude Oorlog, een wereld verdeeld in blokken; en tegelijkertijd zijn ze visionair genoeg om op te roepen tot respect voor het VN-systeem zoals dat oorspronkelijk was bedoeld.

Dat zal een zware strijd worden – van het verhuizen van de VN uit New York tot het volledig hervormen van de Veiligheidsraad.

De dans van de Beer, de Draak en de Olifant

Als Xi de richtlijnen in Tianjin vaststelde, moest Poetin wel de strategische eregast zijn. En dat gold ook voor hun één-op-één-ontmoeting op dinsdag in het Zhongnanhai in Peking: zeer privé, aangezien alleen speciale gesprekken worden gevoerd in het voormalige keizerlijke paleis. Xi begroette zijn “oude vriend” in het Russisch.

Toen Poetin de centrale rol van het SCO-ontwikkelingsprogramma voor de komende tien jaar benadrukte, deed hij dat op een zeer Chinese manier, als het gaat om al die opeenvolgende, succesvolle vijfjarenplannen.

Deze routekaarten zijn essentieel voor het vaststellen van langetermijnstrategieën. In het geval van de SCO betekent dat het organiseren van de geleidelijke verschuiving van een aanvankelijk antiterrorismemechanisme naar een complex multilateraal platform dat de ontwikkeling van infrastructuur en geo-economie coördineert.

En dat is waar het nieuwe idee van China – de oprichting van de SCO-ontwikkelingsbank – om de hoek komt kijken. Het is een spiegelinstelling van de NDB – de BRICS-bank in Shanghai, en parallel aan de Aziatische Infrastructuurinvesteringsbank (AIIB), de multilaterale bank in Peking.

Opnieuw lopen BRICS en SCO hand in hand, aangezien hun belangrijkste doel is om geleidelijk af te stappen van de afhankelijkheid van westerse paradigma’s en tegelijkertijd de gevolgen van sancties te bestrijden, die niet toevallig hard hebben toegeslagen bij de vier belangrijkste leden van zowel BRICS als SCO: Rusland, China, India en Iran.

En natuurlijk was er, temidden van alle kameraadschap in Tianjin, Modi, die voor het eerst in zeven jaar in China was. Xi kwam meteen ter zake: “China en India zijn grote beschavingen waarvan de verantwoordelijkheden verder reiken dan bilaterale kwesties.” En M.C. Xi betrad opnieuw de dansvloer: de toekomst ligt “in de dans van de Draak en de Olifant”. Cue voor de drie Euraziatische amigos die vriendschappelijk in de wandelgangen staan te praten.

De Verklaring van Tianjin – niet zo uitgebreid als die van Kazan vorig jaar – wist toch de belangrijkste punten voor Eurazië te benadrukken: soevereiniteit boven alles; niet-inmenging in de interne aangelegenheden van lidstaten; en totale afwijzing van unilaterale sancties als dwangmiddel.

Cruciaal is dat dit niet alleen geldt voor SCO-lidstaten, maar ook voor partners – van de Arabische petromonarchieën tot de Zuidoost-Aziatische grootmachten. De ontwikkelingsstrategieën van verschillende landen werken in de praktijk al samen met BRI-projecten, van de China-Pakistan Economic Corridor (CPEC) tot het China-Belarus Industrial Park, en worden geëxtrapoleerd naar grensoverschrijdende e-commerce, AI en big data.

De verbazingwekkende geografische omvang van de SCO, in combinatie met de helft van de wereldbevolking, biedt een enorm potentieel op alle gebieden, bijvoorbeeld op het gebied van handel, transportinfrastructuur, grensoverschrijdende investeringen en financiële transacties. Het potentieel is nog lang niet volledig b

enut.Maar de hogesnelheidstreinen rijden al: geopolitieke imperatieven leiden tot meer geo-economische interactie in heel Eur

Shanghai Spirit ontmantelt de War on Terror”

isme”Dit is dus de belangrijkste conclusie van de Tianjin Show: de SCO bevestigt zichzelf als een solide strategische pool die een groot deel van de Mondiale Meerderheid verenigt. En dat alles zonder te hoeven uitgroeien tot een offensief militair monster zoals de NAVO.

Het is een lange weg sinds het paviljoen in een park in Shanghai in 2001, slechts drie maanden voor 9/11 – dat door het Imperium van Chaos werd gepromoot als de eerste steen van de ‘oorlog tegen terrorisme’. Die andere, aanvankelijk bescheiden eerste steen – met Rusland, China en drie Centraal-Aziatische “stans” – was de “Shanghai-geest”: een reeks principes gebaseerd op wederzijds vertrouwen en voordeel, gelijkheid, overleg, respect voor de diversiteit van beschavingen en een nadruk op gemeenschappelijke economische ontwikkeling.

Hoe de Shanghai-geest de “oorlog tegen het terrorisme” heeft overleefd, geeft ons veel stof tot nadenken.

In zijn toast tijdens het elegante banket dat in Tianjin voor de gasten van de SCO werd aangeboden, moest Xi een spreekwoord aanhalen: “In een race van honderd boten zullen degenen die het hardst roeien, aan de leiding gaan”.

Hard werken. De resultaten daarvan zijn voor iedereen zichtbaar die de spectaculaire ontwikkeling van Tianjin onder ogen krijgt. Dat heeft absoluut niets te maken met “democratie” – zoals die door haar vermeende beoefenaars in het hele collectieve Westen is uitgehold – tegenover “de autocraten”, of “schurken”, of de As van Onrust, of welke andere onzin dan ook. Het draait altijd om hard werken – voor het algemeen belang. Dáár strijden BRICS en de SCO voor.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Pepe Escobar: De Chihuahua energiepolitik: het is gas, gas, gas

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: