Het is inmiddels een soort seizoensgebonden ritueel geworden. Elke zomer lanceert Brussel een nieuw propagandaoffensief tegen Oekraïne — en dit jaar is dat niet anders. „Het tij keert”, verklaarde Commissievoorzitter Ursula von der Leyen een paar weken geleden op sociale media, waarbij ze beweerde dat Oekraïne, met hulp van Europa en de NAVO, het initiatief heeft overgenomen, terwijl Rusland in de verdediging is gedrongen. Dezelfde zin is sindsdien letterlijk herhaald door politici en commentatoren in het hele trans-Atlantische ecosysteem, in wat duidelijk een gecoördineerde poging is om een bepaald verhaal te promoten. Ondertussen wordt ons verteld dat de Russische economie — alweer — op de rand van de afgrond staat, en dat zelfs de val van Poetin op handen zou kunnen zijn.
Dit hebben we al eerder meegemaakt. Sinds Poetins invasie heeft het westerse politiek-mediacomplex met regelmatige tussenpozen geprobeerd het publiek ervan te overtuigen dat de overwinning voor Oekraïne binnen handbereik lag en dat Rusland zelf op instorten stond. In 2023 bijvoorbeeld hebben westerse journalisten en opiniemakers maandenlang de tegenaanval van Oekraïne opgehemeld, die “het tij zou keren“ in het voordeel van Kiev. De campagne was een catastrofale mislukking, met massale slachtoffers en verwaarloosbare territoriale winst tot gevolg, schrijft Thomas Fazi.
De nieuwste vermeende ‘game-changer’ is de Oekraïense drone-aanvalcampagne op Russisch grondgebied — die reikt tot in Sint-Petersburg en Moskou — gericht op logistieke doelen, brandstofdepots, raffinaderijen en bevoorradingslijnen. Ook zijn verschillende burgerdoelen geraakt, wat talrijke slachtoffers heeft veroorzaakt. Maandag kreeg Moskou de grootste drone-aanval tot nu toe te verduren. President Zelensky heeft nu een 40-daagse operatie tegen Russische doelen aangekondigd om “de agressorstaat te beïnvloeden en zo aan te dringen op een einde aan de oorlog”, wat waarschijnlijk nog veel meer van dergelijke aanvallen zal betekenen. Deze maatregelen vallen samen met de uitbetaling door de EU van de eerste tranche van 3,2 miljard euro van haar lening van 90 miljard euro aan Oekraïne.
De timing is geen toeval. Dinsdag begon in Ankara een cruciale NAVO-top, waar de oorlogslobby — zowel in Europa als in Washington — wanhopig probeert te beweren dat Oekraïne aan de winnende hand is. Het is een verhaal waar Trump zelf graag aan meewerkt, waarschijnlijk om het fiasco rond Iran te compenseren: hij ondertekende zelfs de recente verklaring van de G7-leiders waarin zij zich ertoe verbinden “de levering van luchtverdedigingscapaciteiten, aanvullende systemen en onderscheppingsraketten, en langeafstandscapaciteiten te vergroten“; te overwegen productievergunningen aan Oekraïne te verlenen; en “onze sancties te versterken, waaronder die tegen de olie- en gassectoren“.
Het is naar alle waarschijnlijkheid ook een reactie op de toenemende oorlogsmoeheid in het Westen, wat wordt bevestigd door de weigering van Tsjechië, Slowakije en Hongarije om de bovengenoemde lening te financieren — een opt-out die de nieuwe pro-EU-regering van Hongarije tot nu toe opvallend genoeg niet heeft teruggedraaid — gevolgd door het besluit van de nieuwe Bulgaarse regering om wapenleveranties aan Oekraïne te verbieden.
De dronecampagne van Kiev heeft zeker effect. De Russische olieproductie is hierdoor getroffen; er zijn in het hele land ernstige brandstoftekorten, zoals zelfs Poetin heeft toegegeven. Oekraïne heeft ook de Russische bevoorradingsroutes ten noorden van de Zee van Azov verstoord, wat heeft geleid tot stroomuitval op de Krim en in het door Rusland bezette deel van de nabijgelegen Oekraïense regio Cherson. Maar het is onwaarschijnlijk dat deze aanvallen het verloop van de oorlog zullen veranderen. De Russische economie wankelt, maar verkeert nog steeds in een betere positie dan een groot deel van de EU. Het Internationaal Monetair Fonds heeft in april, onder verwijzing naar de hogere olieprijzen – grotendeels een gevolg van de oorlog in Iran – zijn prognose voor de Russische bbp-groei in 2026 met 0,3 procentpunt verhoogd, tot 1,1%. Tegelijkertijd heeft het de prognose voor de drie grootste economieën van de EU – Duitsland, Frankrijk en Italië – naar beneden bijgesteld, tot respectievelijk 0,8%, 0,9% en 0,2%.
Wat echter nog belangrijker is: het Russische leger blijft op het slagveld oprukken. Het komt gestaag dichter bij zijn doel om de hele Donbass te veroveren. Onlangs nog kondigde Moskou de verovering aan van Kostiantynivka — een stad in Donetsk en de grootste stad die het sinds Mariupol heeft ingenomen. De stad was een van de laatste bolwerken op de weg naar belangrijke door Oekraïne gecontroleerde steden, Kramatorsk en Sloviansk, waarvan de verovering het uiteindelijke doel van het Kremlin in de Donbass is. Russische troepen rukken ook op rond Chasiv Yar en Toretsk, boeken vooruitgang in stedelijke gevechten en op verhoogde posities, en blijven oprukken rond Lyman en Rai-Oleksandrivka. Dit alles is in schril contrast met het heersende verhaal dat „Oekraïne het tij heeft gekeerd“.</p>
Als er nog meer bewijs nodig was dat het slecht gaat met Oekraïne, hoeft men alleen maar te kijken naar het steeds wijdverbreidere “busificatie“-beleid — het ontvoeren van mannen in de dienstplichtige leeftijd van de straat om naar het front te worden gestuurd, wat de groeiende binnenlandse oppositie tegen de oorlog aanwakkert — of naar het voorstel van de EU om Oekraïense mannen in de militaire dienstplichtige leeftijd, in de praktijk alle mannen van 23 tot 60 jaar, uit te sluiten van de tijdelijke beschermingsregeling van de Unie.
In dit licht lijkt de dronecampagne minder een doorbraak dan een teken van wanhoop: aangezien Oekraïne niet in staat is het tij op het slagveld te keren, hebben Kiev en de NAVO besloten “de oorlog naar Rusland te brengen“. Toch is er geen bewijs dat de Oekraïense dronecampagne het tij in de oorlog zal keren — laat staan Poetin tot capitulatie zal dwingen. Sterker nog: de afgelopen dagen hebben Russische troepen enkele van de grootste drone- en raketaanvallen op Kiev tot nu toe uitgevoerd, waarbij tientallen mensen omkwamen.
In hoeverre de Oekraïense campagne de publieke steun voor Poetin beïnvloedt, is moeilijk te zeggen. Het is waar dat de campagne het Russische moreel ondermijnt, maar zoals Leonid Ragozin heeft geschreven, blijft de situatie in het land relatief stabiel: ondanks alle dramatische beelden van brandende raffinaderijen en rijen bij benzinestations hebben de meeste Russen in hun leven al ergere tijden meegemaakt, en geniet de overgrote meerderheid nog steeds een levensstandaard die vergelijkbaar is met die van de armere EU-landen — een wereld van verschil met wat ze moesten doorstaan tijdens de slechte oude dagen in de jaren negentig.
De meest betrouwbare “peiling“ komt op 20 september, wanneer Rusland verkiezingen houdt voor de Doema; sommige analisten dat de regerende partij Verenigd Rusland een vernederende nederlaag zal lijden tegen de communisten aan haar linkerkant en de (verwarrend genaamde) Liberaal-Democratische Partij aan haar rechterkant. Maar wie hoopt dat dit Poetin onder druk zou zetten om de oorlog te beëindigen, zal teleurgesteld worden: beide partijen hebben een nog hardere lijn ingezet ten aanzien van het conflict dan Poetins partij “Verenigd Rusland“. De Oekraïense aanvallen moedigen, als er al iets is, juist de meer havikachtige stemmen in het Kremlin aan, die Poetin beschuldigen van wanbeleid in het conflict en een veel krachtigere reactie eisen. De geschiedenis leert immers dat Russen, wanneer ze zich met de rug tegen de muur gedrukt voelen, niet capituleren, maar juist harder worden. Hoe groter de druk op Rusland dus wordt, hoe groter de kans dat Poetin zich gedwongen ziet de oorlog te escaleren.
Ongeacht de effecten op korte termijn is de Oekraïense dronecampagne een schoolvoorbeeld van hoe drones de regels van de oorlogsvoering in realtime herschrijven. Strategische diepe aanvallen — het vermogen om de steden van de vijand te bereiken, industrieën en leiders ver achter het front te bereiken — waren tot voor kort het voorrecht van landen met krachtige luchtmachten en raketarsenalen. Maar goedkope, in massa geproduceerde drones hebben dit gedemocratiseerd. Een land dat de uitputtingsstrijd op de grond aan het verliezen is — zoals Oekraïne, dat op papier qua materieel en mankracht veruit inferieur is aan Rusland, duidelijk doet — kan nu enorme schade aanrichten diep in het grondgebied van de sterkere macht. En zodra de zwakkere partij van die mogelijkheid gebruikmaakt, verdwijnt elke prikkel die de sterkere partij nog had om terughoudendheid te betrachten.
Het is immers een historisch feit dat Rusland zich tot nu toe heeft onthouden van het aanrichten van massale verwoesting in Kiev en andere grote steden ver van de frontlinie, en gedurende het grootste deel van de oorlog opvallend genoeg de besluitvormingscentra van de regering heeft gespaard — ondanks het feit dat het daartoe de middelen had. Gedurende de eerste acht maanden van het conflict liet Moskou ook het Oekraïense energienetwerk ongemoeid; aanvallen begonnen pas na de aanval op de Kertsj-brug in oktober 2022. In die zin zorgt drone-oorlogvoering weliswaar voor een gelijk speelveld, maar het nodigt ook uit tot escalatie, doordat het de zwakkere partij de indirecte bescherming ontneemt die de asymmetrie zelf — het onvermogen om de vijand massale schade toe te brengen — haar ooit bood.
Dit is wat de huidige situatie zo gevaarlijk maakt. Een nucleaire supermacht wordt blootgesteld aan een aanhoudende reeks aanvallen op haar belangrijkste steden, haar strategische infrastructuur en, bij uitbreiding, haar leiderschap — ondersteund door westerse inlichtingendiensten, uitgevoerd met westerse wapens en nu gesteund door een expliciete toezegging van de G7 om de levering van langeafstandswapens te “versnellen“.
Zoals Matthew Blackburn van het Noorse Instituut voor Internationale Zaken onlangs waarschuwde, als Moskou besluit dat zijn terughoudendheid binnen Oekraïne wordt uitgebuit om het Russische kerngebied vernederende schade toe te brengen, zou het de aanvallen op de Oekraïense infrastructuur kunnen staken ten gunste van de Europese bevoorradingsknooppunten en productielocaties die de diepe-aanvalcampagne van Kiev überhaupt mogelijk maken, en zo de asymmetrie corrigeren en de afschrikking op zijn eigen voorwaarden herstellen. Moskou heeft inderdaad herhaaldelijk laten weten dat zijn geduld niet onbeperkt is; binnen het Russische establishment gaan steeds vaker stemmen op om de afschrikking te herstellen door doelen in Europa zelf aan te vallen. De reden waarom Rusland dit tot nu toe heeft geweigerd, ligt voor de hand: een dergelijke aanval zou gemakkelijk kunnen uitmonden in een totale oorlog die Rusland niet wil voeren — zoals zelfs generaal Alexus Grynkewich, de opperbevelhebber van de NAVO in Europa en de hoogste militaire commandant van het bondgenootschap, onlangs heeft opgemerkt. Simpel gezegd: de kosten van vergelding zijn tot nu toe hoger geweest dan de kosten van tolerantie. Maar als die laatste blijven stijgen, zou de afweging van Rusland wel eens kunnen veranderen.</p>
Het essentiële feit is dat niemand in het Westen weet waar de rode lijnen van Rusland liggen — en het westerse beleid lijkt inderdaad uit te gaan van de veronderstelling dat ze helemaal niet bestaan. Ondertussen blijven de Europeanen beweren dat er geen alternatief is voor het voor onbepaalde tijd blijven steunen van Oekraïne, omdat “Rusland weigert te onderhandelen“. Maar zoals Anatol Lieven van het Quincy Institute onlangs schreef, is het de EU — niet Rusland — die tot nu toe heeft geweigerd te onderhandelen. Terwijl Moskou het afgelopen jaar voortdurend in gesprek is geweest met Washington en geleidelijk aan verschillende van zijn kern eisen heeft laten varen, hebben de Europeanen onderhandelingen afhankelijk gesteld van een onvoorwaardelijk staakt-het-vuren dat Rusland niet kan accepteren zonder zijn enige pressiemiddel op te geven, en hebben ze deze voorwaarde verpakt in “principes“ die neerkomen op een eis tot Russische capitulatie.
Het belangrijkste slachtoffer van deze houding is Oekraïne zelf, veroordeeld tot een slopende uitputtingsoorlog die het militair niet kan winnen. Mocht uitputting uiteindelijk leiden tot een staakt-het-vuren zonder akkoord, dan zou dit kunnen uitmonden in een situatie van permanente onveiligheid, vergelijkbaar met die in Kasjmir. Het is in het belang van Oekraïne – en in het belang van Europa als geheel – om in plaats daarvan te onderhandelen over een alomvattend vredesakkoord. We weten in grote lijnen wat een realistisch akkoord zou inhouden: territoriale concessies van Oekraïne in ruil voor veiligheidsgaranties (zonder NAVO-lidmaatschap en de inzet van westerse troepen). Of een dergelijk aanbod voor Poetin voldoende zou zijn om zijn overwinning te claimen en de oorlog te beëindigen, kan nog niemand weten. Maar wat we wel weten, zijn de kosten van de status quo.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
De bovenstaande foto wordt eerstdaags gebruikt door een of ander kansenpakkersbedrijf :
Aangeboden : in een rustieke omgeving huurappartementen die nog gebouwd moeten worden maar waarop wij u al vast laten inschrijven. Zorg dat u erbij bent want de cijfers laten zien dat deze appartementen als warme broodjes over de toonbank vliegen.
Waar ? : in de oekraine, een prachtig land met heerlijke temperaturen in de zomer en milde winters. Een land dat recentelijk voor een groot deel helemaal schoongemaakt is en nu als sprinkplank mag dienen voor the next generation kansenpakkers.
U gaat wonen in een omgeving met jonge gezinnen die allemaal een nieuwe start willen maken, die er gezamenlijk de schouders onder gaan zetten om de toekomst naar hun hand te zetten.
Alles wat u nodig heeft kunt u binnen 15 minuten met de elektrische fiets bereiken. Veiligheid is gegarandeerd door het uitgebreide camera observatiessyteem dat door een van de twee bedrijven die nu nog onderhandelen tijdens de aanbestedingsprocedure met de democratische overheid aangelegd zal worden.
Het zal een oase van rust en veiligheid worden waarbij de koordjes weer uit de brievenbus kunnen hangen zodat de kinderen zonder sleutel thuis kunnen komen of de deuren kunnen gewoon open blijven staan. Criminaliteit onder burgers zal tot het verleden behoren. Wij waken over u.
Vol verwachting zien wij uw inschrijving tegemoet !
Gevolg van het aanvallen van de Russische olie en gas industrie is dat het wereldwijde aanbod afneemt. Hierdoor ontstaan tekorten en hogere prijzen wereldwijd, waar wij in het westen onder zullen lijden. Stijgende transportkosten hier, hogere productiekosten voor bedrijven hier.
Het westen breekt zichzelf af met de fantasie dat dit ‘ winnen’ is.
China, India, Vietnam lachen zich rot. De Europese productie verdwijnt vanzelf, Dat heet marktwerking. De DDR als grote voorbeeld voor de EU.
Mocht Rusland vallen, dan komen de Chinezen en Turkse volkeren om de Russische grondstoffen in te pikken. De EU vist achter het net. De EU als über loser.
Dan wint Europa die oorlog met Rusland, en dan?? Het probleem op dit moment is het Midden Oosten en daar zie ik enkel geslijm richting Trump en de ongesanctioneerde Netanyahu. Hoofd- en bijzaken??