Op 1 december reisde de Russische president Vladimir Poetin naar een commandopost op het slagveld om een briefing te krijgen van zijn stafchef, generaal Valery Gerasimov. Het was goed nieuws voor Poetin. Gerasimov vertelde Poetin dat Pokrovsk was bevrijd: het was in handen gevallen van de Russische strijdkrachten.
Als onderdeel van een wanhopige poging om de voortdurende stroom van miljarden dollars aan wapens uit Europa te rechtvaardigen door de hoop te verkopen dat de oorlog nog niet verloren is, heeft Oekraïne de bewering ontkend en in plaats daarvan beweerd dat het slechts “propaganda” is om de onderhandelingen te beïnvloeden en dat het “niet overeenkomt met de werkelijkheid”. Maar de realiteit is dat, als Pokrovsk niet is gevallen, het voor 95 procent gevallen is en elk moment volledig in Russische handen zal vallen, schrijft Ted Snider.
Vóór de val van Pokrovsk waren alle partijen het erover eens dat het een belangrijk logistiek knooppunt was; na de val hebben Oekraïne en zijn Europese partners het belang ervan gebagatelliseerd en beweerd dat de overwinning meer een Russische morele en propagandistische overwinning was dan een strategische. Het steeds weer aangehaalde argument is dat het, gezien het tempo waarin Rusland de afgelopen bijna vier jaar is opgerukt, “minstens nog een jaar” zou duren om de rest van Donetsk te veroveren.
Maar deze berekening is een drogreden die bewust voorbijgaat aan de aard van de uitputtingsstrategie van Rusland. De bijna vier jaar durende oorlog was geen oorlog om snel terrein te winnen. Het was een oorlog om de wapens en troepen van Oekraïne uit te putten totdat ze zo dun uitgesmeerd waren dat ze bezweken onder de druk van de nog steeds groeiende Russische strijdkrachten. Beweren dat het bij het huidige tempo nog een jaar zal duren voordat het Oekraïense front instort, is hetzelfde als beweren dat als het 100 jaar duurt voordat een bakstenen muur voor 80 procent is afgebroken, het bij het huidige tempo nog 25 jaar zal duren voordat hij instort. In werkelijkheid kan hij elk moment instorten.
De val van Pokrovsk is om twee redenen belangrijk: op het slagveld en aan de onderhandelingstafel. Op het slagveld zou het verlies van dit belangrijke logistieke knooppunt een bedreiging vormen voor het vermogen van de Oekraïense strijdkrachten om hun troepen in de Donbas van wapens en voedsel te voorzien. Het zou ook betekenen dat andere belangrijke Oekraïense steden omsingeld zouden raken en dat Rusland kilometerslang onbeschermd terrein zou hebben terwijl het zijn opmars naar het westen voortzet.
De dag nadat hij te horen had gekregen dat Pokrovsk was gevallen, werd Poetin door de media gevraagd waarom deze overwinning zo belangrijk was. Hij antwoordde dat Pokrovsk “inderdaad een bijzonder belang heeft gekregen, zowel van de Oekraïense kant als van de Russische strijdkrachten”, omdat het “een belangrijke infrastructuurlocatie is die deel uitmaakt van het netwerk van regionale transportverbindingen”.
“Het belangrijkste is”, zei hij, “dat het een goed bruggenhoofd is voor het bereiken van alle doelstellingen die aan het begin van de speciale militaire operatie zijn gesteld. Dat wil zeggen dat het Russische leger vanaf hier, vanaf dit bruggenhoofd, deze sector, goed gepositioneerd is om op te rukken in elke richting die de generale staf het meest geschikt acht.“
Op 4 december zei Poetin over de delen van Donbas die Rusland nog niet controleert: ”Ofwel bevrijden we die gebieden met militair geweld, ofwel trekken de Oekraïense troepen zich terug en stoppen ze met vechten daar.”
Poetin benadrukte dat de ernstige situatie in Donbas nooit zo ver had hoeven komen. “We hebben Oekraïne vanaf het begin gezegd: ‘De mensen willen niet bij jullie blijven, ze hebben deelgenomen aan referenda [in 2022] en voor hun onafhankelijkheid gestemd; trek jullie troepen terug en er zal niet worden gevochten’. Maar ze hebben ervoor gekozen om te vechten.”
Maar het is zover gekomen. En de verschuiving op het slagveld heeft geleid tot een cruciale verschuiving aan de onderhandelingstafel.
Het lot van de huidige vredesonderhandelingen hangt grotendeels af van één enkel punt. Punt 21 van het 28-puntenplan voor vrede stelt dat “de Oekraïense strijdkrachten zich zullen terugtrekken uit het deel van de oblast Donetsk dat zij momenteel controleren” en dat “de Krim, Loehansk en Donetsk de facto als Russisch zullen worden erkend, ook door de Verenigde Staten”. Rusland houdt vast aan dit punt, maar Oekraïne weigert hiermee in te stemmen.
Punt 7 is misschien wel even controversieel. Daarin staat dat “Oekraïne ermee instemt om in zijn grondwet vast te leggen dat het niet tot de NAVO zal toetreden, en dat de NAVO ermee instemt om in zijn statuten een bepaling op te nemen dat Oekraïne in de toekomst niet zal worden toegelaten”. Dit is het belangrijkste punt voor Rusland, en Oekraïne heeft opnieuw geweigerd hiermee in te stemmen.
Maar de helft van de beslissing over punt 7 ligt niet echt in de macht van Oekraïne. Oekraïne kan ervoor kiezen om de eis om neutraliteit in zijn grondwet vast te leggen, te verwerpen. Maar het is aan de NAVO om te bepalen wat er in haar statuten wordt opgenomen. Ondanks het voortdurende aandringen van westerse functionarissen en media dat het het recht van Oekraïne is om te kiezen voor toetreding tot de NAVO, is het niet waar dat elk land het recht heeft om toe te treden tot de NAVO; evenmin is de NAVO verplicht om iedereen die wil toetreden te accepteren. Het lidmaatschap moet op uitnodiging van de NAVO plaatsvinden en de NAVO-leden moeten unaniem akkoord gaan. De NAVO is niet verplicht om een uitnodiging te doen aan een land dat dat graag wil. De NAVO zegt alleen dat het land “dan kan worden uitgenodigd om deel te nemen” en dat er geen garantie is. Zelfs de Europese “partners” van Oekraïne hebben cynisch gesuggereerd dat Oekraïne misschien het streven naar NAVO-lidmaatschap in zijn grondwet kan handhaven, terwijl de NAVO ermee instemt dat het nooit zal worden toegekend.
De vrede hangt dus mogelijk af van de schijnbaar onoplosbare eis dat Oekraïne de ongeveer 14 procent van Donetsk die het nog in handen heeft, afstaat.
Eind november wees de Amerikaanse president Donald Trump op het voor de hand liggende: “Kijk, zoals het er nu uitziet, gaat het maar in één richting. Dus uiteindelijk is dat land dat Rusland de komende maanden toch wel zal krijgen. Wil je dan vechten en nog eens 50.000 tot 60.000 mensen verliezen, of wil je nu iets doen?”
De strategisch cruciale val van Pokrovsk heeft deze cruciale verschuiving aan de onderhandelingstafel afgedwongen. Met het mislukken van de Minsk-akkoorden en de militaire en culturele bedreiging voor de etnisch Russische burgers van Donbas, was Rusland vastbesloten om die burgers te beschermen, zo niet door de autonomie die in het Minsk-akkoord was beloofd, dan wel door annexatie. Samen met de wettelijke garanties dat Oekraïne nooit lid van de NAVO zou worden, was dit een van de belangrijkste oorzaken van de oorlog, waarvan Rusland vond dat deze aan de onderhandelingstafel of op het slagveld moest worden opgelost.
De val van Pokrovsk zal de militaire verwezenlijking van dit Russische doel tot werkelijkheid brengen, of dat nu weken, maanden of een jaar duurt. In die tijd zullen nog duizenden Oekraïners sterven. Het is moreel gezien afschuwelijk om hen te vragen te sterven voor hetzelfde resultaat dat nu aan de onderhandelingstafel kan worden bereikt zonder nog meer doden.
Het belang van de val van Pokrovsk is dat de verschuiving op het slagveld een verschuiving aan de onderhandelingstafel heeft afgedwongen. Europa moet Oekraïne en zijn president een manier bieden om de voorwaarden te accepteren die de realiteit dicteert – en ophouden aan te dringen op een oorlog waarvan het weet dat die niets anders zal veranderen dan het aantal doden.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De triade ontstaat en de EU peilt de diepten van haar waanzin
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
