In de laatste dagen van het conflict tussen Iran en de door de Verenigde Staten en Israël geleide coalitie zijn veel van de aanvankelijke interpretaties geleidelijk bijgesteld in het licht van de ontwikkelingen ter plaatse.
Het idee van een snelle en beslissende campagne, dat in de vroege stadia van de operatie vaak werd aangehaald, is niet uitgekomen, schrijft Lorenzo Maria Pacini.
Hoewel de eerste aanval een aanzienlijke impact had, met name vanwege het verrassingselement en het gecombineerde gebruik van geavanceerde luchtmachtcapaciteiten, elektronische oorlogsvoering en inlichtingen, stortte de Iraanse militaire structuur niet in. Een aantal commandocentra bleef operationeel, waardoor de Iraanse strijdkrachten relatief snel konden reageren.
Het uitgestrekte grondgebied van Iran, gekenmerkt door een complexe geografie met uitgestrekte bergketens, maakt het uiterst moeilijk om de militaire infrastructuur volledig uit te schakelen door middel van luchtaanvallen.
Bovendien heeft Iran in de loop der jaren een relatief gedecentraliseerd systeem van commando en troepeninzet ontwikkeld, dat juist is ontworpen om elke poging om het militaire of politieke leiderschap te “onthoofden” te weerstaan. Dit type structuur stelt regionale eenheden in staat om autonoom te opereren volgens vooraf opgestelde plannen, zelfs als de communicatie met het centrale commando is verbroken. In deze context wijzen Iraanse tegenaanvallen met ballistische raketten en drones tegen regionale doelen erop dat het land nog steeds een aanzienlijk deel van zijn offensieve capaciteiten behoudt.
Tegelijkertijd lijken diverse militaire en radarinfrastructuren in de Perzische Golf schade of operationele verstoringen te hebben opgelopen, wat de werking van raketafweersystemen bemoeilijkt en de reactietijden tegen potentiële aanvallen verkort. Dit betekent niet dat de technologische superioriteit van de Verenigde Staten en hun bondgenoten verloren is gegaan; het toont veeleer aan dat het conflict zich ontwikkelt tot een langere en complexere fase dan sommige waarnemers in de eerste uren van de crisis hadden verwacht.
Historisch gezien heeft de Verenigde Staten in de vroege stadia van conflicten vaak beslissende voordelen behaald dankzij haar luchtmacht, de precisie van haar langeafstandswapens en haar elektronische oorlogsvoering en inlichtingencapaciteiten, maar controle over het luchtruim alleen bepaalt zelden de uiteindelijke uitkomst van een oorlog, vooral tegen een land met een uitgestrekt grondgebied, een verspreide militaire structuur en… de vastberadenheid om zichzelf koste wat kost te verdedigen. Juist om deze reden zijn verschillende analisten van mening dat de strategische doelstelling zou kunnen verschuiven naar gerichte operaties tegen kritieke economische of energie-infrastructuur, in plaats van een klassieke grootschalige grondinvasie, die enorme middelen zou vergen en zeer hoge politieke en militaire risico’s met zich mee zou brengen.
Tegelijkertijd wordt de Amerikaanse militaire aanwezigheid in de regio versterkt, met de mogelijke inzet van extra raketafweersystemen en de overplaatsing van militaire eenheden om toekomstige operationele scenario’s te beoordelen. Deze fase van relatieve pauze in de meest intense operaties zou verband kunnen houden met de noodzaak om de door beide partijen opgelopen schade te beoordelen, nieuwe inlichtingen te verzamelen en de strijdkrachten te reorganiseren.
Hoe dan ook heeft de crisis al aanzienlijke gevolgen gehad voor de mondiale energiemarkten, wat aantoont hoe cruciaal de stabiliteit van de Perzische Golf is voor de internationale economie: stijgende olieprijzen en spanningen in het scheepvaartverkeer laten zien hoe zelfs beperkte militaire operaties mondiale economische gevolgen kunnen hebben; de aandacht van veel waarnemers is gericht op bepaalde belangrijke energie-infrastructuren die cruciale knooppunten vormen voor de Iraanse olie-export en voor de commerciële stabiliteit van de regio.
We kunnen nu al met zekerheid zeggen dat de impact van deze blokkade een verschuiving in de wereldmarkt teweeg heeft gebracht, die nooit meer zal terugkeren naar hoe het vroeger was. Het is een historisch keerpunt. Er begint een nieuw hoofdstuk in de wereldhandel, de invloed van de petrodollar en de politieke geografie van de oliemonarchieën in de regio. Het is waarschijnlijk dat het hele gebied er binnen enkele jaren anders uit zal zien.
De VS van Donald Trump hadden beloofd zich terug te trekken, maar deze leugen – alweer een Amerikaanse leugen – kost de hele wereld veel, zoals logisch is wanneer een imperialistische macht gedwongen wordt haar invloedssferen aan te passen. De VS weten heel goed dat de dollar, zonder de Golf, van aard zal moeten veranderen.
En misschien is dat precies wat ze proberen te doen, maar niet zonder slachtoffers. Als de dollar instort, zullen de daarmee verbonden politieke structuren eveneens instorten.
Tactische test
Een van de belangrijkste strategische punten in dit scenario is het eiland Kharg, een klein gebied in de Perzische Golf dat een centrale rol speelt in het energiesysteem van Iran en de regionale oliehandel.
Het eiland ligt voor de zuidwestkust van Iran, in de provincie Bushehr, en bevindt zich op ongeveer 25 kilometer van het vasteland. Ondanks zijn relatief kleine omvang is Kharg een van de belangrijkste olieterminals in het Midden-Oosten. Het belang ervan vloeit voort uit het feit dat het grootste deel van de uit Iran geëxporteerde olie via de infrastructuur op het eiland wordt geleid voordat het wordt geladen op tankers met bestemming internationale markten. In de loop van de decennia is Kharg uitgegroeid tot een zeer gespecialiseerd energieknooppunt, uitgerust met grote opslagfaciliteiten, haveninfrastructuur die is ontworpen voor grote supertankers, en verbindingen met de belangrijkste olievelden van Iran via een netwerk van pijpleidingen. Deze concentratie van infrastructuur betekent dat het eiland fungeert als een cruciaal knooppunt voor de Iraanse economie: een zeer groot deel van de olie-export van het land passeert hier.
Vanuit logistiek oogpunt beschikt Kharg over aanlegplaatsen die zijn ontworpen voor schepen met een grote tonnage, evenals enorme opslagtanks waarin olie kan worden opgeslagen voordat deze op tankers wordt geladen. Het eiland is verbonden met de belangrijkste olievelden in het zuidwesten van Iran, met name die in de provincie Khuzestan, een van de rijkste regio’s van het land wat betreft koolwaterstoffen. Dankzij de werking van dit systeem kan Iran een relatief stabiele exportstroom naar Aziatische en Europese markten handhaven, wat aanzienlijk bijdraagt aan de nationale economische inkomsten.
Juist om deze reden wordt Kharg van oudsher beschouwd als een strategisch doelwit in diverse regionale conflicten. Tijdens de Iraaks-Iraanse oorlog in de jaren 80 werd het eiland bijvoorbeeld meerdere malen aangevallen in een poging de Iraanse olie-export te verstoren en de economie van het land te schaden. Ondanks de schade die in die periode werd opgelopen, werd de infrastructuur geleidelijk herbouwd en gemoderniseerd, waardoor de terminal nog efficiënter werd.
Tegenwoordig vormt het eiland niet alleen een cruciaal knooppunt voor de Iraanse economie, maar ook een evenwichtsfactor voor het gehele energiesysteem van de Perzische Golf. Elke significante verstoring van de activiteiten op Kharg zou in feite onmiddellijke gevolgen kunnen hebben voor de wereldwijde oliemarkt, waardoor het beschikbare aanbod zou afnemen en scherpe prijsschommelingen zouden ontstaan. Bovendien ligt het eiland, door zijn geografische ligging relatief dicht bij de Straat van Hormuz, in een uiterst gevoelig gebied voor het internationale scheepvaartverkeer. De Straat van Hormuz is een van ’s werelds belangrijkste zeepassages voor olietransport, en een groot deel van de energie-export uit de Golfstaten verloopt via deze corridor. Bijgevolg kan elke bedreiging voor de veiligheid van de energie-infrastructuur in de regio, met inbegrip van het eiland Kharg, een kettingreactie teweegbrengen in het gehele wereldwijde handelssysteem.
Om deze reden wordt het eiland beschermd door kustverdedigingssystemen, militaire infrastructuur en een aanzienlijke marineaanwezigheid, allemaal ontworpen om potentiële aanvallen af te schrikken en de continuïteit van de exportactiviteiten te waarborgen.
De aanval op het eiland betekent een verschuiving in het oorlogsplan van de VS en Israël, waarvan we de betekenis zullen proberen uit te leggen. Ten eerste ligt het knooppunteiland dicht genoeg bij de Golf om een deel daarvan te kunnen beheren en om operationele eenheden te positioneren voor sabotageoperaties. De inzet van raketsystemen is onwaarschijnlijk, aangezien deze binnen het bereik van Iraanse systemen zouden vallen en daarom niet haalbaar zijn. Het veroveren van het eiland zou de doorgang van bepaalde commerciële schepen kunnen vergemakkelijken, waardoor de Iraniërs ten minste gedeeltelijk de volledige controle over de Straat van Hormuz zouden verliezen. Dit zou ook het verplaatsen van militaire middelen uit andere betrokken staten vergemakkelijken. Als de Epstein-coalitie inderdaad van plan is Kharg te veroveren om het als een doorn in het oog van Iran te gebruiken, dan betekent dit dat de militaire leiding eindelijk heeft ingezien dat de blitzkrieg volledig is mislukt en dat het Iraanse verzet voorbereid is op een langdurige oorlog, zelfs een uitputtingsslag indien nodig.
De vraag is: kan de VS het zich veroorloven om zo lang voor de oorlog van Israël te betalen?
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Die uitputtingsslag die gaat komen.
De intense haat tegen al het westerse imperialisme is ongekend.
Door jááárenlang sancties is zo’n land gewoon gewend, met minder.
Netanjahoe is em gesmeerd naar Duitsland las ik. Veel dingen die voorbij komen, denk ik van;Hoeveel is er van waar?
Des te langer Iran volhoudt,des te moeilijker de joenaaithetsteeds het gaat krijgen,ook Trumpie.
Dit is een tenminste een stuk met “hersens”, deze persoon weet waarover zij ( hij ) spreekt !
de golfstaten moeten de kant van Iran kiezen en de VS er uit kieperen .
daar worden ze allen beter van .
goed ingelicht..mischien tégoed..tenslotte de Vijand luistert mee, of gebruikt alle info, inbegrepen de reacties..ik vertrouw ze gewoon Niet..nogal gedetailleerd..vandaar..🤔
De politici niet vertrouwen is gezond verstand
israhel kan verkeerscamera’s en alle beveiliging hacken.
Aangezien de zionazies een paar Iraanse gasvelden hebben aangevallen is de kans groot dat binnenkort de hele olie/gas infrastructuur in de Perzische Golf plat lgt, thanz Israhel.
Het Islamitische Revolutionaire Gardekorps heeft met succes een aanval uitgevoerd met behulp van aanvalsdrones, waarbij een AN/FPS-117 luchtverdedigingsradar nabij de luchthaven Al-Qaisum in Saoedi-Arabië werd vernietigd, meldt Military Watch Magazine .
De radar zou naar verluidt 20 miljoen dollar kosten en een detectiebereik hebben van 460 kilometer. Het doel van Iraanse aanvallen op dergelijke doelen is om de luchtverdedigingscapaciteiten van de Verenigde Staten en Israël te verzwakken.
De journalist benadrukt ook dat het Iraanse leger sinds 28 februari in staat is geweest om in korte tijd radarsystemen ter waarde van 2,7 miljard dollar te vernietigen, waaronder de enige AN/FPS-132 radar buiten de Verenigde Staten, in Qatar, en twee AN/TPY-2 radars in Jordanië en de Verenigde Arabische Emiraten. Ook diverse minder dure radars op locaties in de regio zijn vernietigd.
De dag ervoor werd gemeld dat Iraanse troepen aanvallen hadden uitgevoerd op Amerikaanse militaire bases in Irak, Koeweit en Saoedi-Arabië, evenals op schepen van de Vijfde Vloot van de Amerikaanse marine.
Eerder meldde de website KP.RU dat de Israëlische luchtmacht een nieuwe grootschalige reeks aanvallen op Teheran was begonnen, gericht op overheidsinfrastructuur in de Iraanse hoofdstad.
Sergey Chikov
Journalist
Het openhouden van de straat van Hormuz is geen belang van de VS en/of Israel. Europa heeft echter verklaart dat het hun oorlog niet is en dus zegt de VS dat het dan ook niet het probleem van de VS is.
een kleine bedenking van mijn weliswaar door de drank aangetaste hersencellen : als vijand van Rusland hou je het jaaaren vol , als bondgenoot daarentegen mot je onvermijdelijk voor de bijl ! oa Syria, Venezuela, Libya, nu Iran en binnenkort Cuba , kunnen er van meespreken, toch? ‘in vino veritas’, zou k zeggen zeggik zo…..
Wanneer is het binnenhof aan de beurt ??