Gisteren landde een C-17 Globemaster III van de Amerikaanse luchtmacht op de Moskouse luchthaven Vnukovo; vervolgens werd een grote Amerikaanse voertuigcolonne met diplomatieke kentekenplaten waargenomen die in de richting van het Kremlin reed. Later bleek dat CIA-directeur John Ratcliffe een bezoek bracht aan Moskou. Noch het bezoek, noch het werkelijke doel ervan werd aan het publiek bekendgemaakt, wat een stortvloed aan speculaties veroorzaakte.
Volgens de Wall Street Journal (WSJ) arriveerde Ratcliffe in Moskou nadat de VS inlichtingen hadden verkregen die wezen op voorbereidingen voor mobilisatie en plannen om de vastberadenheid van de NAVO op de proef te stellen. De VS hebben blijkbaar informatie verzameld die de vroege voorbereidingen van Rusland voor een mogelijke militaire mobilisatie in Oekraïne aantonen, evenals plannen om de kracht en vastberadenheid van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie op de proef te stellen, schrijft Alex Krainer.
De voormalige adjunct-directeur van de Amerikaanse inlichtingendienst Beth Sanner verklaarde tegenover de WSJ dat Ratcliffe mogelijk een ontmoeting met Poetin had om een waarschuwing over te brengen in de trant van: “We weten wat u van plan bent, en u kunt het maar beter laten.” Russische bronnen zagen dat enigszins anders.
De politicoloog Henry Sardaryan, decaan van de faculteit Governance en Politiek aan het MGIMO in Moskou, beweerde dat Ratcliffes bezoek waarschijnlijk een poging was om vast te stellen of een bredere overeenkomst tussen de VS en Rusland mogelijk was. Sardaryan, die tot het Russische establishment op het gebied van buitenlands beleid behoort, schreef dat Ratcliffes rol verschilde van die van Steve Witkoff en dat het doel van zijn bezoek was om uit te zoeken of het Kremlin bereid was tot een alomvattende overeenkomst met Washington en welke eisen het daarbij zou stellen.
Oekraïne in ruil voor Iran?
Ik acht Sardaryans inschatting geloofwaardiger; om Poetin mee te delen dat “we weten wat u doet, enz.”, had men net zo goed kunnen telefoneren of generaal Keith Kellogg kunnen sturen. Daarvoor zou zo’n publicitair opvallend optreden met militaire vliegtuigen en een grote voertuigcolonne niet nodig zijn geweest. Gezien het feit dat Ratcliffes bezoek slechts één dag na de aankondiging van “Operation Economic Outcast” tegen Iran door minister van Financiën Scott Bessent plaatsvond, is het meer dan aannemelijk dat de voorgestelde overeenkomst daarmee verband hield: misschien vroeg Ratcliffe Moskou om zijn steun aan Iran stop te zetten, in ruil voor het beëindigen van de Amerikaanse steun aan Oekraïne. Volgens Iraanse functionarissen die over de bijeenkomst waren geïnformeerd, vroeg Ratcliffe bovendien om hulp bij het openen van de Straat van Hormuz.
Het zou niet de eerste keer zijn dat de westerse partners van Rusland een overtuigend aanbod deden en verleidelijke beloften maakten. Nog niet zo lang geleden riepen zij Rusland op om niet in Oekraïne in te grijpen, in ruil voor de garantie van de westerse partners dat de Minsk I- en Minsk II-akkoorden zouden worden uitgevoerd. De akkoorden werden naar behoren ondertekend, maar de westerse mogendheden waren nooit van plan hun verplichtingen na te komen. Rusland werd in 1989 eveneens gevraagd zijn troepen uit Oost-Europa terug te trekken – in ruil voor de belofte dat de NAVO zich geen centimeter naar het oosten zou bewegen. De Russen trokken zich terug, waarna de NAVO overal waar dat mogelijk was oprukte tot aan de grenzen van Rusland.
Het bondgenootschap Rusland – China – Iran is existentieel
Dergelijke ervaringen maken het zeer onwaarschijnlijk dat Rusland zich zal laten verleiden door wat Ratcliffe heeft aangeboden en zijn steun aan Iran zal stopzetten. Inmiddels beschouwt Rusland zijn strategische partnerschap met Iran en China als existentieel – net als Iran en China zelf. Hun besluitvormers op het gebied van buitenlands beleid zijn zich ervan bewust dat wanneer het Westen gemakkelijker een van hen zou kunnen uitschakelen, dit het Westen later in staat zou stellen zich tegen de anderen te keren.
Iran is het cruciale knooppunt voor zowel China’s “Belt and Road”-initiatief als de internationale Noord-Zuid-transportcorridor van Rusland. Als deze handelsroutes zouden worden onderbroken of onder vijandelijke controle zouden komen, zouden zowel Rusland als China kwetsbaar kunnen worden voor door de VS gecontroleerde knelpunten. Mocht Iran zich naar het Westen wenden, dan zou dit zowel de Straat van Hormuz als de Straat van Bab el-Mandeb betreffen.
Daarnaast hebben de westerse mogendheden bewezen zeer sluw en effectief te zijn in het organiseren van proxy-oorlogen tegen hun tegenstanders: net zoals Oekraïne met succes als wapen tegen Rusland werd ingezet, zou Rusland op termijn als wapen tegen China kunnen worden ingezet, mocht er ooit een Russische versie van Volodymyr Zelensky in het Kremlin worden geïnstalleerd. Om al deze en andere redenen zou het dwaas zijn als een van deze drie mogendheden ten koste van haar strategische partners een verraderlijke overeenkomst met de VS zou sluiten.
Ging het altijd al alleen maar om “verdeel en heers”?
Ratcliffes bezoek aan Moskou voedt bovendien het vermoeden dat het bij de toenaderingspogingen van president Trump tot Vladimir Poetin minder ging om het verbeteren van de Amerikaanse betrekkingen met Rusland om legitieme redenen, maar veeleer om een berekende zet om een wig te drijven tussen Moskou en Peking en tussen Moskou en Teheran. Oekraïne zou in dat geval als wisselgeld kunnen worden opgeofferd om de welwillendheid en samenwerking van Rusland te kopen.
Tot verdriet van de regering-Trump is het echter onwaarschijnlijk dat Vladimir Poetin – hoewel hij er altijd naar heeft gestreefd de betrekkingen met de VS te verbeteren – de veiligheid van Rusland op lange termijn in gevaar zou brengen door zijn partners en bondgenoten te verraden en voor het hoofd te stoten. Bovendien is de onderhandelingsfiche “Oekraïne” inmiddels zo gehavend dat zij nauwelijks nog een overeenkomst aantrekkelijker zou kunnen maken die Ratcliffe mogelijk heeft voorgesteld. In feite zou Oekraïne op het punt van instorten kunnen staan, en Vladimir Poetin lijkt bereid te zijn het de genadeslag toe te brengen.
Nog maar enkele dagen geleden waarschuwde hij dat Rusland door de Oekraïense aanvallen die diep in Russisch grondgebied reiken aan zijn grenzen was gekomen:
“Kiev heeft de doos van Pandora geopend toen het aanvallen op burgerdoelen begon. … Zij hebben zelf de geest uit de fles gelaten – zij zijn begonnen onze civiele bedrijven aan te vallen. De tegenstanders dromen er al lange tijd van en spreken er voortdurend over Rusland ten val te brengen. Daarom was de poging om ‘hen in 40 dagen te verslaan’ opnieuw een avontuur van Kiev en de westerse curatoren.”
Met “westerse aanstichters” bedoelde Poetin de VS, Groot-Brittannië en de NAVO. Dit alles wijst erop dat alle concessies of hulp die president Trump en John Ratcliffe van Moskou hoopten te verkrijgen, achter hun verwachtingen zullen blijven. Dat zou er op zijn beurt toe kunnen leiden dat de VS en Rusland weer openlijk tegenstanders worden, wat het risico op een zeer ernstige militaire escalatie in de nabije toekomst zou vergroten – een uiterst somber vooruitzicht.
Alsof dat alles nog niet bedreigend genoeg was, kwam er nog meer slecht nieuws. Juist toen John Ratcliffe een bezoek bracht aan het Kremlin, vloog het Amoer-gaschemiecomplex – een joint venture van 10 miljard dollar tussen het Russische SIBUR (60%) en het Chinese Sinopec (40%) – in brand; daarbij kwamen ten minste drie arbeiders om het leven en raakten ongeveer 150 mensen gewond. De locatie ligt ongeveer 6.000 kilometer van Oekraïne verwijderd en stond nog maar enkele weken voor de start van de productie. Of dit incident nu opnieuw een aanval van Oekraïne was of slechts een ongeluk – de Russen hebben alle reden om te vermoeden dat het eerste het geval was, wat het geduld van Rusland verder op de proef stelt.
Ook in het Midden-Oosten loopt de situatie dreigend uit de hand. Berichten van vanochtend wijzen erop dat Koerdische strijdkrachten een grondoffensief in Iran zijn begonnen, wat een enorme ontwikkeling vormt. Ook tussen Ankara en Tel Aviv nemen de spanningen toe: Turkije stuurde een groot contingent van 450.000 soldaten naar Syrië – een ontwikkeling die we in het oog moeten houden, omdat deze Israël in een nieuw militair conflict zou kunnen meeslepen, ditmaal tegen een NAVO-bondgenoot. Zeggen dat dit de Verenigde Staten in een onmogelijk delicate positie brengt, zou een understatement zijn. Een open conflict zou ook Griekenland aan de kant van Israël kunnen trekken en de definitieve ineenstorting van het NAVO-bondgenootschap kunnen versnellen. Het komende jaar belooft buitengewoon veelbewogen en buitengewoon onvoorspelbaar te worden.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
