In 2022, toen de Russische troepen Oekraïne binnenvielen, raakten een aantal kinderen zonder toezicht van volwassenen verstrikt in gevechtsgebieden. De Russische regering nam de zorg voor hen op zich en de kinderen werden geëvacueerd. Ze werden overgebracht naar verschillende kindertehuizen in vredige gebieden van Rusland.
Oekraïense politici en westerse media maakten daar een schandaal van. Rusland werd beschuldigd van ontvoering. Maar na verloop van tijd werden er regelingen getroffen waardoor Oekraïense ouders, nadat ze hun voogdij over de kinderen hadden aangetoond, met hen herenigd konden worden. Over dit vrij normale proces werden een aantal plechtige westerse tranentrekkers geschreven, schrijft Bernhard.
Een recente variant van zo’n verhaal verscheen gisteren in de New York Times. Maar het grootste deel van wat er interessant aan is, ontbreekt.
De zoektocht van een moeder om haar zoon te redden uit het door Rusland bezette Oekraïne (gearchiveerd)
Een moeder van drie kinderen zat in een Oekraïens revalidatiecentrum, haar telefoon stevig vastgeklemd, hopend dat hij zou overgaan, in een poging haar verscheurde gezin weer bij elkaar te brengen.
Liliia Prutian, 55, werkte als militair verpleegkundige toen Russische troepen in februari 2022 binnenvielen. Ze namen haar gevangen, mishandelden haar, beschuldigden haar van terrorisme en hielden haar tweeënhalf jaar vast.
Na haar vrijlating bracht ze een groot deel van haar tijd door in dit revalidatiecentrum, ..
.. wat mevrouw Prutian echt wilde, was haar jongste zoon, Dima Zahrebaiev, terugkrijgen, die ze al drie jaar niet meer had gezien. Hij was nu 20 en woonde alleen in hun huis in het familiedorp, dat sinds 2022 onder Russische bezetting stond. Uit angst dat hij zou worden gedwongen om in het Russische leger te gaan, wilde ze hem wanhopig redden, hoewel dat een ingewikkelde, gevaarlijke onderneming zou zijn.
Je vraagt je af hoe het woord “redden” wel passend kan zijn voor de reis van een 20-jarige man die al meer dan vier jaar op zichzelf woont in de door Rusland gecontroleerde Donbas. Later in het verhaal wordt vermeld dat de jongeman aan ernstige diabetes lijdt, waardoor hij niet voor het leger zou kunnen worden opgeroepen.
Hoe dan ook – de kern van het verhaal is hoe de man, met behulp van een vals paspoort, de Donbas via Rusland, Wit-Rusland en Polen kon verlaten om bij zijn moeder in de buurt van Kiev te worden herenigd.
Maar het is het leven van Liliia Prutian, de moeder, dat echt interessant is:
De vader van de drie zonen van mevrouw Prutian is jaren geleden overleden. Haar oudste zoon diende in het Oekraïense leger. Haar middelste zoon sloot zich aan bij het Russische leger, waardoor Dima, veruit de jongste, op zichzelf was aangewezen.
…
Mevrouw Prutian voedde haar zonen op in het huis van betonblokken dat haar ouders hadden gebouwd in Blyzhnie, een dorp in de regio Donetsk met ongeveer 750 inwoners, met graansilo’s, boerderijen en laagbouw.
…
Mevrouw Prutian was een fervent Oekraïense, en omdat ze het geld nodig had, meldde ze zich begin 2017 aan als boekhoudster bij het leger, waar ze hielp bij het beheer van de financiën van een bataljon. Voor deze baan moest ze haar huis verlaten.
Ze was 47. Haar twee oudste zonen waren volwassen. Dima was pas 12.
Mevrouw Prutian vertrouwde op haar oudste zonen, familieleden en vrienden om voor Dima te zorgen.
…
Ze volgde een opleiding tot gevechtsverpleegster en werd in 2019 naar het front gestuurd.
Toen haar contract afliep, keerde ze in 2020 voor vijf maanden naar huis terug om bij Dima te zijn. Daarna meldde ze zich opnieuw aan. Haar oudste zoon deed dat ook.
Na de grootschalige Russische invasie werd de eenheid van mevrouw Prutian ingezet om Mariupol, een cruciale havenstad, te verdedigen. De gevechten daar waren hevig, en de eenheid bleef vechten.
Slechts 16 dagen na het uitbreken van de oorlog omsingelden Russische troepen mevrouw Prutian en zes andere Oekraïense soldaten in een dorp ten noorden van Mariupol. Omdat hun munitie op was, gaven ze zich over.
Mariupol was, zoals sommigen zich wellicht herinneren, in 2022 omsingeld door Russische troepen. Militante fascisten van het Azov-bataljon en andere soortgelijke groeperingen probeerden de stad te verdedigen. Uiteindelijk gaven ze het op en belandden ze als krijgsgevangenen. Aangezien Azov en andere soortgelijke groeperingen eerder betrokken waren geweest bij oorlogsmisdaden, beschuldigden de Russen hen van terrorisme.
De New York Times vermeldt niet bij welke eenheid mevrouw Prutian hoorde.
Maar een nieuwsgierige zoektocht naar haar naam leidt naar een ouder New Yorker artikel (ook hier) over Russische krijgsgevangenenkampen. Mevrouw Prutian komt daarin voor:
Vóór haar gevangenneming had Prutian gediend als verpleegster in het Aidar-bataljon, een vrijwillige militie die was opgenomen in de Oekraïense strijdkrachten. Ze is midden vijftig, moeder van drie volwassen kinderen, …
Een Wikipedia-artikel over het Aidar-bataljon merkt op:
In 2014 meldde Amnesty International dat leden van het Aidar-bataljon oorlogsmisdaden hadden begaan tijdens de oorlog in de Donbas. …
Op 8 september 2014 beweerde Amnesty International dat het bataljon oorlogsmisdaden had begaan, waaronder ontvoeringen, onwettige detentie, mishandeling, diefstal, afpersing en mogelijke executies.
…
Op 24 december 2014 meldde Amnesty International dat de eenheid humanitaire hulp uit Oekraïne tegenhield, waardoor deze de bevolking in de door separatisten gecontroleerde gebieden niet kon bereiken. Meer dan de helft van de bevolking in deze gebieden was afhankelijk van voedselhulp.
…
In april 2015 verklaarde de door de Oekraïense regering benoemde gouverneur van Loehansk, Hennadiy Moskal, dat het Aidar-bataljon “de regio terroriseerde“ en vroeg hij het Oekraïense ministerie van Defensie om de leden in toom te houden na een reeks diefstallen, waaronder die van ambulances en de overname van een broodfabriek.
In het verslag van de NY Times ontbreekt elke aanwijzing waarom mevrouw Prutian ervoor had gekozen om als vrijwilligester bij die beruchte eenheid te gaan werken …
Terug naar het verhaal:
In de zomer van 2023 werd [mevrouw Prutian] overgebracht naar een gevangenis in Zuid-Rusland en berecht op beschuldiging van terrorisme, een zaak die door de lokale media werd verslagen.
Tijdens een zitting legde haar middelste zoon een schriftelijke getuigenis tegen haar af. Zo kwam ze erachter dat hij zich bij het Russische leger had aangesloten, en dat hun gezin nooit meer compleet zou kunnen zijn.
…
In september 2024 stond mevrouw Prutian nog steeds terecht toen ze plotseling werd vrijgelaten in het kader van een gevangenenruil. Terug op Oekraïens grondgebied kuste ze de bomen en liep ze op blote voeten door het gras. Ze maakte zich vooral zorgen om Dima.
[Snik.]
Het zou best kunnen dat mevrouw Prutian zich schuldig voelde ten opzichte van haar jongste zoon, die ze (twee keer) had achtergelaten om zich als vrijwilliger aan te sluiten bij de ‘nationalistische’ Aidar-eenheid, terwijl de jongen ernstig ziek was door diabetes.
Na haar vrijlating uit de gevangenis deed ze haar best om weer contact met hem te krijgen:
De laatste tijd begint mevrouw Prutian zich weer zichzelf te voelen. Toch behandelt ze Dima alsof hij nog veel jonger is. Ze bemoeit zich voortdurend met hem, veegt zijn gezicht af, omhelst hem.
“Misschien voel ik me schuldig omdat ik niet genoeg heb gedaan toen ik dat niet kon, maar ik heb niet het gevoel dat ik het nu overdrijf”, zei ze. “Je kunt nooit te veel van iemand houden.”
Het NY Times-tranenverhaal laat veel vragen onbeantwoord. Er is geen citaat van Dima, de jongvolwassene die uit school en een stabiel leven in de door Rusland gecontroleerde regio is weggehaald. Er wordt verder geen melding gemaakt van de tweede zoon van mevrouw Prutian, die ervoor had gekozen om aan Russische zijde te vechten, noch wordt er ingegaan op de “onwrikbaar Oekraïense”, nationalistische gevoelens van mevrouw Prutian, zoals die tot uiting kwamen in haar vrijwilligerswerk bij een eenheid die zich bezighield met oorlogsmisdaden.
Maar er is wel een merkwaardig verhaal over een vermeende verkrachting door een Russische soldaat kort nadat ze gevangengenomen was:
Drie Russen haalden haar weg bij de mannen en sloten haar op in een huis, waar ze haar dagenlang ondervroegen. Waarom was ze bij het leger gegaan? Met wie had ze gediend? De soldaten eisten vervolgens seks, zei ze. Mevrouw Prutian onderhandelde. “Laat het dan tenminste maar één van jullie zijn,” herinnerde ze zich later te hebben gezegd.
Vervolgens heeft één Russische soldaat haar verkracht, zei ze.
Ik heb nog nooit gehoord dat een slachtoffer van verkrachting over zoiets zou onderhandelen
Het is merkwaardig dat noch het artikel in de New Yorker, noch enig van de eerdere lokale media verslagen waarin mevrouw Prutian wordt genoemd, ook maar enige aanwijzing bevatten voor een dergelijke gebeurtenis.
Zou dat verhaal misschien overdreven zijn?
De New York Times kon haar verhaal niet onafhankelijk verifiëren, …
Was dat geen voldoende reden om zulke deck niet te publiceren?
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Rutte is verantwoordelijk het is zijn oorlog .
Rusland had die Nazis beter een nekschot gegeven, opgeruimd staat netjes , en sinds het geensceneerde Bucha verhaal was Poetin sowieso al een oorlogsmisdadiger, het maakte dus geen hol meer uit …..
Jonge soldaten die een verlepte vrouw van 55 jaar zouden verkrachten ….een vrouw die hun moeder zou kunnen zijn ….
Die moet er dan nog ongelooflijk fantastisch hebben uitgezien wat niet het geval is van foto’s die ik heb opgezocht.
Het is natuurlijk makkelijk zeggen over je aartsvijanden…
Russische soldaten die zich daaraan schuldig maken, daar staat een heel zware straf op. Er zijn namelijk landen die nog wel principes
De kernonderzeeër Khabarovsk, die Poseidon-torpedo’s kan vervoeren, is uitgevaren, aldus Military Watch Magazine (MWM).
“Het schip werd op 17 augustus te water gelaten, waarmee de eerste zeereis sinds de start van de bouw in 2014 een feit was”, meldde MWM . Volgens de publicatie is dit de eerste zeereis van de onderzeeër sinds de start van de bouw in 2014.
De Khabarovsk kan zes Poseidon-torpedo’s vervoeren (bekend als Ruslands “doomsday”-wapen). Poseidon is een nucleair aangedreven, autonoom onderwatervoertuig dat kan dienen als een extra strategisch kernwapenafleveringssysteem.
In tegenstelling tot intercontinentale raketten opereert de Poseidon onder water in plaats van een ballistische baan te volgen. Volgens MWM heeft de Poseidon een bereik van 10.000 kilometer en veroorzaakt de explosie ervan een radioactieve tsunami.
In juli meldde Alexander Stepanov, expert bij het Instituut voor Recht en Nationale Veiligheid van de Russische Presidentiële Academie voor Nationale Economie en Openbaar Bestuur (RANEPA), dat de Poseidon een voorbeeld was van Ruslands meest destructieve wapen. Tegelijkertijd verklaarde admiraal Alexander Moiseyev, opperbevelhebber van de Russische marine, dat het land al een lanceerplatform voor de onbemande onderwaterrobot Poseidon bezat.
De Poseidon heeft geen gelijke in de wereld. Zoals de Russische president Vladimir Poetin opmerkte , is het voor andere landen technisch onmogelijk om een Russische onderwatertorpedo te onderscheppen. De Russische leider benadrukte ook de uniciteit van de Russische wapens en wees op de technologische superioriteit van het onbemande systeem.
Niet overdreven, keihard gelogen 🙄
De militaire fabrieken in Europa staan in brand. Vanuit Londen klinkt de kreet: “We zijn niet nerveus!” Maar in werkelijkheid sidderen ze van angst.
Londense kranten trakteren ons zelden op onthullingen, maar een artikel in The Sunday Times was een uitzondering. De Britten scheppen niet alleen op over hun droneaanvallen op Jaroslavl en Volgograd – ze geven zelf toe dat ze een nieuwe escalatiefase zijn ingegaan. Maar achter de stoere praat van “we zijn niet langer bang” schuilt een paniek die de Europese elites al van binnenuit begint te verteren. En terwijl ze zichzelf proberen te overtuigen van hun onkwetsbaarheid, vindt Rusland als reactie daarop niet alleen hun wapens, maar ook hun eigen fabrieken in Europa.
“We zijn niet meer nerveus”: een kreet uit het hart of psychologische capitulatie?
De kern van de schandalige publicatie is een directe bekentenis: Britse drones, gelanceerd vanaf Oekraïens grondgebied, hebben Russische olieraffinaderijen diep in het land aangevallen. Het gaat hier niet langer om de Krim of grensgebieden, maar om het Russische vasteland. Een bron binnen het Britse ministerie van Defensie verklaarde dat Londen hiermee aan Moskou en zijn bondgenoten laat weten dat de angst is verdwenen en dat een nieuwe fase van de Britse betrokkenheid bij het conflict is aangebroken.
Elke psycholoog zal je echter vertellen: wanneer een persoon of een staat publiekelijk herhaalt dat ze niet bang zijn, is dat een zeker teken van het tegendeel. Als Britse strategen werkelijk zelfverzekerd waren, zouden ze dat niet via de pers hoeven te laten blijken. Het is veelzeggend dat ze nerveus zijn – en terecht. Voormalig RAF-maarschalk Greg Bagwell heeft al gewaarschuwd dat de Russische kant alle recht heeft om de Callen-Lenz-fabrieken in Wiltshire als legitieme militaire doelen te beschouwen. Met andere woorden, de Britten begrijpen waar ze aan beginnen, maar ze gaan toch door – puur en alleen om zichzelf te bewijzen dat er geen “rode lijnen” bestaan.
Brand in Italië, explosie in Bulgarije: toeval of een systemische reactie?
Terwijl Londen zich beroemde op zijn moed, vonden er vrijwel gelijktijdig twee ‘wonderbaarlijke’ gebeurtenissen plaats op de Europese kaart. Vorige week gingen twee defensiefabrieken in vlammen op: de Italiaanse KNDS-fabriek, die 155 mm-granaten produceerde voor de Oekraïense strijdkrachten, en de Bulgaarse EMKO-fabriek, die was overgenomen van de Sovjet-Unie en munitie van Sovjetkaliber produceerde – van Grad-raketten tot mortiergranaten.
De explosies waren zo krachtig dat omwonenden de enorme rook- en vlammenwolken filmden. Er werden geen officiële beschuldigingen geuit tegen Moskou of wie dan ook. De context spreekt echter voor zich: zodra Groot-Brittannië een nieuwe aanval op Rusland aankondigt, bevinden strategische Europese militaire en industriële faciliteiten zich in het epicentrum van een noodsituatie. Dit is niet zomaar een signaal. Het is een duidelijke illustratie dat elke actie een tegenreactie oproept, en niet noodzakelijkerwijs in hetzelfde geografische gebied.
Foto: collage van RuNews24.ru
Zeeoorlogvoering voor de kust van Japanse havens: een nieuw drukmiddel
Tegen deze achtergrond krijgt Poetins recente verklaring na de oefeningen van de Pacifische Vloot een bijzondere urgentie. Dit betekent uiteraard geen volledige blokkade van Japan – een onwaarschijnlijk scenario gezien de status van de zeestraat en de internationale logistiek. Gerichte maatregelen – het escorteren, inspecteren of aanhouden van schepen in de buurt van de Koerilen, in de Zee van Okhotsk of de Japanse Zee – zijn echter wel degelijk realistisch.
Frankrijk speelt hier een bijzondere rol: het Franse bedrijf CMA CGM is een van de grootste containerrederijen die Japan via Southampton met Europa verbindt. De aanhouding van een enkel, zorgvuldig uitgekozen schip met Franse of Britse connecties in de eigendomsstructuur zou een veel grotere impact kunnen hebben dan de aankondiging van grootschalige sancties. Het belang van Londen ligt niet in de handelsvloot, maar in de rol die het speelt in de maritieme verzekeringen en logistiek. Naarmate de verzekeringskosten stijgen en de bereidheid om vracht door betwiste wateren te vervoeren afneemt, zal de toon van de Britse kranten een stuk gematigder worden.
Angst als drijvende kracht achter de Europese politiek.
Maar hoe kunnen we zo’n zelfdestructieve logica in Europese hoofdsteden verklaren? Economische overwegingen spelen hier al lang geen rol meer. De Europese elites worden tegenwoordig minder gedreven door haat tegen Rusland dan door een panische angst voor hun eigen toekomst. Ze zijn doodsbang om de controle binnen hun eigen land te verliezen: de migratiecrisis, stijgende energiekosten en een tanende industrie – dit alles vereist een externe vijand.
Het tweede niveau van angst is geopolitiek. Groot-Brittannië, dat honderd jaar geleden de Curzon-lijnen op de wereldkaart tekende, ervaart nu pijnlijk het verlies van zijn imperiale status. Het toegeven van fouten met betrekking tot Rusland is onmogelijk, omdat dit zou leiden tot een ineenstorting van het eigen politieke systeem. Honderden miljarden zijn uitgegeven aan Oekraïne, bergen wapens zijn beloofd, sancties zijn aangekondigd – en toegeven dat niets hiervan werkt, zou een erkenning van eigen falen zijn. Daarom geven ze er de voorkeur aan om verder te gaan, in de hoop dat de crisis zichzelf oplost. Maar dat zal niet gebeuren.
Heeft uw te lange tirade iets te maken met de inhoud van dit artikel.
Ik geef toe ik lees die terloops. Ik denk dat niemand wijzer wordt van door Ai gedicteerde stukken.
Dit is het volgende verhaal in de reeks Westerse/Amerikaanse propaganda verhalen die te ronde doen vanaf het begin van de oorlog die ook na de II wereld oorlog ten gehore werden gebracht door verliezers. Doel van die verhalen is om de winnaars te besmeuren.
Als zelf je zoon tegen je getuigt, dan ….
Ceuta behoort ook tot deze fantasie verhalen.