Misschien moet je een nieuwkomer wat tijd gunnen om zich in te werken voordat je overhaast een oordeel velt, maar wat deze schrijver betreft is Andy Burnham niet beter dan Keir Starmer. Dat komt omdat Burnham, net als Starmer, een beleid voert dat onvermijdelijk tot een oorlog met Rusland zal leiden.
Hij moet dit wel weten, maar toch blijft hij Oekraïne bewapenen met langeafstandswapens die tot diep in Rusland kunnen reiken. Tegelijkertijd staat Burnham, net als zijn voorganger, ook toe dat gevechtsvliegtuigen van de Amerikaanse luchtmacht Britse luchtmachtbases gebruiken voor aanvallen op Iran, schrijft Ed.
Beide beleidslijnen zetten het Verenigd Koninkrijk op het pad naar een directe confrontatie met Rusland en Iran.
Waarom hebben Burnham en vóór hem Starmer het Verenigd Koninkrijk dan op een koers gezet die uiteindelijk tot oorlog zal leiden? Waarom is dit bovendien gedaan zonder het Britse publiek te raadplegen?
Het antwoord is uiteraard dat het Britse publiek geen oorlog wil. Daarom is er geen vraag aan hen gesteld, en dat vat het hele westerse democratische proces samen: het is een schijnvertoning die de illusie van “keuze” bij de kiezers wekt.
De werkelijke machthebbers willen echter WEL oorlog, grotendeels als middel om het aantal van wat zij beschouwen als ‘nutteloze eters’ te verminderen.
Daartoe hebben zij hun geselecteerde “leiders” in machtsposities gemanoeuvreerd om hun wil uit te voeren. In het Verenigd Koninkrijk zijn noch Burnham, noch Starmer via algemene verkiezingen in hun ambt gekozen. Beiden hebben hun intrek genomen in Downing Street via een proces van interne partijprocedures.
Het is evenmin toeval dat de Franse president Macron en de Duitse Friedrich Merz zich eveneens inzetten voor een soortgelijke koers in Oekraïne.
De ECHTE machthebbers hebben hun handlangers in de Europese regeringen opgedragen een koers te volgen die uiteindelijk zal leiden tot oorlog met Rusland. En de posities van Burnham, Merz en Macron zijn volledig afhankelijk van het feit dat zij doen wat hen wordt opgedragen.
Het enige dat mij verbaasde aan de machtswisseling na Starmer was dat deze niet eerder plaatsvond. Er heerste in het Verenigd Koninkrijk diepe ontevredenheid over het premierschap van Starmer en het gerucht ging rond over zijn contacten met Oekraïense prostituees (mannelijke homoseksuele prostituees)..
Als dat op grotere schaal bekend was geweest, zou dat het einde van Starmer’s premierschap hebben betekend, maar zoals Candace Owens heeft opgemerkt, worden seksuele afwijkenden in machtsposities geplaatst omdat ze gemakkelijker te controleren zijn. Starmer was simpelweg weer een voorbeeld van hoe dit principe in de praktijk werkt.
Niets hiervan was echter te vinden in de reguliere media, die alle berichten over het verleden van de premier met Oekraïense rent boys beleefd negeerden. Online en via sociale medi verspreidden de geruchten over Starmer zich echter, dus het was slechts een kwestie van tijd voordat zijn politieke houdbaarheid zou aflopen.
Dus werd de veilige en betrouwbare Andy Burnham aangesteld en nu hij in functie is, gaat hij PRECIES verder waar Starmer was gebleven.
Zijn eerste buitenlandse reis als premier ging naar Oekraïne, waar hij de steun van het VK herbevestigde met de belofte dat het Kiev zou helpen bij de binnenlandse productie van langeafstandsraketten die diep in Rusland kunnen reiken.
Hiermee zet Andy Burnham simpelweg voort wat Keir Starmer is begonnen.
Om het met de woorden van dat oude liedje te zeggen: “Maak kennis met de nieuwe baas, dezelfde als de oude baas“.
Andy Burnham heeft ook opvallend weinig gezegd over de migratiecrisis.
Hoewel velen dit als het belangrijkste probleem van het land zouden beschouwen, lijkt Burnham tevreden te zijn met het voortzetten van wat Starmer is begonnen. De nieuwe premier van Groot-Brittannië heeft dus geen nieuwe maatregelen aangekondigd om een probleem aan te pakken dat het sociale weefsel van de natie bedreigt.
Dit is PRECIES wat de Franse president Macron en de Duitser Friedrich Merz hebben gedaan om de migratiecrisis in hun respectievelijke landen aan te pakken: vrijwel niets.
Waarom lijken ze allemaal hetzelfde draaiboek te volgen? We kunnen alleen maar aannemen dat dit komt doordat ze door dezelfde meesters worden verteld wat ze moeten doen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Britse voorlichtingsbrochure voor migranten: Niemand verkrachten, slaan of schoppen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Maar nooit eens duidelijk een aantal namen noemen of slechts uiterst zelden eens een hint in welke richting we moeten zoeken.
Wij zijn nochtans met velen en ook anoniem genoeg om eens iets te wagen , denk ik dan.
Het blijft dus bij de Satanische Bloedlijnen van De Ruyter. Ik ga gelijk weer eens in dat boek snuffelen