AI-datacentra en de Monoliet

“Van buitenaf zien ze eruit als gigantische zwarte monolieten, grote metalen kisten, met een zijde van ongeveer 10 voet en een hoogte van 12 voet. Ze worden van stroom voorzien en hebben een vriezer in hun binnenste, een vriezer die deze chips afkoelt tot bijna het absolute nulpunt. Slechts een fractie van een graad boven het absolute nulpunt.

Honderden keren kouder dan de interstellaire ruimte. Een van de koudste, meest geïsoleerde en extreme omstandigheden die mensen ooit hebben weten te creëren.

Deze vriezers, die interessant genoeg ‘pulse tube dilution refrigerators’ worden genoemd, hebben een zogenaamde pulse tube, die ongeveer één keer per seconde een geluid voortbrengt dat griezelig veel op een hartslag lijkt.

Dus als je de kans hebt om naast een van deze machines te staan, is dat een ontzagwekkende ervaring, althans voor mij. Het voelt als een altaar voor een buitenaardse god. Het zijn werkelijk indrukwekkende machines. In het hart van deze grote kist zit een minuscule chip, ongeveer zo groot als je duimnagel. En op deze chip bevindt zich al het wonder en de magie die dit ding laat werken.

In de kwantummechanica bestaat het concept dat iets tegelijkertijd in twee toestanden kan verkeren die elkaar uitsluiten […]. Stel je voor dat er echt parallelle universa bestaan, en stel je nu voor dat er twee zijn die in elk opzicht volkomen identiek zijn, helemaal tot aan de horizon zover we kunnen zien, tot in het kleinste atomaire detail van elk afzonderlijk ding, met slechts één verschil.

[…] In een kwantumcomputer kan zo’n apparaat zich in deze vreemde situatie bevinden waarin deze twee parallelle universa een raakpunt hebben, een punt in de ruimte waar ze elkaar overlappen. En wanneer je het aantal van deze apparaten vergroot – elke keer dat je een van deze qubits toevoegt – verdubbel je het aantal parallelle universa waartoe je toegang hebt.

Dus zoals ik het zie, overlappen de schaduwen van deze parallelle werelden met de onze. En als we slim genoeg zijn, kunnen we erin duiken, hun hulpbronnen grijpen en ze terug naar de onze halen om een effect in onze wereld teweeg te brengen. Nu klinkt dit misschien heel vreemd en bizar voor je.

En in feite gebruik ik taal die een gewone theoretisch natuurkundige waarschijnlijk niet zou gebruiken. Maar wat ik je vertel, is absoluut correct en in overeenstemming met de manier waarop deze zaken daadwerkelijk werken. We doen dit nu al een tijdje.” 

– Geordie Rose, oprichter van D-Wave Systems, een Canadees kwantumcomputerbedrijf opgericht in 1999, dat veel contracten heeft met Google, NASA en Lockheed Martin. (Bron: AI-datacenters maken gebruik van ‘parallelle universums’)