John Mearsheimer bespreekt de afnemende mogelijkheden van de VS om een einde te maken aan de oorlog tegen Iran en de steeds erger wordende economische crisis waarmee de wereld wordt geconfronteerd als de oorlog voortduurt.
Chris Hedges:
De situatie met Iran is, ondanks gesprekken tussen Amerikaanse en Iraanse functionarissen bij de Verenigde Naties en Donald Trumps apocalyptische dreigement om Iran te vernietigen, in een impasse geraakt. De regering-Trump, die geen van haar oorspronkelijke doelstellingen heeft bereikt die zij aankondigde toen zij Iran op 28 februari aanviel, weigert haar nederlaag toe te geven en een overeenkomst te sluiten. Iran is op zijn beurt vastbesloten de oorlog niet te beëindigen — waaronder het afsluiten van de Straat van Hormuz en de scheepvaart naar de Rode Zee via de Bab el-Mandeb — totdat het Washington hoge kosten heeft laten betalen om verdere aanvallen te voorkomen. De controle van Iran over deze twee cruciale energievaarwegen, mogelijk gemaakt door de terreinwinst van zijn Houthi-bondgenoten in Jemen, betekent dat het land de wereldeconomie in een wurggreep heeft. Door de olieprijs op te drijven, blijven de prijzen van benzine, diesel, vrachtvervoer en voedsel over de hele wereld sterk stijgen.
De Iraniërs hopen duidelijk dat de economische druk zal voortduren en zal leiden tot een nederlaag van de Republikeinse Partij bij de tussentijdse verkiezingen. Vorige week sloten zeven Republikeinen zich bij de Democraten aan in een stemming die met 220 tegen 204 werd aangenomen om de vijandelijkheden met Iran te beëindigen, tenzij deze door het Congres zijn goedgekeurd. Dit is de derde keer dat het Huis van Afgevaardigden een dergelijke maatregel heeft aangenomen. De kosten van de oorlog, die zeer impopulair is bij de Amerikaanse bevolking, lopen op. In juli keurde het Huis een plan van 95 miljard dollar goed om ongeveer 73 miljard dollar aan aanvullende financiering voor de oorlog beschikbaar te stellen. De stemming om het plan goed te keuren was echter uiterst nipt: 216 tegen 214, waarbij twee Republikeinen tegen de maatregel stemden. Als nog één Republikein afhaakt, eindigt de stemming in een gelijkspel en wordt het voorstel verworpen. Als kiezers de Republikeinen bij de tussentijdse verkiezingen afstraffen voor de door de oorlog veroorzaakte prijsstijgingen, zal er grote druk ontstaan om de financiering van de operaties tegen Iran stop te zetten. Het uitoefenen van deze druk lijkt de strategie van Iran te zijn om het conflict te beëindigen. Kortom, Iran lijkt te denken dat het de Verenigde Staten niet hoeft te verslaan, maar ze alleen langer hoeft vol te houden.
Als de Democraten de controle over het Huis en de Senaat overnemen, zouden zij zowel nieuwe financiering als reeds toegewezen of nog niet uitgegeven middelen kunnen blokkeren. Trump zou natuurlijk zijn veto over zo’n wetsvoorstel kunnen uitspreken, maar dan zou hij zijn veto moeten uitspreken over de financiering van het Pentagon, zo niet over die van de gehele overheid.
Bij mij om het Iraanse debacle te bespreken is professor John Mearsheimer. Hij is de R. Wendell Harrison Distinguished Service Professor of Political Science aan de Universiteit van Chicago. Professor Mearsheimer, die afstudeerde aan West Point en kapitein bij de luchtmacht was, is de auteur van talrijke boeken, waaronder “Conventional Deterrence”, “Liddell Hart and the Weight of History”, “The Tragedy of Great Power Politics”, “The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy”, “Why Leaders Lie: The Truth About Lying in International Politics” en “The Great Delusion: Liberal Dreams and International Relations”.
Dus, John, ik weet niet of je het ermee eens bent dat dit het Iraanse beleid lijkt te zijn, maar het doet me denken aan wat het Iraanse regime tijdens de gijzelingscrisis met Jimmy Carter deed.
John Mearsheimer:
Het vertoont zeker opvallende overeenkomsten. Ik denk dat de Iraniërs eigenlijk geen andere keuze hebben dan de strijd vol te houden en geen grote concessies te doen aan de Verenigde Staten en Israël, omdat de Verenigde Staten en Israël volgens mij niet alleen geïnteresseerd zijn in regimeverandering, maar uiteindelijk ook in het verwoesten van Iran, en het indien mogelijk opsplitsen in een reeks kleinere staten. Vanuit Iraans perspectief vormen de Verenigde Staten dus een existentiële bedreiging; en daarom denk ik dat de Iraniërs er alle belang bij hebben om tot de laatste persoon door te vechten.
Chris Hedges:
Laten we het even hebben over de beschuldigingen. Trump dreigde bij de Verenigde Naties natuurlijk opnieuw Iran te vernietigen. Hij zei dat, in zijn woorden, “alles zal worden opgelost. De oorlog zal voorbij zijn,” na de tussentijdse verkiezingen. En er wordt gesproken over de mogelijkheid dat de Verenigde Staten en misschien Israël na de tussentijdse verkiezingen zware aanvallen op Iran zouden kunnen uitvoeren. Hoeveel geloof hecht je daaraan?
John Mearsheimer:
Vrijwel geen. Als we aanvallen op Iran konden uitvoeren die ons de overwinning zouden bezorgen, waarom zouden we dat dan niet nu doen? Of waarom hebben we dat niet eerder gedaan? Het antwoord is dat we geen strategie hebben om in Iran een overwinning te behalen, behalve hopen dat hun economie instort, wat leidt tot regimeverandering, waarna ze alle noodzakelijke concessies aan ons doen. Maar het idee dat er een soort magische militaire optie bestaat die ze gewoon achter de hand houden om na de verkiezingen te gebruiken, is moeilijk te geloven. Ik wil er ook op wijzen dat een van de belangrijkste redenen waarom we sinds 8 april geen massale militaire macht hebben ingezet — je moet niet vergeten dat er aan het begin van dit conflict een luchtoorlog van 40 dagen was en dat we die, zoals ik al zei, op 8 april beëindigden en sindsdien niet meer hebben hervat — is dat onze voorraden kostbare wapens zeer laag zijn. Met andere woorden, we kunnen het ons niet veroorloven wapens uit onze voorraden te gebruiken voor een nieuw luchtoffensief tegen Iran. En daarom hebben we tot nu toe niets gedaan en daarom vind ik het moeilijk te geloven dat iemand serieus van plan is iets te ondernemen na de tussentijdse verkiezingen.
Maar laten we aannemen dat ik het mis heb en dat we na de tussentijdse verkiezingen samen met de Israëli’s opnieuw in het offensief gaan. Hoe gaan we dan een overwinning behalen? Wat is hier de magische strategie? We hebben dit 40 dagen geprobeerd, van 28 februari tot 8 april. Het werkte niet. Wat hebben we nu achter de hand waarmee we de Iraniërs ineens wel kunnen verslaan? Ik heb geen idee. En niemand die praat over oorlog voeren na de tussentijdse verkiezingen heeft uitgelegd hoe we nu opeens een overwinning gaan behalen.
Het andere punt dat ik wil maken, Chris, is dat er, gezien de toestand van de Amerikaanse economie en de internationale economie, wat er gebeurt met de voorraden diesel en olie en de inflatie die daaruit voortvloeit, en gezien wat er op de obligatiemarkt gebeurt, volgens mij krachtige economische prikkels zullen ontstaan — misschien zelfs vóór de tussentijdse verkiezingen, maar zeker erna — om een einde aan deze oorlog te maken. Het ziet ernaar uit dat we op een wereldwijde recessie afstevenen. En als we niet oppassen, kunnen we uiteindelijk in een wereldwijde depressie terechtkomen. Vanuit economisch oogpunt is dit een zeer gevaarlijke situatie. Het lijkt mij dus dat we geen militaire optie hebben en dat de economische gevaren groot zijn. Daarom zijn de prikkels voor de Verenigde Staten om hier liever vroeg dan laat een einde aan te maken eigenlijk behoorlijk groot.
Chris Hedges:
Ja, maar dat geldt al enige tijd en de zaken worden steeds erger. En Trump leeft natuurlijk in zijn eigen werkelijkheid, zijn eigen bubbel, en het is heel goed mogelijk dat Natalie Harp en anderen hem informatie voorschotelen die die niet op de werkelijkheid gebaseerde visie op de wereld alleen maar bevestigt.
John Mearsheimer:
Ik denk dat dat misschien klopt, en ik benadruk het woord “misschien”, maar ik wil erop wijzen dat hij de afgelopen maanden bij een aantal gelegenheden, waaronder een week geleden, heeft gedreigd een massale aanval op Iran uit te voeren, waarna hij zich terugtrok of afhaakte. Hij heeft hier dus een lange geschiedenis van stoere taal, waarna hij, wanneer het moment komt om daadwerkelijk aan te vallen, zegt: “We vallen niet aan.” Je zou dus kunnen betogen dat dit bewijs is dat hij begrijpt dat hij geen militaire optie heeft. En inderdaad, als hij de honden zou loslaten, zou hij een slechte situatie alleen maar erger maken. En ik denk dat we moeten hopen dat die fundamentele logica die ik beschrijf weerspiegelt wat hij tot nu toe dacht en dat die ook in de toekomst van toepassing zal blijven. En als dat waar is, dan denk ik opnieuw dat de economische prikkels om deze oorlog te beëindigen alleen maar groter zullen worden naarmate de tijd verstrijkt. Want zoals je zei, de zaken worden alleen maar erger. Ze worden niet beter.
Chris Hedges:
Vertel eens wat meer over de druk die de Houthi’s hebben kunnen uitoefenen door de Saoedische olie-export stil te leggen.
John Mearsheimer:
Wel, ik denk dat wat de Houthi’s doen van enorm belang is voor het uitoefenen van druk op de internationale economie, omdat de Houthi’s natuurlijk in oorlog zijn met de Saoedi’s, en dat heeft geleid tot het stilvallen van het grootste deel van de Saoedische olie die naar de Rode Zee of de Perzische Golf stroomde. De Saoedi’s begonnen dit conflict feitelijk op 13 juli. Op 13 juli vielen de Saoedi’s een luchthaven aan, de belangrijkste luchthaven in Jemen die door de Houthi’s wordt gecontroleerd, en dat leidde tot een oorlog tussen de Houthi’s en de Saoedi’s. Die oorlog bleef op een relatief laag niveau tot ongeveer 8 september, eerder deze maand, waarna de oorlog echt escaleerde. En feit is dat de Houthi’s, op zijn zachtst gezegd, een geduchte strijdmacht zijn. Ze hebben veel ballistische raketten. Ze hebben veel kruisraketten. Hun leger is werkelijk een geduchte gevechtsorganisatie en ze hebben uiteindelijk grote gebieden veroverd waardoor ze nu volledige controle hebben over de Straat Bab el-Mandeb, waarlangs de Saoedische olie werd vervoerd.
Bovendien hebben zij, samen met hun bondgenoten in plaatsen als Irak, Saoedische olie-installaties bestookt en hebben ze feitelijk de pijpleiding stilgelegd die zo noodzakelijk was om Saoedische olie naar de Rode Zee te vervoeren. Ze hebben zelfs Yanbu aangevallen, de belangrijkste haven van waaruit Saoedische olie naar de Rode Zee werd geëxporteerd. Het eindresultaat hiervan is dus dat de Saoedische olie-export grotendeels is stilgevallen. En de Saoedi’s zijn naar de Europeanen gegaan — denk daar eens over na — en hebben de Europeanen verteld dat er geen Saoedische olieleveringen aan Europa zullen plaatsvinden, niet alleen in september, maar ook niet in oktober. En bovendien zoeken de Saoedi’s, die wanhopig behoefte hebben aan hun eigen olie en gas, feitelijk binnen Europa naar bronnen van olie en gas, wat de problemen in Europa alleen maar verergert. De Europeanen zitten dus echt in de problemen als gevolg van deze oorlog tussen de Houthi’s en de Saoedi’s, en die heeft aanzienlijke gevolgen voor de internationale economie.
Chris Hedges:
Dus wat was het, ongeveer zes, zeven miljoen vaten per dag die de Saoedi’s via die pijpleiding naar de Rode Zee konden vervoeren?
John Mearsheimer:
Wel, het argument is dat de pijpleiding theoretisch zeven miljoen vaten per dag zou kunnen vervoeren, maar in de praktijk ging het om vier miljoen vaten per dag. Soms zie je een iets lager cijfer. Je ziet misschien 3,5 miljoen vaten per dag, maar ongeveer vier miljoen vaten per dag werden erdoor vervoerd. Vervolgens werd de pijpleiding stilgelegd omdat, naar ik meen, een militie in Irak die bevriend is met de Houthi’s en de Iraniërs drie van de stations langs de pijpleiding heeft aangevallen, drie pompstations, en die drie pompstations feitelijk heeft vernietigd of zwaar beschadigd. Daardoor werd de oliestroom door de pijpleiding stilgelegd. Nu zijn er berichten dat de pijpleiding opnieuw is geopend, maar er stroomt niet zoveel olie doorheen als vóór deze aanvallen door de Iraakse milities. Het eindresultaat is dat momenteel slechts ongeveer 40% van de olie wordt vervoerd. Het lijkt er dus op dat we het nu hebben over ongeveer 1,6 miljoen vaten per dag die opnieuw door de pijpleiding beginnen te stromen.
Maar natuurlijk zullen de Houthi’s en hun bondgenoten, of we het nu hebben over de Iraakse milities of de Iraniërs zelf, een prikkel hebben om die pijpleiding opnieuw stil te leggen. En het is niet zo moeilijk om de pijpleiding stil te leggen, zoals onlangs is bewezen. En bovendien, als je de pijpleiding niet stillegt, kun je de haven van Yanbu stilleggen. Vergeet niet dat de pijpleiding dwars door Saoedi-Arabië naar Yanbu loopt, en in de haven van Yanbu wordt de olie op schepen geladen.
Maar laten we aannemen dat ze zelfs de haven van Yanbu niet stilleggen en de pijpleiding blijft functioneren. Dan moeten de Saoedi’s nog steeds een groot deel van die olie door de Straat Bab el-Mandeb vervoeren, die nu door de Houthi’s wordt gecontroleerd. Je ziet dus dat kan worden voorkomen dat Saoedische olie Saoedi-Arabië verlaat door nummer 1) de pijpleiding te vernietigen, nummer 2) Yanbu te vernietigen en nummer 3) de stroom van Saoedische olie door de Straat Bab el-Mandeb te verhinderen. De Saoedi’s zitten dus echt in de problemen. Daar bestaat eenvoudigweg geen twijfel over.
En het zal niemand verbazen dat de Saoedi’s president Trump inmiddels drie keer om hulp hebben gevraagd, twee keer op 10 september en één keer op 17 september. Toen ze het op 10 september twee keer vroegen, wees president Trump hun verzoek om hulp zonder meer af. En toen ze op 17 september opnieuw om hulp vroegen, wederom omdat ze zo wanhopig zijn, liet president Trump doorschemeren dat hij bereid zou zijn hen te helpen. Het leek erop dat Trump zich voorbereidde om de Houthi’s aan te vallen om de Saoedi’s te helpen redden, maar Trump blies de aanval vervolgens af. Dat was verleden week zondag. Hij zei gewoon dat we het niet zouden doen. En dit alles laat je zien dat we geen militaire optie tegen de Houthi’s hebben.
En zoals ik eerder zei, hebben we ook geen militaire optie tegen de Iraniërs. Er is eenvoudigweg geen levensvatbare militaire optie die de Verenigde Staten achter de hand hebben waarmee ze een van deze twee oorlogen kunnen beëindigen en een gunstige uitkomst kunnen bereiken. En natuurlijk vertrouwen we daarom op de blokkade en op deze strategie die minister van Financiën Bessent op 24 augustus bedacht om Iran te wurgen. De blokkade en de Bessent-strategie zijn het beste wat we kunnen doen. En de vraag die je jezelf moet stellen is: denk je dat we de Iraanse economie zodanig kunnen wurgen dat er een regimeverandering komt en het nieuwe regime naar onze pijpen danst? Ik denk dat dat uiterst onwaarschijnlijk is.
Chris Hedges:
Hoeveel schade richten het Bessent-plan en de blokkade aan in Iran?
John Mearsheimer:
Helemaal niet zoveel. Het is hier heel interessant. De tweede blokkade van Iran op 14 juli werkte in die zin dat zij de Iraniërs aanzienlijke pijn bezorgde, maar er was absoluut geen bewijs dat de pijn zo groot was dat Iran op het punt stond zich over te geven. Vervolgens gebeurt er op 24 augustus het volgende: Bessent kondigt deze nieuwe strategie aan, die bedoeld is om Iran economisch te wurgen en verder te gaan dan de blokkade. En in theorie werkt het zo dat ieder land dat enige economische betrekkingen met de Iraniërs blijft onderhouden zwaar zal worden gestraft. We zullen enorme sancties opleggen, er zullen secundaire sancties komen tegen ieder land dat economische betrekkingen met Iran onderhoudt. En de Chinezen en de Russen zeggen onmiddellijk: “Wij doen daar niet aan mee. We doen er gewoon niet aan mee.” De Turken gaan er natuurlijk ook niet aan meedoen. De VAE, een belangrijke handelspartner, hebben er evenmin belang bij dit spel mee te spelen, want als het werkelijk werkt, zullen de Iraniërs vervolgens naar de VAE uithalen.
Bessent is er dus niet in geslaagd een van de belangrijkste handelspartners van Iran ertoe te bewegen alle economische betrekkingen te verbreken. De Bessent-strategie heeft dus eigenlijk niet gewerkt. Hij is er nu toe overgegaan landen over de hele wereld te vertellen dat als zij Iraanse passagiersvliegtuigen of vliegtuigen uit Iran op hun luchthavens laten landen, het land of de luchthavens zullen worden gesanctioneerd, of dat ze geen economische betrekkingen met westerse instellingen meer zullen mogen onderhouden. Dat is dus waar we nu toe zijn gereduceerd. Maar dat zal Iran op geen enkele manier tot opgeven dwingen.
En overigens hebben de Chinezen gezegd: “Ook dat spel spelen wij niet mee.” En sinds Bessent dit beleid aankondigde, zijn Iraanse vliegtuigen in China geland. De Chinezen spelen dus niet met ons mee. En meer in het algemeen wil ik erop wijzen dat de Chinezen op het gebied van Iran helemaal niet met ons meespelen. Sterker nog, ze helpen Iran om tegen ons te vechten, net als de Russen. Je moet dus niet vergeten dat het niet alleen de Verenigde Staten en Israël tegen Iran zijn. En natuurlijk staan de Israëli’s aan de zijlijn. Ze doen tegenwoordig vrijwel niets tegen Iran. Wij staan er grotendeels alleen voor. De Israëli’s hebben ons deze oorlog ingetrokken en vervolgens zitten ze aan de zijlijn toe te kijken hoe wij hem voeren. Maar mijn belangrijkste punt is dat het niet alleen wij tegen Iran zijn, maar wij tegen China, Rusland en Iran, omdat de Chinezen en de Russen er alle belang bij hebben Iran te helpen de Verenigde Staten te verslaan en, niet verrassend, helpen ze Iran daarbij.
Chris Hedges:
Voordat ik naar de blokkade vraag: hoe helpen ze Iran? Ik denk dat men ervan uitgaat dat het gaat om inlichtingen, satellietgegevens voor doelbepaling en dat soort zaken, maar leveren ze ook nieuwe wapens? Weten we iets over wat de Russen en Chinezen naast inlichtingensteun nog meer doen?
John Mearsheimer:
Wel, de Russen leveren duidelijk inlichtingensteun, maar wat de Chinezen betreft staat er vandaag — vandaag is het 24 september — een groot artikel in The Wall Street Journal waarin uitvoerig, en ik bedoel echt uitvoerig, alle hulp wordt beschreven die China aan de Iraniërs heeft gegeven. En er bestaat absoluut geen twijfel over dat vliegtuig na vliegtuig vol materieel naar Iran is gegaan dat bedoeld is om hun militaire voorraden te verbeteren, om de nauwkeurigheid en de dodelijkheid van hun drones en ballistische raketten te vergroten. Bovendien is China, zoals je weet, de belangrijkste handelspartner van Iran. Het neemt feitelijk 80% van de Iraanse olie af die op de wereldmarkt terechtkomt, en de Chinezen hebben grote inspanningen geleverd om Iran te helpen Amerikaanse sancties te omzeilen met lege vennootschappen en banken die bedoeld zijn om het geld of de economische transacties rond deze olie als het ware wit te wassen. De Chinezen helpen de Iraanse economie dus duidelijk overeind te blijven en tegelijkertijd levert China wapens aan Iran die Iran helpen zijn oorlog tegen de Verenigde Staten te voeren.
En zoals ik al zei, spelen de Russen hetzelfde spel. En ik kan me voorstellen, Chris, dat we niet eens de volledige omvang kennen van wat de Chinezen en de Russen doen om de Iraniërs te helpen. Maar het belangrijkste punt dat je in gedachten moet houden is dat het vanuit Chinees en Russisch perspectief zeer gunstig zou zijn als de Verenigde Staten óf vastgepind blijven in de oorlog tegen Iran óf de oorlog tegen Iran eenvoudigweg verliezen, omdat dat een vernederende nederlaag voor de Verenigde Staten zou zijn. En dat werkt in het voordeel van Rusland en China, gezien de relatie die deze twee landen tegenwoordig met de Verenigde Staten hebben.
Chris Hedges:
En je hebt het over de blokkade, waarvan de Verenigde Staten natuurlijk beweren dat die de Iraanse olie-export verlamt en de economie schaadt.
John Mearsheimer:
Wel, het lijkt erop dat zeer weinig of misschien zelfs helemaal geen Iraanse schepen door de blokkade heen komen. De blokkade lijkt effectief te zijn, en het enige tegenargument is dat sommige mensen beweren dat de Iraniërs hun olie op Iraakse tankers laden en dat die Iraakse tankers Iraanse olie naar de wereldmarkt vervoeren en die olie verkopen in plaatsen als China. Het is erg moeilijk om vast te stellen of dat waar is en, als het waar is, hoeveel Iraanse olie via die Iraakse tankers naar buiten komt. Op basis van openbare bronnen is het dus eenvoudigweg onmogelijk te weten wat er precies gebeurt met betrekking tot de effectiviteit van de blokkade bij het verhinderen dat alle Iraanse olie op de wereldmarkt terechtkomt.
Chris Hedges:
Er waren drie factoren die de gevolgen voor de wereldmarkt van de afsluiting van de Straat van Hormuz verzachtten. Ten eerste begonnen de Verenigde Staten, Japan en andere landen hun olievoorraden, hun strategische reserves, vrij te geven om de prijzen laag te houden. Ten tweede verminderde China, waarvan we nu weten dat het blijkbaar enorme voorraden in reserve had, zijn vraag naar olie. En ten derde konden de Saoedi’s, zoals we eerder bespraken, de afsluiting van de Straat omzeilen door olie via de Bab el-Mandeb te vervoeren. Het lijkt erop dat die drie tactieken om de gevolgen van de Iraanse inname van de Straat te verzachten niet langer werken. Klopt dat? En betekent dit dat de wereldwijde economische crisis — waarbij zelfs mét die maatregelen diesel natuurlijk al 50 procent duurder werd, evenals benzine, kunstmest en al het andere — zonder die maatregelen aanzienlijk sneller gevolgen zal hebben voor de wereldeconomie?
John Mearsheimer:
Ik denk dat het antwoord ja is. Er zitten nog 285 miljoen vaten olie in de Strategic Petroleum Reserve hier in de Verenigde Staten, 285 miljoen. En de gangbare opvatting is dat je, zodra je tot 250 miljoen vaten bent gezakt, met een ramp flirt. Zodra je meer olie begint weg te halen nadat je het niveau van 250 miljoen vaten hebt bereikt, bestaat er een reëel gevaar dat je de ondergrondse cavernes waarin die olie is opgeslagen ernstig beschadigt. We naderen dus snel het punt waarop het niet langer veilig zal zijn olie uit de Strategic Petroleum Reserve te halen.
Wat China betreft: vóór het begin van de oorlog importeerde het 12 miljoen vaten olie per dag. Dat hebben ze teruggebracht tot zeven miljoen vaten per dag. Dat is dus een daling van vijf miljoen vaten geïmporteerde olie per dag. En ik denk dat ze dat natuurlijk hebben gecompenseerd met hun Strategic Petroleum Reserve. Maar dat loopt nu weer op en het lijkt erop dat ze momenteel ongeveer negen miljoen vaten per dag importeren. Voor het begin van de oorlog importeerden ze dus 12 miljoen vaten per dag. Dat daalde tot zeven miljoen vaten per dag. En nu zitten ze weer op negen miljoen vaten per dag en gaan ze opnieuw richting 12 miljoen vaten, volgens iedereen die ik op internet kan vinden die over dit onderwerp praat.
En dan is er natuurlijk nog de kwestie van de Saoedische olie, waar we het eerder over hadden. Als de pijpleiding niet tijdig wordt gerepareerd of opnieuw wordt vernietigd, of als Yanbu als haven onbruikbaar wordt gemaakt, zal dat enorme gevolgen hebben. Ik wil ook nog iets zeggen over diesel. De grootste producent van diesel ter wereld zijn de Verenigde Staten en de op één na grootste producent van diesel zijn de Russen. Rusland staat dus op nummer twee en wij op nummer één wat de productie van diesel betreft. Er is een enorme dieselcrisis in de wereld, vooral in gebieden zoals Europa. Ze zijn wanhopig op zoek naar diesel en de Verenigde Staten praten er nu over om de export van dieselbrandstof stop te zetten. De Russen hebben de export van dieselbrandstof al stopgezet. Dit zal verwoestende gevolgen hebben voor Europa. Er zijn dus allerlei gebieden waarop je ziet dat enorme druk wordt uitgeoefend op de internationale economie. En nogmaals, daarom denk ik dat president Trump zo’n krachtige prikkel heeft om deze oorlog te beëindigen.
Chris Hedges:
Er waren blijkbaar drie uur durende gesprekken bij de Verenigde Naties met de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, maar het Witte Huis van Trump zou om alle redenen die je hebt genoemd kunnen besluiten dat ze niet opnieuw een luchtoorlog beginnen. Tegelijkertijd lijkt er geen enkele vooruitgang te zijn bij het oplossen van het conflict, wat natuurlijk, zoals je eerder hebt gezegd, zou neerkomen op een soort overgave aan Iran en het inwilligen van Iraanse eisen, die nu veel zwaarder zijn dan die in het oorspronkelijke Memorandum of Understanding.
John Mearsheimer:
Ja. Het is moeilijk optimistisch te zijn over de mogelijkheid om op dit moment een overeenkomst te bereiken. Ik bedoel, er is de afgelopen dagen in de media veel gesproken over president Trump die met de Chinezen praat en China zover probeert te krijgen druk uit te oefenen op Iran om deze oorlog tot een einde te brengen, om over een redelijke regeling te onderhandelen. Maar zoals ik eerder zei, hebben de Chinezen er juist belang bij om deze oorlog gaande te houden of ervoor te zorgen dat, als hij eindigt, de Verenigde Staten worden verslagen. De Chinezen gaan ons dus niet helpen. Ze zullen onze pogingen om een gunstige overeenkomst te bereiken eerder dwarsbomen. En ik denk dat hetzelfde geldt voor de Russen. Zij gaan dus niet helpen. En ik denk dat de Iraniërs dit zullen uitzitten omdat ze daar belang bij hebben.
De Iraniërs hebben nu veel drukmiddelen tegenover de Verenigde Staten, vooral als je bedenkt waar de internationale economie naartoe gaat, zoals we zojuist hebben beschreven. Ik denk dus niet dat de Iraniërs bereid zullen zijn grote concessies te doen. Misschien zijn ze bereid enkele kleine concessies te doen, Chris. Een tijdlang zeiden de Iraniërs dat ze niet met de Verenigde Staten zouden onderhandelen totdat president Trump uit zijn ambt was. Geen onderhandelingen meer totdat hij in januari 2029 vertrekt. Dat is een behoorlijk extreme uitspraak. Maar nu praten ze met de Amerikanen. En dat hebben we de afgelopen dagen in de wandelgangen van de VN gezien.
Ik denk dus dat we de Iraniërs genoeg pijn hebben toegebracht om ervoor te zorgen dat ze graag een overeenkomst zouden sluiten. De vraag is welke concessies zij bereid zouden zijn te doen en welke concessies wij bereid zouden zijn te doen. Ik denk dat ze een zeer harde overeenkomst zullen afdwingen en dat het voor ons moeilijk zal zijn om na onderhandelingen weg te lopen en te zeggen dat wij dit conflict hebben gewonnen. En dat zal president Trump ertoe aanzetten de blokkade en de Bessent-strategie voort te zetten en geen overeenkomst te sluiten. Maar om economische redenen kan hij daartoe gedwongen worden, zoals we eerder bespraken. Je kunt de economische druk die op de president wordt uitgeoefend en in de toekomst zal blijven worden uitgeoefend niet onderschatten. En dat kan hem ertoe aanzetten grote concessies te doen.
Je moet niet vergeten — om nog even terug te komen op het Memorandum of Understanding van 17 juni, dat ik bij talloze gelegenheden heb omschreven als een overgavedocument — dat wij ons overgaven, niet de Iraniërs. Maar president Trump ondertekende het Memorandum of Understanding op 17 juni omdat hij, zoals hij destijds zei, geen Herbert Hoover wilde worden. Hij begreep dat we geconfronteerd werden met “een potentiële economische catastrofe”, toch? Hij gebruikte de woorden “economische catastrofe”. Hij gebruikte de woorden “Herbert Hoover”. Hij is zich dus al lange tijd bewust van hoe gevaarlijk deze situatie is. En zoals je eerder zei, wordt de situatie naarmate de tijd verstrijkt alleen maar erger. Op een bepaald moment in de niet al te verre toekomst denk ik dus dat hij stappen moet zetten om een overeenkomst te sluiten. En als hij dat niet doet, zal het eindresultaat op zijn minst een grote internationale economische recessie zijn en misschien zelfs een depressie.
Chris Hedges:
Het nieuws over de toestand van de Amerikaanse bases in de regio is langzaam naar buiten gekomen en het ziet er niet goed uit. Je hebt gepensioneerde generaals die zeggen dat bases zoals de marinebasis in Bahrein werkelijk aanzienlijke schade hebben opgelopen. Kun je ons een inschatting geven van hoe zwaar die bases beschadigd zijn en vervolgens of je denkt dat ze zullen worden herbouwd, of dat deze oorlog een vrij radicale verschuiving in de bondgenootschappen in de Golf betekent?
John Mearsheimer:
Wel, Chris, we horen al geruime tijd, al een paar maanden, dat de Iraniërs vrijwel alle belangrijke Amerikaanse militaire installaties in de Perzische Golfregio hebben vernietigd of zwaar beschadigd. En daarom hadden we zoveel van onze militaire middelen naar Jordanië en zelfs naar Israël en zelfs terug naar Europa verplaatst. Het is ook de reden waarom de Amerikaanse marine niet kon vertrouwen op bevoorrading vanuit de marinebasis in Bahrein en in plaats daarvan afhankelijk was van bevoorrading vanuit Diego Garcia, duizenden kilometers verderop. Dit veroorzaakte al die problemen met het vliegdekschip USS Abraham Lincoln dat in de regio was ingezet. We wisten dus dat vrijwel alle bases ernstige schade hadden opgelopen.
Maar wat er nu begint te gebeuren, is dat we foto’s te zien krijgen. We horen mensen die erbij waren praten over de omvang van de schade en dat bevestigt werkelijk die eerdere beschrijvingen van wat er is gebeurd. Het maakt duidelijk hoe effectief de Iraniërs met hun kruisraketten, ballistische raketten en drones zijn geweest bij het verwoesten van de Amerikaanse militaire infrastructuur in de regio. Het is werkelijk behoorlijk opmerkelijk. En door de foto’s daadwerkelijk te zien, wordt duidelijker dan ooit hoe effectief de Iraniërs zijn geweest.
En overigens laat dit alles zien dat de komst van ballistische raketten, kruisraketten en drones de mogelijkheid van landen als Iran om oorlog te voeren tegen landen als de Verenigde Staten fundamenteel heeft veranderd. Als ze die drones, ballistische raketten en kruisraketten, die zo nauwkeurig en zo dodelijk zijn, niet hadden, zouden ze deze oorlog tegen de Verenigde Staten niet zo effectief kunnen voeren als ze hebben gedaan. Maar het probleem waarmee wij worden geconfronteerd is dat ze wel over deze capaciteit beschikken, waardoor wij uit de Golf zijn verdreven en opnieuw gedwongen zijn uit te wijken naar Jordanië, Israël en zelfs Europa, en wat de marine betreft meer afhankelijk zijn geworden van Diego Garcia dan van Bahrein.
Wat betreft je tweede vraag: wat betekent dit voor de toekomst? Het eerste punt dat ik zou maken is dat die ballistische raketten, kruisraketten en drones naarmate de tijd verstrijkt alleen maar nauwkeuriger, dodelijker en talrijker zullen worden. De dreigingsomgeving waarmee wij in de toekomst in de Golfregio geconfronteerd zullen worden, zal naar mijn mening veel groter zijn dan vandaag. En zoals we zojuist hebben besproken, is de dreigingsomgeving vanuit ons perspectief nu al groot. Die wordt dus na verloop van tijd alleen maar erger. En dan moet je jezelf de vraag stellen: wil je, gezien die situatie, die bases opnieuw opbouwen? Ik denk van niet. Ik denk niet dat dat strategisch verstandig zou zijn.
Maar zoals je weet, doen de Verenigde Staten veel dingen die strategisch niet verstandig zijn. Het kan dus zijn dat we besluiten sommige of bijna al die bases opnieuw op te bouwen en onze inzet te verdubbelen. Maar ik denk niet dat dat zal gebeuren. Ik denk dat we begrijpen dat het herstellen van onze basestructuur in de Golf de Iraniërs alleen maar een omgeving met veel doelwitten zal bieden als we opnieuw in een conflict terechtkomen.
Chris Hedges:
Wel, dit is een belangrijke Iraanse eis geweest, dat de Verenigde Staten zich uit hun bases terugtrekken, maar er moet ook enorme onrust zijn onder onze bondgenoten in de Golf, die niet zijn geraadpleegd. Trump begon deze oorlog zonder een van onze bondgenoten in Europa of waar dan ook te raadplegen en zij hebben de prijs betaald. Die bases waren er zogenaamd om landen als Bahrein te beschermen en nu is gebleken dat ze juist magneten voor aanvallen zijn. Wat zie jij deze bondgenoten in de Golf doen? Je ziet al een soort verschuiving, een draai richting Pakistan en Turkije, door Saoedi-Arabië en anderen.
John Mearsheimer:
Ja. Laten we het gewoon over de Saoedi’s hebben. Wat doe je als je Saoedi-Arabië bent? Zoals ik eerder zei, hebben ze president Trump drie keer gevraagd hen te hulp te komen in hun oorlog met de Houthi’s, en hij heeft dat alle drie de keren geweigerd.
Chris Hedges:
John, kun je ons vertellen waarom? Waarom heeft hij geweigerd?
John Mearsheimer:
Omdat we afgelopen voorjaar tegen de Houthi’s hebben gevochten. Vergeet niet dat president Trump in januari 2025 het Witte Huis betreedt. In maart 2025 zegt hij dat we oorlog gaan voeren en de Houthi’s gaan verslaan. Ik geloof dat het Operation Rough Rider heette, als ik me dat goed herinner. Maar goed, Trump verklaart de Houthi’s de oorlog. In mei 2025, twee maanden later, zegt hij: “We hebben gewonnen. We beëindigen de oorlog.” Maar dit is typische Trump-retoriek. We hebben niet gewonnen. We zijn uit de oorlog gestapt omdat de Houthi’s ons aan het verslaan waren. En we hadden geen mogelijkheid om de oorlog te winnen. Bovendien, Chris, verbruikten we in die strijd tegen de Houthi’s kostbare munitie. En kostbare munitie is iets wat je alleen wilt gebruiken wanneer dat absoluut noodzakelijk is.
Dit alles betekent dat we in het voorjaar van 2025 één-op-één tegen de Houthi’s vochten en verloren. En wat de Saoedi’s ons vroegen was om opnieuw oorlog te voeren tegen de Houthi’s terwijl we nu minder munitie hebben dan in het voorjaar van 2025. En Trump begreep dat als hij oorlog zou voeren tegen de Houthi’s, hij ten eerste niet zou winnen. En ten tweede zouden we nog meer kostbare munitie verbruiken, wat we ons niet kunnen veroorloven. Daarom trok hij zich terug. En overigens blijkt uit een aantal berichten over waarom hij zich de derde keer terugtrok — vergeet niet dat die derde keer op 17 september was. Dat was toen de Saoedi’s Trump vroegen om hulp tegen de Houthi’s, op 17 september. De eerste twee keren waren op 10 september. De derde keer geeft Trump aan dat hij misschien zal gaan. Misschien zal hij de Houthi’s aanvallen. Maar wat gebeurt er tussen 17 en 20 september, wanneer hij de aanval afblaast? Volgens berichten in alle grote media vertellen zijn militaire adviseurs, voornamelijk zijn generaals, hem dat we dit niet kunnen doen, dat we de Houthi’s niet kunnen verslaan en dat we kostbare munitie zullen verbruiken die we ons niet kunnen veroorloven te verbruiken. Daarom valt Trump op de 20e niet aan, hoewel hij op 17 september tegenover de Saoedi’s had aangegeven dat we het zouden doen. Je ziet dus dat we geen militaire optie tegen de Houthi’s hebben en, nogmaals, zoals ik al zei, ook geen militaire optie tegen de Iraniërs.
Chris Hedges:
Als Trump weigert het conflict op te lossen en we inderdaad economisch over de rand van de afgrond gaan, zal het heel moeilijk zijn om de wereldeconomie weer op orde te krijgen. Bevoorradingsketens zullen verstoord zijn. Ze zijn nu al verstoord. De gevolgen zullen niet alleen een mogelijke wereldwijde depressie zijn, maar ook een economische ontwrichting die, zelfs als de oorlog eindigt, zelfs als de Verenigde Staten gedwongen worden toe te geven, nog geruime tijd bij ons zal blijven. Klopt dat?
John Mearsheimer:
Ja, ik denk dat dat klopt. Er zijn niet veel economen die praten over waar deze situatie in de Golf toe leidt. Wat zijn de economische gevolgen op lange termijn van deze oorlog? Het is dus moeilijk om door het lezen van de reguliere kranten vast te stellen waar dit economisch naartoe gaat of wat de verschillende mogelijke uitkomsten zijn. Omdat ik geen econoom ben, vind ik het dus moeilijk om precies te zeggen waar dit conflict toe zou kunnen leiden als we er de komende weken geen einde aan maken. Maar je moet niet vergeten dat de Grote Depressie ongeveer van 1929 tot het einde van de Tweede Wereldoorlog of het begin van de Tweede Wereldoorlog duurde. Dat was ruim tien jaar. Als we hier dus een grote economische catastrofe krijgen — en ik zeg niet dat dit zal gebeuren, ik weet het niet zeker — is de mogelijkheid van aanzienlijke schade aan de internationale economie voortdurend aanwezig. Bijna iedereen is het daarover eens. Ze vertellen je niet wat de precieze gevolgen zouden kunnen zijn, maar het zou rampzalig kunnen zijn. Het zou een decennium kunnen duren. Het zou ons heel lang kunnen kosten om te herstellen.
Jij en ik herinneren ons allebei wat er in 1973 gebeurde met het olie-embargo van de OPEC, toch? De economische gevolgen daarvan hielden lange tijd aan, vele jaren. Dat zou in dit geval dus daadwerkelijk kunnen gebeuren. Er zijn goede redenen om te denken dat dit zal gebeuren. Maar ik verkeer niet in een goede positie om werkelijk precies te beoordelen hoe dit zich zal ontvouwen.
Maar Chris, ik wil teruggaan en je vorige vraag afmaken. We raakten afgeleid door over de Houthi’s en de Saoedi’s te praten. En de vraag die je mij stelde was: wat gaan landen als Saoedi-Arabië doen om in de toekomst voor hun eigen veiligheid te zorgen? En ik begon met te zeggen dat ik niet denk dat de Saoedi’s in de toekomst werkelijk op de Amerikanen kunnen vertrouwen zoals ze dat vóór 28 februari deden. En ik betoogde dat als je kijkt naar wat president Trump deed met betrekking tot die drie verzoeken van de Saoedi’s om de Houthi’s aan te vallen, dit simpelweg bewijs is dat president Trump niet bereid is de cavalerie te sturen om de Saoedi’s te redden. Dus wat doen de Saoedi’s? Ze hebben natuurlijk onlangs dit bondgenootschap met Pakistan en Turkije gevormd, deze zogenaamde Mekka-alliantie waar mensen over praten, maar de Pakistanen en de Turken hebben niets gedaan om de Saoedi’s te helpen op het moment dat zij hulp nodig hadden. En ik denk niet dat de Saoedi’s geloven dat de Pakistanen of de Turken in de toekomst in staat zullen zijn een veiligheidsparaplu boven Saoedi-Arabië te bieden.
Dan zeg je: wat dan met de Chinezen of de Russen? Ik denk ook niet dat dat erin zit. Ik denk dus dat Saoedi-Arabië in de toekomst een soort modus vivendi met de Iraniërs moet uitwerken. Ik denk dat alle Golfstaten er belang bij hebben dat te doen. Ik weet dat het in de Verenigde Staten niet populair is om dit te zeggen, maar de waarheid is dat Iran geen bijzonder agressief land is. Sterker nog, ik geloof niet dat Iran in zijn geschiedenis een ander land heeft aangevallen, of laat ik het iets anders formuleren, een oorlog tegen een ander land is begonnen. Iran is het slachtoffer geweest van veel aanvallen, waaronder een Israëlisch-Amerikaanse aanval in juni 2025 en vervolgens de aanval die op 28 februari van dit jaar begon. Maar de Iraniërs zijn in hun opgetekende geschiedenis geen oorlogen begonnen. Ik denk dus dat het voor de Golfstaten mogelijk zou moeten zijn om een soort redelijke modus vivendi met de Iraniërs uit te werken. Ik denk dat dit absoluut in hun belang is. Om nog een stap verder te gaan: ik denk dat vooral de Saoedi’s serieus zullen nadenken over het verwerven van kernwapens.
Als je Saoedi-Arabië bent en je ziet wat er zojuist met je is gebeurd, en wat er terwijl we spreken nog steeds met je gebeurt, zijn de prikkels om na te denken over het verkrijgen van een nucleair afschrikmiddel zeer groot. Ik denk dat een van de gevolgen van deze oorlog die op 28 februari begon en vervolgens uitgroeide tot een oorlog tussen de Houthi’s en de Saoedi’s, is dat landen in de regio ertoe zijn aangezet kernwapens te verwerven. Dit geldt zeker voor de Iraniërs. Als je kijkt naar wat er in het Iraanse parlement gebeurt, wordt daar wetgeving voorbereid om Iran uit het NPV, het Non-proliferatieverdrag, te laten stappen en zijn eigen nucleaire afschrikmiddel te ontwikkelen. Vanuit Iraans perspectief — ik wil hier duidelijk zijn, niet vanuit ons perspectief, maar vanuit Iraans perspectief — is het heel logisch om over een nucleair afschrikmiddel te beschikken.
En gezien wat we zojuist over de Saoedi’s zeiden, is het vanuit hun perspectief heel logisch om over een nucleair afschrikmiddel te beschikken. En om nog een stap verder te gaan: de Saoedi’s hebben al jaren duidelijk gemaakt dat als Iran de nucleaire weg inslaat, Saoedi-Arabië in zijn voetsporen zal treden en zijn eigen nucleaire afschrikmiddel zal verwerven. Welnu, zoals ik zojuist zei, zijn er aanwijzingen dat de Saoedi’s misschien — en ik wil de woorden “misschien” benadrukken — nadenken over het ontwikkelen van een eigen nucleair afschrikmiddel. Strategisch gezien zou dat zeker logisch zijn. Welnu, nogmaals, als dat gebeurt, zullen de Saoedi’s niet ver achterblijven. En als de Saoedi’s het doen, kun je er zeker van zijn dat de Turken, Egyptenaren en Irakezen erover zullen nadenken het ook te doen. Je zou dus kunnen betogen dat we hier de doos van Pandora hebben geopend.
Nu zeg je tegen jezelf: er is een eenvoudige oplossing voor dit probleem, John, namelijk dat we een overeenkomst met de Iraniërs sluiten waarin wordt afgesproken dat ze hun capaciteit voor nucleaire verrijking mogen behouden, maar geen kernwapens ontwikkelen. Oké, maar het probleem is dat het niet duidelijk is of we zo’n overeenkomst kunnen bereiken. Zoals jij en ik zojuist hebben besproken, zijn er niet veel aanwijzingen dat de Verenigde Staten en Iran op het punt staan zelfs maar serieus te proberen een overeenkomst uit te werken, laat staan dat doel daadwerkelijk te bereiken.
En weet je, wanneer we tegenwoordig over een overeenkomst praten, vind ik het opmerkelijk dat de nadruk vooral ligt op, ten eerste, het stoppen van het schieten, ten tweede, het openen van de Straat van Hormuz, wat een andere manier is om te zeggen dat er een einde moet komen aan de twee blokkades. En vervolgens het aanpakken van de verschillende economische kwesties zoals sancties, herstelbetalingen en het vrijgeven van de bevroren tegoeden. Dat zijn de grote economische kwesties. Dus die economische kwesties, het openen van de Straat, het stoppen van het schieten — daar praten we over. Maar niemand praat meer over de nucleaire kwestie. Het is werkelijk behoorlijk verbazingwekkend. Die is naar de achtergrond geschoven.
En ondertussen hebben de Iraniërs opnieuw krachtige prikkels om kernwapens te verwerven. In het Iraanse parlement bestaat veel belangstelling om precies dat te doen. En we hebben de grootste moeite om met de Iraniërs een overeenkomst uit te werken die niet eens betrekking heeft op de nucleaire kwestie. Dus wat zegt dit je over de vooruitzichten om een overeenkomst over de nucleaire kwestie te bereiken? Het zegt mij dat dit buitengewoon moeilijk zal worden.
Chris Hedges:
Wel, een van de ironieën is dat de Opperste Leider, die werd vermoord — was dat op de eerste dag van de aanval? — het belangrijkste obstakel vormde voor het verwerven van kernwapens.
John Mearsheimer:
Dat klopt precies. En alle berichten wijzen erop dat zijn opvolger en de mensen rond zijn opvolger veel meer openstaan voor het idee om kernwapens te verwerven. Nu weet ik niet precies wat hier gaat gebeuren. Het is heel moeilijk te zeggen, maar er bestaat geen twijfel over dat de prikkels voor Iran om kernwapens te verwerven zeer groot zijn. En waar we hier begonnen was dat ik tegen je zei dat als je je in de positie van Saoedi-Arabië verplaatst en kijkt naar hoe de Verenigde Staten je in de steek hebben gelaten — je niet alleen in de steek hebben gelaten, maar je in deze gigantische puinhoop hebben gebracht en niets willen doen om je eruit te helpen — en je niemand anders hebt tot wie je je kunt wenden, dan is misschien de beste optie om tot een vergelijk te komen met de Iraniërs, die jij als een bedreiging beschouwt. Je kunt dus zien waarom de prikkels voor Saoedi-Arabië om over kernwapens na te denken zeer groot zijn.
Chris Hedges:
Ik wil afsluiten door je te vragen te beoordelen wat dit alles voor Israël betekent.
John Mearsheimer:
Dit is eigenlijk een ramp voor Israël. Het is werkelijk opmerkelijk hoe weinig aandacht aan deze kwestie wordt besteed in de Israëlische pers en in de westerse pers. Je moet niet vergeten dat Israëls grootste zorg met betrekking tot Iran — zeker niet de enige zorg, maar wel de belangrijkste — een Iraans kernwapen was.
Dat was werkelijk belangrijk voor de Israëli’s. Ze wilden niet dat Iran of enig ander land in de regio kernwapens zou bezitten, behalve zijzelf natuurlijk. En waar jij en ik zojuist over spraken is de mogelijkheid dat Iran kernwapens zal verwerven. De kans dat Iran kernwapens zal verwerven is nu veel groter dan op 27 februari. En als je kijkt naar de onderhandelingen die vóór 28 februari tussen Iran en de Verenigde Staten plaatsvonden, leek er een goede kans te bestaan dat er een nucleaire overeenkomst zou komen. Welnu, dat vooruitzicht is feitelijk verdwenen. En ik vind het moeilijk te geloven dat er op korte termijn een nucleaire overeenkomst zal komen. Vanuit Israëlisch perspectief is dat dus slecht nieuws.
Bovendien is de Iraanse raket- en dronecapaciteit een aanzienlijke bedreiging gebleken, niet alleen voor de Golfstaten, maar ook voor Israël zelf. Een van de belangrijkste redenen waarom de Israëli’s tevreden zijn om aan de zijlijn te blijven zitten en de Verenigde Staten deze oorlog tegen Iran vrijwel alleen te laten voeren, of het Iraanse probleem vrijwel alleen te laten aanpakken, is dat de Israëli’s heel goed begrijpen dat Iran enorme schade aan Israël zou kunnen toebrengen.
Chris, laten we nog even teruggaan naar ons gesprek van een paar minuten geleden over die foto’s die nu naar buiten komen van de schade die aan Amerikaanse bases in de Golfregio is toegebracht. Je moet niet vergeten dat raketten en drones vroeg in de oorlog ook Israël troffen. En je kunt er zeker van zijn dat die raketten en drones aanzienlijke schade aan Israëlische doelen toebrachten, net zoals ze dat deden aan Amerikaanse doelen in de Golfregio. Ze gebruikten hetzelfde soort raketten, hetzelfde soort drones. En een van de redenen waarom de Israëli’s zoveel moeite deden om de informatiestroom vanuit Israël te censureren, is dat ze niet wilden dat de Israëli’s zelf en mensen in het Westen zouden zien hoeveel schade Iran Israël toebracht. Dit alles betekent dat Israël nu wordt geconfronteerd met een aanzienlijke raketdreiging vanuit Iran die naarmate de tijd verstrijkt alleen maar groter zal worden, zoals we bespraken.
Dus wat betreft raketten, de nucleaire kwestie en steun aan de Houthi’s, Hezbollah en Hamas: de Israëli’s zijn er al lange tijd in geïnteresseerd de band tussen Iran en deze groepen te verbreken. Als er al iets is gebeurd, dan is het dat die band juist sterker is geworden. De Iraniërs eisen, zoals je weet, dat er een einde komt aan de oorlog in Zuid-Libanon, de Israëlische oorlog tegen Hezbollah. Je ziet dus dat de Iraniërs nog steeds nauw verbonden zijn met Hezbollah, natuurlijk met de Houthi’s en natuurlijk ook met Hamas. Israël is er dus niet in geslaagd ook maar één van zijn doelstellingen waarmee het deze oorlog inging te verwezenlijken en bevindt zich aantoonbaar in een veel slechtere positie dan op 27 februari.
Chris Hedges:
Prima. Dank je, John.
Via Braveneweurope.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Ik zie een bommenafbeelding. Heel veel mensen met honden jagen niet op illegale vuurwerkafstekers.
De laffaards….de schijterts. De onmensen.