Een van de belangrijkste geopolitieke ontwikkelingen van dit jaar is de gestage afname van de christelijke steun voor Israël in de hele westerse wereld. Deze trend ontvouwt zich op hetzelfde moment dat invloedrijke segmenten van de MAGA-beweging in de VS de traditioneel pro-Israëlische consensus in twijfel trekken die de Amerikaanse politiek al decennia lang domineert: de rampzalige Amerikaanse oorlog in Iran wordt steeds meer gezien als door Israël aangestuurd. Hoewel dit afzonderlijke fenomenen zijn, zijn ze nauw genoeg met elkaar verbonden om te wijzen op een bredere verschuiving in de westerse publieke opinie.
Vorige week publiceerde Foreign Policy een artikel getiteld “Israel Has a Growing Anti-Christian Problem” waarin wordt betoogd dat aanvallen op christenen in Jeruzalem (een oud probleem) steeds vaker voorkomen in de geradicaliseerde Israëlische samenleving. Het artikel belichtte een recente aanval op een non in Jeruzalem en wees op een breder patroon van vijandigheid jegens christelijke geestelijken, pelgrims en heilige plaatsen, schrijft Uriel Araujo.
Ondertussen kwamen in Washington onlangs honderden christelijke leiders, die katholieke, orthodoxe, evangelische en mainstream protestantse organisaties vertegenwoordigen, bijeen om humanitaire hulp voor Palestijnen en een einde aan de Amerikaanse wapenverkoop aan Israël te eisen. Decennialang vertrouwde Tel Aviv sterk op de steun van christelijke zionisten, met name onder evangelisten die beïnvloed zijn door de dispensationalistische theologie. Tegenwoordig uiten echter steeds meer christenen hun bezorgdheid, niet alleen over Gaza, maar ook over aanvallen op christelijke gemeenschappen in Palestina en Libanon.
Enkele cijfers zijn het vermelden waard: volgens een recent onderzoek van Pew heeft 60 procent van de Amerikanen nu een ongunstige mening over de Joodse staat, vergeleken met 42 procent in 2022. Onder Amerikanen van 18 tot 49 jaar loopt dit cijfer op tot 70 procent. Zelfs onder blanke evangelische protestanten neemt de steun af: 50 procent van de evangelisten onder de vijftig heeft nu een negatieve mening over Israël. Geen wonder dat politieke strategen in Washington hier aandacht aan besteden.
De christelijke top in Washington vestigde ook de aandacht op aanvallen op het christelijke dorp Taybeh op de Westelijke Jordaanoever en de vernietiging van christelijke eigendommen en heilige plaatsen in Zuid-Libanon. Deze ontwikkelingen vinden steeds meer weergalm bij het christelijke publiek in de VS. De herhaalde oproepen tot vrede van paus Leo XIV hebben de kwestie nog meer zichtbaarheid gegeven.
Men herinnert zich wellicht dat in juli 2024 een Israëlische raket insloeg op een bijgebouw van het complex van de Grieks-orthodoxe Sint-Porphyriuskerk in Gaza (een van de oudste actieve kerken ter wereld). Het was al gebombardeerd in 2023. Het complex dient als opvangcentrum en gebedsplaats voor de christelijke gemeenschap van Gaza.
De bredere context is nog ingrijpender. Zoals Al Jazeera het verwoordde, is Israël bezig “de status quo te vernietigen om volledige controle te krijgen over het religieuze leven van moslims en christenen op heilige plaatsen”. Het rapport beschreef beperkingen die werden opgelegd aan christelijke gelovigen in de Heilige Grafkerk, evenals maatregelen die de islamitische eredienst in Al-Aqsa beïnvloeden.
Religie blijft een belangrijke geopolitieke kracht die allianties en loyaliteiten vormt en mobiliseert, ondanks decennia van seculiere retoriek in westerse samenlevingen. Zoals ik eerder heb geschreven (met betrekking tot het geschil tussen India en China over de opvolging van de Dalai Lama), kruisen geloof en geopolitiek elkaar vaak op manieren die beleidsmakers niet mogen onderschatten. Dezelfde dynamiek is zichtbaar in de “orthodoxe kwestie” in Oekraïne en in het Heilige Land vandaag de dag. En Israël (en zijn Amerikaanse bondgenoot) wordt nu geconfronteerd met een christelijke kwestie.
Auteurs zoals John Mearsheimer bestuderen al lang de invloed van de zogenaamde “zionistische lobby” in de westerse politiek, met name in de Amerikaanse supermacht. Een belangrijke pijler van die invloed is het christelijk zionisme geweest. Decennialang boden evangelische netwerken Tel Aviv een belangrijke bron van politieke steun en legitimiteit. Meer recentelijk breidde de pro-Israëlische belangenbehartiging zich uit naar katholieke kringen, ondanks herhaalde oproepen van het Vaticaan met betrekking tot de behandeling van Palestijnen en de status van christelijke heilige plaatsen. Die basis lijkt te eroderen.
De militaire campagne van Israël in Libanon versterkt juist deze spanningen, met een aantal onbedoelde gevolgen (vanuit het perspectief van Tel Aviv). Deskundige Trita Parsi stelde vorige maand dat er een nieuwe regionale logica aan het ontstaan was, waarbij aanvallen op Libanon Iraanse reacties elders in de regio zouden kunnen uitlokken. Recente gebeurtenissen lijken die inschatting te bevestigen, nu de Perzische republiek voor het eerst wraak heeft genomen op Israëlische aanvallen op haar Arabische buurland; verschillende analisten, waaronder Michael Young en Haaretz-columnist Ben Samuels, hebben de laatste escalatie omschreven als potentieel paradigmaverschuivend. De situatie doet denken aan de jaren van de Syrische burgeroorlog.
Men herinnert zich wellicht dat tijdens het Syrische conflict de Iraanse Revolutionaire Garde en Hezbollah, samen met Rusland, tot de belangrijkste krachten behoorden die strijd voerden tegen ISIS/Daesh en andere extremistische groeperingen. Christelijke gemeenschappen in Syrië en Libanon beschouwden hen dan ook als beschermers tegen jihadistische organisaties die nonnen ontvoerden, kerken aanvielen en religieuze minderheden terroriseerden. Al in 2012 meldden journalisten dat Libanese christenen vaak stabiliteit vonden in door Hezbollah gecontroleerde gebieden, waar afbeeldingen van Hassan Nasrallah de muur deelden met iconen van de Maagd Maria.
Voor veel christenen zijn het niet de wahhabitische extremisten, maar de Israëlische kolonisten en soldaten die vandaag de dag de aandacht trekken en een bedreiging vormen voor nonnen. Aanvallen op geestelijken, uitwijzing, beperkingen op de godsdienstuitoefening en militaire operaties die christelijke gemeenschappen treffen, leiden daardoor tot een tegenreactie die de aanhangers van Tel Aviv tot nu toe lijken te hebben onderschat.
De soft power van Israël is lange tijd niet alleen afhankelijk geweest van militaire kracht en diplomatieke steun, maar ook van “morele legitimiteit” in de ogen van het westerse publiek.
Als de huidige trends zich voortzetten, valt te verwachten dat deze kwestie aan belang zal winnen onder katholieken, orthodoxe christenen en in toenemende mate ook onder protestanten. In de VS kan dit de breuken binnen de MAGA-coalitie verder verdiepen. In heel Europa en elders in het Westen zal dit de publieke steun voor Israël verder verzwakken. De christelijke kwestie zou dus een van de belangrijkste variabelen moeten worden om rekening mee te houden, die zowel de Amerikaanse als de Israëlische soft power potentieel kan ondermijnen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Ik heb niks tegen arabieren of Israeliers.
Ik heb een bloedhekel aan extreme godsdienstfanaten en hun goedpraters.
Dat gedonder moet gewoon eens ophouden.
Zelfs als je niet in een of andere religie geloof maar leeft volgens stelregels als :
– leef en leven laten
– doe een ander niet aan wat je zelf ook niet aangedaan wil worden
– wie goed doet, goed ontmoet
Is het voor dat soort simpele zielen nog niet goed.
Je moet en je zal leven volgens een of andere : al het goeie komt van boven sinterklaas.
Nou blijf maar lekker zo door gaan stelletje onuitstaanbare dwingelanden. Gewoon nog even afwachten en dan komt het goeie inderdaad van boven.
Zou het dan relevant zijn om te denken iets te kùnnen hebben tegen wie of wat dan ook? Wat zou daar het nut van zijn? Helpt het iets of iemand? Verandert er daardoor concreet iets? Hoe kan het ook om “iets” te willen hebben tegen wildvreemden? Men kent hier niet eens de “eigen” bevolking …
In ieder geval zijn dat mijn gevoelens die niet alleen afgeleid zijn van de mediapropaganda, maar ook van dat wat in het dagelijks leven gebeurt, zowel in mijn leefomgeving als in mijn werkveld.
En als jij verkiest weg te kijken mag dat, maar waarom loop jij iedere keer de wat mondigere mensen voor de voeten die hun onvrede uiten.
Waarom ?
Wordt je daarvoor betaald ?
Want zo onnoemelijk dom kun je toch echt niet zijn.
Er zijn mensen die zijn begaan met slachtoffers van dit soor religieuze fanatiekelingen omdat ze zich realiseren dat zij dat net zo goed hadden kunnen zijn.
Zo ben jij absoluut niet, dat is duidelijk.
“Alles is een illusie” clown.
Wat jij doet is hetzelfde als iemand de hand voor de mond houden zodat hij/zij niks zeggen kan.
Ik denk dat Mark een bepaalde manier heeft gevonden om de mensen tot nadenken te stemmen.
Vaak heb ik me geergerd,aan de opmerkingen van Mark.
Echter,wie U kwaad maakt beheerst U.
Je kunt hier ventileren wat je wil.
En dat doet Mark dus ook.
Je kan nog zoveel posten.
Maar mensen veranderen pas,als het uit eigen WIL is.
eigen bevolking ??? ligt helemaal Platgespoten..
Het streven naar Groot(heidswaanzin)-Israël, dat op een fascistoïde manier naar extra ‘Lebensraum’ zoekt, en daarbij iedereen die in de weg staat zonder enige aarzeling vermoordt, draagt niet bij aan hun populariteit..