Het Amerikaans-Israëlische model van oorlogvoering, gebaseerd op luchtaanvallen vanuit een veilige afstand, wordt uitgedaagd door een heel andere vorm van strategische asymmetrische oorlog – een oorlog die Iran al meer dan twintig jaar geleden voor het eerst heeft gepland.
Dit is belangrijk om te begrijpen wanneer men probeert te beoordelen waar de balans van de oorlog werkelijk ligt. Het is alsof men appels met peren vergelijkt; ze verschillen wezenlijk van aard, schrijft
Alastair Crooke.
De VS en Israël laten veel stand-off-munitie op Iran vallen. Maar tot welk punt en met welk effect? Dat weten we niet.
We weten echter wel dat Iran zijn asymmetrische oorlogsplan heeft. En dat is nog maar net begonnen, en evolueert stapsgewijs naar volledige uitvoering. Het volledige arsenaal aan Iraanse raketten is nog niet onthuld – noch de nieuwste raketten, noch de onderwaterdrones en met antischipraketten uitgeruste speedboten die nog moeten worden ingezet. We kennen dus niet het volledige potentieel van Iran – en we kunnen nog niet zeggen welk effect de volledige inzet ervan zou kunnen hebben. Hezbollah is nu volledig operationeel, en de Houthi’s (zo lijkt het) wachten op het ‘groene licht’ om Bab el-Mandeb af te sluiten, in combinatie met de blokkade van Hormuz.
De oorzaak van deze verschuiving naar het Iraanse asymmetrische paradigma ligt in de totale vernietiging door de VS van het gecentraliseerde militaire commando van Irak in 2003 – het resultaat van een drie weken durende massale luchtaanval.
De vraag voor de Iraniërs die na de oorlog in Irak rees, was hoe Iran een afschrikkende militaire structuur kon opbouwen terwijl het niets had – en ook niet kon hebben – dat ook maar enigszins leek op een gelijkwaardige luchtmacht. En terwijl de VS bovendien vanuit de ruimte met hun hoge-resolutie satellietcamera’s konden neerkijken op de omvang van de Iraanse militaire infrastructuur.
Welnu, het eerste antwoord was simpelweg om zo min mogelijk van de Iraanse militaire structuur in het openbaar te hebben, zodat deze niet van bovenaf – vanuit de ruimte – kon worden waargenomen. De onderdelen ervan moesten worden begraven, en diep begraven (buiten het bereik van de meeste bommen).
Het tweede antwoord was dat diep begraven raketten in feite inderdaad de ‘luchtmacht’ van Iran konden worden – d.w.z. dat ze een vervanging konden worden voor een conventionele luchtmacht. Iran is dus al meer dan twintig jaar bezig met het bouwen en opslaan van raketten.
Met de intense onderzoeksfocus van Iran op rakettechnologie produceert het naar verluidt zo’n 10-12 modellen van kruisraketten en ballistische raketten. Sommige zijn hypersonisch; andere kunnen een reeks explosieve submunitie afleveren die bestuurbare is (om verdedigingsinterceptors te ontwijken).
De grote raketten worden gelanceerd vanuit diepe ondergrondse silo’s verspreid over Iran (dat zo groot is als West-Europa en rijk is aan bergketens en bossen). Ook kust-naar-schip-raketten zijn als een honingraat verspreid over de Iraanse kuststrook.
De derde reactie was het vinden van een oplossing voor de succesvolle ‘shock and awe’-aanval van 2003, waarbij het militaire commando van Saddam Hoessein werd uitgeschakeld.
In 2007 werd de Mosaic-doctrine geïntroduceerd.
De gedachte achter de doctrine was om de militaire infrastructuur van Iran op te splitsen in autonome provinciale commando’s — elk met een eigen voorraad munitie, eigen raketsilo’s en, waar nodig, eigen marine-eenheden en milities.
Commandanten kregen vooraf gedelegeerde gevechtsplannen, samen met de bevoegdheid om op eigen initiatief militaire acties te ondernemen in het geval van een decapitatieslag op de hoofdstad. De gevechtsplannen en protocollen zouden automatisch in werking treden bij de decapitatie van een Opperste Leider.
Artikel 110 van de Iraanse grondwet van 1979 verleent het bevel over de strijdkrachten uitsluitend aan de Opperste Leider. Niemand, en geen enkele instelling, kan zijn richtlijnen terzijde schuiven of intrekken. Mocht de nieuwe Leider vervolgens worden vermoord, dan zouden de eerder vooraf gedelegeerde instructies van kracht worden en zouden deze door geen enkele andere autoriteit ongedaan kunnen worden gemaakt.
Kortom, de Iraanse militaire machine functioneert – in het geval van een decapitatieslag – als een geautomatiseerde, gedecentraliseerde vergeldingsmachine die niet gemakkelijk kan worden gestopt of gecontroleerd.
Militair commentator Patricia Marins merkt op:
“Iran voert een bijna perfecte asymmetrische oorlog, waarbij het aanvallen opvangt, de omliggende bases strategisch onbruikbaar maakt, radars vernietigt en de controle over de Straat van Hormuz behoudt, terwijl het tegelijkertijd zijn raketlanceringscapaciteit in stand houdt”.
“De VS en Israël bevinden zich in een uiterst moeilijke situatie omdat ze maar één soort oorlog kennen: willekeurige luchtbombardementen op grotendeels civiele doelen, aangezien ze er niet in slagen de ondergrondse raketsteden te vernietigen. Nu staan ze tegenover een strategisch goed gepositioneerd Iran dat vecht volgens zijn eigen voorwaarden en tijdschema. Wat heeft Iran gedaan? Het richtte zich op veerkracht tegen bombardementen – en bewaarde bijna zijn gehele arsenaal in grote ondergrondse bases waar de VS en Israël al enorme hoeveelheden munitie aan hebben besteed in een poging deze te penetreren”.
Een andere belangrijke les die Iran uit de oorlog in Irak van 2003 heeft getrokken, was dat de Amerikaanse en Israëlische ‘manier van oorlogvoering’ volledig is gericht op korte luchtbombardementen om de leiderschapslagen en commandostructuren uit te schakelen. De kwetsbaarheid van een gecentraliseerde commandostructuur werd tegengegaan door de mozaïekstructuur, die het commando breed en over meerdere commando’s verspreidde – zodat het niet zou vastlopen in het geval van een verrassingsaanval om de leiding uit te schakelen.
En een verder strategisch inzicht dat Iran uit de oorlog in Irak trok, was dat het Westen militair is gestructureerd rond korte, intensieve luchtoorlogen.
Het tegengif in de Iraanse analyse was om ‘voor de lange termijn te gaan’: de strategische beslissing van het huidige Iraanse leiderschap om voor een lange oorlog te kiezen vloeit rechtstreeks voort uit dit inzicht – dat westerse legers zijn gebouwd voor de ‘shoot-and-scoot’-aanpak – plus hun overtuiging dat het Iraanse volk meer veerkracht heeft om de pijn van de oorlog te dragen dan het Israëlische of westerse publiek.
De mechanismen om ervoor te kiezen een oorlog langer te laten duren dan Trump misschien zou willen, komen in wezen neer op logistiek.
De logistieke ‘klem’ van Iran
Israël en de VS hadden zich aanvankelijk voorbereid en uitgerust voor een korte oorlog. In het geval van de VS: zeer kort – vanaf de zaterdagochtend waarop Khomeini werd vermoord tot maandag, toen de Amerikaanse aandelenmarkten zouden openen.
Iran reageerde binnen een uur na de moord op imam Khamenei op het voorbereide Mosaic-plan door Amerikaanse bases in de Perzische Golf aan te vallen. Naar verluidt gebruikte de IRGC oude ballistische raketten en drones uit de productiecyclus van 2012/2013. Het doel van het zo overvloedig inzetten van oude raketten en drones was duidelijk om de voorraad interceptorraketten die door Amerikaanse bases in de Golf wordt aangehouden, te verminderen.
Een soortgelijk proces om de voorraad interceptorraketten van Israël uit te putten werd tegelijkertijd uitgevoerd. De uitputting van de voorraad interceptorraketten in de Golf en Israël is duidelijk geworden. Dit vormde de eerste laag van de logistieke ‘klem’.
De tweede laag is de economische en energie-klem die wordt veroorzaakt door de Straat van Hormuz af te sluiten voor alle ‘tegenstanders’, maar niet voor ‘vrienden’. Het afsluiten van Hormuz is bedoeld om een financiële en bevoorradingscrisis in het Westen te veroorzaken, om zo de financiële vooruitzichten die de oorlog het Westen zou kunnen bieden, te ‘beperken’. Verzwakkende markten staan gelijk aan het verzwakken van Trumps vastberadenheid.
De derde ‘klem’ is gericht op de publieke steun voor de oorlog in de VS. De Iraanse weigering om een staakt-het-vuren of onderhandelingen te accepteren, maar in plaats daarvan te kiezen voor een langdurige oorlog, doet de publieke verwachtingen teniet, daagt de consensusverwachtingen uit en wekt angst en onzekerheid.
Wat zijn de waarschijnlijke strategische doelstellingen van Iran?
Wat zouden dan de uiteindelijke doelstellingen van Iran kunnen zijn? Ten eerste: het wegnemen van de voortdurende dreiging van een militaire aanval; het afdwingen van de opheffing van de voortdurende belegering van het Iraanse volk door middel van sancties; de teruggave van zijn bevroren tegoeden, en de beëindiging van de Israëlische bezetting van Gaza en de Palestijnse gebieden.
Mogelijk gelooft Iran ook dat het de geopolitieke balans in het gebied rond de Perzische Golf zal ‘omdraaien’ om de maritieme knelpunten en zeecorridors van de regio uit de Amerikaanse hegemonie te halen en ze open te stellen voor de doorgang van BRICS-schepen, zonder sancties, inbeslagname of blokkade door Washington. Om als het ware een omgekeerde ‘vrijheid van navigatie’ te lanceren, in de oorspronkelijke betekenis van de uitdrukking.
Het is duidelijk dat de Iraanse leiders heel goed begrijpen dat de succesvolle uitvoering van hun asymmetrische oorlogsplan het geostrategische evenwicht van niet alleen West-Azië, maar van de hele wereld op zijn kop zou kunnen zetten.
En hoe zit het dan met het plan van Trump? De biograaf van president Trump, Michael Wolff, zei gisteren nog:
“Hij [Trump] heeft geen plan. Hij weet niet wat er gaande is. Hij is niet echt in staat om een plan te formuleren. Hij creëert een cliffhanger en dat wordt in zijn eigen gedachten ook iets om trots op te zijn: niemand weet wat ik hierna ga doen. Dus iedereen is bang voor mij – en dat geeft mij maximale invloed. Geen plan hebben wordt het plan”.
De metafoor is er een, zo suggereert Wolff, van Trump als een performer:
“Hij staat op het podium en hij verzint het gaandeweg en is erg trots op dat vermogen, wat een aanzienlijk vermogen is”.
Wolff typeert Trump als volgt:
“We gaan de oorlog stoppen. We gaan de oorlog beginnen. We gaan ze bombarderen; we gaan onderhandelen; we gaan een onvoorwaardelijke overgave afdwingen. Niets gebeurt zonder dat het van hem [Trump] uitgaat. En dat verandert van moment tot moment”.
In werkelijkheid is de enige maatstaf die voor Trump telt, dat hij als winnaar wordt gezien. Gisteren verklaarde hij dat de VS de oorlog hebben “gewonnen” — “We hebben gewonnen. We hebben de weddenschap gewonnen. In het eerste uur”. Maar binnen een paar weken kan de kwetsbaarheid van zijn wispelturigheid duidelijker worden naarmate de olie-, aandelen- en obligatiemarkten in een neerwaartse spiraal terechtkomen. Trump belt rond op zoek naar iemand die hem een winnende ‘uitweg’ kan bieden uit de oorlog die hij is begonnen.
Maar de Iraniërs hebben ook een stem in wanneer de oorlog eindigt. En zij zeggen dat ze nog maar net begonnen zijn…
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Wat blijven we onszelf toch alsmaar bezighouden met slechts 4% van dit fenomeen dat men de werkelijkheid pleegt te noemen? Waarom blijven we alsmaar steun verlenen aan het satanische idee dat we niet veel meer zijn dan dit fysieke lichaam dat tijdelijk en kwetsbaar is (och, wat moeten we dan toch wel niet bang zijn voor beschadiging ervan of voor de zogenaamde dood?) …
Trump is de katalysator van de komende chaos en de petro dollar zal gaan verdwijnen en de op goud gebaseerde valuta zal het over nemen, van augustus tot en met november zullen wij niet meer in staat te zijn om ruzie te maken op Frontnieuws omdat de beoogde energie transitie een reële crisis is geworden, lege schappen bij de supermarkten, doordat Oost en West als gekken gaan botsen en China het tweede front opent, Taiwan wordt bij het vasteland getrokken waar het feitelijk bij hoorde, meer dan 80 jaar geleden werd deze wereldveranderde chaos reeds voorzien.
Macron calls Mr. Mojtaba Khamenei:
Stop the war and you can have whatever you want…
He told Mr. Khamenei, “You are punishing the world, not Trump, and the world will face an unprecedented famine and economic collapse.”
Mr. Khamenei interrupted him and asked, “Where were you when the Iranian people were starved for 45 years?”
Macron: “This is American policy, and we reject it, as we have stated previously.”
Macron: “Now I propose a meeting with the European Union countries, and you can have whatever you wish.”
Mr. Khamenei replied, “We don’t want anything except to punish Trump and Netanyahu.”
Macron: “And request exemptions for French ships to pass through.”
Mr. Khamenei responded, “Expel the American and Israeli ambassadors, and then you can pass through. We don’t deal with those who rely on two sides. That’s all I have to say.” He then hung up.
https://x.com/BlackwoodBrief/status/2033282702401786145?s=20
Als je keer op keer beschoten, gebombardeerd, bedrogen, getreiterd, vals geciteerd en zwart gemaakt wordt door hen met de VOC mentaliteit, komt het moment dat het allemaal niks meer uitmaakt.
Dan komt het moment : “zo, en nu kun je het krijgen ook”
Trump is met zijn vraag om oorlogsschepen naar de Golf te sturen Europa gewoon aan het testen.
Als Europa hulp weigert, zal dat het perfecte excuus zijn voor de VS om uit de NAVO te stappen en alle Amerikaanse troepen uit Europa terug te halen.
Dat is meteen voor de VS een mooie besparing ieder jaar en geef toe, wat heeft het parasitair Europa eigenlijk nog aan de VS te bieden?
De meeste EU landen hebben nauwelijks grondstoffen, alleen torenhoge schulden, een linkse ideologie die afglijdt naar die van de voormalige USSR, en de arrogantie te denken dat figuurlijke nul meridiaan nog altijd door hun ideologische reet loopt.
En het is een illusie te denken dat er na Trump een president zal komen die de VS terug tot de NAVO zal (kunnen) laten toetreden en het budget zal vinden om terug Amerikaanse troepen in Europa te gaan stationeren.
dank FN voor een indrukwekkend kijkje in de keuken
Nou hoor ik dat T. Cuba wil overnemen
en Iraanse minister waarschuwt voor ” een valse vlag” type 11.09.
We weten waartoe Joden en hun Amerikaanse vazallen tot staat zijn
en Kallas wil met geweld de straat van Hormuz zeevaardig maken
en nog Zelenski wil Rotschild met EU geld helpen wat rechtstreekse aanleiding geeft om oorlog met Europese landen te beginnen. .
Dat zijn allemaal ingrediënten die uiteindelijk zullen leiden tot de val van Amerika en de Joodse staat.
“n de Houthi’s (zo lijkt het) wachten op het ‘groene licht’ om Bab el-Mandeb af te sluiten, in combinatie met de blokkade van Hormuz.”
Dan blijft het Suez-kanaal nog over. Als ik Iran was zou ik dat nu door drones vol met beton laten storten 🙂
Het is nu 2026 ANNO DOMINI en nog steeds, ondanks alle technologische kennis en kunde, wordt er nog steeds oorlog gevoerd als ten tijde van Alexander de Grote!
ONGELOOFLIJK!
De mens moet toch in staat zijn om alle nutteloze energie die aan oorlogen wordt verloren om te zetten in opbouwende werkzaamheden?