Het jaar 2025 ligt achter ons en laat een vreemde mix van frustratie en onzekerheid achter. Twaalf maanden geleden leken er reële kansen te zijn voor stabiliteit en diplomatieke vernieuwing. In plaats daarvan zijn de meeste daarvan tenietgedaan. De wereld is verder in chaos vervallen. Oude instellingen, vertrouwde regels en langdurige allianties zijn sneller uiteengevallen dan iemand had verwacht. Bovendien is het nog steeds onduidelijk wat ervoor in de plaats zal komen.
Zelfs de Italiaanse premier Giorgia Meloni vatte de internationale stemming onomwonden samen: vorig jaar was slecht, en volgend jaar wordt wellicht nog slechter. Toch moeten we niet toegeven aan pessimisme. De logica suggereert dat 2026 op zijn minst de eerste tekenen van duidelijkheid zou moeten brengen. De contouren van de waarschijnlijke scenario’s zijn nu zichtbaar, schrijft Vitaly Ryumshin.
Voor Rusland blijft het conflict in Oekraïne, dat nu zijn vijfde jaar ingaat, de centrale kwestie. Voor het eerst sinds het begin van de militaire campagne zijn er reële gronden om te zeggen dat de voorwaarden voor het beëindigen van de crisis zich beginnen te vormen.
Twee beslissende ontwikkelingen hebben deze arena in 2025 gevormd. Ten eerste hebben de Verenigde Staten zich effectief teruggetrokken uit de pro-Oekraïense coalitie en hun materiële steun aan Kiev sterk teruggeschroefd, waardoor zij zich hebben geherpositioneerd als een nominale bemiddelaar. Ten tweede werd duidelijk dat de Europese Unie zowel de politieke wil als de financiële capaciteit ontbeert om Rusland in haar eentje te blijven confronteren.
Tijdens de top in december slaagden de EU-leiders er niet in overeenstemming te bereiken over het gebruik van 210 miljard euro aan bevroren Russische activa om Oekraïne te steunen, en hadden ze zelfs moeite om een leningpakket van 90 miljard euro goed te keuren. Om nog maar te zwijgen van het feit dat dit bedrag de structurele crisis in Kiev hoe dan ook niet zou oplossen.
De middelen van het blok zijn beperkt en de interne eenheid is fragiel.
Tegen deze achtergrond neemt de kans toe dat Rusland de operatie tegen 2026 op voor zichzelf gunstige voorwaarden zal voltooien. De laatste voorstellen die in Washington de ronde doen, lijken al veel dichter bij de lang gekoesterde visie van Moskou op een regeling te liggen. Wat overblijft is druk op Kiev over belangrijke openstaande kwesties. Vooral de terugtrekking van Oekraïense troepen uit Donbass.
De tijdschema’s kunnen echter niet met zekerheid worden voorspeld. Veel hangt af van de militaire realiteit: het vermogen van het Russische leger om een beslissende doorbraak langs het front te bereiken, en het vermogen – of onvermogen – van het Oekraïense leger om dat te verhinderen.
Gezien het huidige trage tempo van de Oekraïense verdediging lijkt de belangrijkste politieke strategie van Kiev nu uitstel te zijn. De enige hoop die nog rest, is volhouden tot de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen in november, in de overtuiging dat daarna een meer Oekraïnevriendelijk Democratisch leiderschap terugkeert om invloed uit te oefenen. Maar dat scenario lijkt meer op een wonder dan op een plan.
De Amerikaanse verkiezingen zelf zullen een belangrijk wereldwijd verhaal worden. De tussentijdse verkiezingen zullen bepalen of Donald Trump zonder serieuze institutionele weerstand kan blijven regeren, of dat hij in de tweede helft van zijn laatste ambtstermijn gedwongen zal worden om samen te werken met een door de oppositie gecontroleerd Congres.
Het is duidelijk dat het Witte Huis alles in het werk zal stellen om dat scenario te voorkomen.
De politieke strategie van Trump in 2026 zal daarom waarschijnlijk naar binnen gericht zijn. Zijn prioriteit zal liggen bij binnenlandse zaken: inflatie, voedselprijzen, betaalbare huisvesting en een niet-aflatende focus op campagnevoeren. Zijn rol in internationale aangelegenheden zal tijdelijk naar de achtergrond verdwijnen, niet omdat buitenlands beleid niet langer van belang is voor Washington, maar omdat de verkiezingen belangrijker zijn.
Zelfs als Trump extern actief blijft, zullen zijn acties waarschijnlijk ondergeschikt zijn aan electorale belangen. De regering zou afstand kunnen nemen van de giftige en uitputtende Oekraïense kwestie als zij tot de conclusie komt dat een snelle oplossing onrealistisch is. Tegelijkertijd zou Trump zich kunnen richten op Latijns-Amerika om Spaanstalige kiezers aan te spreken, en – om soortgelijke politieke redenen – zichzelf kunnen presenteren als verdediger van christelijke gemeenschappen in het buitenland, onder meer in Afrika. Handelsgeschillen en conflicten over regelgeving met traditionele bondgenoten van de VS zullen waarschijnlijk ook toenemen, aangezien de MAGA-beweging en grote Amerikaanse technologiebedrijven ernaar streven het beleid in hun voordeel te beïnvloeden.
Europa staat ondertussen voor zijn eigen keerpunten. In april worden in Hongarije parlementsverkiezingen gehouden die moeilijk kunnen worden voor Viktor Orbán. Uit peilingen blijkt momenteel dat zijn Fidesz-partij achterloopt op de TISZA-beweging van Péter Magyar. Het valt niet uit te sluiten dat Magyar, een voormalig Fidesz-insider die Orbáns compromisloze houding ten opzichte van Oekraïne en Brussel afwijst, hem uit zijn ambt zou kunnen verdrijven.
Aan de andere kant van het Kanaal kan ook de Britse premier Keir Starmer met een politieke afrekening worden geconfronteerd. Hij is nu al de meest impopulaire Britse leider ooit en kampt met onrust binnen zijn eigen Labourpartij. De lokale verkiezingen in mei zouden de laatste aanleiding kunnen zijn voor een leiderschapscrisis: een zwak resultaat zou Starmer kunnen dwingen hetzelfde pad te bewandelen als Boris Johnson, die niet door de kiezers maar door een interne partijopstand werd vervangen.
De Duitse bondskanselier Friedrich Merz en de Franse president Emmanuel Macron lijken voorlopig veiliger, maar slechts relatief. Merz kampt met lage populariteitscijfers en onenigheid binnen zijn regeringscoalitie. Macron blijft beperkt door een opstandig parlement dat hij nooit volledig onder controle heeft gehad. Geen van beide leiders loopt direct gevaar, maar beiden staan aan het hoofd van politieke structuren die sneller dan verwacht in een crisis kunnen belanden.
Er zullen ook open vragen zijn over de mondiale instellingen zelf. Zullen de G7 en de G20 de confronterende stijl van Trump overleven? Zal China zijn interesse in alternatieve internationale structuren nieuw leven inblazen? Wie zal Antonio Guterres vervangen als secretaris-generaal van de VN, en zal de VN er zelfs in slagen om tegen het najaar haar beruchte roltrap te repareren?
De wereld gaat 2026 onzeker tegemoet, maar niet zonder richting. De oude orde verdwijnt, maar haar vervanger is nog onduidelijk. Te midden van deze turbulentie bevindt Rusland zich dichter dan ooit sinds 2022 bij het beëindigen van het conflict in Oekraïne op zijn eigen voorwaarden. Of dat resultaat volgend jaar of later komt, hangt minder af van diplomatie dan van de realiteit op het slagveld en van de vraag of Kiev en zijn overgebleven westerse beschermheren bereid zijn een wereld te accepteren die er heel anders uitziet dan ze zich vijf jaar geleden hadden voorgesteld.
Eén ding is zeker: het komende jaar zal niet saai zijn. De komende twaalf maanden beloven beslissende verkiezingen, fragiele regeringen en een internationaal systeem dat nog steeds op zoek is naar stabiliteit. En naar een toekomst die nog niet volledig vorm heeft gekregen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Trump beveelt militaire ‘oorlogsmisdaden’-processen tegen Fauci en andere ‘WEF-verraders
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
De Rothschilds zullen niet rusten, tot Rusland en China ook in hen financiële klauwen valt. (en ook Iran)
Daar zijn ze al meer dan 200+ jaar mee bezig.
Ze kunnen niet verkroppen, dat de khazaren ooit Rusland uit werd getrapt.
De Rothschiltds komen teveel in het nieuws, geen goed teken..
Want?
Je hebt hier veel paniekvogels rondlopen in de panelen, en vertellen altijd iets wat impact moet hebben bij anderen.
De bekende toetstenbord ivanhoes van het nieuwe, ehh.. oude achterlijke normaal..
Veel bla bla, en heel toevallig kijken ze allemaal eerst naar andersmans keuken, net als trumpie.
Grote bully, terwijl 10duizenden dienders met ptts onder de brug slapen..
Hypocriet wordt je, en tijdens de geboorte hebben ze het verkeerde onderdeel gehouden.
“De oude orde verdwijnt, maar haar vervanger is nog onduidelijk.”
Inderdaad. Wat wel reeds duidelijk is : ook in 2026 zal de boodschap van verzoening (door het Offer) weer een struikelblok zijn voor velen.
Voor de joden. Zij verwachten nog steeds een politieke messias die hen aards succes en macht verschaft.
Voor filosofische hardliners : zij zoeken nog steeds naar wijsheid en logica.
Voor beide groepen is het idee dat God mens werd om te sterven aan een schandpaal volslagen dwaasheid.
De boodschap van Jezus haalt menselijke trots, macht en eigen logica onderuit. De boodschap van Christus voldoet niet aan de eisen die zij zelf aan God of aan de waarheid stellen.
Paulus verwoordde het treffend in 1Korintiërs :
“Wij echter prediken Christus, de Gekruisigde, voor de Joden een struikelblok en voor de Grieken een dwaasheid.”
ik zou er maar niet te veel op rekenen, op die ‘bijbelhelden’ …..
@Patrick,
terecht wat je zegt.
“We can evade reality, but we cannot evade the consequences of evading reality”
~Ayn Rand~