Er zijn een aantal dingen waarvan we weten dat ze waar zijn over de momenteel relatief rustige oorlog van de Verenigde Staten en Israël tegen Iran. Ten eerste weerspiegelt de rust het feit dat de VS er in de drie voorgaande fasen van het conflict niet in zijn geslaagd ook maar één van hun militaire of strategische doelstellingen te bereiken, hoewel president Donald Trump en de volgelingen om hem heen herhaaldelijk hebben beweerd dat de oorlog tegen Iran feitelijk voorbij is. Dat komt omdat Iran volgens hun overdreven voorstelling van zaken op alle onderdelen van zijn strijdkrachten is verslagen en de mogelijkheid is ontnomen om een kernwapen te ontwikkelen, wat de hele regio had kunnen destabiliseren en Israël had kunnen bedreigen, schrijft Philip Giraldi.
Ironisch genoeg beschikt Israël natuurlijk zelf al over een formidabel kernwapenarsenaal en over systemen om de bommen op hun doel af te leveren. Het heeft gedreigd Europa aan te vallen, de zogenaamde Samson-optie, als het tegenover een nederlaag door een van zijn buurlanden komt te staan. De realiteit, die zowel door de Amerikaanse als de Israëlische inlichtingendiensten wordt bevestigd, is dat Iran al in 2003 alle stappen om een eigen kernwapen te ontwikkelen heeft stopgezet. De oorlog had dus geen enkele zin vanwege welke dreiging dan ook die vanuit Teheran zou uitgaan en moet uitsluitend worden gezien als een complot van Israël om de enige overgebleven staat uit te schakelen die zijn militaire suprematie in de Golfregio werkelijk uitdaagde, waarbij de VS het zware werk verrichten wat betreft slachtoffers en de inzet van militaire middelen, en bovendien de rekeningen betalen en politieke dekking bieden.
De pauze in de gevechten is grotendeels te danken aan de onverwachte resultaten van de recente verkiezingen in zowel Israël als de Verenigde Staten. De uiterst impopulaire “oorlog tegen Iran” stond op geen enkel stembiljet, maar speelde duidelijk een grote rol in de gedachten van de kiezers, die de machtsverhoudingen in het Amerikaanse Congres omkeerden, waardoor de Republikeinse meerderheid verdween, en mogelijk ook premier Benjamin Netanyahu hebben weggestemd, die van de oorlog zijn raison d’être heeft gemaakt. Degenen die snellere veranderingen willen zien, moeten ook rekening houden met het feit dat Netanyahu’s waarschijnlijke opvolger via een coalitie, de voormalige generaal Gadi Eisenkot, waarschijnlijk eveneens een havik zal zijn op het gebied van nationale veiligheid en een hervatting van de oorlog tegen de Perzen zal steunen.
Wat staat ons nu te wachten? Trump heeft verklaard dat hij niet langer geïnteresseerd is in onderhandelingen met Iran en heeft vicepresident JD Vance opgedragen alle initiatieven in die richting te staken en zich in plaats daarvan uitsluitend met binnenlandse kwesties bezig te houden. Betrouwbare bronnen suggereren dat de berisping en degradatie van de vicepresident grotendeels te wijten waren aan het feit dat hij publiekelijk had verklaard dat het tijd was om de relatie van de VS met Israël opnieuw te beoordelen, een relatie die meer dan welke andere factor ook tot de oorlog had geleid. Trump is niet bereid een dergelijk oordeel te vellen of toe te staan, hoezeer dat ook nodig is, en staat sinds Vance de kwestie aan de orde stelde onder zware druk van de immens machtige Israël-lobby. Er zijn ook berichten dat Mossad-chef David Barnea momenteel in Washington is en verschillende argumenten aandraagt waarom Iran moet worden aangevallen, en wel hoe eerder hoe beter. Mogelijk verspreidt hij ook het verhaal dat Iran van plan is hoge Amerikaanse regeringsfunctionarissen, mogelijk de president, te vermoorden, vandaar dat sommige functionarissen naar veilige onderkomens op militaire bases zijn overgebracht.
Hoe dom hij ook is, Trump kan zich er nauwelijks van bewust zijn ontgaan dat de manier waarop de kwestie van Israëls controle over het Witte Huis werd aangepakt, de Republikeinse Partij bij de verkiezingen ernstige schade heeft toegebracht. Netanyahu probeert zijn politieke mislukking bij zijn eigen verkiezingen te compenseren door de oorlog nieuw leven in te blazen en heeft druk uitgeoefend op de president, onder meer door dagelijks te bellen, waarbij Trump sommige telefoontjes heeft geweigerd aan te nemen. Een telefoongesprek vorige week zou zijn uitgelopen op een schreeuwende “ruzie uit de hel” tussen de twee mannen, omdat Trump niet wilde instemmen met een hervatting van de gevechten.
Veel goed geïnformeerde waarnemers in de VS en ook in het Midden-Oosten geloven dat de oorlog tegen Iran vóór het einde van het jaar opnieuw zal uitbreken. Zij baseren die overtuiging op de verplaatsing van troepen en schepen door het Pentagon naar het Midden-Oosten, waaronder ten minste drie vliegdekschipgroepen en meerdere bommenwerpers en tankvliegtuigen. Zij wijzen er ook op dat, hoewel de Democraten hebben gewonnen doordat zij zich in naam tegen de oorlog keerden, de leiding van het Congres die wordt klaargestoomd om in januari de macht over te nemen, verre van anti-oorlog is en zich integendeel hartstochtelijk inzet voor Israël en het geld van AIPAC.
Hakeem Jeffries heeft al glashelder gemaakt waarom hij niet de volgende voorzitter van het Huis van Afgevaardigden zou moeten worden, en hij wordt uitgedaagd, maar hij heeft het partijestablishment achter zich. Een journalist vroeg hem of hij voorstander was van het schrappen van de verschillende bepalingen die de Amerikaanse defensiesamenwerking en het delen van inlichtingen met Israël verdiepen uit de National Defense Authorization Act (NDAA) – gezien de verkiezingsuitslag zou het antwoord uiteraard ja moeten zijn! – maar hij weigerde op de vraag in te gaan en gaf in plaats daarvan een antwoord uit de jaren negentig over een tweestatenoplossing voor de problemen in het Midden-Oosten. Jeffries weet heel goed dat een tweestatenoplossing al lang dood is als gevolg van Israëlische acties die erop gericht zijn Palestina om te vormen tot een staat uitsluitend voor Joden, zonder rechten voor christenen en moslims. En Jeffries wordt vergezeld door senator Chuck Schumer, die eveneens wordt uitgedaagd als voorzitter van de Senaat, die zichzelf lang geleden in het Hebreeuws uitriep tot de “shomer”, of beschermer, van Israël en nooit tegen het verstrekken van wapens, geld en politieke steun aan de Joodse staat heeft gestemd. Beide mannen zijn belangrijke ontvangers van AIPAC-geld en zij zullen leidinggeven aan een Congres waarin een duidelijke meerderheid binnen zowel de Democratische Partij als de Republikeinen Israël en zijn gedrag steunt.
En een recente ontwikkeling in Washington, toen een stemming was gepland over een voorstel van afgevaardigde Thomas Massie om minister van Oorlog Pete Hegseth af te zetten, grotendeels vanwege zijn steun aan de oorlog tegen Iran, laat zien hoe de Democraten waarschijnlijk alle kwesties zullen omzeilen die zelfs maar zijdelings met Israël te maken hebben. De stemming om de resolutie van het Huis van Afgevaardigden naar de Senaat door te sturen voor definitieve goedkeuring was gepland binnen een tijdsvenster dat was vastgesteld en aan alle Congresleden was meegedeeld. Elf Congresleden, onder wie Nancy Pelosi, kwamen echter niet opdagen en zonder die stemmen werd het voorstel in het Huis verworpen. Het bleek dat ten minste enkele van de afwezige Congresleden, allemaal belangrijke ontvangers van geld van AIPAC en de lobby, beweerden dat ze waren vast komen te zitten in het verkeer in en rond het Capitool en niet op tijd konden terugkeren om deel te nemen. Het bleek ook dat er op dat moment inderdaad sprake kan zijn geweest van enige verkeersproblemen rond Capitol Hill, blijkbaar omdat er een demonstratie plaatsvond van een groep die door sommigen in verband is gebracht met AIPAC. Grappig hoe dat uitpakte, maar het betekende dat de pro-Iraanse-oorlog en daarmee pro-Israëlische Hegseth het overleefde!
Wat het incident rond Hegseth onthult, is dat er niet op de Democraten, die vanaf januari een duidelijke meerderheid in het Congres zullen hebben, kan worden gerekend als de kwestie zelfs maar zijdelings verband houdt met het bestraffen of zelfs berispen van Israël. Als sectie 219 van de NDAA en de bijbehorende machtigingen voor inlichtingenactiviteiten worden goedgekeurd, zullen het Amerikaanse ministerie van Defensie en de inlichtingendiensten partners worden van Israël en zal ook het budget van het Pentagon toegankelijk worden voor de Mossad en de Israëlische strijdkrachten (IDF). Trump heeft gezegd dat de huidige financieringsregeling, die in 2028 afloopt en waarbij Israël jaarlijks 3,8 miljard dollar ontvangt om zijn “defensie” te helpen betalen, zal eindigen. Wat hij niet vermeldt, is dat Israël en de VS momenteel onderhandelen over een nieuwe, nog grotere betaling die tot 2033 zal doorlopen. In Washington doet een grap de ronde dat het niet uitmaakt op wie men in de VS als president stemt, men krijgt altijd John McCain. De grap zou eigenlijk moeten zijn dat het niet uitmaakt op wie men zijn stem uitbrengt, men krijgt altijd Israël.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Oorlog tegen Iran: Khamenei geeft opdracht een einde te maken aan de onduidelijke situatie
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Eigenlijk zijn die globalisten een hypocriet zooitje.
Ze maken met de hele wereld ruzie, veroorzaken oorlogen om hun economisch beleid en om hun geprivatiseerde en gedereguleerde privileges wereldwijd in te voeren om naderhand als dit gelukt is, gezamenlijk met de voormalige vijanden samen te werken en gezamenlijk geld te verdienen.
Alle doden vergetend, alle verwoeste dromen van generaties kinderen ten spijt en alle kapot geschoten eigendom van burger die helemaal nergens om gevraagd werd.
En zelf weer voorop lopend met het afromen van de door oorlogen gecreëerde verdienmodellen.
In welke eeuw leeft de huidige beschaving eigenlijk ?
Lopend in armanipakjes, rijdend in Bugatti’s en Bentleys, behangen met Rolex en Cartier lijkt het wel op de middeleeuwen met deze vorm van democratische burgerdwang en het gekraai om wapens en oorlog van de zogenaamde hoger opgeleide kansenpakkers.
En dan roepen die dweilen ook nog om financiële educatie alsof dat het oorlog voeren en elkaar dood maken op enigerlei wijze rechtvaardigt.