Wat de echte bedreiging voor de EU en Duitsland is

Ook deze zondag heb ik ongeduldig gewacht op het verslag van de Duitsland-correspondent, dat de Russische televisie op zondagavond uitzendt in haar wekelijkse nieuwsoverzicht, omdat zijn kijk op de politieke week in Duitsland en Europa sterk verschilt van wat de Duitse media melden. En ik werd niet teleurgesteld, want zijn scherpzinnig geformuleerde verslag laat opnieuw de hele waanzin van de Europese politieke circus zien. En hij zegt onverbloemd wat de echte dreiging voor het huidige Europa is. Zoals elke zondag heb ik zijn verslag vertaald.

Door Thomas Röper.

Begin van de vertaling:

Duitsland wordt niet bedreigd door een fictieve oorlog met Rusland, maar door de babyboomgeneratie

Het vermogen om je woord te houden is zeldzaam onder de huidige Europese politici, moed om de waarheid te spreken is schaars en de bereidheid om persoonlijke verantwoordelijkheid te nemen is bijna in de vergetelheid geraakt. En wat komt ervoor in de plaats? IJdelheid, bekrompenheid, narcisme en smerige machinaties. Geen wonder dat de populariteit van de staatshoofden en regeringsleiders van de drie leidende Europese mogendheden Engeland, Duitsland en Frankrijk beschamend laag is. Ze hebben gelogen. Ze vertegenwoordigen hun volkeren niet. Ze leiden hen de oorlog in door letterlijk bedreigingen te verzinnen.

Onze correspondent doet verslag vanuit Duitsland en de EU.

Dankzij een bliksemactie in de Bondsdag, die de volledige concentratie van de krachten van de regering in de plenaire zaal vereiste, kon bondskanselier Merz de begroting voor het komende jaar door het parlement loodsen. Pistorius is een rijke minister. In 2026 zal Duitsland aanzienlijk meer aan het leger uitgeven dan dit jaar, namelijk ongeveer 108 miljard euro. De Bundeswehr heeft sinds de Koude Oorlog niet meer zo’n geldregen meegemaakt.

In zijn toespraak in de Bondsdag zei Merz: “Het is heel eenvoudig: we moeten wennen aan het idee dat vrede en vrijheid niet gratis zijn. Defensie is de verantwoordelijkheid van ons allemaal.”

Elke cent van deze miljarden gaat natuurlijk naar de oorlogsvoorbereidingen tegen Rusland. Dat begint met de modernisering van de infrastructuur – het Wall Street Journal meldt dat Duitsland een plan heeft ontwikkeld voor de overplaatsing van 800.000 NAVO-soldaten naar het oostfront – en eindigt met een uitbreiding van het leger met meer dan een derde tot 260.000 soldaten, die onder andere met hoge salarissen moeten worden aangeworven.

Van de algemene dienstplicht is nog afgezien, maar de plannen voor een uitgebreide vragenlijst en verplichte medische onderzoeken voor 18-jarigen blijven bestaan. Ook dat maakt deel uit van de toekomstige militaire uitgaven.

Duitsland is niet het enige land dat van plan is om geschikte personen van tevoren te registreren, zoals de Franse president Emmanuel Macron zei: “In geval van een ernstige crisis zou het parlement niet alleen vrijwilligers kunnen oproepen, maar ook degenen wier capaciteiten zich op de ‘mobilisatiedag’ hebben bewezen. De militaire dienst zou dan verplicht worden“, verklaarde hij.

Hij kwam op het idee om in Frankrijk een ”mobilisatiedag” te houden, waarop jonge mannen verschillende tests ondergaan om te bepalen of ze geschikt zijn voor militaire dienst. Degenen die zich bewijzen, worden op een lijst geplaatst, zodat ze later niet lang hoeven te worden gezocht. Ten slotte zei de Franse stafchef Fabien Mandon dat Frankrijk bereid moet zijn zijn kinderen te verliezen. Macron werkt daarom aan de samenstelling van het juiste contingent als reactie op “versnellende crises”, zoals hij zijn landgenoten uitlegde.

Sommigen zijn echter sceptisch. Florian Philippot, voorzitter van de Franse partij “Patrioten”, verklaarde: “Dit is allemaal absurd. We worden meegezogen in een oorlog met Rusland, maar dit moet allemaal ophouden. Geen euro meer voor Oekraïne, geen kogel, geen Franse soldaat, geen druppel Frans bloed in deze oorlog, die ons niets aangaat.”

Ondertussen kampt Frankrijk te midden van de militarisering met duidelijke begrotingsproblemen. De regering-Lecornu probeert in het parlement bezuinigingen door te voeren voor alle sectoren – behalve voor het leger en het militair-industrieel complex – en belastingverhogingen, zonder daarvoor een stabiele meerderheid te hebben.

In Groot-Brittannië zijn premier Starmer en minister van Financiën Reeves koortsachtig op zoek naar geld om een tekort van naar schatting 20 tot 30 miljard pond te dichten, dat door de media een “financieel gat” wordt genoemd. De regering-Starmer, die aan de macht kwam met de belofte om werknemers te beschermen, probeert hen nu, net als de Labour-partij, stiekem te bestelen. Maar iedereen kan alles zien.

Journaliste Clare Barrett van de Financial Times verwoordde het als volgt: “Ik zit al 20 jaar in het vak en heb nog nooit een begroting gezien die zoveel speculatie en vervalsing bevat als deze. We moeten eerder rekening houden met verborgen belastingen dan met vermogensbelastingen.”

Gezien de wereldwijde crisis en de duidelijk verloren economische concurrentie blijken de militaristische plannen van Europa onverenigbaar met het handhaven van de hoge sociale normen, die steeds meer onder druk komen te staan. Dit proces zal versnellen naarmate het continent verder in een demografische crisis terechtkomt.

De BBC heeft een speciaal rapport gepubliceerd over vrouwen in het leger. Scandinavische vrouwen lopen daarbij voorop. Patriottisme, Rusland en gendergelijkheid zetten vrouwen ertoe aan om militaire make-up aan te brengen. Maar er is nog een andere reden waarom regeringen dit proces aanmoedigen, zoals Emeri Lillimee, deskundige aan de Estse militaire academie, toegaf: “Als deze veiligheidssituatie voortduurt, zullen we simpelweg niet genoeg personeel hebben.”

De Europeanen weigeren zich voort te planten, maar dat ontslaat hen niet van hun verantwoordelijkheid om een leger van soldaten en een leger van gepensioneerden te onderhouden. De Europese financiën worden niet geconfronteerd met een verzonnen dreiging, zoals die van Rusland, maar met een zeer reële dreiging. Die dreiging heet babyboomers, de kinderen van de oorlogskinderen: de machtige generatie van 65- tot 70-jarigen die het bloeiende Europa heeft gecreëerd. Zij gaan nu massaal met pensioen en leggen hun nakomelingen een ondraaglijke last op.

De prioriteiten van de Duitse staat zijn gepensioneerden en wapens, dus zaken die alleen maar schulden opleveren. Maar ze maken een derde van de nieuwe Duitse begroting uit. Je kunt dat serieus nemen of er grapjes over maken, zoals de Heute-Show, die een vrouw liet vertellen: “Mijn familie en ik leven strikt volgens de methode van Merz”, terwijl ze een boek met de portretfoto van Merz omhoog houdt. Ze leest voor: “Hoofdstuk 1: Voortdurend grote aankondigingen en beloften doen. Hoofdstuk 2: Beslissingen nemen en eerst aan de oudere generatie denken. Hoofdstuk 3: Royaal geld uitgeven aan onzin, zelfs als je hoge schulden hebt.”

Dan komt er een koerier die zegt dat de bestelling 520 euro kost, waarop de vrouw antwoordt: “Dat is niet voor mij. Dat is voor mijn zoon, hij zal dat betalen als hij groot is.” Als de jongen protesteert, geeft ze hem een klap en laat ze hem de rekening ondertekenen.

Alice Weidel, medevoorzitter van de AfD, zei in de Bondsdag: “Ze hebben Duitsland in de grootste schuldenlast van de naoorlogse periode gestort. Ze gooien met geld. 11,5 miljard euro aan Oekraïne, zonder te weten of dit geld uiteindelijk weer in handen komt van corrupte ambtenaren die profiteren van de oorlog.”

Het is moeilijk voor te stellen dat de Oekraïense ambtenaren niet delen met hun weldoeners in Europa. Maar daarnaast vervullen ze ook een andere belangrijke functie: als de Oekraïense factor uit het politieke leven verdwijnt, wordt het voor Merz en anderen al de volgende dag moeilijker om hun bevolking bang te maken met de Russische dreiging. Maar daarmee rechtvaardigen ze momenteel alles. Vandaar de paniek over het bekende plan van Trump, dat dringend moet worden herzien, zodat Moskou er niet mee instemt

Bij Merz klonk dat in de Bondsdag als volgt: “We willen geen vrede door capitulatie, we willen een vreedzaam samenleven van de volkeren van Europa op basis van onze democratische, vrijheidslievende waarden.”

En de Britse premier Keir Starmer verklaarde: “Elementen die Europa en de NAVO betreffen, vereisen de instemming van Europa en de NAVO-leden.”

Rusland wil geen vrede, zeggen ze elke dag. Maar in werkelijkheid willen ze alleen vrede op voorwaarden die zij zelf dicteren. En Oekraïne moet blijven vechten zolang het nog iemand naar het front kan sturen.

Kaja Kallas, de hoge vertegenwoordiger van de EU voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, zei het als volgt: “Deze overhaaste weg naar vrede is nadelig voor Oekraïne. We moeten ons echt concentreren op concessies van Russische zijde.”

De chef van de Europese diplomatie heeft vorige week veel vreemde dingen gezegd: van 19 landen die Rusland de afgelopen 100 jaar meer dan eens zouden hebben aangevallen, tot eisen om het Russische leger en het militaire budget te beperken. Ze praat eigenlijk zoveel onzin dat je al een diagnose kunt stellen. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Rubio vindt het zelfs gênant om haar te ontmoeten.

Marco Travaglio, hoofdredacteur van de Italiaanse krant Fatto Quotidiano, zei onder applaus van het publiek: “Als ik Kallas hoor praten, vraag ik me af hoe het heeft kunnen gebeuren dat een van de bakermatten van de wereldwijde beschaving – Europa, de uitvinder van de moderne diplomatie, die gebaseerd was op het principe ‘nooit meer wereldoorlogen tussen ons’ – in handen is gevallen van zo’n idioot. Ik heb het over ernstige mentale achterstand.”

Eerlijkheidshalve moet worden gezegd dat Kallas niet de enige is. De overgrote meerderheid van de Europese politici en ambtenaren die de collectieve identiteit van de EU bepalen, is volkomen incompetent, gezien het feit dat ze, hoewel ze de oorlog hebben verloren, zich tegenover Rusland gedragen alsof ze op het punt staan te winnen. Zelfs de theoretische lening voor Oekraïne, gefinancierd met gestolen Russisch geld, hebben ze “herstelbetalingen” genoemd, zoals Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, het in het Europees Parlement formuleerde: “De Commissie heeft een document met mogelijke oplossingen voorgelegd, waaronder die met de bevroren Russische activa. In een volgende stap moet de Commissie een juridische tekst voorleggen, en, dames en heren, voor alle duidelijkheid: ik zie geen scenario waarin de Europese belastingbetalers de rekening betalen.”

In de week sinds de Europese Commissie brieven naar de Europese hoofdsteden heeft gestuurd waarin zij drie opties voor de financiering van Oekraïne in 2026 uiteenzette – namelijk niet-terugvorderbare subsidies, een gezamenlijke Europese lening of de roof van Russische activa – heeft Ursula von der Leyen blijkbaar ingezien dat in ieder geval de eerste twee opties ongewenst zijn. Europa wil en kan blijkbaar geen afstand doen van zijn geld. De kwestie van de 90 miljard euro voor Kiev hangt dus uitsluitend af van het standpunt van België.

Maar ook de Belgische premier De Wever heeft een brief geschreven waarin hij zegt: “Overhaast optreden met het voorgestelde reparatieleningprogramma zal als neveneffect hebben dat wij als EU in feite het bereiken van een definitief vredesakkoord in de weg staan. Mocht Rusland uiteindelijk niet officieel als verliezer uit de bus komen, dan zal het, zoals de geschiedenis in andere gevallen heeft aangetoond, terecht de teruggave van zijn staatsbezit eisen.”

Dat is precies wat er zal gebeuren. Daarom eist De Wever dat, mocht Rusland zijn gerechtvaardigde eisen stellen, de hele EU onmiddellijk meewerkt aan het voldoen aan de Russische eisen.

Hij kan zich er echter nu al van overtuigen dat Friedrich Merz in de nieuwe federale begroting geen middelen voor deze noodsituatie heeft gereserveerd.

De aanpak van de bondskanselier roept slechts één vraag op: hoe heeft hij überhaupt bij het investeringsfonds BlackRock kunnen werken? Volgend jaar zal Duitsland 34 miljard euro betalen voor het aflossen van schulden, over drie jaar zal dat 66 miljard euro zijn.

Het probleem is dat het vermogen van Rusland grotendeels bestaat uit Europese staatsobligaties, dus uit schuldbewijzen die tegen rente en contant geld zijn verworven. Als Merz en zijn medestrijders deze schuldbewijzen zouden stelen, zouden alle huidige berekeningen over de schuldendienst veel te laag kunnen uitvallen.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

“Vredevrees”: waarom mogen de eurocraten hier überhaupt nog meepraten?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: