Ik sta versteld van het aantal functionarissen uit de meest uiteenlopende landen die – hoewel ze Iran zeker niet goedkeuren of veel sympathie voor de Islamitische Republiek koesteren – mij in vertrouwen hebben laten weten enorm opgelucht te zijn dat Teheran erin is geslaagd de Amerikaanse en Israëlische agressie te dwarsbomen.
Gezien het feit dat veel van deze functionarissen landen vertegenwoordigen die zonder meer tot het Amerikaanse kamp behoren en grote problemen hebben met de Islamitische Republiek, zegt deze ‘stilzwijgende steun’ voor Iran iets over de stand van zaken in de wereld. schrijft Trita Parsi.
Er heerst opluchting dat agressie en schendingen van het internationaal recht voor de VS en Israël in Iran niet hebben geloond. Venezuela was in de ogen van velen een angstaanjagend voorbeeld. Ongeacht iemands mening over Maduro was het idee dat een supermacht het staatshoofd van een ander land op chirurgische wijze kon ontvoeren, haar favoriete heerser kon installeren – die nu haar posts op social media moet laten goedkeuren door de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken – en vrolijk kon aankondigen dat Venezuela nu Amerikaans grondgebied is, voor veel landen angstaanjagend. Dat gold ook voor het feit dat Europese leiders de operatie tot regimewisseling prezen, terwijl ze bezorgdheid over de rechtmatigheid ervan van de hand wezen.
Europa, dat zich over het algemeen had verzet tegen de illegale invasie van Irak door de regering van George W. Bush, stond nu enthousiast achter de regimewisseling in Venezuela, terwijl het tegelijkertijd aandrong op de onaantastbaarheid van het internationaal recht in Oekraïne en Groenland. Dat gebrek aan verzet maakte de kosten van een neokoloniale rampage door de VS des te beter beheersbaar. En gezien de neigingen van Donald Trump vreesden zowel vrienden als vijanden van de Verenigde Staten dat zij de volgende zouden kunnen zijn.
Het opmerkelijke militaire succes in Venezuela was een van de redenen waarom Trump zo enthousiast werd over een oorlog met Iran. Als Venezuela een paar uur zou kosten, dacht hij, dan zou Iran hooguit vier dagen duren. Hij beloofde sceptische regionale leiders dat de hele beproeving “niet langer dan 100 uur zou duren”, aldus een Arabische functionaris.
Zes maanden later zit hij vast in een verloren oorlog waarvan het einde nog niet in zicht is. En functionarissen over de hele wereld zijn opgelucht omdat het succesvolle verzet van Iran Trump effectief heeft verhinderd om door te gaan naar zijn volgende doelwitten.
Zoals een functionaris van een traditionele Amerikaanse bondgenoot mij vertelde: “Zonder de veerkracht van de Iraniërs zou Trump nu waarschijnlijk Cuba hebben aangevallen en misschien zelfs Groenland hebben geannexeerd.”
Het is belangrijk te begrijpen dat deze gevoelens weinig met Iran te maken hebben. Ik heb op regeringsniveau weinig sympathie voor de Islamitische Republiek waargenomen, hoewel de situatie onder het grote publiek anders lijkt te zijn. Deze gevoelens zijn veeleer geworteld in puur eigenbelang.
Een Amerika dat een puur neokoloniaal buitenlands beleid voert, vormt voor veel landen een grotere bedreiging dan de afsluiting van de Straat van Hormuz door Iran. Zeker, dat laatste treft onschuldige landen die geen rol hebben gespeeld bij het aanmoedigen van Trumps rampzalige oorlog. Maar het is een relatief beheersbare pijn. In tegenstelling tot Iran hebben maar weinig landen hun strijdkrachten zo opgezet dat ze Amerikaanse of Israëlische agressie kunnen afslaan, mochten ze op Trumps doelwitlijst terechtkomen.
Ik heb zelfs bezorgdheid opgemerkt dat Iran de Straat van Hormuz misschien te vroeg zou openen – voordat Trump zich ertoe heeft verbonden nooit meer de rol van neoconservatief te spelen. Net zoals Iran hielp een moeras voor Amerika in Irak te creëren om te voorkomen dat de regering-Bush vervolgens Iran zou binnenvallen, hopen veel landen nu stiekem dat Trump voorlopig vast blijft zitten in de Perzische Golf. Het is wellicht de meest effectieve garantie dat er een einde komt aan zijn razernij van regimeveranderingen en annexaties.
Wat we zien is een wereld die smacht naar evenwicht. En vanuit het perspectief van veel landen – niet alleen die in het Mondiale Zuiden – zijn de Verenigde Staten het land waartegen het meest dringend een tegenwicht moet worden geboden.
Niet Rusland. Niet Iran. Niet Noord-Korea. En zeker niet China.
Dat is geen goedkeuring van ook maar één van deze landen, hun bestuursstructuren, binnenlands beleid of ideologieën. Het is evenmin een bagatellisering van de bedreigingen en uitdagingen die zij in hun respectieve regio’s vormen. Het is simpelweg een nuchtere en objectieve beoordeling van waar de meest dringende dreiging vandaan komt.
We zagen een variant hierop in 2022, toen Rusland Oekraïne binnenviel. De overgrote meerderheid van de landen in het Mondiale Zuiden voelde uit voor de hand liggende redenen sympathie voor Oekraïne, ook al legden zij deels de schuld bij de NAVO. Maar ze zagen Rusland niet als een bedreiging voor zichzelf, omdat Rusland niet over de capaciteit beschikte om zijn invasie van Oekraïne bijvoorbeeld in Afrika te herhalen.
Toen sloot Washington Rusland binnen vijf dagen af van het internationale financiële systeem, en gingen er in hoofdsteden over de hele wereld alarmbellen af. Niet omdat ze sympathiseerden met Rusland of vonden dat de sancties onterecht waren, maar omdat de VS had aangetoond dat het binnen enkele dagen economieën over de hele wereld kon verwoesten, gezien hun afhankelijkheid van de dollar voor de handel.
De Russische invasie van Oekraïne bracht geen vergelijkbare kwetsbaarheid van landen in het Mondiale Zuiden voor Russische plannen aan het licht. De snelle sanctiereactie van Washington onthulde echter wel een enorme kwetsbaarheid voor Amerikaanse grillen en machtsmiddelen.
Die dreiging was in 2022 misschien nog theoretisch. Biden toonde immers geen neiging om dat wapen zomaar voor de lol in te zetten. Vandaag de dag is dat allesbehalve het geval.
Vriendschap met Amerika biedt geen enkele bescherming tegen de stemmingswisselingen van Trump. Een westerse diplomate vertelde me onlangs over haar pogingen om haar leiders ervan te overtuigen niet aan te dringen op een staatsbezoek aan Washington. “Daar komt niets goeds van. Het is gewoon beter om niet op zijn radar te staan“, zei de diplomate van een bondgenootschappelijke staat tegen me.
Net als in de jungle biedt het bescherming om niet opgemerkt te worden door het toproofdier.
Deze realiteit toont eens te meer aan hoe rampzalig de oorlog tegen Iran – en het neoconservatieve buitenlandse beleid in bredere zin – voor de Verenigde Staten zelf is geweest. Alle staten streven ernaar macht te vergaren. Maar verantwoord staatsmanschap en diplomatie zorgen ervoor dat macht niet onnodig als een bedreiging wordt gezien door andere naties, die dan geen andere keuze hebben dan manieren te vinden om een tegenwicht te bieden.
Of, zoals we nu zien, om via proxies een tegenwicht te bieden.
Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat de wereld wil dat Amerika verliest. Maar de wereld wil steeds meer dat Amerika in evenwicht wordt gehouden en aan banden wordt gelegd.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Ik wil wel dat de VS op hun bek gaan. Beter voor iedereen.
En de Eu ook, wat een monster is dat geworden.
We mochten stemmen en de poppetjes worden bepaald. 2026 en nog steeds geloven mensen in democratie. Lachwekkend🙈.en maar trots met hun stemkaartje in de hand naar het stemburo want ik heb stemrecht.😂
okė, Trump is de overtreffende trap maar dit buitenland beleid waar roven, vernietigen en omverwerpen een verdienmodel is, staat los van de politieke kleur van de commander in chief en gebeurt al vele decennia.
gelijk heb je met de overtreffende macht..en met de rest ook..😁👍🏻👍🏻
Goed artikel.
Tot de onrechtmatige invasie van VS op Iran heb ik niet veel over Iran gehoord en wist ik bijv. niet dat de Iraniers zo’n dapper en vaderlandsgezind volk zijn.
Nou ja, mijn Russische vrienden vertelden me vaak dat ze onder de indruk van Iraniers zijn die elke dag een gebed beginnen met woorden: “Dood aan Amerika.”
Ik had er toen gemengde gevoelens bij.
De tijden zijn veranderd. Iraans volk is een dapper en slim volk enige in zo’n soort. Dat kun je alleen met Russisch volk vergelijken.
Het feit dat Iran een bondgenoot is van Rusland verheugt me enorm.
Te tijde van Iraakse oorlog was nog die wijf der Leyen niet, toen mocht je nog kritiek hebben op Israel, op slachtpartijen in Gaza en op Westoever en ook op de hier wonende Joden.
Nadat dat wijfje aan de roer kwam is het alles verandert.
Het moet halt geroepen worden aan VS want dat is niet alleen Trump , vanmorgen hoorde ik Pence die opriep tot definitieve eindbeslissing wat Iran betreft.