Sinds Israëls vernietigingsoorlog in Gaza is er een openlijk conflict uitgebroken tussen Turkije en Israël. Turkije beschuldigt Israël ervan genocide te plegen op de Palestijnen. Maar dat is niet de enige reden voor het conflict; het weerspiegelt veeleer het uitbarsten van een al lang opgebouwde geopolitieke rivaliteit, want zowel het Turkije van Erdoğan als Israël willen de regio domineren.
In wezen was het conflict al lang zichtbaar, want zowel Israël als Turkije wilden de Syrische regering-Assad omverwerpen om zo controle over Syrië te krijgen. Zoals bekend was Turkije daarin succesvol, toen door het land gesteunde islamisten de regering-Assad verdreven. De nieuwe Syrische regering probeerde weliswaar ook tot een akkoord te komen met Israël, dat Syrië bleef bombarderen en naast de Golanhoogten ook andere Syrische gebieden bezette.
Om de Turkse invloed te verzwakken, heeft Israël bovendien Koerdische strijdkrachten in Syrië gesteund, die door Turkije als terroristen worden beschouwd en die de nieuwe Syrische regering onder controle wilde krijgen.
Het conflict is inmiddels zo diepgaand dat er al analisten zijn die op middellange termijn waarschuwen voor het gevaar van een oorlog tussen Israël en Turkije. Hoe onwaarschijnlijk zo’n scenario vandaag de dag ook mag lijken, het is echter niet uitgesloten. En omdat Turkije lid is van de NAVO, zou een dergelijk conflict een enorme schokgolf teweegbrengen in het westerse kamp, dat dan zou moeten kiezen tussen steun aan NAVO-partner Turkije en aan Israël.
Nu heeft de Israëlische regering een nieuwe stap gezet die het conflict waarschijnlijk zal verscherpen, want zij heeft de genocide op de Armeniërs erkend. Over de redenen voor deze stap heeft de Israël-correspondent van TASS een artikel geschreven, dat ik heb vertaald, schrijft Thomas Röper.
Begin van de vertaling:
Een zijdelingse aanval op Erdoğan: waarom Israël nu de genocide op de. Armeniërs erkent
Andrej Schirokow, hoofd van het TASS-kantoor in Israël, over waarom de Israëlische regering de historische kaart van 1915 uitspeelt en hoe dit de betrekkingen met Turkije beïnvloedt.
De Israëlische coalitieregering steunde unaniem het voorstel van minister van Buitenlandse Zaken Gideon Saar om de massamoord op Armeniërs in het Ottomaanse Rijk aan het begin van de vorige eeuw als genocide te erkennen. Dit gebeurde tegen de achtergrond van een aanzienlijke verslechtering van de betrekkingen tussen Israël en Turkije in de afgelopen jaren, evenals de aanstaande parlementsverkiezingen in Israël in het najaar van 2026.
De vooruitzichten op een normalisering van de dialoog zijn voor de komende jaren somber. De Israëlische leiding lijkt op het internationale toneel over te schakelen op een openlijke politieke inperking van Ankara en daarmee een strategische kloof voor de lange termijn te creëren.
De historische kwestie
Vóór het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog woonden er ongeveer 2,5 miljoen Armeniërs in het Ottomaanse Rijk. Volgens schattingen stierven er in 1915 als gevolg van gedwongen verplaatsingen en systematische moordpartijen tussen de 600.000 en 1,5 miljoen Armeniërs.
De tragedie begon op 24 april 1915, toen Ottomaanse autoriteiten de Armeense intelligentsia in Istanbul arresteerden en vermoordden. Daarop volgden massale hervestigingen: mensen werden zonder voedsel en water op dodenmarsen door de Syrische woestijn gedreven. De omvang van deze ramp was voor jurist Raphael Lemkin later aanleiding om de term “genocide“ te bedenken.
De Turkse regering erkent het feit van de massale sterfte, maar wijst het gebruik van de term “genocide“ categorisch af en beschouwt de slachtofferaantallen als overdreven. Ankara houdt vol dat de Armeense doden niet het gevolg waren van een doelgericht overheidsbeleid, maar een gevolg van de burgeroorlog in het Ottomaanse Rijk, waaraan ook Turken ten prooi zijn gevallen.
Het initiatief van de minister van Buitenlandse Zaken
Enkele dagen voor de kabinetsvergadering kondigde Saar publiekelijk zijn voornemen aan om zijn collega’s een resolutie over de genocide ter goedkeuring voor te leggen. Volgens hem is de erkenning van deze tragedie een “morele en historische verplichting“ jegens het Armeense volk.
Al de volgende dag steunde de Israëlische premier Benjamin Netanyahu het initiatief van de minister van Buitenlandse Zaken. “Ik heb er niet voor teruggeschrokken om het te erkennen, en ik steun het onvoorwaardelijk“, verklaarde de regeringsleider tijdens een persconferentie. Netanjahu was in augustus 2015 zelfs de eerste Israëlische premier die de gebeurtenissen van 1915 in het openbaar als genocide bestempelde. Dat gebeurde in een interview met de Amerikaanse podcaster Patrick Bet-David. Netanjahu deed dat echter op een nogal merkwaardige manier.
Op de directe vraag naar de redenen voor het jarenlange stilzwijgen van de Joodse staat antwoordde de premier plotseling: “Eigenlijk hebben we dat, geloof ik, al erkend. Ik bedoel, de Knesset heeft daarover een resolutie aangenomen.” Toen de verbaasde presentator de premier corrigeerde en hem eraan herinnerde dat er in Israël geen officiële wet hierover bestaat, begreep Netanyahu het meteen en richtte zich rechtstreeks tot de camera: “Dan heb ik het dus maar gedaan. Dat is mijn erkenning.” Zoals later bleek, had de premier een officiële staatserkenning simpelweg verward met een niet-bindende verklaring van een parlementaire commissie uit 2016. Niettemin is de nu genomen stap veel ingrijpender dan een verklaring op televisie.
De standpunten van Azerbeidzjan en Armenië
Met de erkenning van de genocide heeft Israël feitelijk „gelijkgetrokken“ met Turkije, maar riskeert het nu op een ander gebied terrein te verliezen en met Azerbeidzjan nog een goede strategische partner kwijt te raken, zoals de krant Maariv opmerkt. De betrekkingen tussen Azerbeidzjan en Israël zijn van oudsher hecht: Azerbeidzjan is een van de belangrijkste olieleveranciers van Israël, dat op zijn beurt het Azerbeidzjaanse leger van moderne wapens voorziet. De Armeense kwestie is voor Bakoe echter over het algemeen een gevoelig onderwerp, niet in de laatste plaats vanwege de broederlijke banden met Turkije. Daarom was de reactie van het Azerbeidzjaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, zoals te verwachten was, scherp. Het verklaarde dat het besluit van de Israëlische regering “ernstig zorgwekkend“ was, noemde het een “vervalsing van historische feiten“ en het „reduceert een complexe historische kwestie tot een politieke oplossing“.
Tegelijkertijd valt de onverwachte reactie, of liever gezegd het volledig uitblijven van een reactie, vanuit Armenië zelf op. Zoals de krant Israel Hayom meldt, reageerde Armenië opvallend koeltjes op het initiatief van Israël. De Armeense premier Nikol Pashinyan verklaarde ondubbelzinnig dat hij geen reden zag om op deze stap te reageren. Zijn redenering is eenvoudig: De Armeense leiding heeft al duidelijk gemaakt dat de internationale erkenning van de genocide van 1915 geen prioriteit meer vormt voor haar buitenlands beleid. Het team van Pashinyan richt zich nu volledig op de normalisering van de betrekkingen met Turkije, en er is simpelweg geen behoefte aan verdere geopolitieke onrust, zelfs als die het land ten goede zou komen.
Het standpunt van Rusland
Het standpunt van Moskou over dit onderwerp blijft ongewijzigd en fundamenteel. De Russische president Vladimir Poetin bevestigde dit in zijn toespraak tot de deelnemers aan de herdenkingsbijeenkomsten ter gelegenheid van de 111e verjaardag van de Armeense genocide. De president noemde deze gebeurtenissen een van de verschrikkelijkste tragedies van de 20e eeuw en benadrukte de ongeëvenaarde moed en eenheid van het Armeense volk.
Rusland veroordeelt deze misdaden al meer dan een eeuw. De historische basis hiervoor werd gelegd door de gezamenlijke verklaring van Rusland, Frankrijk en Groot-Brittannië, die onmiddellijk in mei 1915 werd aangenomen. In dit document werd het geweld tegen het Armeense volk voor het eerst op mondiaal niveau uitdrukkelijk aangemerkt als een misdaad tegen de beschaving en de mensheid. Het moderne Rusland heeft deze status in 1995 wettelijk vastgelegd, toen de Doema een officiële verklaring aannam waarin de genocide werd veroordeeld.
De Turkse impasse
De huidige impasse in de betrekkingen met Turkije biedt Netanyahu en Saar de kans om, vrijwel zonder risico, politieke punten te scoren in de aanloop naar de komende parlementsverkiezingen in eigen land.
Het is symbolisch dat de unanieme goedkeuring van de resolutie door de Israëlische regering samenviel met voor de Joodse staat alarmerend nieuws uit Washington. Volgens berichten in de media overweegt het Witte Huis de verkoop van F-35-gevechtsvliegtuigen en moderne straalmotoren aan Turkije. Ankara heeft deze keer echter simpelweg geen troeven in handen om effectief en zelfverzekerd te reageren. Turkije heeft zelf alle bruggen achter zich verbrand: de economische betrekkingen volledig verbroken, het luchtverkeer stilgelegd, Hamas openlijk gesteund en een agressieve diplomatieke campagne gelanceerd waarin het Israël beschuldigt van genocide op de Palestijnen in de Gazastrook.
De “ongemakkelijke waarheid“ van de situatie is dat de Joodse staat het woord “genocide“ in verband met de gebeurtenissen van 1915 decennialang uitsluitend uit consideratie voor Ankara heeft vermeden, zoals de Times of Israel opmerkt. De bilaterale betrekkingen verslechterden echter snel na de aanval van Hamas op Israël op 7 oktober 2023 en de daaropvolgende militaire operatie in de Gazastrook. De Turkse president Recep Tayyip Erdoğan bestempelde Hamas in het openbaar als een “bevrijdingsbeweging“ en vergeleek Israël met nazi-Duitsland. Daarmee was het jarenlange veto doorbroken en waren de barrières definitief gevallen. De Turkse vijandigheid gaf de Israëlische leiding de vrije hand en maakte van het eens zo taboe-onderwerp een handig politiek wapen.
Verkiezingen als factor
Een belangrijke, vaak over het hoofd geziene aanleiding voor het tijdstip van deze stemming in het Israëlische kabinet waren ongetwijfeld de aanstaande parlementsverkiezingen in oktober 2026. Saar, de initiatiefnemer van de resolutie, keerde pas in augustus 2025 terug naar de Likud-partij van Netanyahu. Daarvoor was er een bijna vijf jaar durend conflict met de premier geweest, waarin Saar zijn eigen oppositieproject “Tikva Hadasha“ leidde. Met zijn steun voor het voorstel van Saar zet de Likud-leider vandaag een pragmatische stap: kort voor het complexe en controversiële proces van het opstellen van de kieslijsten versterkt hij zijn positie binnen de regeringspartij.
Het is echter nog een lange weg tot het definitieve besluit. Om rechtsgeldig te worden, moet het kabinetsbesluit door de Knesset worden goedgekeurd. Oorspronkelijk zou het document deze week ter bespreking aan het eenkamerparlement worden voorgelegd, maar dat is tot nu toe niet gebeurd en het proces wordt duidelijk vertraagd. Toch dringt de tijd: de zittingsperiode van de Knesset eindigt officieel op 27 oktober 2026, waardoor de initiatiefnemers nog maar weinig tijd hebben om het proces af te ronden.
Einde van de vertaling
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
het midden-oosten een Oneindige Leugenfabriek..Joden en de rest van de Turken…wie het weet mag het zeggen..2x 🤮
Het is toch eigenlijk te gek voor woorden. De machtwellust van een poppetje van een land, dat toevallig aan het hoofd staat, brengt het leven van miljoenen gewone mensen in gevaar. Hoe waanzinnig wil je het hebben. En dat is niet alleen in de beide genoemde landen, maar dat geldt voor elk poppetje. Net zo goed in Europa als in usa. Ooit schreef een medereageerder: politiek is van de duivel!! En die persoon had en heeft nog steeds 100% gelijk.
Naast de slachtoffers van zo,n dwaas conflict, wat hadden de miljarden, die ook nu nog in de militaire rotzooi gepompt worden, wat hadden die gelden zoveel beter besteed kunnen worden ipv dat moordtuig te kopen.
Wat een wereld, in en in verrot.