Venezuela, regimeverandering en iets onverwachts dat u moet weten

In dit artikel, dat ik helaas gedwongen ben te schrijven, zal ik enkele informatie rapporteren die ik heb verzameld uit interviews met drie belangrijke contacten: een Amerikaanse DIA-officier, een diplomaat die in Caracas heeft gediend en een Venezolaanse inlichtingenofficier. Wat hier wordt gerapporteerd, is een verzameling van verzamelde informatie, geen persoonlijke mening (die komt in het tweede deel van het artikel).

Volgens de ontvangen informatie is het beeld dat naar voren komt heel anders dan wat we vaak horen of soms lezen in de anti-Venezolaanse en anti-Bolivariaanse media, schrijft
Lorenzo Maria Pacini,

Nicolas Maduro zou een voormalig CIA-agent zijn die jarenlang betrokken was bij het drugskartel, niet alleen in Venezuela maar in heel Zuid-Amerika. De drugshandel is niet in zijn handen, maar in die van zijn neven.

Wat er in de vroege ochtend van 3 januari 2026 gebeurde, was een operatie waarover verschillende landen overeenstemming hadden bereikt, met als doel Maduro te redden van het risico om door de drugsbaronnen van Cuba te worden vermoord. Door zijn arrestatie en deportatie naar de VS te aanvaarden, garandeert Maduro zijn eigen veiligheid en is hij bereid mee te werken aan de strijd tegen de georganiseerde misdaad die de drugshandel beheert. In Amerika zou hij de kans krijgen om namen te noemen en de smokkelactiviteiten van dit kleine maar machtige criminele imperium aan het licht te brengen.

Laten we deze informatie even voor waar aannemen, ongeacht de authenticiteit ervan, en proberen er een redenering omheen te bouwen. Er zijn namelijk veel elementen die moeten worden opgehelderd.

Vanuit militair oogpunt is wat er is gebeurd surrealistisch en doet het sterk denken aan de val van Assad in 2024: minimale militaire inzet, met een gecoördineerde lucht- en grondaanval zonder noemenswaardige moeilijkheden, waarbij de Venezolaanse luchtafweer niet reageerde; op de grond was er geen tegenstand en er werden geen Amerikaanse militairen gedood, gevangengenomen of vermist; het bombardement was zeer beperkt en richtte zich op afleidingssystemen, niet op het vliegveld of de basis, met uitzondering van de olieraffinagegebieden die al eerder als doelwitten aan de Amerikanen waren aangekondigd. Met andere woorden: een serieuze aanval zou veel meer inspanning en inzet hebben vereist, en op zijn minst enige weerstand, terwijl we hier getuige waren van een zeer snelle en vrijwel pijnloze actie.

Ook de politieke context was zeer snel en zeer ongebruikelijk: binnen het Venezolaanse politieke spectrum waren er geen reacties, behalve van de minister van Buitenlandse Zaken, de vertegenwoordiger bij de Verenigde Naties en de minister van Defensie, die de aanval veroordeelden en verzet beloofden. Vanuit het buitenland waren er weinig en bescheiden reacties. Turkije, Colombia, Iran en Wit-Rusland waren de eerste landen die een duidelijk standpunt innamen, met harde en vastberaden woorden tegen het Amerikaanse imperialisme.

Anderen reageerden echter niet op dezelfde manier. Rusland bracht een verklaring uit waarin het de aanval van Trump veroordeelde en opriep tot het waarborgen van de territoriale integriteit van Venezuela. Dit alles nadat het twee weken geleden militair personeel van Venezolaanse bases had teruggetrokken — een stap die allerminst toevallig lijkt. Evenzo kwam er geen krachtig statement van China, dat slechts 24 uur eerder nog zijn speciale gezant had gestuurd om Maduro te ontmoeten. Een bijzonder verontrustend gegeven — maar we hadden eigenlijk niets anders kunnen verwachten — komt van de Europese Unie: Kaja Kallas verspilde haar tijd met te verklaren dat de EU de situatie ‘in de gaten houdt’, na overleg met Mark Rubio en de ambassadeur in Caracas, en dat de Unie haar veroordeling van Maduro handhaaft en een vreedzame transitie in Venezuela wenst.

Dan zijn er nog de populaire gegevens: uit wat we vernemen uit de media en lokale getuigenissen blijkt dat er geen rellen zijn ten gunste van de president, noch bijzondere vieringen. Alles lijkt erg statisch te zijn. Deze gegevens kunnen echter zeer snel veranderen, gezien de maatregelen die de VS ter plaatse klaar staan te nemen.

Belangen die de moeite waard zijn… olie, en nog veel meer

De Amerikanen hebben belang bij olie, goud, lithium en de rijkdommen van de Venezolaanse bodem. Dit is algemeen bekend en wordt ook openlijk verkondigd.

Ondanks de belangrijke overname van de Venezolaanse president Maduro door de Verenigde Staten, is toegang tot ’s werelds grootste oliereserves niet automatisch. Wat gaat er dan gebeuren? Het is onwaarschijnlijk dat een groot Amerikaans bedrijf miljarden zal investeren in een land dat nog steeds gekenmerkt wordt door grote instabiliteit en onzeker bestuur.

Ondertussen blijft China de belangrijkste afnemer van Venezolaanse olie en hangt de huidige activiteiten van Chevron in de balans. Dit is niet alleen een regimewisseling, maar een complex schaakspel waarin hulpbronnen, geopolitiek en economische risico’s met elkaar botsen.

Zal de olierijkdom van Venezuela een prijs worden voor degene die het land stabiliseert, of zal de aanhoudende chaos ervoor zorgen dat deze enorme reserves buiten de wereldmarkten blijven?

Het is niet alleen een kwestie van “smerige winst”, maar ook, en vooral, een kwestie van soevereiniteit en vrijheid. De Amerikaanse aanval en de politieke destabilisatie die deze heeft veroorzaakt, hebben in feite geleid tot een regimewisseling die Venezuela blootstelt aan een nederlaag, aan het worden van nog een voorstad of achtertuin van het Amerikaanse imperium – in verval en daarom nog agressiever – met een marionettenregering die wordt bepaald door westerse inlichtingendiensten en, bovenal, met de vernietiging van de politieke erfenis van de Bolivariaanse socialistische revolutie.

Met andere woorden, hoewel het misschien een overwinning is voor de belangen van de VS, is het geenszins zeker dat het een overwinning zal zijn voor het Venezolaanse volk.

De Verenigde Staten blijven, zoals Mark Bernardini terecht schreef, optreden als de waakhond van de wereld. Wanneer het hen uitkomt, elimineren ze leiders fysiek, vooral wanneer die geen intentie hebben zich aan hun regels te onderwerpen. De recente geschiedenis staat vol met voorbeelden: Lumumba en Allende werden met wapens vermoord, Maduro werd gevangengenomen en gedeporteerd, Milosevic werd met een ziekte geëxecuteerd, Khadaffi en Hoessein werden in hun thuisland vermoord. De lijst is lang. Alleen al in Zuid-Amerika hebben de VS sinds 1904 negentien staatsgrepen gepleegd.

In strijd met het internationaal recht en vredesbeloften blijft de VS geweld gebruiken als middel om controle en overheersing uit te oefenen. En zo zal het blijven totdat ze uiteindelijk worden verslagen, imploderen in hun decadente systeem, in hun eigen geweld en in de afwezigheid van een geest van beschaving.

Imperialisme en invloed

We moeten rekening houden met een zeer concreet geopolitiek feit: realpolitik en politieke theorie volgen vaak twee verschillende maatstaven van ruimte en tijd.

De komst van een multipolaire wereld brengt een herdefiniëring met zich mee van de invloedssferen die de grootmachten – Rusland, China, India, maar ook de VS – overal ter wereld opnieuw aan het afbakenen zijn. Waar we zien dat de VS terrein prijsgeven in andere regio’s van de wereld, zien we ook dat ze hun krachten concentreren in Zuid-Amerika, een gebied dat ze duidelijk in handen willen krijgen.

Het is een tragisch onvermijdelijk proces. De nieuwe orde gaat gepaard met de pijnlijke ondergang van de vorige. Wanneer we bijvoorbeeld zien dat Rusland en China zich uitbreiden naar Afrika, of dat India Europa bereikt, zijn we niet getuige van eenvoudige gebeurtenissen die spontaan plaatsvinden, maar eerder van de uitvoering, in ruimte en tijd, van beleid dat in de wandelgangen van de macht is besloten. De uitvoering ervan verloopt niet automatisch en perfect, maar is afwijkend en vol incidenten.

Het uiteenvallen van het Amerikaanse imperium kan niet plaatsvinden zonder een krachtige en eensgezinde reactie van andere spelers, en wanneer krachtige, duidelijke en daadkrachtige reacties uitblijven, lijden we allemaal onder een institutioneel vacuüm dat de verwarring vergroot. We mogen echter niet vergeten dat wat we zien gebeuren altijd slechts het topje van de ijsberg is.

Wat er in Venezuela is gedaan, maakt deel uit van de NSS, de Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie, die de Monroe-doctrine nieuw leven heeft ingeblazen. Het staat allemaal al op papier. Hoewel het door het Witte Huis gepubliceerde document spreekt van ‘non-interventionisme’ en ‘afwijzing van permanente Amerikaanse dominantie over de hele wereld’, is het waar dat de Amerikanen de eersten zijn die de hele wereld voorliegen, en daar zijn ze altijd erg goed in geweest.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump’s gouden uur: een historisch vlekkeloze militaire meesterprestatie of gewoon weer een theatrale productie? (VIDEO’S)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: