Trump zit gevangen in de logica van de oorlog – Troepen op de grond worden misschien onvermijdelijk

Het begint met een knal. Je bent goed op dreef. Dan dringen zich onvoorziene gebeurtenissen op. Je maakt fouten en raakt verstrikt in een oorlog die je niet langer onder controle hebt. Napoleon en Hitler wilden de oorlogen die ze uiteindelijk verloren niet voeren, maar het ene leidde tot het andere. Ze gaven toe aan de logica van de oorlog. Vietnam, Afghanistan, Oekraïne – in elk van deze gevallen verliep het vrijwel hetzelfde. Hetzelfde geldt voor de oorlog van Donald Trump tegen Iran, die veel moeilijker is gebleken dan hij en zijn adviseurs zich hadden voorgesteld.

Op dit moment heeft Trump drie keuzes. In scenario één houdt hij vast aan zijn tijdschema van vier tot vijf weken, legt hij de boel plat, roept hij de overwinning uit en trekt hij zich terug zonder de Islamitische Republiek te vernietigen. De Straat van Hormuz zou op dat moment nog niet echt veilig zijn. Scenario twee is dat hij zijn campagne voortzet totdat de Straat open is en hij de zekerheid heeft dat dit zo blijft. Dat zou kunnen betekenen dat een beperkt aantal grondtroepen wordt ingezet om de Iraanse kustlijn die aan de Straat grenst te beveiligen. In dit scenario zou er geen regimewisseling plaatsvinden — maar Washington zou in ieder geval de Perzische Golf weer hebben geopend, schrijft Wolfgang Munchau.

Er is ook een derde scenario: Trump concludeert dat, zolang het bestaande Iraanse regime aan de macht is, de Straat niet veiliggesteld kan worden. Om de klus te klaren, moet hij een grootschalige invasie lanceren. Maar zoals Condoleezza Rice, nationaal veiligheidsadviseur en later minister van Buitenlandse Zaken onder president Bush, ons zojuist in herinnering bracht, kostte het zijn regering een heel jaar om de bezetting van Irak voor te bereiden. Er zijn momenteel geen tekenen dat een vergelijkbare operatie voor Iran wordt gepland.

Scenario één zou de ultieme nederlaag zijn, op de schaal van Vietnam. Het zou de grootste politieke en militaire misrekening van onze tijd zijn — en alleen al om die reden zou ik het uitsluiten.

We bevinden ons momenteel midden in scenario twee. Het probleem dat commentatoren tijdens oorlogen hebben, is dat ze geen toegang hebben tot geheime informatie. Trump beschikt mogelijk over informatie die hem het vertrouwen geeft dat Amerika de militaire capaciteiten van het Iraanse regime volledig kan vernietigen. Ik kan daarom niet uitsluiten dat hij gelijk heeft en dat zijn critici ongelijk hebben.

De geschiedenis suggereert echter iets anders. Tijdens de aanloop naar de oorlog in Irak wilden George W. Bush en Tony Blair de briefings geloven die ze van ambtenaren kregen. Ambtenaren gaven op hun beurt de briefings die hun politieke leiders wilden horen. Ik was destijds krantenredacteur in Duitsland en woonde zo’n briefing op hoog niveau bij. Helaas bleek de informatie die ik hoorde volkomen onjuist te zijn. De grote conclusie die ik toen trok, is dat bevoorrechte informatie niet noodzakelijkerwijs betekent dat leiders verstandige beslissingen nemen.

En zeker, op basis van wat er tot nu toe in Iran gebeurt, is het duidelijk dat de regering-Trump de kracht van asymmetrische oorlogsvoering verkeerd heeft ingeschat. Ze heeft ook de veranderde aard van militaire toeleveringsketens verkeerd ingeschat. Twintig jaar geleden draaide militaire macht volledig om massavernietigingswapens, raketten, gevechtsvliegtuigen en tanks. En in zoverre geloof ik wel dat de VS er inderdaad in geslaagd is een groot deel van de conventionele militaire infrastructuur van Iran te vernietigen.

Maar de krachtigste wapens van het regime zijn mijnen en kamikaze-drones, die elk slechts enkele tienduizenden dollars kosten. Als een van deze een olietanker zou raken en een olieramp in de Straat van Hormuz zou veroorzaken, zou het effect verwoestend zijn. Geen enkel schip zou kunnen passeren totdat de wateren zijn schoongemaakt. En zelfs als de VS er op de een of andere manier in zouden slagen de Straat weer open te stellen, zouden ze nog steeds elk afzonderlijk schip moeten beschermen — terwijl de Iraniërs slechts één succesvolle treffer nodig hebben om de Straat opnieuw te sluiten.

Dat is asymmetrische oorlogsvoering: en de Iraniërs benutten hun enige strategische voordeel ten volle. Ze hebben al drone- en raketaanvallen uitgevoerd op schepen en olie-installaties in de Golfstaten, en hebben mogelijk ook mijnen gelegd in de Straat. De strategische doelstelling van de Revolutionaire Garde lijkt sterk op de strategieën die zowel Rusland als Oekraïne hanteren: als winnaar uit de bus komen in een langdurige uitputtingsslag.

De Iraanse berekening is dat de VS uiteindelijk zullen zwichten onder economische en politieke druk.

Dat is misschien wel de beste strategie die ze tot hun beschikking hebben, maar succes is niet gegarandeerd. Scenario drie, een volledige grondinvasie, doemt nog steeds op de achtergrond op. Als terugkrabbelen politiek catastrofaal is voor Trump en de huidige luchtcampagne mislukt, wat kan hij dan anders doen dan zich voorbereiden op scenario drie? Het is niet wat hij wilde. Maar op het moment dat hij uiteindelijk de beslissing neemt, is het misschien wel het meest voor de hand liggende om te doen. Als je geen andere opties meer hebt, wordt het onmogelijke het onvermijdelijke.

Het is duidelijk dat dit in strijd zou zijn met wat Trump lang heeft beloofd: geen oorlogen meer in verre landen. Ik twijfel er ook niet aan dat hij het meende toen hij dat zei. Maar als je in het Witte Huis in de schijnwerpers staat, is het je taak om tegenstrijdige doelstellingen te beheersen. Wanneer je voor de keuze staat om de Revolutionaire Garde in een zes maanden durende grondoorlog te verdrijven, of een vernederende nederlaag te lijden, moeten we niet automatisch aannemen dat Trump voor het laatste zou kiezen.

We mogen ook de rol van Israël niet onderschatten. Ik weet dat velen binnen de Israëlische regering verwachtten dat Trump op een bepaald moment tijdens zijn tweede termijn een regimewisseling in Iran zou afdwingen. En als Trump nu zou terugkrabbelen zonder de klus te klaren, zou hij Israël vernederd en kwetsbaar achterlaten. Voor alle duidelijkheid: de VS is duidelijk de senior partner in de relatie, maar Israël had op zijn minst enige invloed op Trumps besluit om oorlog te voeren. Waarom zou Netanyahu dan geen vergelijkbare invloed uitoefenen op de manier waarop het conflict wordt beëindigd?

Natuurlijk doe ik hier geen voorspellingen. Er kunnen zich onverwachte gebeurtenissen voordoen. Dat is al gebeurd. Maar op basis van wat er publiekelijk bekend is, en op basis van gesprekken die ik voorafgaand aan de invasie heb gevoerd, zou ik open willen staan voor elk van deze opties. En aangezien maar weinig mensen scenario drie verwachten, zou ik het de “ondergewaardeerde” optie noemen. Het is niet per se waarschijnlijk, maar wel veel waarschijnlijker dan velen denken. Bovendien sluiten een langdurige luchtcampagne en troepen op de grond elkaar nauwelijks uit, en kunnen ze elkaar een tijdje overlappen.

Een andere factor hier is hoe de oorlog met Iran samenhangt met Oekraïne. Voor Europa is de stijging van de olieprijzen als gevolg van de sluiting van de Straat van Hormuz een geopolitieke ramp. Waarom? Omdat het de strategie van het continent om Rusland zijn olie-inkomsten te ontnemen, tenietdoet. De prijs van Urals-olie, de benchmark voor de door Rusland verkochte olie, is gestegen van minder dan 40 dollar per vat naar bijna 90 dollar – en bereikte onlangs een piek van meer dan 100 dollar. In februari, voordat de oorlog met Iran begon, waren de Russische oliebelastinginkomsten gedaald tot ongeveer 4 miljard dollar per maand, na sinds 2022 te hebben geschommeld tussen 6 en 10 miljard dollar per maand. Als de prijs van Urals-olie op dit niveau blijft, zouden de Russische olie-inkomsten ondertussen stijgen tot ongeveer 10 miljard dollar per maand: genoeg om Poetins oorlog te financieren.

Het is dus duidelijk dat de strategie van Europa veel te veel steunde op het laag blijven van de olieprijzen, iets wat ik altijd al naïef vond. Zelfs vóór de schok van deze maand raakte Rusland niet zonder geld, en nu zal dat zeker niet gebeuren. De waarheid is dat Europa geen strategie heeft voor een Oekraïense overwinning — en die ook nooit heeft gehad. Het is alleen zo dat deze realiteit nu onmogelijk te negeren is.

Wat de toekomst betreft, zijn de oliemarkten onheilspellend. Na aanvankelijk een relatief optimistische kijk te hebben gehad, verwachten ze nu een langere oorlog. De Russen zelf geloven dat de olieprijzen nog een jaar hoog zullen blijven. En als Trump zijn oorlog voor een langere periode zou voortzetten, zou hij Oekraïne en Rusland echt moeten dwingen om een of andere deal te sluiten. Geen wonder dat hij de druk op de belegerde regering in Kiev al opvoert. Zoals Trump tegen NBC zei: “Het verbaast me dat Zelensky geen deal wil sluiten. Zeg tegen Zelensky dat hij een deal moet sluiten, want Poetin is bereid om een deal te sluiten.”

Ik denk zeker niet dat het voor het Westen mogelijk is om twee oorlogen tegelijk te voeren: tegen Rusland in Oekraïne en tegen Iran. De VS raken al bijna door hun voorraden heen, terwijl Oekraïne zelf kampt met een acuut tekort aan luchtverdedigingsraketten. De ene oorlog moet eindigen voordat de andere kan doorgaan. En voor Trump is Iran de prioriteit.

Het zou geruststellend zijn te weten dat er op de achtergrond een strategisch denker aan de touwtjes trekt, iemand als Colin Powell, toen hij tijdens de eerste Golfoorlog voorzitter was van de gezamenlijke stafchefs. Helaas heeft Trump zich omringd met ja-knikkers. Het beeld van Marco Rubio, minister van Buitenlandse Zaken en nationaal veiligheidsadviseur, die door Trump wordt gedwongen schoenen te dragen die te groot voor hem zijn, zegt alles wat we moeten weten. Het enige wat ik dan kan zeggen, is dat de logica van de oorlog de overhand heeft gekregen – en dat drijft Amerika voort.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump Sabaoth

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: